Monthly Archives: January 26, 2015, 10:08 am

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பனிரெண்டு

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பனிரெண்டு
இரா.முருகன்

1964 ஏப்ரல் 3 வெள்ளிக்கிழமை

சின்னச் சங்கரன் அவன் அப்பா சாமிநாதனுக்கு திவசம் கொடுத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறான். அப்பா சாமிநாதன் தி செகண்ட். பிள்ளையான இவன் சங்கரன் தி செகண்ட். செகண்டா, இல்லை, ஆறா, ஏழா? தெரியாது. பிரிட்டீஷ் ராஜ வம்சம் மாதிரி, போன தலைமுறையில் வைத்து வழங்கி வந்த பெயர் தான் வம்சம் மேலும் தழைக்க வைக்க உதவும் என்கிறார்கள், பெயர் வைக்கப் பணிக்கப் பட்டவர்கள். சின்னச் சங்கரனுக்குத் தன் நாற்பத்திரெண்டாம் வயதில், ஒரு சின்னச் சாமிநாதனை உலகத்துக்குத் தர முடியுமா என்று தெரியவில்லை.

சங்கரன் சரி, சின்னச் சங்கரனின் தாத்தா பெயர். பகவதிப் பாட்டியை அம்பலப்புழையில் தாலி சார்த்திக் கை பிடித்துக் கூட்டி வந்து, தமிழ் பேசுகிற பிரதேசம் முழுக்க, மெட்றாஸிலும் கூடப் புகையிலைக் கடை வைத்து ஓஹோ என்று இருந்த மனுஷராம் அவர். ராசியான பெயர்தான். ஆனால், சின்னச் சங்கரனின் அப்பாவுக்கு வைத்த பெயரான சாமா என்ற சாமிநாதன்? அது அந்தச் சாமாவின் தாத்தா பெயர் இல்லை. அவருடைய பெரிய தகப்பனார் பெயர். புதிரும் பூடகமுமான அந்த சீனியர் சாமா பற்றி எப்போதாவது பகவதிப் பாட்டி ஒரு வாக்கியம், ரெண்டு வாக்கியம் என்று ஏதாவது சொல்லியது தவிர அவர் யாரென்று தெரியாது சின்னச் சங்கரனுக்கு. இத்தனைக்கும் அவளும் தனக்கு மூத்தாரான அவரை நேரில் பார்த்தது இல்லை. அவள் கல்யாணமாகி அரசூர் வருவதற்குள் அந்த மைத்துனர் சாமிநாதன் என்ற சாமா போய்ச் சேர்ந்து விட்டதாகக் கேள்வி.

பூணூலை வலது பக்கம் போட்டுக்கச் சொல்லி ஃபைவ் மினிட் ஆறது. ஆபிசர் சாருக்கு என்ன பலமான யோஜனை? மாஸ்கோ பத்தியா? மகானுபாவன் குருஷேவ் பரம சௌக்கியமா இருக்கறதாத்தான் தகவல்.

அபயமளிக்கிறது போல கையை விரித்துக் காட்டியபடி தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் சிரிக்கிறார். மற்ற புரோகிதர்களும் கூடவே சிரிக்கிறார்கள்.

லௌகீகாளுக்கு ஆயிரம் ஒர்ரி இருக்கும் ஓய். வைதீகாள், நாம தான் சின்னச் சின்ன விஷயத்துலே அட்ஜஸ்ட் பண்ணிண்டு பெரும்போக்கா இருக்கணும்.

விஷ்ணு இலையில் ஆகாரம் பண்ண வந்தவர் நைச்சியமாக மத்தியஸ்தம் பண்ணி வைக்கிற குரலோடு தியாகராஜ சாஸ்திரிகளை இடை வெட்டுகிறார். அப்படியா சங்கரா என்று அவன் தாடையைத் தடவுவதாக சிரித்தபடியே அபிநயிக்கிறார் சாஸ்திரிகள்.

டெல்லியில் ஸ்திர வாசம் செய்யும், சகல சக்தியும் வாய்ந்த மத்திய சர்க்கார் சீனியர் அதிகாரியான சின்னச் சங்கரனுடைய லங்கோட்டி தோஸ்த்தாக, பால்ய காலம் முதல் கொண்டு சிநேகிதனாகத் தனக்கு அந்நியோன்யம் இருப்பதை சபைக்குக் காட்டிக் கொண்டு, கல்யாணப் பந்தலில் மாப்பிள்ளைப் பிள்ளையாண்டான், சங்கோஜமான கல்யாணப் பெண்ணை அடிக்கடி பார்த்து அவள் மேல் சகல பாத்யதையும் கொண்டாடும் விதமாகக் கள்ளச் சிரிப்புச் சிரிப்பது மாதிரி, அவ்வப்போது இப்படிச் சிரிக்கிறார் தியாகராஜ சாஸ்திரிகள்

சங்கரன் பூணூலை வலமாக்கிக் கொண்டு எள்ளையும் நீரையும் இரைக்கும்போது வாசலில் நிழல் தட்டுகிறது. மருதையன் மாமா. அரசூர் ராஜா. அப்பா அப்படித்தான் கூப்பிடுவார். அவருடைய சிநேகிதர். அதே எண்பது வயது. தேகம் தளர்ந்தாலும், மிடுக்கு குறையவில்லை. இத்தனைக்கும் ஆகாரம் ரொம்பக் குறைவு. மதுரைக் காலேஜில் புரபசராக இருந்து ரிடையர் ஆன மகாவித்வான்.

மருதையன் வாசலில் இருந்தபடியே எக்கி, கூடச் சுவரில் மாட்டியிருந்த தாக்கோலை எடுத்துக் கொண்டு, கைப்பிடி வளைவைப் பிடித்தபடி ஜாக்கிரதையாக மாடி ஏறுகிறதை அரைக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டு பூணூலை நேராக்கி, இன்னொரு தேவதையை எழுந்தருளக் கூப்பிடுகிறான் சங்கரன்.

மாடியில் தான் மருதையன் கிட்டத்தட்ட நாள் முழுக்க இருக்கிறார். அவரும் சின்னச் சங்கரனில் அப்பா சாமாவும் தேடித் தேடிச் சேர்த்த புத்தகங்கள் அலமாரி அலமாரியாக மாடியில் தான் இருக்கின்றன. இங்கிலீஷில் பெரும்பாலும். இரண்டு அடுக்கு நிறைய தமிழும் உண்டு. மர்ரே ராஜம் என்று பெயர் எழுதி அழகான அச்சில் கம்ப ராமாயணம் அங்கே இருந்ததைப் போன முறை வந்தபோது புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது நினைவு வந்தது சின்னச் சங்கரனுக்கு.

டெல்லிப் பெரியவா மந்திரம் சொல்லணும் தயவு செய்து. இப்படி அப்பப்போ ப்ரேக் பிடிச்சா வண்டி மதுரை போய்ச் சேர சாயந்திரமாயிடும், ப்ளீஸ் கோவாப்பரேட்.

தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் நைச்சியமாகச் சொல்கிறார். காலையில் வரும்போதே அவர் உரிமை நிலை நாட்டப்பட்டு விட்டது. சாஸ்திரிகளின் பலத்த சிபாரிசு இல்லாமல் இந்தப் பித்ரு காரியம் தடையின்றி நடந்தேறிக் கொண்டிருக்காது.

நியாயமாகப் பார்த்தாலோ, சாஸ்திர சம்பிரதாயப்படி நோக்கினாலோ, சின்னச் சங்கரனின் அண்ணன் சுப்பிரமணியன் தான் சீமந்த புத்திரனாக, சாமாவுக்குத் திவசம் கொடுக்க வேணும். எத்தியோப்பியா தேசத்தில் பள்ளிக்கூட உபாத்தியாயராக அவன் உத்தியோகம் பார்க்கக் குடும்பத்தோடு பயணம் வைத்தது சின்னச் சங்கரன் டெல்லிக்குப் போனதற்கு நாலு வருஷம் முன்பாக.

அப்பா காலமான போது கூட நாலு நாள் கழித்து வந்து சுபசுவீகாரம் முடிந்து கிளம்பி விட்டான் அண்ணா. அவன் குடும்பம் எப்போதுமே வந்ததில்லை. அபிசீனியாக்காரர்களாக அவர்கள் கிட்டத்தட்ட ஆகி விட்டார்களாம். ஆமரிக் என்ற அந்த தேச மொழியைத்தான் அவர்கள் வீட்டிலும் பேசுகிறார்களாம்.

உங்கம்மா சுமங்கலியாப் போயிட்டா. அப்பாவும் எண்பது வயசு இருந்து கல்யாணச் சாவு தான். பித்ரு காரியத்தை மட்டும் குறை வைக்காம பண்ணு. மாசாந்திரம் பண்ணாட்டாலும் பரவாயில்லே. இது வருஷ முடிவிலே வர்றது. பர்ஸ்ட் அனிவர்சரி. மேரேஜுக்கு கொண்டாடறது மாதிரி ஜாம்ஜாம்னு செய்ய வேண்டிய காரியம். உங்கப்பாவும் சந்தோஷப்படுவார் கேட்டுக்கோ. ஷேமமா இரு.

சீனு வாத்தியார் காலையில் வந்ததும் தெற்கிலிருந்து திவசத்துக்கு மூதாதையர் சகிதம் புறப்பட்டு வந்து கொண்டிருந்த சாமாவுக்கும் கேட்கிற சத்ததில் இரைந்து ஆசிர்வாதம் சொல்லி, ஆத்துக்காரியை வரச் சொல்லு என்றார்.

நான் மட்டும்தான் வந்திருக்கேன்.

பம்மிப் பதுங்கிச் சொன்னான் சின்னச் சங்கரன் அப்போது.

சாஸ்திர விரோதமாகத் தான் எந்த நல்ல, அல்லாத காரியத்தையும் இந்த ஜன்மம் எடுத்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிற இந்த அறுபத்து ரெண்டு வயசு வரை நடத்தி வைத்ததில்லை என்றும் இனி இருக்கக் கூடிய சொற்ப காலத்திலும் அந்த சீலத்தை மாற்ற உத்தேசம் இல்லை என்றும் இன்னும் பெருஞ்சத்தமாக, சாமா விதிர்விதிர்க்கவும், கூட வந்தபடி இருக்கும் முன்னோர்கள் இது ஏதடா ஏடாகூடமாச்சே, நிலைமை சரியாக என்ன செய்யணுமோ என்று மருகவுமாகச் சொன்னார் சீனு வாத்தியார்.

தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் தான் கை கொடுத்தார். தில்லியில் வீட்டு வாசல்படி தாண்டி நகர முடியாதபடி சின்னச் சங்கரன் பெண்டாட்டியின் – மாமி பெயரென்னடா – வசந்தா. வசந்தலட்சுமி உடம்பு ஸ்திதி கொஞ்சம் காஸிங் கன்சர்ண். டாக்டர்கள், சங்கரனும் அங்கேயே இருந்து அவளைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தைக் கண்டிப்பாகச் சொன்னாலும், அக்கம் பக்கத்தில் சொல்லி வைத்து விட்டு, வீட்டோடு இருக்க நர்சம்மாவையும் பெரும் செலவில் அமர்த்தி விட்டு சங்கரன் இங்கே வந்தான். ஆபீசில் லீவு கிடைக்காமல் கடைசி நிமிஷத்தில் அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு புறப்பட்டது, மூணு ராத்திரி ரெண்டு பகல் முழுக்கக் கூட்டமான ரயிலில் நின்றும், கக்கூஸ் பக்கம் ஈரத் தரையில் உட்கார்ந்தும் மெட்றாஸ் போய்ச் சேர்ந்தது, மெட்றாஸில் இருந்து பல பஸ் மாறி ராத்திரி முழுக்கத் தூங்காமல், முழங்கால் வீங்கி உடம்புச் சூட்டில் கண் பொங்கி, தலைக்குள் குடைச்சலான அவஸ்தையோடு அரசூருக்கு வந்து சேர்ந்தது எல்லாமே இங்கே வைதீக காரியம் முடங்காமல் நடத்தித் தரத்தான் என்று ஏகத்துக்கு சங்கரனின் அவஸ்தைகளைப் பட்டியலிட்டார் தியாகராஜ சாஸ்திரிகள். அதில் பலதும் சங்கரனே அறியாதது.

புரோகிதத்துக்கான தட்சணையைக் கணிசமாக உயர்த்தும் உத்தேசத்தோடு சங்கரன் வந்திருக்கிறான். கோதானம் கொடுக்கவும் பணமும் மனமும் உண்டு. வெங்கடாசலக் கோனாரிடம் சொல்லி வைத்து அவர் காராம் பசுவோடு வந்து கொண்டிருக்கிறார். சங்கல்ப தானமாக அவருக்குப் பணம் கொடுத்து பசுவை வாங்கி சீனு வாத்தியாருக்குக் கொடுத்து, ஒரு மணி நேரம் கழித்து சீனு வாத்தியார் கோனாருக்கே, வாங்கினதுக்கு நூற்றைம்பது ரூபாய் குறைவாகப் பசுவை விற்று விடலாம். இதையெல்லாம் உத்தேசித்து, ஒரு தர்ப்பையைக் கிள்ளிப்போட்டு அதை சின்னச் சங்கரன் பெண்டாட்டியாக சங்கல்பித்து, ஆத்திர அவசரத்துக்குத் தோஷமில்லை என்றபடி, எடுத்த காரியத்தை நல்ல படிக்கு நிறைவேற்றி முடிக்க வேண்டியது தான்.

போறது, இவரோட அப்பா சாமா தங்கமான மனுஷர். அப்பேர்க்கொத்தவர், திதிக்கு வந்துட்டு பசியோடு திரும்பினா, என்னடா வைதீகன் நீன்னு என்னையில்லையோ சபிப்பார்? தாங்குவேனா?

சீனு வாத்தியார் அதிகமாகவே நடுநடுங்கி வசந்தியைத் தருப்பையில் சங்கல்பித்து மளமளவென்று வருஷாப்திக காரியத்தை நடத்திப் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்.

மீதி இருக்கப்பட்ட நெய்யை எல்லாம் அக்னியிலே விட்டுடுப்பா. எலை போடச் சொல்லு.

சீனு வாத்தியார் அறிவித்ததற்குப் பத்து நிமிஷம் கழித்து வைதீகர்கள் சாப்பிட்டுத் திருப்தி அறிவித்து வாசலுக்குப் போக, கொம்பில் ஜவந்திப் பூ சுற்றி, நெற்றியில் குங்குமம் வைத்து நின்றிருந்த பசு மாடு தானமாகியது.

தெருவில் இருந்த, சாமாவுக்கும், புகையிலைக்கடை குடும்பத்துக்கும் வேண்டப்பட்ட ஒரு முப்பது பேர் பேச்சு நெடுக சுவாதீனமாக சாமாவை நினைவு கூர்ந்தபடி, பெரிய இலையில் விளம்பப்பட்ட நேர்த்தியான வாழைக்காய்ப் பொறியல், இஞ்சித் துவையல், வெல்லப் பாயசம், பால் திரட்டுப் பால், எள்ளுருண்டை, வடை, சுவியன், மிளகூட்டான், புத்துருக்கான நெய், சம்பா அரிசிச் சாதம், மிளகரைத்த காரக் குழம்பு, கெட்டியான மோர் என்று ரெண்டு பந்தியாக இருந்து, திருப்தியாக உண்டு முடித்துக் கிளம்பிப் போனார்கள்.

சின்னச் சங்கரன் இதற்கு நடுவில் குவளையில் கொண்டு போய்க் கொடுத்த பாலை மட்டும் குடித்து விட்டு மருதையன் சுவாரசியமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். எல்லோரும் சாப்பிட்டுப் போய், சங்கரனும் உட்கார முற்பட்டபோது அவன் திரும்ப ஒரு தடவை மாடிக்கு ஏறி, கொஞ்சம் பாயசமும், தயிர் விட்டுப் பிசைந்த சாதமும் எடுத்து வரலாமா என்று விசாரித்தான். மருதையன் நீர்க்கக் கடைந்த மோர் மாத்திரம் போதும் என்று சொல்லி விட்டார். அங்கே சாப்பிட விதிக்கப் பட்டவரில்லை அவர் என்று சாமாவுக்கும் தெரியும். மருதையனும் அறிவார்.

அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டு விட்டுச் சங்கரன் மருதையனைப் பார்க்க திரும்ப மாடிக்குப் போனான். மருதையன் நடு அலமாரிக்கு முன் நின்று புத்தகம் தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

மருதையன் மாமாவாவது இந்தப் புத்தகத்தை எல்லாம் படிக்கிறாரே. சங்கரனுக்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது.

அவர் இன்னமும் தான் செய்கிறார். மாடி மட்டும் தினசரி புழக்கத்திற்கு அவர் வைத்திருந்தாலும், வேலைக்கு ஆள் அமர்த்தி, வீடு முழுக்கத் தினமும் பெருக்கித் துடைத்து, அவ்வப்போது சின்னச் சின்னதாகப் பழுது பார்த்து வீட்டை நல்ல நிலையில் வைத்திருக்கிறார். அவர் மட்டும் இல்லாவிட்டால் வருடம் ஒரு தடவை சங்கரன் வரும்போது வீடு இருளடைந்து, வௌவால் நிரம்பி, தூசியும் ஒட்டடையுமாக ஓய்ந்து போய்க் கிடக்கும்.

மருதையன் அலமாரியில் இருந்து இன்னொரு புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு சாய்வு நாற்காலிக்கு வந்தார்.

இதென்ன மாமா, மலையாளப் புஸ்தகம் மாதிரி இருக்கே?

சங்கரன் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான். இங்கே மலையாளப் புத்தகம் இருப்பதே ஆச்சரியம் என்றால் அதை விடப் பெருத்த ஆச்சரியம், மருதையன் அதைப் படிப்பது.

ஆமா சங்கரா, நானும் உங்கப்பாவும் கிரமமா மலையாளம் படிக்க ஆரம்பிச்சோம் ஒரு காலத்துலே. பகவதியம்மா அண்ணன் மகன். உங்க மாமாத் தாத்தா அப்படித்தானே சொல்லணும்? கோட்டயம் புரபசர் வேதையா. அவர் வரும்போதெல்லாம் சொல்லிக் கொடுப்பார். கோட்டயத்திலே புஸ்தகம் வாங்கி, எனக்கு காலேஜ் அட்ரஸ்லே மதுரைக்கு அனுப்புவார். அதுலே ஒண்ணு.

சங்கரன் புத்தகத்தை மரியாதை நிமித்தம் வாங்கிப் புரட்டிப் பார்த்து விட்டுத் திருப்பிக் கொடுத்தான்.

வேதையன் மாமா எப்படி இருக்கார்? இங்கே வந்திருந்தாரா?

சங்கரன் கேட்க, அவர் போன ஃபெப்ரவரியில் நல்லடக்கம் ஆனதாக மருதையன் அறிவித்தார். கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேரும் பேசாமல் இருந்தார்கள். தடித்த ப்ரேம் போட்ட மூக்குக் கண்ணாடியும், முழு வழுக்கைத் தலையுமாக வேதையன் மாமா ஞாபகத்தில் இருக்கிறார். இன்னொரு எண்பது சொச்சம் வயதுக்காரர். கிறிஸ்துவராக இருந்தாலும் உறவு தான்.

சரி மாமா நான் கீழே போய் சமையல், சுத்து காரியத்துக்கு பணம் செட்டில் பண்ணிட்டு வரேன். வரும்போது காப்பி எடுத்து வரட்டா? நானும் குடிக்கப் போறேன்.

உங்க அப்பனைக் கொண்டிருக்கே சங்கரா. உங்க தாத்தா, உன் பேர்க்காரர், சின்னப் பிள்ளையிலே பார்த்திருக்கேன். அவரும் சரியான காப்பிப் பைத்தியம்.

அவர் சிரித்தபடியே திரும்ப எழுந்து அவசரமாக அலமாரிப் பக்கம் போனார்.

இரு, போயிடாதே. இதைப் பார்த்துட்டுப் போ. குடும்பப் புதையல். அப்படித்தான் சொல்லணும்.

அவர் திரும்பி வந்தபோது கையில் ஒரு பழைய டயரி இருந்தது.

படிச்சுப் பாரு. அசந்துடுவே.

சங்கரன் அவசரமாகப் புரட்டினான்.

அந்த நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு உக்காந்து படி. முழுக்கப் படிச்சு முடிக்கலேன்னாலும் ஆரம்பமாவது எப்படின்னு பாரு.

இதமான பழைய காகித வாசனை அடிக்கிற டயரி. தெளிவான, கருப்பு மசியில் எழுதிய எழுத்துகளில் சற்றே குழந்தைத் தனம் தெரிந்தது. பெண்ணெழுத்து இது என்று யாரும் சொல்லாமலேயே புலனாகியது.

சங்கரன் படிக்க ஆரம்பித்தான்.

பகவதியின் டயரியில் இருந்து
————————
அரசூர் பொங்கல் கழிந்து நாலாவது சனிக்கிழமை இங்கிலீஷ் வருஷம் 1877

நான் பகவதி. பகவதிக் குட்டியாக்கும் முழுப் பெயர். அம்பலப்புழக்காரி. அங்கே பகவதிக் குட்டி என்றால் வெகு சகஜமான பெயர். இங்கே தமிழ் பேசுகிற பூமியில் குட்டி என்றால் கேலியும் கிண்டலும் பண்ணுவார்களாமே. அம்பலப்புழையிலிருந்து கல்யாணம் கழித்து இங்கே வந்தபோது என் புருஷன் அப்படித்தான் சொன்னார். அவர் சொன்னால் சரியாகத்தான் இருக்கும். மலையாளம் மட்டும் தெரிந்த எனக்கு தமிழ் சுமாராக தப்பு இல்லாதபடிக்கு எழுத, மலையாள வாடை அதிகம் கலக்காமல் பேசக் கற்றுக் கொடுத்தவர் அவர்தான்.

நாங்கள் இங்கே அரசூரில் இருக்கிறோம். அவர் புகையிலைக் கடை வைத்து நிர்வாகம் செய்கிற பிராமணன். என்ன யோசனை? பிராமணன் புகையிலைக் கடை வச்சிருக்கானா, அடுத்தாப்பல என்ன, அரவசாலை.. ஷமிக்கணும்..கசாப்புசாலை..கசாப்புக்கடை, சாராயக்கடை தான் பாக்கி என்று நினைக்கிற தோதிலா?

புகையிலைக்கடைக்காரனுக்கு எல்லாம் நம்மாத்துப் பெண்ணைக் கல்யாணம் செய்து அனுப்புகிறோமே, காசு வசதி அத்தனைக்கு இல்லாமலா போனது நமக்கு என்று என் அண்ணாக்கள் மூணு பேரும் ஏகத்துக்கு விசனப்பட்டார்கள். இத்தனைக்கும் அவர்கள் யாரும் தாசில்தார், கோர்டு கிளார்க்கர்மார் போல் பெரிய உத்தியோகத்தில் இருக்கப்பட்ட மனுஷ்யர் இல்லை. சமையல்காரர்கள் தான். நாலு பேருக்கு இல்லை, நானூறு பேருக்கு வடிச்சுக் கொட்டி, கிண்டிக் கிளறி, வறுத்துப் பொடித்து வதக்கி, கரைத்து, காய்ச்சி மணக்க மணக்க கல்யாண சமையல் செய்கிற சமையல்காரர்கள். தேகண்ட பட்டன்மார் என்பார்கள் எர்ணாகுளம், கொச்சி பக்கம். பட்டன் என்றால் தமிழ் பேசுகிற தாழ்ந்த ஸ்திதியில் இருக்கப்பட்ட பிராமணன். நம்பூதிரிகள் உயர்ஜாதி தெய்வ துல்யரான பிராமணர்கள். அவர்களுக்கு பட்டன்மார் ஆக்கி வைக்கிற சமையல் ரொம்பவே பிடிக்கும். எங்களை மாதிரி பட்டத்திக் குட்டிகளையும் கூட. எந்த ஜாதி பெண்ணை விட்டார்கள் அவர்கள்? எது எப்படியோ, தமிழ் பிராமணன் அழுக்கு தரித்திரவாசி. போனால் போகட்டும் என்று ரொம்ப தாழ்ந்த ஸ்தானம் கொடுத்து அவர்களையும் பிராமணர்களாக கொஞ்சூண்டு மதிக்கிறார்கள்.

நம்பூத்ரி கிடக்கட்டும். அம்பலப்புழை பற்றி இல்லையோ பிரஸ்தாபம்.

கல்யாணம் கழிச்சு ரெண்டு வருஷம் பாண்டி பிரதேசத்தில் இந்த அரசூரில் குடியும் குடித்தனமுமாக இருக்க ஆரம்பித்த பிற்பாடு கூடசொந்த ஊர் மோகமும், ஈர்ப்பும், பறி கொடுத்த மனசும், அங்கே போகணுமே என்று சதா மனசிலொரு முலையில் நமநமன்னு பிறாண்டி பிராணனை வாங்கறது.

கிடக்கட்டும் அதெல்லாம். அதை எல்லாம் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்து எழுத இல்லையாக்கும் எங்களவர் இப்படி கட்டு கட்டாக காகிதமும் கட்டைப் பேனாவும், ஜலத்தில் கரைத்தால் மசியாகிற குளிகையும் வாங்கி கொடுத்ததும் கையைப் பிடித்து உருட்டி உருட்டி தமிழ் எழுத சொல்லிக் கொடுத்ததும்.

தினசரி மனசில் தோணுகிறதை நாலு வரியாவது எழுதி வை. கையெழுத்தும் தமிழ் ஞானமும் மேம்படும். நிறைய எழுத ஆரம்பித்ததும் பட்டணத்தில் வெள்ளைக்காரன் போட்டு விக்கற டயரி வாங்கி வந்து தரேன். தினசரி ஒரு பக்கம் தேதி போட்டு எழுத சவுகரியமாக கோடு எல்லாம் போட்டு வச்சிருக்கும். வருஷா வருஷம் டயரி எழுதி நம்ம சந்ததிக்கு நாலு காசோடு கூட ஆஸ்தியாக விட்டுட்டுப் போகலாம். இதோட மதிப்பு இப்போ தெரியாது. இன்னும் நூறு வருஷம் கழிச்சு தெரிய வரும் அப்படீன்னு சொன்னார்.

இங்கிலீஷ்காரன் பிருஷ்டம் துடைச்சுப் போடுகிற எழவெடுத்தவன். அவன் போட்ட நாத்தம் பிடிச்ச டயரி எல்லாம் வேண்டாம். உங்க பேரை எழுதக் கூட அது தகுந்ததில்லைன்னு சொல்லிட்டேன்.

அய்யோ, மசி தீர்ந்து கொண்டு போறது. நான் இன்னும் விஷயத்துக்கே வரலே. வந்தாச்சுடீயம்மா.

நேற்றைக்கு வெள்ளிக்கிழமையாச்சா? அரசூர் பக்கம் நாட்டரசன்கோட்டையில் கண்ணாத்தா கோவிலுக்கு சாயந்திரம் போய் மாவிளக்கு ஏற்றி வச்சு ஒரு கண்மலர் சாத்திட்டு வரலாமேன்னார். அவர் போன மாசம் கண்ணிலே கட்டி வந்து கஷ்டப்பட்டபோது வேண்டிண்டது.. வெள்ளியிலே கண் மலர்னு சொல்வா இங்கே.. அம்பாள் கண்ணோட சின்ன பிரதிமை.. அங்கேயே விக்கற வழக்கம். வாங்கி கண்ணாத்தா பாதத்தில் வச்சுக் கும்புடணும். ரொம்ப இஷ்டமான காரியமாச்சே. அம்மாவோ அம்மையோ எல்லாம் நீதாண்டி ஈஸ்வரி.

ஆக நான், வண்டிக்கார ஐயணை, பக்கத்தாத்து அரண்மனைக்கார ராணி மாமி. என்ன அதிசயமா அப்படி ஒரு பார்வை? எங்காத்துக்கு அடுத்த வீடு ஜமீன் அரண்மனை. ராஜா இருக்கார். மாமனார் இருந்தா அவர் வயசு. ராணியம்மா உண்டு. ராணி மாமின்னு கூப்பிடுப் பழகிடுத்து. தங்கமான மனுஷர்கள்.

நாங்க தவிர, அரசூர் அரண்மனை ஜோசியர் வீட்டு சோழிய அய்யங்கார் மாமி, அவா பக்கத்து எதிர் வீட்டுலே ரெண்டு பெண்டுகள் .. பெருங்கூட்டம் தான். ஐயணை ஓட்டற ரெட்டை மாட்டு வண்டியிலே நாங்க. பெரிய கப்பல் மாதிரி விஸ்தாரமான வண்டியாக்கும் அது. ராணியம்மா ஏறணும்னா ஏப்பை சாப்பை வண்டி எல்லாம் சரிப்பட்டு வருமா என்ன?

இது ஸ்திரிகள் பட்டியல். ஆம்பளைகளும் நிறைய. எங்காத்துக்காரர், அவருடைய புகையிலைக்கடை ஸ்நேகிதர்கள், அரண்மனை வாசல் ஜவுளிக்கடை மூக்கக் கோனார், அரண்மனை சமையல்காரன் பளனியப்பன் ஆமா பழனியப்பன் இல்லையாம். இப்படி இன்னொரு கூட்டம் புளி மூட்டையாக இன்னொரு பெரிய வண்டியில்.

வெய்யில் தாழ நாலரை மணிக்குக் கிளம்ப உத்தேசிக்க, இவர் புகையிலைக் கடை நெடியும், க்டைத்தெரு புழுதியும் வியர்வையுமாகக் கசகசக்கிறது என்று குளிக்கக் கிளம்பிவிட்டார். கிணற்றில் இரைத்து ஊற்றி, ஊர்க்கதை பேசி ஐயணை குளிப்பாட்டி விட்டபோது ஐந்து மணிக்கு மேலாகி விட்டது. புருஷன் குளித்துக் கிளம்பும்போது பெண்ஜாதி அட்டுப் பிடித்தாற்போல் போகலாமா என்று நானும் நாலு வாளி இரைத்து ஊற்றிக் கொள்ளும்போது மூக்கில் போட்ட நத்து கிணற்றில் விழுந்து தொலைத்தது. வைரத்தோட்டை எடு, மூக்கில் குத்தி ரத்தம் வர திருகு என்று நரக வாதனையோடு அதை போடுவதற்குள் மூத்திரம் ஒழிக்க முட்டிக் கொண்டு வந்தது.

சரி கிளம்பலாம் என்று எல்லோரும் புறபபட மாம்பழப் பட்டுப் புடவையைச் சுற்றிக் கொண்டு அவசரமாக மாட்டு வண்டியில் போய் உட்கார்ந்தேன். பக்கத்து அரண்மனையாத்து ராணிமாமி எனக்கு முன்னாடியே அங்கே இருந்தார். ரொம்ப வாஞ்சை அம்மா மாதிரி. மாமியார் இல்லாத குறையை தீர்க்கவே இவரை தெய்வம் கொண்டு வந்து விட்டதோ என்னமோ. பிராமணாள் இல்லை. சேர்வைக்காரர் வம்ச வாவரசி. ஜாதி என்ன கண்றாவிக்கு? மனுஷா மனசில் அன்போடு பழகினால் போதாதா?

தட்டை, முறுக்கு, திராட்சைப் பழம் என்று நாலைந்து ஆகார வகையறாவை வண்டியிலேயே ராணிமாமி திறக்க மற்றப் பெண்டுகள் வஞ்சனையில்லாமல் தின்று தீர்த்தார்கள். கூட ஆண்கள் இல்லாத சந்தோஷமாக்கும் அது. அப்புறம் பானகம். வேணாம் வேணாம் என்று நான் சொல்ல சங்கிலே சிசுவுக்கு மருந்து புகட்டுகிற மாதிரி தலையைத் திருகி வாயில் ஒரு பஞ்ச பாத்திரம் நிறைய் வார்த்து விட்டாள் ராணி. நான் எட்டிப் பார்த்தேன். ஆண்கள் வந்த வண்டியை எங்காத்துக்காரர் தான் ஜன்மாஜன்மத்துக்கும் வண்டிக்காரனாக ஆயுசைக் கழிக்கிற மாதிரி உற்சாகமாக வண்டி ஓட்டி வந்தார். வாயில் ஏதோ தீத்தாராண்டி பாட்டு வேறே.

நாட்டரசன்கோட்டை போனதும் தெப்பக்குளக் கரையில் ரெண்டு வண்டியும் நின்றது. ஆம்பிளைகள், எங்காத்துக்காரரும் கூடத்தான் வரிசையாக இறங்கி ஓரமாக வேலி காத்தான் புதர் ஓரம் குத்த வைத்தார்கள். எங்க வண்டியிலே மசான அமைதி. பொண்ணாப் பிறந்த ஜன்ம சாபம் அப்போது தான் எல்லாருக்கும் உறைத்தது.

அத்தனை பொம்மனாட்டிகளும் பானகமும் ஊருணித் தண்ணீரும், சீடை முறுக்கு சாப்பிட்ட அப்புறம் பித்தளை கூஜாவில் இருந்து ஏலக்காய் போட்ட வென்னீருமாகக் குடித்து எல்லோருக்கும் வயிறு வீங்குகிற அளவு மூத்திரம் முட்டுகிறது. ஆனா, பெண்ணாப் பிறந்தவ, அவ ஊருக்கே பட்டத்து ராணியா இருந்தாலும், உலகத்துக்கு ஜாதகம் கணிக்கிற ஜோசியர் பெண்டாட்டியாக இருந்தாலும், காசு புரளும் புகையிலைக்கடைக்காரன் ஆம்படையாளாக இருந்தாலும் இடுப்புக்கு கீழே ராத்திரி மட்டும் உசிர் வரப் பட்டவர்கள். மற்ற நேரம், பொண்ணாப் பொறந்தாச்சு, பொறுத்துக்கோ.

சந்நிதிப் படி கடக்கும்போது எங்கே புடவையை நனைத்துக் கொண்டு விடுவேனோ என்று ஏக பயம். அதோடு கண்ணாத்தாளைத் தரிசிக்க, அவள் சிரித்தாள். என்ன அய்யர் ஊட்டுப் பொண்ணே, ரொம்ப நெருக்குதா? என்றாள். ஆமாடி ஆத்தா.

ஒரு நாள் இப்படி வாயிலே நுரை தள்ளுதே நான் வருஷக் கணக்கா இப்படித்தானே நிக்கறேன்னாளே பார்க்கணும். இல்லை எனக்கு மட்டும் கேட்டுதா?

அவசரமே இல்லாமல் பூசாரி தமிழ், கொஞ்சம் கிரந்தம், அப்புறம் ஏதோ புரியாத பாஷை எல்லாத்திலேயும் மந்திரம் சொல்லி சிரித்தார். தமிழில் நெஞ்சு உருகப் பாடினால் வேணாம் என்றா சொல்லப் போறா? அவ கிடக்கா. எனக்கு இப்படி முட்டிண்டு.

அப்புறம் ஒரு மணி நேர்ம் கூடுதல் சித்தரவதையோடு ஊர் திரும்ப வண்டி கட்டினார்கள். போகிற வழியில் ஆம்பிளைகள் திரும்ப குத்தி உட்கார்ந்து இன்னொரு தடவை நீரை எல்லாம் இறக்க, கால் வீங்கிப் போய் நாங்கள் சிவனே என்று வண்டியிலேயே உட்கார்ந்திருக்க வேண்டிப் போனது. பிரம்மா படைச்சபோது ஒரு குழாயை கூடவே கொடுத்திருக்கக் கூடாதா? நாளைக்கு விக்ஞானம் வளரும்போதாவது பிரம்மாவாவது புடலங்காயாவது என்று தூக்கிப் போட்டு விட்டு இந்தக் குழாய் சமாசாரத்தைக் கவனிக்கக் கூடாதா?

வீட்டுக்க்குள் வந்து பின்கட்டுக்கு ஓடி ஒரு பத்து நிமிஷம் பெய்து தீர்த்தேன். எதுக்கோ உடனே குளிக்கத் தோன்ற கிணற்றில் இரைத்து இன்னொரு ஸ்நானம். உள்ளே வந்து புடவையை மாற்றிக் கொண்டு பிரம்மாவுக்கும் சரஸ்வதிக்கும் நமஸ்காரம் பண்ணினேன். தப்பாச் சொல்லிட்டேனேப்பா உன்னை. பொண்ணு என்ன சொன்னாலும் எப்பச் சொன்னாலும் தப்பாச்சே. குழாய் எல்லாம் வேண்டாம்.
—————–
எப்படி இருக்கு?

சங்கரன் பிரமை பிடித்தது போல் மருதையனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

டயரியை மார்போடு அணைத்தபடி சங்கரன் சொன்னான் -

இது பகவதிப் பாட்டி இல்லே மாமா. எனக்கு அர்த்தமாகிற சிநேகிதி பகவதிக் குட்டியம்மா.

(தொடரும்)

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பதினொன்று

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பதினொன்று
இரா.முருகன்

ஏப்ரல் 2 1964 வியாழக்கிழமை

அரசூர் ஜீவித்திருந்தது. காலம் கடந்து ஜீவித்திருந்தது. எல்லோருக்கும் ஏதாவது ஒரு கணத்தில் பிரியமாகும் கிழவனைப் போல. நித்தியப்படிக்குக் கரித்துக் கொட்டி, எப்போ ஒழிவானோ, எழவு ஓயுமோ என்று அங்கலாய்க்கிற சகலமானவருக்கும் பிருஷ்டத்தைக் காட்டிக் கொண்டு, நிதானமாக வேட்டி திருத்திக் கட்டிக் கொள்கிற சோனியான கிழவன் போல. எல்லோரிடமும் நேசத்தை யாசித்து, ஒரு வெகுளிச் சிரிப்போடு தளர்ந்து நிற்கிற வயசனாக. வயோதிகச் சிரிப்பின் வசீகரத்தோடு நிற்கிற ஊர்.

ஊருணிக் கரையில் பசும்புல்லும், கை கோர்த்து நிற்கிற ஒதிய மரங்களும், ஒற்றை ஆலும் விட்டு விட்டுத் தழைத்துப் பூ உதிர்க்கும் வேம்புமாக மனசை அள்ளுகிற ஊர் வனப்பு.

அரசூர்த் தெருவெல்லாம் கெட்ட வாடையோடு சாக்கடை தேங்கி நிற்க, லைபிரரி சுவரில் செங்கல் இடிந்து, பள்ளத்துச் சகதியில் புரண்ட பன்றிகள் பக்கத்தில் தாவளம் கட்டி உறங்கிக் கிடக்கின்றன.

எல்லாக் கட்டிடங்களும் புழுதி வாரி அடித்த செம்மண் பூசி, நூறு வருடம், அதுக்கு முந்தி என்று நினைவைச் சுமந்து கொண்டு வா வா என்று கூவுகின்றன. சின்னச் சங்கரனுக்கு அவை விடுக்கும் அழைப்பு அது. வான்னா வரணும். கண்ணு இல்லியோ, வா தங்கம். வாடா, சரிதான்.

ஒவ்வொரு வருடம் வரும்போதும் ஊர் கொஞ்சம் போல் கூடுதலாக உள் நோக்கிக் கவிகிறது. கனவில் கண்ணைச் சிறுத்துக் கொண்டு நடந்து போகும்போது எதிரே தெரிகிற காட்சி மாதிரி, வரிசையில்லாத அழுக்கு வெளுப்புச் சுவர்கள் நீளும் தெருக்களும், உயரமான வாசல்படிகள் இருட்டுக்குள் ஏறி நுழையும் வீடுகளும் அழுந்தச் சூழ்கின்றன. அவை, எழுதாத, பேசாத ஏதோ துக்கத்தைக் காற்றில் தூறல் போல் பரத்துகின்றன.

இந்தத் தெருவுக்கு என்ன பெயர்? நடக்க ஆரம்பித்த தெருவில் ஓரமாக நின்றபடி நினைவுக்குக் கொண்டு வர முயற்சி செய்தான் சின்னச் சங்கரன். பகவதிப் பாட்டியின் கைபிடித்துக் கொண்டு எப்போதோ நடந்த பழைய தெருவும் எதிரே விரிகிறதும் கலந்து பின்னிய பிம்பமாக ஊருணிக் கரை நோக்கி ஓடும் பாதை இது.

பெயர் என்னவாக வேணுமானாலும் இருந்து விட்டுப் போகட்டும். அது இல்லாமலேயே நினைக்கவும், சொப்பனத்தில் மசமசவென மங்கலாக வரவும் இந்தத் தெருவுக்கு முடியும். எதற்காகப் பகவதிப் பாட்டி கையைப் பிடித்துக் கொண்டு எப்போதோ இங்கே வந்தது?

பொங்கல் நேரத்தில் இங்கே யாரையோ தேடி வந்த நினைவு. யாராக இருக்கும்?

மனதில் வரும் முகங்களைத் தெருவில் நிறுத்திப் பார்க்க சுவாரசியமாக இருந்தது. முதலில் வந்து நின்ற சர்தார் குர்னாம் சிங் இங்கே எதுக்கு வந்தார்? பழைய டெல்லி பகட்கஞ்சில் மோடா கடை வைத்திருக்கிறவராச்சே அவர். அவரிடம் தள்ளுபடி விலையில் வாங்கி ஊருக்குக் கொண்டு வருவதற்காக எடுத்து வைத்திருந்த ரெண்டு மோடாவுக்கு, தில்லி திரும்பியதும் தேடிப் போய்க் காசு கொடுத்து விட வேண்டும். மோடா ஊசிப் போகாது. தில்லியில் புதுசாகக் குடித்தனம் வரும் நம்மளவர் யாருக்காவது போன விலைக்குக் கொடுத்து விடலாம்.

யாரைத் தேடி வந்தது இங்கே? எதிர் வீட்டு மாடியில் சிரிக்கும் வடிவான பஞ்சாபிக்காரி லாஜ்வந்தி, கோல் மார்க்கெட் வங்காளி இனிப்பு மிட்டாய்க்கடை சிப்பந்தி ரொபீந்த்ர கோஷ், பிரஸ் டிரஸ்ட்டில் டைபிஸ்ட்டும் டவுன் பஸ்ஸில் சக பயணியுமான ரெட்டை நாடி சரீரம் கொண்ட பிடார் ஜெயம்மா, கரோல்பாக் அஜ்மல்கால் வீதி ஓரம் சின்னப் பலகையடைத்து ஒண்டிக் கொண்டு வெற்றிலை பாக்கும் பத்திரிகையும் விற்கிற கேளு நாயர் என்று யார் யாரையோ இது தான் சாக்கென்று மனம் கொண்டு வந்து குறுகலான அரசூர் தெருவில் நிறுத்தப் பின்னால் யாரோ சைக்கிள் மணி ஒலிக்கிற சத்தம்.

’சங்கரா, நடுத் தெருவிலே ராபணான்னு நின்னுண்டு என்ன பண்றே?’

சைக்கிளை நிறுத்திக் கால் ஊன்றப் பார்த்த சாஸ்திரிகள் ஒருத்தர் கால் நிலத்தில் பதிவதற்குள் அவசரமாக அலை பாய்ந்து சைக்கிளைச் சரித்துக் கொண்டு மட்ட மல்லாக்கக் கிடந்தார். சின்னச் சங்கரன் ஓடிப் போய்க் கை கொடுத்தான்.

இதென்ன, தினசரி நாலு தடவை கிரமமாக நடக்கிறதுதானே என்ற சகஜ பாவத்தோடு அவர் எழுந்து நின்று சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போடும்போது தான் சங்கரனுக்கு வந்து எழுந்தருளியது யாரெனப் புரிந்தது.

தியாகராஜன் தானே?

சந்தேகமில்லாமல் நிச்சயப்படுத்திக் கொள்ளக் கேட்டான் சங்கரன்.

ஆமடா, ராஜா தலையை வெட்டித் தாம்பாளத்திலே வச்சுண்டு வரும்போது விழுந்தேனே இதே மாதிரி.

நாலு தெருவுக்குக் கேட்கிற மாதிரி சத்தம் போட்டுச் சிரித்தார் தியாகராஜ சாஸ்திரிகள். கூடச் சிரிக்கும்போது சின்னச் சங்கரனுக்கு மனசே லேசாகி விட்டிருந்தது. எல்லாம் முப்பத்தஞ்சு, நாற்பது வருஷத்துக்கு முற்பட்ட விஷயம்.

எலிமெண்டரி ஸ்கூல்லே தான் இன்னும் படிக்கறியா?

தியாகராஜனின் தோளில் தட்டினான் சின்னச் சங்கரன். சாஸ்திரிகள் குளித்து மாரிலும் தோளிலும் வீபுதி பூசி நிற்கிறார். அட்டுப் பிடித்த சங்கரன் எப்படித் தட்டப் போச்சு.

அடடா என்று சொல்லிச் சங்கரன் கையை விலக்க, சாஸ்திரிகள் பரவாயில்லேடா என்றார். ஏகத்துக்கு வருஷம் கழித்துப் பார்க்கும் சிநேகிதன் தோளில் தட்டினால் தோஷமில்லை என்ற சகஜ பாவம் முகத்தில்.

முப்பது வருஷம் முந்தி, சிவராத்திரி நேரத்தில் நாடகம் போட சங்கரனை ராஜாவாகவும், தியாகராஜனைப் புலவராகவும் எலிமெண்டரி ஸ்கூல் வாத்தியார்கள் ஸ்தானிஸ்லாஸ், ராமநாதன், யோகாம்பாள் ஆகியோர் வேஷம் கட்டி விட்டிருந்தார்கள். சங்கரனுக்கு முண்டாசு வைக்கப்பட்டது. மீசை எழுதி ராஜ முழி முழித்தபடி அவன் நிறுத்தப் பட்டான்.

இன்னும் சின்னதாக ஒட்டு மீசையும், காதில் தோடுமாகப் புலவன் வேஷத்தில் தியாகராஜன். தேங்காய் நார் அடைத்து ஒரு மண்டையைச் செய்து பழுக்காத் தட்டுத் தாம்பாளத்தில் வைத்து, சிவப்பு மசி கரைத்துத் தெளித்து, புலவர் கையில் கொடுத்தானது.

பத்திரமாகப் பிடிச்சுக்கடா, ராஜாவைக் கொன்னு மந்திரி உன் கிட்டே கொடுத்த தலையோட காளி கோவிலுக்குப் போறே என்று தியாகராஜனிடம் விளக்கிச் சொல்லப்பட்டது.

காளி கோயிலுக்குப் போகும்போது புலவர் வேட்டி தடுக்கி விழுந்து தலை எகிறி மேடைக்கு வெளியே விழுந்து விட்டது. தியாகராஜன் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் அழ ஆரம்பிக்க, ஸ்தானிஸ்லாஸ் வாத்தியார் நீளமாக விசில் ஊதி படுதாவை இறக்க வைத்தார். ஓரமாக சும்மா நின்று பார்த்தான் சங்கரன் அப்போது.

என்ன செஞ்சிட்டிருக்கே என்றான் சின்னச் சங்கரன்.

ஏண்டா, பார்த்தாத் தெரியலே? நான் என்ன பலசரக்குக் கடைக்காரன் மாதிரியா இருக்கேன். வைதீகத்தைத் தொழிலா வச்சுண்டேன். உங்க கொள்ளுத் தாத்தாவோ, எள்ளுத் தாத்தாவோ மதகூர்லே ஏற்படுத்தினாளே வேத பாடசாலை, அங்கே தான் அத்தியாயனம். நான் முடிக்கற முந்தி நீ டெல்லிக்கு போய்ட்டே.

டெல்லியிலே போய் உக்கார்ந்து இருபது வருஷத்துக்கு மேலே ஆயிட்டுதுப்பா.

நான் இங்கே கல்யாணம், காதுகுத்து, சீமந்தம், ஆவணி அவிட்டம்னு ஓடிண்டே இருக்கேன். நீ உக்காந்து வேலை பார்த்து சம்பளம் வாங்கிண்டு இருக்கியாக்கும்.

என்னத்தை உட்கார்ந்து சம்பளம் வாங்க. சுதந்தரம் வந்ததும் வெள்ளைக்காரத் துரைகள் போயொழிஞ்சு உள் நாட்டுச் சிவப்பு, கறுப்பு துரைகள் வந்தாச்சு பார்த்துக்கோ. சகலமான பிசாசுகளுக்கும் சேவகம் செஞ்சு தான் காலத்தை ஓட்டிண்டிருக்கேன்.

இருக்கப்பட்ட நிலைமைக்குக் கூடுதலாகவே இறக்கிச் சொன்னான் சின்னச் சங்கரன். தியாகராஜ சாஸ்திரிக்கு கொஞ்சம் போலாவது மனசில் ஆசுவாசம் கிடைக்கட்டும். சைக்கிளைப் போட்டுக் கொண்டு விழுந்திருக்கான் பாவம்.

சுதந்திரம் வந்த அன்னிக்கு பெருமாள் கோவில் தெரு சுப்பாமணி சிரார்த்தம். நடுத்தெரு ராஜப்பா பேத்தி காதுகுத்து, அனுமார் கோவில் ராயர் சமாராதனை.

தியாகராஜன் கவனமாகச் சொல்ல சங்கரன் மட்டும் இன்னொரு தடவை சிரித்து ஓய்ந்தான். ஊருக்குத் திரும்பியதும் வீட்டுக்காரியிடம் சொல்ல வேண்டும். முதல் சுதந்திர தினத்தைப் பற்றி இப்படியும் ஒரு பார்வை இருக்கிறது. இந்துஸ்தான் டைம்ஸ் நிருபர் குரியன் ஜோசப், பிரஸ் டிரஸ்ட் பிடார் ஜெயம்மா, தைனிக் ஜாக்ரன் குப்தாஜி எல்லோரிடமும் சொல்லணும். ஏன், மாமனாரிடம் சொல்லி அவர் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் அன்றைக்கு என்று கேட்கணும்.

ரஷ்யாக்கார கபோதிகள் பத்தி தில்லியிலே என்ன பேசிக்கறா?

தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் ஆர்வமாக விசாரித்தார். சோவியத் யூனியனோடு அவருக்கு என்ன விரோதம் என்று சின்னச் சங்கரனுக்கு அர்த்தமாகவில்லை.

ரொம்ப நல்ல அபிப்பிராயம். ரஷ்யான்னு சொல்லாதே. சோவியத் தேசம். நேருவுக்கு ரொம்ப பிடிச்சது.

ஆமா, அந்த நேரு கடன்காரன், பம்பாய்லே ஒரு கூத்தாடி இருக்கானே பேரென்ன, ராஜ கர்ப்பூரம்னு வருமே, அந்த எழவெடுத்தான். எல்லோருக்கும் அந்த தேசம்னா வெல்ல அச்சு மாதிரி இஷ்டம். கும்புட்டு விழுந்து அபிவாதயே சொல்லிண்டு நிப்பான் கேட்டுக்கோ.

அதுக்கு என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றே என்றான் சங்கரன். நேருவைக் கண்ணுமண்ணு தெரியாமல் எதிர்க்கிறவர்கள் அரசூரிலும் இருக்கிறார்கள். புரோகிதத்துக்கு ஓடிய நேரத்துக்கு நடுவிலும் அவர்களுக்குப் பிரதம மந்திரியைச் சபிக்கச் சமயம் வாய்த்து விடுகிறது.

போன வாரம் சுக்கிரனுக்கு ராக்கெட் விட்டான் பாரு. ரஷ்யாவிலே துஷ்டன் துராக்கிதன் சப்ஜாடா சேர்ந்து. என்ன ஆச்சு?

சின்னச் சங்கரனுக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. பைல் புரட்ட, நோட் போட்டு மேலே அனுப்ப, வந்ததைக் கட்டி வைக்க, வத்தக்குழம்பும் சுட்ட அப்பளமுமாகச் சாப்பிட, பெண்டாட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு, குளிருக்கு ரஜாய் போர்த்திக் கொண்டு, தலகாணியில் எச்சில் வழியத் தூங்க. இதுதான் வாழ்க்கை. இதில் ரஷ்யாக்காரனும், சுக்கிரனுக்கு விடும் ராக்கெட்டும் எங்கேயும் வருவதற்கில்லை. அதெல்லாம் அரசூரில் புரோகிதம் செய்து ஜீவிக்கிற தியாகராஜ சாஸ்திரி போன்ற வேத விற்பன்னர்களுக்கும் மற்ற மேதைகளுக்குமானது.

போறது சங்கரா, சுக்ரனுக்கு இங்கிலீஷ்லே வீனஸ் தானே?

தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் கேட்டார். இல்லாவிட்டால் தான் என்ன போச்சு? அமாவாசை தர்ப்பணத்தில் சுக்ரன் வருமா என்ன?

சின்னச் சங்கரன் விஷயம் ஏதும் அர்த்தமாகாமல், சும்மா தலையாட்டி வைத்தான்.

அந்த ராக்கெட் விட்டது சுக்ரனுக்கு இல்லே சங்கரா. அமெரிக்காவிலே அதே நாளிலே. அன்னிக்கு குட் ப்ரைடே. அவாளுக்கு மங்களமான தினம். மேரியோ அவாத்துக்காரரோ அவதரிச்ச ஜன்ம நட்சத்திரம்.

இல்லேப்பா ஜீசஸை சிலுவையிலே அரைஞ்ச நாள் என்று மகிழ்ச்சியோடு திருத்தினான் சின்னச் சங்கரன். இந்த மாதிரி சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்கள் தில்லி கடந்து தெற்கே அதுவும் சொந்த ஊருக்கு வந்தால் தான் கிடைக்கும்.

எதோ ஒண்ணு. அந்த ரஷ்யாக் கபோதிகள் அனுப்பிச்ச ராக்கெட் காக்கா குருவி பறக்கற மாதிரித் தாழப் பறந்து அப்புறம் விழுந்து நொறுங்கிடுத்துன்னாளே, அது தகிடுதத்தம், மாய்மாலம், ஏமாத்து, தெரியுமோ?

அப்படியா?

பின்னே? ஜமுக்காளத்திலே வடி கட்டின பொய்யாச்சே. அந்த ராக்கெட்டை கடன்காரன் அப்படியே நாசூக்கா அமெரிக்காவுக்கு திருப்பி விட்டுட்டான். அலாஸ்காவில் அது மண்ணுக்குள்ளே போய், பெரிய பூகம்பம் தெரியுமோ. ஆயிரம் பேர் அவுட். போன வாரம்.

அட அப்படியா தெரியாதே?

நிஜமாகவே ஆச்சரியப்பட்டான் சின்னச் சங்கரன்.

அது கிடக்கு. நம்மூர் ஆச்சரியம் ஒண்ணு கவனிச்சியா?

தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் விசாரிக்க ஆவலோடு காது கொடுத்தான் சங்கரன்.

போன வருஷம் சிவராத்திரிக்கு அப்புறம் நம்மூர்லே ஒரு சாவு கூட விழலே தெரியுமோ?

சாஸ்திரிகள் அவனுடைய திகைப்பை ரசித்தபடி சைக்கிளில் ஏறினார்.

சிவராத்திரிக்கு அடுத்த நாள் உங்கப்பா போனார், அதுக்கும் அடுத்த நாள் ஸ்தானிஸ்லாஸ் வாத்தியார் போய்ச் சேர்ந்தார். அதோட சுபம் போட்டாச்சு. சாவே இல்லே அரசூர்லே. சந்தேகம்னா வேறே யார் கிட்டே வேணுமானாலும் கேளு.

சரி.

சின்ன ஊரிலும் சுவாரசியத்துக்குக் குறைச்சல் இல்லை. இதெல்லாம் சங்கரன் வந்து கேட்க, நம்ப என்று கட்டப்பட்டது. செங்கல் வைக்காத மண் சுவர் மாதிரி. அது பாட்டுக்கு நிற்கட்டும். சங்கரனுக்கு அதுவும் வேண்டித்தான் இருக்கிறது.

நினைவு வந்து விட்டது. இந்தத் தெருப் பெயர் சம்பானூர் மடத்துச் சந்து. தெருவெல்லாம் இல்லை. கொஞ்சம் பெரிய சந்து. அவ்வளவு தான்.

தெம்பாகப் பார்த்தான் சங்கரன்.

நாளைக்கு பார்க்கறேன் சங்கரா. நானும் உங்கப்பா வருஷாப்திக்கு வரேன். பிராமணார்த்தம். விஷ்ணு எலைக்கு நடராஜ வாத்தியார். பண்ணி வைக்க சீனு கனபாடிகள். நான் செகண்ட் இன் கமாண்ட்.

சொல்லியபடிக்கு, தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் சைக்கிள் விட்டுக்கொண்டு போனார்.

ஒரு வருஷமா ஒருத்தர் கூடவா சாகலே?

சின்னச் சங்கரன் கேள்வி, பதில் கிடைக்காமல் வெட்டவெளி வெய்யிலில் சுழன்று கொண்டிருந்தது.

(தொடரும்)

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பத்து

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பத்து

எத்தனைவது முறையாகவோ லண்டன்.

வைத்தாஸ் உலகத்தில் எங்கே இருந்தாலும் தேடிக் கண்டுபிடிக்கப் பட்டு உடன் லண்டன் அனுப்பி வைக்கப் படுகிறான்.

போன வருடம் ஆகஸ்டில் இந்தியா போயிருந்தபோது அப்படித்தான் நடந்தது. அவன் அம்பலப்புழையில் இருந்தது பற்றி வைத்தாஸின் அரசாங்கத்துக்கு மூக்கு வியர்த்து விட்டது. உடனே கிளம்பி லண்டன் போ என்று விரட்டினார்கள்.

மேல்சாந்தியோடு பேச ஆரம்பித்ததை அரைகுறையாக முடித்துக் கொண்டு திரும்ப வேண்டிப் போனது அப்போது.

அம்பலப்புழை மேல்சாந்தி மகன், கிளாஸ்கோவில் வரலாற்றுப் பேராசிரியராக இருக்கிறவன் இன்றைக்கு சாயந்திரம் மழை இல்லாமலிருந்தால் சந்திப்பதாகச் செய்தி அனுப்பியிருக்கிறான். வைத்தாஸுக்கு லண்டன் மழை பற்றித் தெரியும். மேல்சாந்தி மகன் பத்மன் எம்ப்ராந்திரி பற்றித் தெரியாது. மழை கட்டாயம் இருக்கும்.

இல்லாமல் போகவும் அபூர்வமாக வாய்ப்பு இருக்கக் கூடும். அப்படி நிகழ்ந்து பத்மன் கிளம்பி வந்தால், அதற்கு முன்னால் பத்திரிகை சந்திப்பை முடித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

வைத்தாஸின் மூன்றாம் நாவலுக்கு திடீரென்று விழித்துக் கொண்டு ஒரு பரிசு அறிவித்திருக்கிறார்கள். நான்கு வருடத்துக்கு முன் எழுதிய நாவல் இப்படித் தாமதமாகத் தேர்வில் சேர்க்கப்பட்டது இதுவரை நடந்ததில்லை.

நான் தான் சேர்க்க வைத்தேன் என்கிறாள் குஞ்ஞம்மிணி டைப் ரைட்டர் விசைகளில் நின்றபடி.

உனக்கும் இலக்கியத்துக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லைன்னு அடிக்கடி மறந்து போறே.

வைத்தாஸ் சிரிக்கும்போது குஞ்ஞம்மிணிக்கும் சிரிப்பு வருகிறது.

எழுதிண்டிருக்கறதை எப்ப முடிக்கப் போறே?

விட்ட இடத்தில் இருந்து நாவலைத் தொடர நேற்று அரண்மனை போய் வந்த பிற்பாடு முதற்கொண்டு முயற்சி செய்தபடி தான் இருக்கிறான்.

நந்தினி கூட வந்திருந்தால் நாலு பக்கமாவது எழுதினால் தான் படுக்கைக்கு வர முடியும் என்று சொல்லியிருப்பாள்.

இந்தப் பயணம் தனியாகத்தான் என்றாகியது.

கூட்டிண்டு வந்திருக்க வேண்டியது தானேடா கடன்காரா அவளை. எல்லாத்துக்கும் ஒரு சாக்கு.

குஞ்ஞம்மிணி இரைந்தபோது வாசலில் அழைப்பு மணிச் சத்தம்.

பத்திரிகையிலிருந்து வந்திருக்கிறதாக வந்த இருவரும் அறிவித்தார்கள். சின்ன வயசுப் பெண்கள் இரண்டு பேரும். கருப்பினத்துப் பெண்கள்.

உள்ளே வரச் சொன்னான் வைத்தாஸ்.

இதோ வந்துடறேன். காபி ஆர்டர் செய்யட்டுமா?

வேணாம் நன்றி என்றார்கள் வந்தவர்கள்.

பாத்ரூம் கதவைத் திறக்கும்போது திடமாக வேண்டிக் கொண்டான் வைத்தாஸ்.

வார்த்தைகளைக் கொடு. சரஞ்சரமாக வந்தால் போதும். பெரிய தோதில் அர்த்தம் எல்லாம் வேண்டியிருக்கவில்லை. காத்திரமாக, பிய்த்தெடுத்து பெரிய, சிறிய எழுத்துகளில் அங்கங்கே மேற்கோள் காட்ட உபயோகமாக இருக்க வேண்டும்.

தருவேன். ஆனா, நீ முடிச்சு வந்ததும் நாவலைத் தொடரணும்.

டைப்ரைட்டரின் ஒற்றை விசை உயர்ந்து தாழ்ந்தது.

(வைத்தாஸின் பத்திரிகைச் சந்திப்பில் இருந்து)
————————————-
கேள்வி: ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் இலக்கியம் மூலம் புரட்சி ஏற்படாதது ஏன்? பொதுவான கல்வியறிவுக் குறைவு தான் காரணமா?

பதில் :அந்த வாழைத் தோப்பு ஒரு போதும் பற்றி எரியப் போவதில்லை. கல்வியறிவு இன்னும் அதிகமாக இருந்தால் இன்னும் அதிகம் பேர் என்னைப் போல் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு லண்டனுக்கும் நியூயார்க்குக்கும் மெல்போர்னுக்கும் தான் வேலை நிமித்தம் அலைந்திருப்பார்கள். அப்புறம் இன்னொன்று. வாழைத் தோப்பு என்றைக்காவது எரிய ஆரம்பித்தாலும் நான் ஒரு குவளை நீர் ஊற்றி அணைக்கப் பார்ப்பேன். சர்க்கார் உத்தியோகஸ்தனுடைய அதிக பட்ச எதிர்வினை அதுவாகத்தான் இருக்கும். நாட்பட்டுக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற்படும் மாற்ற்ங்கள் யாவராலும் வரவேற்கத் தக்கவை. சர்க்கார் உத்தியோகஸ்தன் நிதானமான மாற்றத்தை ஆதரிக்கலாம்.

கேள்வி: உங்கள் நாவல், அகாதமி வெளியிட்ட லாங் லிஸ்டில் திடீரென்று முளைத்து, ஷார்ட் லிஸ்டில் முதலாவதாக நின்றது. நீங்கள் பரிசுக்காக பிரயத்னப்பட்டதன் காரணமா இது?

பதில்: நான் பட்டியல்களில் இடம்பெறுவதை அசௌகரியமாகவே கருதுகிறேன். பரிசுகளையோ சுபாவமாக எதிர்கொள்கிறேன். பட்டியல்களில் என் படைப்புகள் புதைபடுவது தற்செயலானது. மற்றப்படி, நீள் பட்டியல்களும், குறும் பட்டியல்களும் பட்டியலாளரின் போலியான வாசக அனுபவ விரிவைக் கேட்பவர்களுக்கு உணர்த்தவே தொடுக்கப் பட்டவை. அவற்றில் இடம் பெறும், இடம் பெறாத நூல்களும் அவற்றின் ஆசிரியர்களும் முக்கியமில்லை. எண்ணங்களும் கற்பனையும் பெருவெளியில் மிதந்து கொண்டிருப்பவை. மனதை உயர்த்தி அவற்றைக் கையாக்கிக் கொண்டு இன்னொரு எழுத்தாளர் இதே போன்ற இன்னொரு படைப்பை இதனினும் உன்னதமாக உருவாக்கியிருக்க முடியும். பட்டியல்கள் நிலையானவை அல்ல. தொடுக்கும்போதே அவை மாறலாம்.

கேள்வி: பட்டியல்கள் குறித்த விரோதம் ஏனோ?

பதில்: பரிசுகளும் வெகுமதியும் அளிக்க ஒரு குழு உட்கார்ந்து போடும், நீள், குறுகிய பட்டியல்களைப் பற்றித்தான் இப்படிச் சொன்னேனே ஒழிய, பொதுவாகப் பட்டியல்கள் மேல் ஒரு விரோதமும் எனக்கில்லை. என் பட்டியல்களை நீங்கள் படித்ததில்லை போலிருக்கிறது. பட்டியல் உருவாக்குகிறவர்களை வணங்குகிறேன்.

கேள்வி: ஒரு பட்டியலில் எத்தனை பேர் இருக்கலாம்? ஒருவர் குறைந்த பட்சம் எவ்வளவு பட்டியல்களில் இடம் பெறலாம்?

பதில் :எந்தப் பெயரும் இல்லாத வெறும் பட்டியல்கள் வசீகரமானவை. எல்லாப் பட்டியல்களிலும் எல்லாரும் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது வெகுளித்தனமானது. இதுவரை வேறு எங்கும் வராத பெயர்கள் இன்னொரு பட்டியலில் ஏறட்டும். ஆயிரமும் அதற்கு மேலும் பட்டியல்கள் மலரட்டும்.

கேள்வி: பட்டியல் போட ஏதும் தகுதி இருக்கிறதா?

பதில்: உங்கள் பட்டியலில் குறைந்தது மூன்று இடங்களில் உங்கள் படைப்புகள் இருக்க வேண்டும் என்பதால், நாலு நாவலாவது எழுதிவிட்டு பட்டியல் போட வாருங்கள். மூன்று போதும் என்று நீங்கள் நினைத்தாலும் சரியே.

கேள்வி: பட்டியலாக இல்லாவிட்டாலும், சிறந்த புத்தகங்கள் இவையென்று நீங்கள் நினைப்பவை எவையெல்லாம்?

பதில்: சிறந்த பத்து உலக எழுத்தாளர்கள், சிறந்த ஏழு இந்திய சமையல்காரர்கள், சிறந்த எட்டு ஐஸ்லாந்து ஓவியர்கள், சிறந்த ஒன்பது ஆஸ்திரேலியா பட்டியல்காரர்கள், சிறந்த ஆறு கொலம்பிய சவ அடக்க நிர்வாகிகள் இன்ன பிற. எந்த வித முக்கியத்துவமும் இல்லாதவை. சவ அடக்க நிர்வாகிகளையும் புத்தகங்களையும் பற்றி யாருக்கும் தெளிவிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒரு வாதத்துக்காக சிறந்த பத்து எழுத்தாளர்களைத் தேர்வு செய்ய முடியும் என்று வைத்துக் கொண்டாலும், சிறந்த பத்து புத்தகங்களாகத் தேர்வாகிறவற்றை அவர்கள் எழுதியிருப்பார்கள் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமுமில்லை.

கேள்வி: கேள்வியை மீள்வடிவமைக்கிறோம். படித்ததில் பிடித்த புத்தகங்கள்? ஆங்கிலமாக இல்லாவிட்டாலும்?

பதில்: இல்லாத எழுத்தாளர்களின் எழுதாத புத்தகங்கள் வசீகரமானவை. நான் அவற்றை எனக்குப் பிடித்தவற்றின் பட்டியலில் கடந்த ஐந்து வருடமாகச் சேர்த்து வருகிறேன். அந்த நூல்களின் தேர்வு பலரையும் திருப்தியடையச் செய்கிறதையும், அந்தப் பட்டியல்கள் மேற்கோள் காட்டப் படுவதையும் மகிழ்ச்சியோடு கவனிக்கிறேன். இலக்கியம் ஏற்படுத்தும் களிபேருவகையைப் புறக்கணிக்க வேண்டியதில்லை.

கேள்வி: கட்டுரைகள் குறைவாகவே எழுதுகிறீர்களே. அ-புனைகதை இலக்கியமாகாதா?

பதில்: நான் மரண இரங்கல் கட்டுரைகளை மட்டும் எழுதுகிறேன். அவற்றை அதிகமாக எழுதுவது என் கையில் இல்லை. துக்கத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிப்பவை இரங்கல் கட்டுரைகள். இன்னார் பிறந்து இத்தனை நாள் இருந்தார் என்பதை நினைக்கும் துன்பமும், அவர் இப்போது இல்லை என்பதில் எழும் பெருத்த சந்தோஷமும் ஆகும் அது, பலரையும் பொறுத்தவரை.

இரங்கல் பற்றிச் சொல்லும்போது இதையும் சேர்க்க வேண்டியிருக்கிறது. எழுத்தாளர்கள் நிரந்தரமாக இறந்து போவதில்லை. காலமான படைப்பாளிகள் தேவைப்படாத போது எழுப்பி நிற்க வைக்கப்பட்டு, கல் எறிந்து மூக்கும் முகமும் சிதைக்கப்பட்டு திரும்பப் புதைக்கப் படுவது வாடிக்கை.

(வைத்தாஸ் எழுதும் நாவலில் இருந்து)
——————————

வாசல் தட்டியை இறக்கி விட்டு வந்துடறேன். சாரல் முழுக்க நனைச்சுடுத்து.

மேல்சாந்தி வெளியே போனார்.

மனை. எழுபது வருட பழக்கம் உள்ளது என்று சாமு வைத்தாஸிடம் சொன்னான்.

உள்ளே உச்ச சப்தத்தில் ரேடியோவில் தொடர்ந்து ஒரு பெண் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். குரலோடு இழைந்தும் அதை விட மேலே சஞ்சரித்தும் ஒற்றை வயலின் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெண் முகத்தில் உணர்ச்சிகள் பிழம்பாக ஒளி விட நின்று கொண்டிருப்பாள் அல்லது ஒலிவாங்கிக்கு மிக அருகே மெல்ல நடந்தபடி பக்கவாட்டில் பார்த்து இதையெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பாள்.

மழைக்கு முதுகு காட்டிக் கொண்டு வீட்டு முன் வசத்துக் கொடியில் மாக்சியும் லுங்கியும் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. இன்னும் மழை வலுத்தால் சாரல் நீண்டு அவற்றைத் திரும்ப நனைக்கலாம். மழை நேரத்தில் துணி துவைத்தவர்கள் மேல் படியும் சிரத்தையின்மை இந்தத் துணிகளிலும் அங்கங்கே அப்பியிருந்த பழுப்புச் சவுக்காரத் திட்டுகளாகத் தெரிந்தது. எவ்வளவு துவைத்து ஈரம் போகப் பிழிந்து காயப் போட்டாலும், இந்த யுகத்தில் சுக்காக உலர்ந்து போகிற வரம் இந்தத் துணிகளுக்கு இல்லை என்பது நிதர்சனமானதால் ஏற்படும் அலுப்பு அது.

உள்ளே நாற்காலி போட்டு உட்கார்ந்திருந்த யாரோ இருக்கையைத் தள்ளியபடி எழுந்தார்கள். அது கத்திரிப் பூ நிற சேலை அணிந்த முதியவள் என்பதை ஆகாயத்தில் வெளிச்சம் போட்டு உள்ளே கசிந்த கொடி மின்னலில் வைத்தாஸ் உணர்ந்தான்.

அங்கே இருந்தே, யார் என்று கேட்க முயன்றபோது சட்டென்று எழுந்து உயர்ந்து ஒலித்த அடுத்த இடி குரலை அடக்கியது.

வைத்தாஸ் மழையைப் பார்த்தபடி, ஆராதகன் ஒருவன் வழிபாட்டுக்காரர்களைப் பரவசப் படுத்துகிற தொனியில் முணுமுணுத்தது இப்படி இருந்தது.

மழையின் நாவுகள் கருத்த மேகப் பொதியில் சூல் கொண்டு எல்லையற்று நீண்டு நெகிழ்ந்து விரிந்த வானக் கம்பளத்திலிருந்து நிறமற்றுச் சிதறி, இருளின் கருமை கிழித்து மண் நோக்கி உதிர்ந்து அடர்ந்து படர்ந்தன. திரி நாளங்களாக, கூடலை சுவர்க்கப் படுத்தும் ஊற்றுக்கண் சிறு துளிகளாக அவை தம்மில் தம்மில் உயிர்த்துப் பற்றிக் கொள்ள நீருடல் தேடி நெளிந்தன.

மாட்டுச் சாணத்தை எறிந்து பயப்படுத்தாதே.

குஞ்ஞம்மிணி சிரித்தபடி சொன்னாள்.

அடிப்படை இலக்கிய ஈடுபாடோ ஒரு புனைகதையோ படிக்கவோ எழுதவோ செய்யாத யாருக்கும் இது பற்றிக் கருத்துக் கூற உரிமையில்லை. ஒரு வாக்கியம் இலக்கியத் தரமாக எழுதியிருந்தால் கூடப் பேசலாம் தான்.

வைத்தாஸ் குஞ்ஞம்மிணியிடம் தீர்மானமாகச் சொல்லி அவளை ஈரக் கைக்குட்டை கொண்டு அடக்கினான்.

இடிகள் இரைந்தொலிப்பதே அடக்கி ஆளுகிறவர்களின் அதிகாரத்தைப் பிரகடனப் படுத்தத்தான். அவர்களுக்குத் தெய்வங்கள் சலித்துக் கொண்டே கொடுத்த வரம் அது. அந்த ஆட்சியாளர்கள் மண்மூடிப் போய் பல நூற்றாண்டுகள் கழிந்தாலும் ஒலி இன்னும் வானிலிருந்து இறங்கி முடிக்கவில்லை.

சட்டைப் பைக்குள் இருந்து முணுமுணுப்பாக மறுபடி குஞ்ஞம்மிணி குரல் கேட்டது.

வாழைத் தோப்புக்கள் ஒருபோதும் பற்றி எரியாது.

குஞ்ஞம்மிணி சொன்னதா அல்லது வைத்தாஸ் மனம் கட்டி நிறுத்தியதா? எதுவாக இருந்தாலும், இது மற்றவற்றோடு பொருந்தி வரும். இதை கௌரவமான எந்தப் பேச்சு வார்த்தைக்கு இடையிலும் மிடுக்காகச் சொல்லலாம். இந்த வாக்கியத்தோடு வைத்தாஸின் நாவலில் ஒரு அத்தியாயம் தொடங்கும். அநேகமாக அது கடைசி அத்தியாயத்துக்கு முந்தியதாக இருக்கக் கூடும். எல்லா அத்தியாயங்களிலும் இடியும் மழையும் மெய்ப் பொருளாகவோ உருவகமாகவோ வந்து நிறைந்து நின்றால் என்ன?

இவர் இங்கிலாந்தில் இருக்கப் பட்டவர். குடும்ப சாகைகளின் விவரங்கள் சேகரிக்க வந்திருக்கார்.

மேல்சாந்தி மீண்டும் உள்ளே வந்தபடிக்குச் சற்றே குரலை உயர்த்தி, உள்கட்டில் கேட்கச் சொன்னார். சாமு அவசரமாக மடக்கிய குடை பொலபொலவென ஈரம் உதிர வைத்தாஸைச் சுட்டி நீண்டது.

உள்ளே இருந்த முதுபெண் அப்படியா என்று கேட்டபடி ரேடியோவில் திரும்ப கவனத்தை வைத்தாள்.

அங்கே பின்னால் காரோ லாரியோ வேகமாக வரும் ஒலி எழுந்து வந்தது. இதுவரை பேசிய பெண் சத்தமிட்டபடி ஓடிக் கொண்டிருப்பதாக ரேடியோ நாடகம் முன்னால் போகிறதாக இரைச்சல் சொன்னது.

இது நியாயமே இல்லை என்பது போல் முதுபெண் தலை ஆடியது. வைத்தாஸும் துக்கித்தான். கஷ்டப்படும் எல்லோரும் முக்கியமாகப் பெண்கள் பரிவு காட்டப்பட வேண்டியவர்கள். பார்வைக்கு வெளியே உள்ள ரேடியோ நாடகத்தில் என்றாலும்.

முதுபெண்ணின் துயரம் அதிகரிக்க வாய்ப்பு இல்லாமல் ரேடியோ அணைந்து போனது.

நாசம், இனி ரெண்டு மணி நேரம் கரெண்ட் கிடையாது.

அவள் மனித குலத்தின் ஆதி பாவம் உண்டாக்கிய துக்கம் எல்லாம் குரலில் கனக்கச் சொல்லியபடி வெளியே வந்தாள்.

உலர்ந்த நாற்காலியில் உட்காரலாமே.

வைத்தாஸை மாறி உட்காரச் சொல்லி பூமுகத்தில் துணி போர்த்தி வைத்திருந்த மர நாற்காலியைக் காட்டினார் மேல்சாந்தி. மேலே இருந்த நாராயணன் நாமம் வரி வரியாக எழுதிய மஞ்சள் துணி விலக, சுக்காக உலர்ந்த நாற்காலி.

வைத்தாஸ் சுற்று முற்றும் பார்த்தான். ஒரு பழைய சைக்கிள், ஏதோ யந்திரம், பூச்செடித் தொட்டி என்று இன்னும் சிலவும் நாராயணன் நாமம் பாடி நின்றன.

திருமேனி எங்கேயாவது பிரசங்கம் செய்யப் போகும்போது கௌரவம் செய்கிறேன் என்று போர்த்தி விட்டு விடுகிறார்கள், இவற்றால் வேறு உபயோகம் எதுவும் எனக்கு அர்த்தமாகவில்லை.

அந்த முதுபெண் பெரிதாக நகைத்தாள். சாமு இந்த மனையில் சிநேகிதமாகப் புழங்கி வருகிறவன் என்று அறிய வைத்தாஸுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. தேடி வந்த தகவல் கிடைக்காவிட்டாலும், அரசாங்கக் கட்டிடத்தில் அதிகாரிகளிடம் பேசுவது போல் மொறுமொறுப்பான உரையாடலுக்குத் தேவை இல்லை. எதுவும் பேசாவிட்டால் கூட மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கலாம் என்று நினைக்க நிம்மதியாக இருந்தது.

முதுபெண் சாமு உட்கார உள்ளே இருந்து பிளாஸ்டிக் நாற்காலி கொண்டு வந்து போட்டாள்.

இந்த ஒரு மனை தான் இங்கே சம்பகச்சேரி ராஜாவு காலத்தில் இருந்து இருப்பது. இன்றைய தேதிக்கு எட்டு, பத்து தலைமுறை இங்கே ஜனித்து விழுந்து வளர்ந்தவங்க தான். தாளியோலைகளுக்கும் இங்கே குறையில்லை. ஏதாவது ஒரு ஓலையில் அவர்களோட வம்ச சரித்திரத்தோடு அக்கம் பக்கம் இருந்த உங்க பாண்டிப் பட்டன்மார் குடும்பம் பற்றி வந்திருக்கா பார்க்கலாம்.

சாமு நம்பிக்கை குறையாமல் பேசினான்.

முதுபெண் ஒரு தட்டில் இரண்டு கேக்குகளும், நேந்திரங்காய் வறுவலும் இரண்டு பீங்கான் கோப்பைகளுமாகத் திரும்பி வந்தாள்.

பகல் நேரத்தில் வார்த்தைகளுக்கும், சங்கீத நிகழ்ச்சிகளுக்கும், நாடகங்களுக்குமாக ரேடியோவில் லயித்துக் கண் கலங்கி விதிர்விதிர்க்கிற கிழவியாக, பப்பரப்பர என்று நடுக்கூடத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் சராசரிப் பெண்ணா அவளைப் பற்றி ஒரு பிம்பம், வந்திருக்கும் விருந்தாளி மனதில் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அதை உடனடியாக உடைத்துப் போடுவதே இப்போது முதலில் செய்ய வேண்டியது என்று அவள் முடிவு செய்திருந்ததாக அந்தச் செய்கை உணர்த்தியது. முக்கியமாக அவள் எடுத்து வந்த, முட்டை கலந்த அந்தக் கேக்குகள்.

இவள் கொச்சி காலேஜில் லெக்சரராக இருந்து ரிடையர்மெண்டு வாங்கினவள் என்றார் மேல்சாந்தி அவசரமாக. அந்தத் தகவலைச் சொல்லாமல் வைத்தாஸோடு பேச ஆரம்பித்ததற்காக மன்னிப்புக் கேட்கிற தயக்கமான புன்முறுவல் அவரிடமிருந்து புறப்பட்டுக் கொடி மின்னல் போல வைத்தாஸையும் முதுபெண்ணையும் வளைத்தது.

இங்கேயெல்லாம் அம்பத்தைஞ்சு வயசில் சர்ர்கார் இதர உத்தியோகஸ்தர்கள் ரிடையர் ஆக வேணும் என்று நியமம் இருக்கு. அம்பலத்தில் சாந்திக்காரனாகவோ, அதுதான் ஆரம்ப வயசு.

மேல்சாந்தி சிரித்தார்.

போன கரெண்ட் எப்போது வேண்டுமானாலும் திரும்பலாம்.

தாளியோலைகள். உங்கள் பத்தாயப் புறையில் உண்டே. சிரமமில்லை என்றால்.

சாமு விடாமல் பிடித்தான். இங்கே வந்ததற்கு வைத்தாஸ் ஏதாவது பெற்றுப் போக வேண்டும் என அவன் தீர்மானம் செய்திருந்தான். தேநீர் குடித்த பீங்கான் கோப்பை என்றாலும் சரிதான்.

தேத்தண்ணீர் எடுத்து வந்தது உங்களுக்குத் தான். சாப்பிடுங்கள் என்றாள் முதுபெண். சாமு எப்படியோ பல் படாமல் அந்தச் சுடுநீரை வாயில் வார்த்துக் கொள்ள, வைத்தாஸ் தயக்கத்தோடு கோப்பையை வாய்க்கருகே உயர்த்தினான்.

பரவாயில்ல. நீங்கள் பழகிய படிக்கு குடியுங்கள். எங்கள் அசட்டு ஆசாரங்களை உங்கள் மேல் எறிய எனக்கு மனமில்லை என்றாள் முதுபெண்.

கலாச்சார மறுமலர்ச்சியில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் நம்பூதிரிப் பெண்மணி.

வைத்தாஸ் தேநீர் பருக ஆரம்பித்தான்.

தாளியோலை ஒன்று நான் காலையில் தான் எடுத்து வைத்தேன். இவர் வருவார் என்று தெரியும்.

முதுபெண் குறுஞ்சிரிப்போடு சொல்ல, வைத்தாஸ் சட்டையில் தேநீர் சிந்தியது.

குஞ்ஞம்மிணி.

(தொடரும்)

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் ஒன்பது

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் ஒன்பது
இரா.முருகன்

மார்ச் 26 1964 வியாழக்கிழமை

அது பிசாசு பிடிச்ச வண்டி ஒண்ணும் இல்லை என்றார் அமேயர் பாதிரியார்.

ரொம்பத் தெளிவான வார்த்தைகள். அவர் இருக்கப்பட்ட பிரதேசத்தில் இப்படியான சில்லுண்டி வினோதம், வேடிக்கை எதுவும் நடக்காது. நடக்கிற எல்லாவற்றுக்கும் காரண காரியம் இருக்கும். அற்புதங்கள் ரோம் நகரில் இருந்து மடாலய அறிவிப்போடு ஞாயிற்றுக்கிழமை தவிர்த்த பிற தினங்களில் எப்போதாவது நிகழக் கூடும். அவற்றில் யந்திரங்கள் சம்பந்தப்பட்டிருக்காது.

அவர் முன்னால் நின்றபடி மாமிசம் அரிந்து கொண்டிருந்தவன் பாதிரியார் சொன்னதை ஆதரித்துத் தலையைத் தலையை ஆட்டினான். அவன் வெட்டிச் சாய்த்த ஆட்டின் தலை கூட அந்தக் காலை நேரத்தில் வினோதமாக ஆடிக் கொண்டிருந்தது. விடிகாலையில் பரலோகம் போன ஆடானால் என்ன சும்மா வெறுமனே வாய் பார்த்து அங்கேயும் இங்கேயும் சுற்றித் திரிகிற மனுஷனானால் என்ன? இது ஆச்சரியகரமானது என்று ஊரோடு சொல்கிறதை பாதிரியார் மறுக்கிறாரே. அந்த வார்த்தைக்கு மதிப்புக் கொடுப்பது அவசியமில்லையா?

விஷயம் வேறொன்றுமில்லை. கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் ஒரு கார் வாங்கி இருக்கிறான். கால்டர்டேல் தொடங்கி, சந்தைப் பேட்டை வரை இதுதான் பேச்சாக இருக்கிறது ஒரு வாரமாக.

கொச்சு தெரிசா அளவுக்கு அவள் வீட்டுக்காரன் பிரசித்தமானவன் இல்லையென்று இருந்ததை இந்தக் கார் வந்து மாற்றிப் போட்டது.

அதைத் தான் பிசாசு பிடிச்ச வண்டி என்றார்கள் எல்லோரும். இல்லை என்கிறார் அமேயர் பாதிரியார். அவர் வீட்டில் பிரஞ்சும் வெளியே இங்கிலீஷும் பேசுகிற கத்தோலிக்கர். இந்தக் கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரனோ சுத்த சுயம்புவான இங்கிலீஷ் பேசும் பரம்பரையில் வந்த பிரிட்டீஷ்காரன், அதுவும் யார்க்‌ஷையர் பிரகிருதி என்பதால் எடுத்தெறிவதும், ஏளனமும் பேச்சில் நிறைந்து அவமரியாதை கரைபுரண்டு ஓடும். அவன் இந்தியாக்காரி கருப்பியைக் கல்யாணம் செய்த இங்கிலீஷ்காரன். அதற்கான மனோதிடம் இருக்கப்பட்டவன். அந்த விதத்தில் அமேயர் பாதிரியார் அவனை எப்போதும் மதிப்பார். அவன் போக்கிரி என்றாலும்.

சரி, அவரை யார் போய்க் கேட்கிறார்கள்? போனால், சர்ச்சுக்கு ஏன் வரலை என்று துளைத்தெடுப்பார். உயிர்த்தெழுதல் தினத்தில் ஆவிக்கு யார் சாட்சி நிற்பார்கள்? அவர் டீ குடித்துக் கொண்டே பயம் காட்டுவார். சர்ச் வளாகத்துக்குள் ஓரமாகக் கட்டி வைத்து சதா சுவரை நனைக்காமல் கால் தூக்கும் அவருடைய லாப்ரடார் நாய்கள் பல்லைத் துருத்தி அவரையோ வந்தவனையோ ரெண்டு பேரையுமோ அழகு காட்டும். அதுகளுக்கு மறு உயிர்ப்பு நாள் பிரச்சனை எல்லாம் இல்லை. உயிர்த்தால் அவை கோயில் உத்யோகஸ்தராகும் என்பார் பாதிரியார்.

அமேயர் பாதிரியார் கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் மேல் கொஞ்சம் போல பொறாமை கொண்டவர் தான். கால்டர்டேலில் பழைய வீட்டை வாங்க, விற்க, மற்றும் குடித்தனத்துக்கு ஆள் பிடித்து விட என்று உத்யோகத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு மெட்காப் என்று பெயர் வாய்க்கப் பட்ட அந்த மனுஷன் சீலமும் செல்வமும் கொழிக்க ஜீவிக்கிறான்.

கால் பக்கம் அழுக்கான அங்கியை மாட்டிக் கொண்டு பூசை வைக்க நடந்தே அமேயர் பாதிரியாரின் வாழ்க்கை சூரியாஸ்தமன நாட்களுக்கு வந்தானது. ஒரு ஐநூறு பிள்ளைகளுக்குக் கிறித்துவப் பெயர் வைத்து ஆசிர்வதித்தும், முன்னூறு கல்யாணங்களை நடத்திக் கொடுத்தும், மூவாயிரத்துச் சொச்சம் ஞாயிறு திருப்பலி கொடுத்துப் பிரசங்கித்தும் கடவுள் ராஜ்யத்துக்கு இந்தப் பிரதேசத்தில் ஆழமாக அடித்தளம் போட்டிருக்கிறார் அவர்.

கொச்சு தெரசாவின் வீட்டுக்காரனான கள்ளன் மெட்காப் மாதிரி பேர்வழிகளும் ஒரு துரும்பையும் நகர்த்தாமல், அமேயர் பாதிரியாரின் பிரார்த்தனை மூலம் அற்புத சுகம் அடைந்து ஆத்ம சரீர இளைப்பாறுதல் பெறுவார்கள் போல் இருக்கிறது. அது என்ன விதத்தில் நியாயமாகுமோ.

பாதிரியார் பிழைப்பில் இது ஒரு கஷ்டம். அடுத்தவன் நாசமாகப் போகட்டும் என்று பிரார்த்திக்க முடியாது. நல்லது வேண்டித் தினசரி சிறிய, பெரிய அசௌகரியங்களைக் கருதாது செய்த ஊழியத்துக்குச் சம்பளமும் சொல்லொணாத் தரத்தில், கால்டர்டேல் பஸ் நிறுத்தத்தில் தொப்பியை நீட்டுகிற ஜேம்ஸ் இவானுக்குச் சமமான, சொல்லப் போனால் அதுக்கும் குறைவாக அன்றோ கிடைக்கிறது. பாதிரியார்கள் மில் தொழிலாளர்கள் போல் தொழிற்சங்கம் எல்லாம் வைக்கக் கூடாதென்று சட்டம் சொல்லுகிறதாம். அவர்களுடைய முதலாளி இங்கே பிரத்யட்சமாக, சதா எல்லோருடைய கண்ணிலும் படுகிற மாதிரி இருந்தால் தான் தொழிலாளி முதலாளி உறவு சட்ட பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப் படுமாம். கர்த்தரை எப்படி கால்டர்டேல் அழைத்து வருவது என்று அமேயர் பாதிரியாருக்குத் தெரியாது.

கள்ளன் மெட்காபுக்கு அந்த கர்த்தரின் கரிசனமும் பரிபூரண் ஆசியும் அதிகமாகவே இருப்பதாக அமேயர் பாதிரியார் கருதினார். தேவைக்கு மேலே, தினசரி மூக்கு முட்டக் குடித்து, வாயோயாமல் தின்று தீர்த்து, புகைச் சுருட்டாக ஊதியும் விட்ட பிறகு அந்தக் களவாணியிடம் சாக்கிலும் முறத்திலும் கொட்டிக் கொட்டிக் கட்டி வைக்க ஏராளமான காசு இருக்கிறது. நினைத்துக் கொண்டாற்போல லண்டன் போகிறான். மேன்செஸ்டரில் கால்பந்து பார்த்து, சுற்று வட்டாரத்தில் செம்மறியாட்டுக் கிடா மாதிரி மதர்த்துத் திரிந்து விட்டு வருகிறான். ரெண்டு வீடு ஒரே நேரத்தில் வாங்கி, இடித்துப் பொளித்து பெரியதாக புதுவீடு அமைத்துக் கொண்டு அங்கே ஆசிர்வாதம் செய்யக் கேவலம் பத்து பவுண்ட் மட்டும் தட்சணை கொடுத்து அமேயர் பாதிரியாரைக் கூப்பிட்டு விட்டு வேலை வாங்குகிறான். இப்போதானால், நூதனமான ஒரு காரை வாங்கி ஊர் முழுக்க அதைப் பற்றியே பேச வைத்திருக்கிறான்.

போன வாரம் அந்தத் தடியன் லண்டனுக்கே போய் இந்தக் காரை வாங்கிக் கொண்டு வந்தான். போவதற்கு முந்தைய நாள் ராத்திரி கூட கொலாசியம் மதுக்கடையில் முட்ட முட்டக் குடித்தபடி லண்டன் போகிற திட்டத்தை ஒரு பிள்ளை மிச்சமில்லாமல் பகிர்ந்து கொண்டான் அவன்.

மழை பெய்ய ஆரம்பித்த ராத்திரியில் குடையை அரைகுறையாக விரித்துப் பிடித்துக் கொண்டு அமேயர் பாதிரியார் கொலாசியம் மதுக்கடையைக் கடக்க முற்பட்டபோது உள்ளே இருந்து அவன் குரல் அவர் முன்னால் போகவொட்டாமல் தடுத்து நிறுத்தியது.

எனக்கு வேண்டிக் கொள்வதை சரிபாதியாகக் குறைத்துக் கொண்டு என் காருக்கு மிச்ச வேண்டுதலைச் செலுத்துங்க. உங்க கால் ஆணி மற்றும் நாட்பட்ட ஆஸ்துமா சொஸ்தமாக நான் ரோமாபுரி போய் போப்பரசரிடம் வேண்டிக்கறேன்.

அமேயர் பாதிரியார் மதுக்கடையைக் கடந்து போகும்போதெல்லாம் தனக்குக் காது கேட்காது, கண்ணு ரெண்டும் பார்க்காதொழிந்தது என்ற பாவனையிலேயே நடந்து போவார். பூசை வைக்கிற நேரத்தில் கோவிலில் பவ்ய ஜீவன்களாக கடைசி வரிசையில் உட்கார்ந்து கருதலோடு ஜபம் செய்கிற நல்லாட்டுக் குட்டிகள் கூட, ஒரு திராம் மது உள்ளே போனால் சாத்தான் சகவாசம் கிடைத்த பெருச்சாளிகளாகிற ஆச்சரியம் சொல்லி மாளாதது. இந்த கொச்சு தெரசா புருஷனோ நல்ல நேரத்திலேயே வாயைக் கிண்டி வேடிக்கை பார்க்கிறவன்.

இந்த மாதிரி வல்லடி வம்படிக்காரர்கள் எல்லோரும் அவருடைய கோவிலில் பூசை பங்கு வைப்பவர்களாக அமைந்து போகிற ஆச்சரியம் சொல்ல ஒண்ணததே. நாலு ரெண்டு பேராவது புராட்டஸ்டண்டு, பெந்தகொஸ்தேக்களாகாமல் இவருடைய குடை நிழலில் பம்மிப் பதுங்கி வரும் ரகசியமும் என்னவோ தெரியலை.

கொச்சு தெரிசா புருஷன் சொன்னதற்கு மறு வார்த்தையாக, ரொம்ப சரி ரொம்ப சரி என்று குரல் உயர்த்திச் சொல்லி விட்டு குடையை முழுவதுமாகப் பிடித்துக் கொண்டு போன வாரம் மழை ராத்திரியில் நடந்து போனார் பாதிரியார்.

அப்படியாகக் கேட்டு வாங்கிய ஆசிர்வாதத்தோடும், இன்னும் ரெண்டு சக குடிகாரர்களோடும் அடுத்த நாள் கால்டர்டேலில் அவன் ரயிலேறும் போது அமேயர் பாதிரியாரும் அசம்பாவிதமாக அதே ரயிலில் போக வேண்டிப் போனது.

மடத்திலிருந்து அவசரக் கூட்டம் என்று கூப்பிட்டு விட்டதால் அமேயர் பாதிரியார் உடனே கிளம்ப வேண்டிப் போனது. கைப்பணம் செலவழித்துத் தான் பயணம். நாலு காகிதத்தில் இந்தத் தகவல் எல்லாம் பதிந்து, டிக்கெட்டையும் இணைத்து அனுப்பினால் செலவழித்த பணம் திரும்பக் கைக்கு வரும். அதற்கு இரண்டு மாதம் கூடப் பிடிக்கும். தேவ ஊழியமானதால் கறாராக இருக்க முடிவதில்லை.

கால்டர்டேலில் வண்டி ஏறும்போது ஜாக்கிரதையாக அந்தத் தடியன் ஏறுகிற பெட்டியைத் தவிர்த்து வேறே பெட்டியில் ஏறினார் பாதிரியார். வண்டியா அது? மாட்சிமை தாங்கிய ராணியம்மாள் சீரோடு ஆட்சி புரிந்த இருண்ட கண்டமான ஆப்பிரிக்கா, அஞ்ஞான இருட்டில் கிடந்து சொல்லொணத் துயரம் எய்தியிருந்த பரத கண்டம், மொட்டைக் கட்டையாக ஆணும் பெண்ணும் திரிகிற டிம்பக்டுவோ வேறே எதோ பெயரிலோ கூப்பிடப்படும் பிரதேசம் இங்கேயெல்லாம் பிரிட்டீஷ் சாம்ராஜ்யம் நீள நெடுக ஏற்படுத்தி செயல் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ரயில்வேக்களில் கூட இந்த பிரிட்டீஷ் ரயில் போல அட்டப் பழைய கம்பார்ட்மெண்ட்களும், அதிலெல்லாம் தண்ணீர் படாது மூத்திர வாடை மூக்கில் குத்தும் கழிப்பறைகளும் இருக்காது.

நீராவியால் போக்குவரத்துக்கு வாகனம் ஏற்படுத்தி ஜனங்களை ஏற்றிப் போகலாம் என்று நிச்சயித்து முதலில் இரும்படித்து, மரம் அறுத்துச் செய்த பெட்டிகள் அல்லவோ இவையெல்லாம் என பாதிரியார் ஆழமான சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்த போது ஓசைப்படாமல் கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரனான அந்தக் களவாணி அவருக்கு முந்திய இருக்கையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டான்.

மெட்காபே, நீர் என்ஞினுக்கு அடுத்த பெட்டியிலே ஏறினீர் அல்லவோ. எப்படி இங்கே வந்து சேர்ந்தது?

பாதிரியார் விசாரிக்க மனசில் உத்தேசிச்சது அடே திருடா, என்னத்துக்கு இங்கே வந்து என் பிராணனை வாங்கறே.

நான் அங்கே வண்டி ஏறினது உண்மைதான் அப்பன். சிநேகிதர்களும் கூட வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து அபிப்பிராயப்பட்டது என்னவெனில் அப்பன் இப்படி தனியாக ஒரு பெட்டியில் ஒற்றையனாக இருக்க, நாம் ஐந்து பேர் இங்கே கூத்தும் கும்மாளமுமாக பயணம் போகலாகாது என்றபடிக்கானது. சொன்னது மட்டுமல்லாமல் என்னையே ஐர்ஷயர் வரும்போது வண்டி மாற்றி ஏறச் சொல்லி வற்புறுத்தினார்கள் அவர்கள் எல்லாரும்.

கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் உதட்டோரம் கள்ளச் சிரிப்போடு இதைச் சொன்னதைப் பாதிரியார் கவனிக்கத் தவறவில்லை. கள்ளன் டிக்கெட் பரிசோதகருக்கு பின்புறத்தை ஆட்டிக் காட்டிவிட்டு காசு செலவில்லாமல் பிரயாணம் செய்கிறவனாக இருப்பானோ என்று ஒரு கணம் நினைத்தார் அவர்.

ஆனாலும் அதிக சல்யப்படுத்தாமல் அவன் நீட்டி நிமிர்ந்து உறங்க ஆரம்பித்தான் பயணம் போன அன்று. பாதிரியார் ஏறியதாலோ என்னமோ அவனைத் தவிர இதர விஷமிகள் ஏறாமல், எந்த ஆபாசப் பேச்சும், அதற்கு அனுசரணையான எக்காளச் சிரிப்புச் சத்தமும், புகைவலிப்பதும், தகரக் குடுவைகளில் இருந்து பியர் மாந்தி இன்புறுவதும் இன்றி அந்தப் பெட்டி சாந்தமாகவே இருந்தது.

லண்டனில் வண்டி இறங்கும்போது இன்னொரு முறை தனக்காகவும் தன் புதுக் காருக்கும் பிரார்த்திக்கச் சொல்லி விட்டுப் போனான் கொச்சு தெரசா வீட்டுக்காரன். பாதிரியார் நேற்று மாலை தான் சர்ச் வியவகாரங்கள் குறித்த பேச்சு எல்லாம் முடிந்து, தலைமை ஆயர் சொல்லி அனுப்பியிருந்த திட்டம், வழிமுறை, செயல்படுத்தக் கொஞ்சம் போல் முன்பணம் இதெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு திரும்பி வந்தார். கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் முந்தாநாளே வந்து விட்டான் என்று தெரிந்தது அவர் ரயில் இறங்கி வெளியே நடக்கும்போதே.

ஒரு பழைய எனினும் பளபளப்பாகத் துடைத்த பெரிய காரை அவன் கெத்தாக ஓட்டியபடி, நீளமாக ஹாரன் முழக்கிப் போனான். பக்கத்தில் யார்? வேறே யார். மதுக்கடைக் காரன் செபஸ்தியன்.

கோவில் சுத்தமாக்கக் காலையில் வந்த ஜென்சனும், தோட்டத் தெருவில் ஒரு வயசன் ராத்திரி மரித்த வகையில் கல்லறை ஏற்படுத்த கோவில் கல்லறை வளாகத்தில் இடம் தேட வந்திருந்த சவ அடக்க நிர்வாகம் செய்கிற ஹார்பரியும் வந்த வேலையைக் கூட ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி அவரிடம் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்-

கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் லண்டன் டாக்யார்டில் யாரிடமோ சொல்லி வைத்து வாங்கி வந்திருந்த பழைய பெரிய கார் பெட்ரோலில் ஓடுவதில்லை.

அவன் பெட்ரோல் அடைக்கிற இடத்தில் வண்டியை நிறுத்தி பத்து காலன் போடச் சொல்லி அடைத்துக் கொண்டு புறப்பட்ட போது ஏக களேபரமாக சத்தமிட்டு அந்த வாகனம் தெருவோரம் அப்படியே நின்று விட்டதாம். ஒரு மணிக்கும் மேலாக வில்லியம் ஹட்டன் பட்டறை மெக்கானிக்குகள் அதன் இஞ்சினைப் பரிசோதிக்கிறேன் என்று குடைந்து விட்டு, இந்த ரக இஞ்சின் இந்த நாட்டிலேயே கிடையாது என்று சொல்லி விட்டார்களாம். போகிற போக்கில், அடைத்திருந்த பெட்ரோலையும் நீளக் குடுவைகளிலும், ஓவல்டின் அடைத்து வந்த டப்பாக்களிலும் அவர்கள் எடுத்துப் போய்விட்டார்களாம். கொச்சு தெரிசா கோபத்தோடு ஒரு வாளி தண்ணீரை வண்டியில் பெட்ரோல் இருந்த இடத்தில் வீசிப் பொழிய அடுத்த நிமிஷம் ஆக்ரோஷத்தோடு வண்டி கிளம்பி ஊர ஆரம்பித்ததாம்.

இந்தப் படிக்குத் தான் அப்பன் கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் வாங்கிய கார் ஊரெல்லாம் பேசப்பட ஆரம்பித்தது.

பெர்னாந்தஸ் பாதிரியாருக்காக அரை ராத்தல் ஆட்டுக் கறியை நிறுத்து, துணிப்பையில் போட்டுக் கொடுத்தபடி சொன்னது அவர் ஊரில் இல்லாத நேரத்தில் நடந்த அற்புதத்தை அவன் பங்குக்கு கோவில் பிரதிநிதி காதில் போட்டு வைக்க மட்டும் இல்லை. கார் வாங்கப் போனவனோடு பாதிரியாரும் பட்டணம் போயிருந்தாரே, அங்கே இந்த அமேயர் பாதிரியாரோ, சபையில் அங்கம் வகிக்கிற அவருக்கு மூத்த குருமார்களோ கொச்சு தெரிசா வீட்டுக்காரன் மேல் பிரியப்பட்டு கூட்டு ஜபமும் வேண்டுதலும் நடத்தி அவனுக்கு இந்த நூதன வாகனத்தை இப்படியான சௌகரியத்தோடு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்களோ என்று தெரிந்து கொள்ளவும் தான்.

பாதிரியார் ஜாக்கிரதையாகத் தன்னை அந்த இரும்பு ரதத்தின் ஈர்ப்பிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டவராக, புதிய விஞ்ஞானத்திலும், தொழில் நுட்பத்திலும் ஆர்வம் மிகுந்த தெய்வீகப் பணியாளராகத் தன்னை இனம் காணும் உற்சாகத்தோடு சொன்னார் :

அது பிசாசு இல்லே. அந்தக் காரில் மந்திரமொண்ணும் இல்லே பெர்ணாந்தஸே, புது ரக யந்திரம் காரணமாக இருக்கும் இப்படி அது செயல்படுவது. நம் பிரதேசத்தில் இல்லாவிட்டாலும் இப்படியான நூதன வாகனங்கள் அமெரிக்கா இன்னும் இதர பிரதேசங்களில் உண்டு. ஆஸ்திரேலியாவில் காற்று மட்டும் அடைத்து ஓட்டிச் செல்கிற வாகனம் வந்திருக்கு. பத்திரிகையில் படித்தேன்.

ஆனால், ஆஸ்திரேலியாவில் என் மருமகன் இருக்கானே. அடுத்த மாதம் கடிதாசு எழுதும்போது, அந்த ஊர் வம்பு தும்பு விவகாரங்களோடு இந்த விஷயமாகவும் எழுதச் சொல்லணும் என்று பெர்னாந்தஸ் ஆர்வமாகச் சொல்ல, அமேயர் பாதிரியார் சுதாரித்துக் கொண்டார்.

ஆஸ்திரேலியான்னு சொன்னால் ஆஸ்திரேலியா தானா. பக்கத்துலே நியூசிலாந்து இன்னும் சின்னதும் பெரிசுமாக அங்கே இருக்கப்பட்ட தீவுகள். உலகம் பெரிசு.

அவர் உற்பத்தி செய்த செய்தியை ஊர்ஜிதப் படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, சைக்கிளில் வந்து இறங்கிய கோவில் ஊழியன் பாதிரியாரிடம் களேபரமாக அறிவித்தான் :

கொச்சு தெரிசா வீட்டு முகப்பில் வினோதமான ஒரு பறவை ஆடிக் கொண்டிருக்கு. வர்ணமயமான றெக்கைகளும், குரோதத்தோடு நீண்ட அலகுமாக அழகும் ஆபத்துமாக ஒரு பறவை. அப்பன் ஒரு முறை பார்த்து மேற்கொண்டானதைச் செய்ய வேணும். எல்லோரும் தெரு முனையிலேயே காத்திருக்கிறார்கள். பிசாசு பிடித்த கார் கூட அங்கே தான் நிற்கிறது.

பாதிரியார் கையில் பிடித்த ஆட்டுக் கறிப் பையோடு சைக்கிளின் பின் இருக்கையில் உட்கார, வந்தவன் வண்டி மிதித்துப் போனான்.

கொச்சு தெரிசா வீட்டில் ஆடும் பறவையைப் பாதிரியார் அறிவார். அவர் கனவில் விடிகாலையில் அந்த மயில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது.

சொப்பனங்கள் பற்றி மனத்தத்துவ நிபுணர்கள் எழுதிய புத்தகங்களில் இப்படியான கனவுகளும் அவை பின்னால் நடக்கிறதும் அங்கே இங்கே என்று உண்டு. இதெல்லாம் வினோதமோ வேடிக்கையோ இல்லை.

அமேயர் பாதிரியார் சைக்கிளின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்து தனக்குத் தானே உறுதி சொல்லிப் போய் கொச்சு தெரிசா வீட்டு வாசலில் குதித்து இறங்க, அந்தப் பறவை பெருஞ் சத்தமிட்டபடி குளிர்ந்த புகைப் போக்கிகளின் ஓரமாகப் பறந்து மேலே உயர்ந்தது.

அவர் குரலைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு அறிவித்தார்.

அது ஒரு வித அன்னப் பறவை.

(தொடரும்)

அச்சுதம் கேசவம் – பம்பாய் : அத்தியாயம் 8

அச்சுதம் கேசவம் – பம்பாய் : அத்தியாயம் 8

மார்ச் 11 1964 புதன்கிழமை

திலீப்.

டைப்ரைட்டரோடு உட்கார்ந்திருந்த பெண் கையை நீட்டி டெலிபோன் ரிசீவரை பத்திரமாக அதனிடத்தில் வைத்துவிட்டுக் கண்ணாடிக் காரர் பக்கம் திரும்பிச் சொன்னாள்.

திலீப்.

மூடிய கதவு ஓரமாக மர மேஜை போட்டு இருந்த கண்ணாடிக்காரர் குரல் நடுங்கக் கூப்பிட்டார்.

திலீப் எழுந்து நின்றான். அங்கே நீள பெஞ்சுகளில் காத்திருந்தவர்களுக்கு இடையில் இருந்து இன்னும் ஐந்து பேர் எழுந்து நின்றார்கள்.

பம்பாயில் இருக்கப்பட்ட எல்லா திலீபும் இங்கே வந்தாச்சு. நாசம்.

கண்ணாடிக்காரர் டைப் ரைட்டர் யுவதியிடம் சற்று உரக்கவே சொன்னார். அவளுக்கு அந்த நகைச்சுவை போதுமானதாக இருந்ததோ என்னவோ, டைப்ரைட்டரில் இருந்து காகிதத்தை உருவி எடுத்தபடி அழகாகச் சிரித்தாள்,

திலீப் அழகான அவள் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டான்.

திலீபோ இல்லையோ, எல்லோரும் அழகான அவள் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டார்கள்.

அழகான உதடுகள். திலீப் நினைத்தான். அழகான உதடுகள் என்றார்கள் எல்லா திலீப்களும். நான் மட்டும் தான் சொல்வேன் என்றான் திலீப். அந்தப் பெண் டைப் செய்த காகிதத்தை மேஜை டிராயரைத் திறந்து உள்ளே போட்டபடி கண் ஓரத்தால் திலீபைப் பார்த்தாள். அவனுக்குத் தெரியும். அவனைத் தான் பார்த்தாள்.

திலீப்கள் காத்திருக்க, கண்ணாடிக்காரர் அவர்களைப் பொறுமையாக இருக்கச் சொன்னார்.

நான் திலீப் காலே. தினப் பத்திரிகை கையில் வைத்திருந்த ஒருத்தன் சொன்னான். திலீப் ஷிவ்டே, திலீப் கோர்படே, திலீப் சிஞ்வாட்கர், திலீப் காவ்கர் என்று மற்ற திலீப்-கள் அடையாளம் காட்டிக் கொண்டார்கள்.

நீங்க?

மெலிந்து கன்னத்து எலும்புகள் சற்றே துருத்திய முகத்தில் எடுப்பான உதடுகளோடும் பெரிய கண்களோடும் இருந்த டைப்ரைட்டர் பெண் திலீப் பக்கம் தலையைச் சாய்த்து விசாரித்தாள். அவனுக்கு அல்லது பொதுவாக யாரோ ஒருவருக்கு எந்த விதத்திலாவது ஒத்தாசையாக இருக்க அவள் காலையில் உதட்டுச் சாயம் தடவிக் கொண்டபோது முடிவு செய்திருப்பாள். அழகான உதடுகள். அவளைச் சந்திக்கத்தான் திலீப் வந்திருக்கிறான். வேறே எதற்காகவும் இல்லை.

ஹலோ, நீங்க?

திலீப் பரமேஸ்வர். சொல்ல உத்தேசித்ததை நிறுத்திச் சுதாரித்துக் கொண்டு சத்தமாகச் சொன்னான்.

மோரே. திலீப் மோரே.

உங்களைத் தான் கூப்பிட்டது. உள்ளே போங்க.

அந்தப் பெண் உரக்கச் சொல்ல, கூட்டமே அவனை அசூயையொடு பார்த்தது.

சார் வெளியே கிளம்பிட்டிருக்கார். சீக்கிரம் ஆகட்டும்.

அந்தப் பெண் சொல்ல, அவன் உள்ளே ஓடினான்.

செருப்பை விட்டுட்டுப் போங்க.

அவசரமாகத் திரும்பி வந்து, எங்கே செருப்பை விடுவது என்று கொஞ்சம் தடுமாறி, அவள் இடத்துக்குப் பக்கமாகவே சுவாதீனமாகக் கழற்றிப் போட்டான்.

அவள் காலருகே தன்னுடைய பழைய ஹவாய்ச் செருப்பு பொருத்தமே இல்லாமல் தெரிந்ததால் மேஜைக்குக் கீழே அதை நெட்டித் தள்ளி விட்டு ஓடினான்.

பின்னாலேயே அவளும் ஓடி வந்தாள்.

சுனியே ஜீ..

ரகசியம் பேசுகிற குரலில் அவனை அழைத்தபடி, உள்ளறைக்குப் போவதற்கு முந்திய இடைநாழிக்குள் அவளும் வந்தாள்.

இத்தனை நெருக்கத்தில், டால்கம் பவுடர் மணமும், தலையில் வாசனைத் தேங்காய் எண்ணெய் வாடையும், செதுக்கிய உதட்டில் கச்சிதமாகக் கவிந்த உதட்டுச் சாயமுமாக ஒரு பெண்ணை திலீப் இந்த நிமிடம் வரை பார்த்ததில்லை. இந்தக் குரலுக்காக, கிசுகிசுத்த அழைப்புக்காக திலீப், பித்த வெடிப்போடிருந்தாலும் அவள் பாதத்தில் சதா முத்தமிட்டபடி இனி மிச்சம் உள்ள ஆயுளைக் கழிப்பான். அவள் அப்படிச் செய்யென்று ஒரு வார்த்தை சொன்னால் நன்றாக இருக்கும். சொல்லப் போகிறாள்.

திலீப் ஜி.

சொல்லுங்க.

அவள் உள்ளே கைகாட்டினாள்.

அவர் யாரை என்று குறிப்பாக வரச் சொல்லலை.

அப்படியா?

வெளியே போகிற அவசரத்தில் இருக்கார். ரெண்டே நிமிஷம் பார்க்கலாம்.

ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும் எடுத்துக்கறேன் என்றான் சிரித்தபடி திலீப்.

நீங்க பார்க்க தேவ் ஆனந்த் மாதிரி இருக்கீங்க. சிரிப்பு கூட அவர் மாதிரி. அதான் உங்களை உள்ளே போகச் சொன்னேன்.

அவள் சிரித்தபடி வந்த வழியே திரும்பப் போனாள்.

அவன் தேவ் ஆனந்தையும் இதர தெய்வங்களையும் மனதில் துதித்து நன்றி சொல்லி உள்ளே போனான்.

அறைக் கோடியில், மேஜையைப் பூட்டி விட்டு எழுந்து நின்றவர் அவனைப் பார்த்தபடி ஓரமாக இருந்த கதவைத் திறந்தார்.

அவன் இருகையும் கூப்பி மெய்மறந்து கும்பிட்டான்.

தலைமை வகிப்பவர். உய்விக்க வந்தவர். தேவ் ஆனந்த் போன்ற கடவுள்களை வாழ வைப்பவர். உதட்டழகி டைப்பிஸ்ட் பெண்களுக்கு மாசாந்திர சம்பளம் அளிப்பவர். நகைச்சுவையும் கிண்டலும் பொங்கிப் பெருகி வழியும் பத்திரிகை நடத்துகிறவர். சீக்கிரத்திலேயே தேசத்தை ஆளப் போகிறவர்

எந்த ஏரியா?

சொன்னான். அவர் காதில் வாங்கிக் கொண்டது போல் தெரியவில்லை. வெளியே போய் விட்டார்.

பாதி திறந்த கதவுக்கு வெளியே காத்திருந்து, உள்ளே வந்து மேஜை மேலிருந்த காகித அடுக்கை எடுத்தவன் அவனையே பார்த்தான்.

வேலைக்கு சிபாரிசா?

ஆமா. மில் வேலை. ஆறு மாசம் அனுபவம் இருக்கு.

மில் வேலைன்னா டாக்டர் கிட்டே போக வேண்டியதுதானே?

இல்லே, நம்ம சார் அவரை விட பெரியவர்.

சந்தோஷம். உங்க ஏரியாவிலே அவங்க கடை, ஓட்டல்லாம் எத்தனை இருக்கு தெரியுமா?

அவங்க யார் என்று திலீபுக்குத் தெரியும். அவங்க நடத்தும் ஓட்டலும் கடையும் எத்தனை என்றும் தெரியும்.

அங்கே எல்லாம் வேலை கிடைக்காதா உனக்கு?

கிடைக்கும். திலீப் இந்த ட்வீட் பேண்டைக் களைந்து விட்டு மதராஸ்காரப் பிள்ளை சாமி கும்பிடப் போவது போல் வேட்டியைக் கச்சம் கட்டாமல் தட்டுச் சுற்றாக உடுத்திக் கொண்டு நெற்றியில் பட்டையாக வீபுதியோடு போனால் அவனுக்கு அங்கே வேலை கிடைக்கலாம்.

இன்னும் ஒன்று கூட உண்டு. திலீபுக்குத் தமிழ் சரளமாகப் பேசத் தெரியும்.

மெட்றாஸ் நுங்கம்பாக்கம் நீலகண்டனின் மூத்த மகன் பரமேஸ்வரனுக்கு ஒரே புத்திரனான திலீப் என்ற வைத்தியநாதனுக்குத் தமிழ் வராதா என்ன?

ஆனாலும் அவன் ஷாலினி மோரே மகன். லாவணி ஆட்டக்காரியாக மாநிலம் முழுக்கச் சுழன்றாடிய ஷாலினிக்கும் எந்தக் காலத்திலேயோ பாட்டுக்காரனாக ஆர்மோனியப் பெட்டியோடு பம்பாய் வந்த பரமேஸ்வரனுக்கும் பிறந்த பிள்ளை.

திலீப் பரமேஸ்வரனுக்கு இங்கே வரவேற்பு கிடையாது.

கூட்டத்துக்கு எல்லாம் தவறாம வா. அவங்க கடையிலே எதுவும் வாங்காதே. செவ்வாய்க்கிழமை விரதத்துக்கு சாபுதானா வடை போட்டுக் கொடுப்பான். நல்லா இருக்கும்னு நாக்கிலே நொட்டை விட்டுட்டு சாப்பிடப் போகாதே. போறவங்களை திருப்பி அனுப்பு. நாம சத்ரபதி பரம்பரை. அவங்க ட்ரங்க் பெட்டியோட ரயிலேறி வந்தவங்க. நம்ம காலைத் தொட்டுக் கும்பிட்டுக் கணக்கெழுதிக் காசு வாங்கினவங்க. வீடு, ஆபீஸ், துணி மில், பேக்டரி, கடை, ஓட்டல். நமக்கு மிஞ்சித்தான் அவங்களுக்கு. புரியுதா?

ஆமா.

பத்திரிகை வாங்கிப் படிக்கிறியா?

தினம் வாங்கறேன். இன்னிக்குக் கூட கார்ட்டூன்லே.

சரி, அப்புறம்?

எனக்கு வேலை.

சார் நாக்பூர் போய்ட்டு அடுத்த வாரம் வந்துடுவார். வந்து பாரு. லெட்டர் கொடுப்பார்.

அவன் வாசல் பக்கமாகக் கையைக் காட்டினான்.

கடவுளோடு ரெண்டு நிமிஷம், பரிவார தேவதையோடு அஞ்சு நிமிஷம். இந்த தினத்துக்குக் கட்டாயமாக ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். அந்தப் பெண் கொடுத்தது தவிரவும்.

வாசல் பெஞ்சுகள் வெறுமையாக இருந்தன. அவள் இன்னும் மும்முரமாக டைப் அடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் தயங்கி நின்றான். இவள் தமிழோ மலையாளமோ பேசினால் எப்படி இருக்கும் என்று ஒரு வினாடி தோன்றியது. என்ன பயித்தாரத்தனம். அப்படியே பேசினாலும் பதிலுக்கு அதே படி பேசிக் காரியத்தைக் கெடுத்துக் கொள்ள திலீப் தயாரில்லை.

என்ன, வந்த வேலை முடிஞ்சுதா?

அவள் தமிழில் கேட்டாள்.

ஒரு வினாடி ஆச்சரியம். தான் இதை எதிர்பார்த்ததைப் பற்றி.

வார்த்தையாக இல்லாமல் ஹும் என்றபடி சிரித்தான்.

பாண்டுப் சர்வ மங்கள் சால் தானே. ரெண்டாவது பில்டிங், முதல் மாடி. வாசல்லே டால்டா டப்பாவிலே துளசிச் செடி. உள்ளே மெல்லிசா ஆர்மோனிய சத்தம்.

ஆமா, அம்மா லாவணி ஆடுவா. வயசாகி ஆட்டம் எல்லாம் க்ளோஸ். அப்பா ஆர்மோனியம் வாசிச்சுப் பாடுவார். உச்ச ஸ்தாயிலே குரல் கிட்டப்பா மாதிரி இருக்கும். அவர் ரயிலேறும் போது தடுக்கி விழுந்து ரெண்டு மாசம் முந்தி காலை எடுத்தாச்சு. நான் படிச்சுட்டு வேலை இல்லாம சுத்திட்டிருக்கேன். இன்னிக்கு காலையிலே காமத் ஓட்டல்லே ஜவ்வரிசி வடை சாப்பிட்டேன்.

அவன் நிதானமாகச் சொன்னான். அவள் நிமிர்ந்து பார்த்த பார்வையில் சிரிப்பும் சிநேகமும் தெரிந்தது.

உள்ளே இருந்து கூட்டமாக வெளியே வருகிற சத்தம்.

அவள் திலீபிடம் மராத்தியில் இரைந்தாள்.

செருப்பை இப்படி மேஜைக்குக் கீழே விசிறிப் போட்டுப் போய்ட்டீங்களே. சார் வரும்போது இதான் முதல்லே அவர் கண்ணுலே படும். ரொம்ப தப்பு. முதல்லே எடுங்க.

சாரி மேடம்.

திலீப் கண்ணால் சிரித்தபடி செருப்புக்காகத் துழாவினான்.

(தொடரும்)