Monthly Archives: March 31, 2015, 2:24 am

மனிதம் – விஸ்வரூபம் நாவலை முன் வைத்து


முந்தாநாள் (ஞாயிறு) விருட்சம் சந்திப்பு முடியும் நேரத்தில் ஓர் இளைஞர் என்னைக் கேட்டார் -

‘அது ஏன் சார் விஸ்வரூபம் நாவல்லே மகாலிங்கய்யனை ஒரு இடத்திலே ரொம்ப குரூரமானவனா சித்தரிச்சிருக்கீங்க? அவன் காமலோலனா இருக்கட்டும். திடீர்னு இப்படி கொடூரனாவானா என்ன?’

ஆழ்ந்து படித்து, யோசித்துக் கேட்ட கேள்வி அது.

அவர் குறிப்பிட்ட இடம் -

//பக்கத்தில் ஏதோ நொய்நொய் என்று சத்தம். என்னடா என்று திரும்பிப் பார்க்க ஒரு சிசு அழுது கொண்டிருந்தது. ஓரமாக நிழலில் ஒரு சாணிச் சுருணையை விரித்து அதைக் கிடத்தி விட்டு அதைப் பெற்றுப் போட்டவள் பிடுங்கின கரும்பை தோகை வெட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கரும்பு யந்திரத்தில் போட வாகாக இதைச் சதா செய்யாவிட்டால் யந்திரம் ஓய்ந்து போய்விடும். மேனேஜர் துரை கத்துவான்.

பிறந்து நாலைந்தே மாசம் ஆன அந்த சவலைக் குழந்தை குரலைக் கேட்டதும் அந்தப் பெண்பிள்ளை கையில் எடுத்த தோகையையும் அரிவாளையும் அந்தப்படிக்கே தரையில் வைத்துவிட்டு நிழலுக்கு ஓடி வந்து குழந்தையை வாரி எடுத்தாள். முலையை எடுத்து அதுக்குக் கொடுக்க ஆரம்பிக்கிற வரைக்கும் பார்த்துக் கொண்டு ஒரு ஓரமாக நின்றேன் நான்.

அப்புறம் ஓங்கி அந்தப் பிரம்பால் அவள் முலை மேலேயே ஓங்கி அடித்தேன். திருட்டு முண்டே. வேலை நேரத்தில் என்ன சீராட்டிக் கொண்டு கிடக்கே? வரும்போதே இதையெல்லாம் முடிச்சிருக்கலாமில்லையா வேலைக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல்?

நான் சத்தம் போட அவள் என் காலில் விழுந்து குழந்தையையும் கிடத்தினாள். சாமி பால் பத்தாம அழுகிறான் பிள்ளை. பசி நேரம். நொய்க் கஞ்சி கொடுத்தா வாந்தி பேதியாவுது. வேறே வழி இல்லாம லயத்துலே இருக்கப்பட்ட காப்பிரிச்சி கிட்டே எல்லாம் கையேந்தி பால் பிச்சை வாங்கிட்டு இருக்கேன். இன்னிக்கு யாரும் தானம் தரலை. பிள்ளை உசிரு போகுது.

திரும்பக் குழந்தையை வாரியெடுத்த அவளை முடிக்க விடாமல் திரும்ப மார்க்காம்பிலேயே பிரம்பால் அடித்தேன். குழந்தை பிடிவாதமாகப் பிடித்த காம்பை விட்டு விட்டு வீரிடும்படி அதன் உதட்டிலும் அடி விழுந்திருக்க வேண்டும்.

அந்தப் பக்கம் தலையில் கரும்பு சுமந்து போன ஒரு கிழட்டு காப்பிரிச்சியைக் கூப்பிட்டு குழந்தையைப் பறித்து எறியச் சொன்னேன். அவள் நான் சொன்னது புரியாத பாவனையோடு அந்தச் சிசுவை வாரியெடுத்து ஓரமாக வைத்துவிட்டு அங்கே இன்னொரு காப்பிரிச்சிக்குக் கண்காட்டியபடிக்கு திரும்ப வந்தாள்.
//

ஏன் அப்படி?-

கரும்புத் தோட்ட வேலைக்குத் தாமதமாக வந்த பையனைச் சவுக்கால் காட்டடி அடித்து அவன் முதுகை ரத்த விளாறாக்குவதில் விழித்துக் கொளும் மிருகம் இது.

மகாலிங்கம் என்று இல்லை. மனிதத் துவத்தின், இயல்பான அன்பின், கருணையின் விளிம்புகளை சில நேரங்களில் ஒரு கண நேரத்திலாவது கடந்து இப்படியான ஆளுமைச் சிதைவு யாருக்கும் ஏற்படலாம் என்று குறிக்கத்தான் இந்த நிகழ்வு.

இதை எழுதிப் போகும்போதே தன்னிச்சையாக அடுத்த பத்தி எழுந்தது. கண நேர மாறாட்டத்துக்கு அப்புறம் மகாலிங்கம் திரும்ப மனிதனாகிறான்.
//

தேவிடிச்சி போய் வேலையைப் பாருடி நாயே என்று நான் சத்தமாகச் சொல்லியபடி அடிவாங்கின பொம்பிளையை முறைக்க, அவள் எனக்குப் பின்னால் பார்த்து ரெண்டு கையையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்திக் கும்பிட்டாள். நான் என்ன விஷயம் என்று பின்னால் நோக்கினேன்.

அங்கே இளம் வயசில் இன்னொரு காப்பிரிச்சி அந்தக் குழந்தையை நெஞ்சோடு அணைத்து அதுக்குப் பால் புகட்டிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்க்க எனக்கே கண் நிறைந்து போனது.

இப்படி மனுஷத்துவம் கிஞ்சித்தும் இல்லாமல் நான் போன மாயம் என்ன என்று அதிர்ந்து போய் எல்லாத்திலிருந்தும் விலகி நின்று நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ரத்தம் கட்டின முதுகோடு அந்தக் கருப்பன் கரும்பைச் சுமந்து போகிறதைப் பார்த்து அவனுக்கு அண்டையில் போனேன்.

அவன் முதுகை ஆதரவாகத் தடவி எந்த ஊர்க்காரனடா நீ என்று தெலுங்கில் விசாரித்தேன்.
//

நமக்கு ஒன்றை மற்றொன்று வழி மறிக்கும் பெருங்கதையாடல்களும் மகத்தான சந்தோஷங்களோடும் துயரங்களோடும் மகா மனிதர்களைச் சொல்லில் வடிப்பதும் வேண்டாம் சிறியோரை அவர்களுடைய நிறைகுறைகளோடு சித்தரிப்போம். நிறை மிகவும் குறை அறவும் இன்னும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று சொல்வோம். கிருஷ்ணார்ப்பணம்.

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் : குறிப்புகள்,Family Tree

அம்பலப்புழை குடும்பம்

அச்சுதம் கேசவம் நாவல் விரைவாக முன்னேறி வருகிறது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயம் வெளியிட்டதும் அது பற்றிய் குறிப்புகளைத் தனியாகத் தொகுத்து அளிக்கத் தொடங்கி இருக்கிறேன். இவற்றில் சில தமிழிலும் மற்றவை ஆங்கிலத்திலும் இருக்கும்.

அத்தியாயங்களும், அவை பற்றிய குறிப்புகளும் இங்கும், என் ஃபேஸ்புக் பக்கத்திலும் இடம் பெறுகின்றன.

அரசூர் குடும்பம்

அத்தியாயம் 24- குறிப்புகள்

தில்லியின் குளிர்காலத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்ல வந்தது 8 பக்கம் நீண்டு விட்டது. அச்சுப் பிரதியில் கொஞ்சம் சுருங்கலாம்.

1980-களில் நான் இருந்து அனுபவித்த தில்லியை 20 வருடம் பின்னால் கொண்டு போக முயன்றிருக்கிறேன்.

நியூஸ் டிரஸ்ட், மூன்று பிரபல செய்தி நிறுவனங்களின் கற்பனையான கலவை. அந்த கேண்டீனின் அடிப்படை யு என் ஐ கேண்டீன்.

பிடார் ஜெயம்மா நான் பழகிய நான்கு பத்திரிகை நிருபர்களின் கலவை. எல்லோருமே ஆண்கள் தாம். ஒருவர் தொலைக்காட்சியிலும் பிரபலமாக இருந்தார் – நடு வயதில் இறந்து போனார்.

தில்ஷித் கவுர்?

அப்புறம் சொல்கிறேன்.

‪#‎அச்சுதம்_கேசவம்‬

மதராஸ் குடும்பம்

அத்தியாயம் 23- குறிப்புகள்

இந்த நாவலில் ஒரு leitmotif ஆக (frequently repeating lead theme) மயில் வருகிறது. கதையின் எல்லா இழைகளிலும் இது இடம் பெறுகிறது. சின்னச் சங்கரனின் கதையாடல் பகுதிகளில் நேரில் அனுபவப்படுவதாகவும், நூறாண்டு முந்திய பகவதியின் டயரிக் குறிப்பாகவும் வரும். வைத்தாஸ் எழுதும் நாவலில் பூடகமாக இடம் பெறும். கொச்சு தெரிஸா வரும் யார்க்‌ஷையர் பகுதியில் நடக்கும் கதையாடலில் மேலோங்கி நிற்கும் மாந்திரீக யதார்த்தத்தின் சுவட்டில் இது வரும்…. மும்பையில் நிகழும் பகுதிகளில் அர்ஜுன நிருத்தமாக இந்த leitmotif வரும்.

‪#‎அச்சுதம்_கேசவம்‬

அத்தியாயம் – 22 குறிப்புகள் Chapter-22 jottings

I enjoyed writing this chapter. True it demanded more efforts and in-depth revising. To get the rhythm right, I had to re-edit it at least 5 times.

The narrative turns surrealistic here being a chapter extracted from Vaithas Reddy’s novel in progress. The evening turning into night with electricity getting tripped, a large haveli of 19th century, its various inhabitants, others taking refuge here, the staircases with feet always climbing up or down, a death in the haveli, urge for sex ,, the melange had to be in place exactly as I wanted it to appear in words.

And this is as imagined by Vaithas’.

‘Not everything’, murmurs Veera Vali standing under the staircase, dimly lit occasionally by hurricane lamps carried by the residents and others. She knows better..
‪#‎அச்சுதம்_கேசவம்‬

‘அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் 22’ பற்றி நண்பர் கிரேசி மோகன் -
//
பிரில்லியண்ட் சார்….’’ஊட்டில ஐஸ் வாட்டர் குடிக்க வச்சுட்டியே’’ என்பார் பாலையா நாகேஷிடம் ‘’ஊட்டி வரை உறவு’’ படத்தில் வேர்த்து விறுவிறுத்தபடி….எனக்கும் படிக்கையில் அந்த வசனம்தான் நினைவுக்கு வந்தது….அபாரமான அமானுஷ்யம்….’’அய்யோ’’ பீதியும், ‘’அட’’ ஆச்சரியமும் கலந்த அட்டகாசம்….நன்றி….

‘’அச்சுதம் கேசவம்’’ அற்புதம் கற்பனை,
கச்சிதம் காமாந்த காரமாய், -கச்சித(கச்சணிந்த இதமான)
கூத்தாடி, வைத்தாஸ், கலவி அமானுஷ்யம்,
ஆத்தாடி ! அய்யோ ! அட !’’…..

வாசகன் கிரேசி மோகன்….
//
நன்றி, மோகன்

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 24 இரா.முருகன்


பகல் ஒரு மணிக்கு இன்னும் ஐந்து நிமிடம் இருக்கிறது.

சின்னச் சங்கரன் பரபரப்பானான். முழு ஆபீஸுமே சாப்பிடத் தொடங்கும் வேளை இது. மூன்றாம் மாடியில் இருந்து முதல் மாடி கேண்டீனுக்குப் போகிற கூட்டம் இங்கே குறைவு. டெஸ்பாட்ச் பிரிவு மேஜையை அவசரமாகச் சுத்தப் படுத்தி, வந்த கடிதாசு, போகிற கடிதம், குண்டூசி, கோந்து பாட்டில், அரக்கு, கெட்டிப் பேப்பரில் சிங்கத் தலை அடித்த, ஸ்டாம்ப் ஒட்ட வேண்டாத சர்க்கார் சாணித்தாள் கவர், ரப்பர் ஸ்டாம்ப் எல்லாம் கீழே இறக்கி வைத்து, முந்தாநாள் தினசரியை விரித்து, சுற்றிலும் பத்து பதினைந்து நாற்காலி சூழ, சாப்பாட்டு மேஜையாக்கப் படும்.

குளிர்காலத்துக்கே உண்டான மெத்தனமும், கூச்சலும், சந்தோஷமுமாக டப்பா டப்பாவாக ரொட்டியும், சப்ஜியும் பிரித்து வைக்கப்படும். வீட்டில் உண்டாக்கி எடுத்து வந்த கேரட் அல்வா நிறைத்த ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் தூக்குகள் வரிசையாகத் திறந்து வினியோகிக்கத் தயாராகும்.

காஜர் கா அல்வா காலியே.

தட்ட முடியாத அழைப்பு இது. ஆபீஸ் கேண்டீன் மின்சார அடுப்பில் பாத்திரத்தோடு சூடாக்கப்படும் காரட் அல்வா, ஆபீஸ் முழுக்க குளிர்கால வாசனையைப் பரப்புவதை யாரும் ஆட்சேபிக்கப் போவதில்லை.

சூப்பிரண்டண்ட் சக ஊழியர்களோடு உட்கார்ந்து பகல் சாப்பாடு சாப்பிடுவதை முந்திய சூபரெண்டெண்ட் அப்பள நாயுடு, தூக்குதண்டனை வழங்க வேண்டிய கொடிய குற்றமாக்கி வைத்திருந்தார். அது கேள்வி கேட்பாடு இல்லாமல் இன்னும் தொடர்கிறதால் சங்கரன் தன் கேபினில் தான் சாப்பிட வேண்டும் என்றான போது அப்படி வேண்டாம் என்று தீர்மானித்தான் அவன்.

பகல் நேர சந்தோஷமாக நியூஸ் டிரஸ்ட் கேண்டீனில் சாப்பிடுவது சங்கரனுக்குப் பிடித்திருந்தது. சதா செய்தி எதிர்பார்க்கிற, கிடைத்ததை உடனே பகிரத் துடிக்கிற பரபரப்பான பத்திரிகை ஆசிரியர்களும், தலைமை நிருபர்களும் நிறைந்த நியூஸ் டிரஸ்ட் கேண்டீன் மனதுக்கு வேண்டிப் போனது சங்கரனுக்கு.

என்றாலும், ஆபீஸில் பகல் நேரக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு சாப்பிட அவனைத் தினமும் அழைப்பது வழக்கம் தான். முக்கியமாக ஆபீஸில் வேலை பார்க்கும் பெண்கள். குளிர் என்று காரணம் சொல்லி ரெண்டு நாளுக்கு ஒரு முறை குளித்து விட்டு வரும் அந்த உருண்ட தோள் அழகிகளின் உடல் வாடை அவனுக்குப் போதை ஏற்றும் ஒன்று.

சங்கரனுக்கு தில்லிக் குளிர் பிடித்துப் போனதற்கு முக்கிய காரணம் அவர்களே. எடுப்பான மஞ்சள், கருப்பு, தீவிரச் சிவப்பு, ஊதா என்று கம்பளி ஸ்வெடட்டரும், அலட்சியமாகப் போர்த்திய கம்பளிப் போர்வையுமாக வலம் வருகிற எல்லாப் பெண்களுமே பேரழகிகளாகத் தெரியும் உன்னதமான மாதங்கள் டிசம்பரில் தொடங்கி, மார்ச் வரை.

முக்கியமாக தில்ஷித் கவுர். அந்தப் பஞ்சாபிப் பெண் தினசரி சாப்பிட உட்காரும் முன் சங்கரனுடைய கேபினுக்கு வெளியே நின்று கம்பளிப் போர்வையைக் களைவாள். சங்கரன் நியூஸ் டிரஸ்ட் கேண்டீன் போகும் போது தவறாமல் தட்டுப்படும் காட்சி அது. அவள் அடுத்து ஸ்வெட்டரைக் களைய, வெகுவாக இறக்கித் தைத்த பட்டு மேல்சட்டைக்குள் இருந்து பகுதி வெளியே தெரிய, வனப்பான மார்பு ரெண்டும் பருத்துத் திரண்டு முன்னெழுந்து நிற்கும்.

சங்கரன் மனசில் பூகம்பத்தை உண்டாக்கி விட்டு எதுவும் நடக்காத மாதிரி போர்வையை அங்கவஸ்திரம் போல தோளைச் சுற்றிப் பாதி மறைத்தப் போட்டுக் கொண்டு மற்றவர்களோடு சாப்பிடப் போய் உட்கார்வாள் தில்ஷித் கவுர்.

அவளுக்குத் தன் வசீகரம் பற்றிய பூரணமான சுயநினைவு காரணமாகவே முன்னேற்பாடாகத் தனியாக வந்து நின்று, சாப்பிட உட்கார்ந்த கூட்டத்துக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு சங்கரன் கேபினைப் பார்த்து இப்படி உடை மாற்றம். சங்கரன் கேபினில் இருந்து கிளம்ப வேண்டிய நேரத்தைக் கணக்குப் போட்டு வைத்திருக்கிறான். தில்ஷித் கவுர் சலங்கை சத்தம் கேட்ட இருபதாவது வினாடி மெல்ல வெளியே வரும்போது அவன் பார்வை வேறு எங்கோ இருக்கும். அவள் பக்கத்தில் போகும்போது தற்செயலானது என்பது போல் பார்வை அவள் மேல் விழும். சரியான வினாடியில் புறப்பட்டு, சரியான வேகத்தில் அவளைக் கடந்தால், அவன் பார்க்கும் போது உன்னித்தெழுந்த தட முலைகளின் அன்றைய தரிசனம் கண்ணுக்கு அருகே, மனதுக்கு நிறைவாகக் கிட்டும்.

சங்கரன் தில்ஷித் கவுரின் சலங்கை சத்தத்துக்குக் காத்திருக்கிறான். பொறுமை கடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது. வெகுவாகப் படபடப்பாக உணர்கிறான் அவன்.

ஐந்து நிமிஷம் சென்றும் கேட்காத சத்தம் அது. கவுர் லீவு எடுத்துக் கொண்ட தினம். நாசமாகப் போகட்டும் அவளும் எல்லா பனிக்கால சுந்தரிகளும்.

சிடுசிடுப்போடு வெளியே வந்தான் சங்கரன். டெஸ்பாட்ச் மேஜையில் இருந்து அவனைச் சாப்பிட வரச் சொல்லி அழைக்கிற குரல்கள் பலமாக எழுந்தன.

கொட்டிக்குங்க எல்லோரும். அதுக்குத் தானே ஆபீஸ் வந்தது.

தில்ஷித் கவுரின் மதர்ப்பும் வனப்பும் தரிசிக்கக் கிட்டாமல் எழவெடுத்த சாப்பாடு என்ன வேண்டியிருக்கிறது.

ஆபீஸ் வாசலில் வேர்க்கடலை வறுக்கும் வாடை தீர்க்கமாக நிறைந்திருந்தது. குளிர் காலத்தில் நகரம் விரும்பிப் பூசிக் கொள்ளும் இன்னொரு வாடை இது. ஒரு சின்ன பொட்டலம் வாங்கினால் கொறித்துக் கொண்டே போய் முடிக்கும் போது நியூஸ் டிரஸ்ட் செய்தி நிறுவனம் வந்திருக்கும். தெருவில் நடக்கும் போது வாயில் கண்டதையும் இட்டுச் சிறு பிள்ளை போல அரைத்துக் கொண்டு போவது சூப்பரண்டெண்டுக்கு மரியாதை தராதுதான். ஆனால் யார் கவலைப்படுகிறார்கள்?

குளிர் காலம் எல்லா விதமான சுதந்திரங்களையும் கிள்ளி எடுத்து அனுபவிக்கத் தருகிறது. தடை செய்யப் பட்ட சந்தோஷங்களையும். தில்ஷித் கவுர் போல.

ஸ்வெட்டர் போட்ட, வாய் நாறும், இன்றைக்குக் குளிக்காத குளிர்காலப் பெண் தெய்வம் ஏதாவது இருந்தால், இந்த சந்தோஷங்கள் தடங்கலின்றிக் கிட்ட அருள் செய்யட்டும்.

தெரு திரும்பும்போது கவனித்தான். ஜமுக்காளம் விரித்து, சின்னக் கூடாரம் போல் ஷாமியானா கட்டி பிளாஸ்டிக் நாற்காலி போட்டு யாரோ உட்கார்ந்திருந்தார்கள். தர்ணாக்காரர். மதராஸி. என்ன காரணம் சொன்னார்கள்? ஆமா, பென்ஷன்.

கொறிப்பதை நிறுத்தாமல் வழிப்போக்கனாகக் கடந்தபடி பார்க்க, உள்ளே இருந்தவர் ஒரு வினாடி அவனை உற்று நோக்கி விட்டு, கையில் வைத்திருந்த பத்திரிகையில் திரும்பப் பார்வையை மேய விட்டார். இன்றைக்கு எத்தனை தடவை இப்படி அவர் பத்திரிகை படிக்க வேண்டியிருக்கிறதோ?

பக்கத்தில் வைத்திருந்த அட்டையில் எழுதி வைத்தது என்ன என்று சங்கரனுக்குத் தெரியும். என்றாலும் அதில் அலுவலகத்தில் யார் பெயரையும், முக்கியமாக, நலிவடைந்த கலைஞர்களுக்கான பென்ஷனை நீட்டிக்காமல் லீவில் போன தன் பெயரை எழுதி வைத்திருப்பாரோ என்று குறுகுறுப்பாக இருந்தது.

எதுவாக இருந்தாலும் அவரைப் போய்ச் சந்திக்க இது நேரமில்லை. அவரோடு பேச்சு வார்த்தை நடத்த இது தகுந்த சூழ்நிலையும் இல்லை. மதியம் செக்‌ஷன் சூபர்வைசர்களோடு ஒரு நடை போய்த் திரும்பி வந்து, குறிப்பு எழுதி அமைச்சருக்கு அனுப்பினால் அவர் கவனித்துக் கொள்வார். பாரம்பரியக் கலைகள் நசியக்கூடாது என்பதில் இந்த சர்க்கார் ஆர்வமாக இருக்கிறது.

நியூஸ் டிரஸ்ட் வாசலுக்கு வந்துவிட்டிருந்தான். நாலைந்து வேர்க்கடலைகள் காகிதப் பொட்டலத்துக்குள் உருட்டி விழித்தன. ஒரு நிமிஷம் நின்று நிதானமாகச் சாப்பிட்டு விட்டுப் போவதா, அப்படியே குப்பைத் தொட்டியில் வீசலாமா?

இந்த அளவிலேயே முடிவெடுக்க வேண்டிய சகலமானதும் வாழ்க்கையில் நிகழ்வது மகிழ்ச்சியானதுதான். இன்றைக்குச் சேர்ந்து படுக்கலாமா என்பதையும் வசந்தி முடிவு செய்யாமல் அவனுக்கு விட்டிருந்தால் அது இன்னும் அதிகமாகியிருக்கும். அப்படியே ஆகியிருந்தாலும் தில்ஷித் கவுர் என்னமோ அவன் மனதில் உடை மாற்றாமலிருக்கப் போவதில்லை. நாளைக்காவது வருவாளா?

பூக்கள். பூக்கள். மேலும் பூக்கள். இந்தியா டிரஸ்ட் நியூஸ் ஆபீஸ் வாசல் பூவால் நிறைந்து இருந்தது. மஞ்சளும், சிவப்பும், வெண்மையுமாக வாசலை மூடி வழிந்த பூக்குவியல். பிறந்த நாளா? யாருக்கு? ஏன் இத்தனை பூவையும் மண்ணில் போட வேணும்? வாசனை கிளப்பாமல் வாசலில் கிடக்கிற பூக்கள் இப்போதைக்கு வாடாது. நிறம் மங்கி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவை இறப்பதைப் பார்க்கக் கிடைக்கக் கூடாது. சங்கரன் பூக்குவியலில் காலில் அணிந்த ஷூ பட்டு மிதித்து விடாமல் ஜாக்கிரதையாக உள்ளே நடந்தான்.

உள்ளே கும்பல் கும்பலாக ஆளுயர மேஜைகளுக்கு முன் நின்று சமாதானமாக ரவை உப்புமா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களைக் கடந்து, மூன்று உருப்படி சூட் அணிந்து உள்ளே அளவு சிறுத்த ஆசனங்களில் அமர்ந்து உப்புமா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த கூட்டம் பக்கமாக நடந்தான் சங்கரன்.

குப்தா போன வேலை முடித்திருந்தால் இங்கே தான் நேரே வருவான். வரவிலலை.

டைம்ஸ் குரியன் ஜோசப் சாப்பிட வருகிற நேரம் இது. வரவில்லை.

தில்ஷித் கவுர் லீவு போட்டு விட்டு, வீட்டில் உடம்பெல்லாம் கடுகு எண்ணெயை வழித்துப் பூசிக் கொண்டு வென்னீரில் குளிக்கப் போகும் முன் சாபம் போட்டுத் தொடங்கி வைத்த ஏமாற்றமான குளிர் காலப் பகல் இது. அந்த எண்ணெய் வாடை மிச்சம் இன்னும் உடம்பில் தங்கி இருக்க, சங்கரனை மேலும் ஏமாற்றாமல் அவள் நாளைக்காவது வர வேண்டும்.

இன்றைக்கு ஊரோடு உப்புமா சாப்பிடத் தலையில் எழுதியிருக்கிறது. காலை நேரம் வசந்தி அதை நேர்த்தியாக பார்சல் செய்து பகல் சாப்பாட்டுக்காகக் கட்டித் தந்தபோது சூப்பரிண்டெண்ட் உண்ணத் தகுந்த மரியாதை கூட்டுகிற உணவு இல்லை அது என்று நிராகரித்து விட்டு வந்ததற்கு தண்டனை இது.

அம்பாரமாக ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் தட்டுக்களையும் டபரா செட்களையும் தம்ளர்களையும் கொட்டிக் கவிழ்த்துக் கழுவிக் கொண்டிருந்தவர்கள் உயர்த்திய உச்ச கட்ட சத்தம் கேண்டீனின் கடைசிப் பகுதிக்கு வந்ததை உணர்த்தியது. இங்கே இருந்து சாப்பிடுவதற்குப் பதில் ரெண்டு கூம்பு வறுத்த கடலை வாங்கிக்கொண்டு அள்ளி அள்ளித் தின்றபடி ஆபீஸுக்குத் திரும்பி விடலாம். சாயாவோடு மத்தியானச் சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டாலும் பாதகமில்லை.

பின் வரிசையில் இருந்து பாத்திரச் சத்தத்தை மீறி ஷங்கரா ஷங்கரா என்று சத்தம் உயர்ந்ததை கவனமாகக் கேட்டாலே உணர முடியும். நல்லதுக்கு சங்கரனின் காது இந்த நிமிஷம் கூர்மையாக இருந்ததால் அது காதில் பட்டது.

பிடார் ஜெயம்மா குரல் அது. ஆறடி உயரத்துக்கு ஆளை அடிக்கிற ஆகிருதியும் மைசூர் பட்டுப் புடவையுமாக நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடி சங்கரனைக் கூப்பிடுகிறவள் நியூஸ் டிரஸ்ட் தலைமை நிருபரும் கூட.

நாற்பது வயதிலும் நரைக்காத தலைமுடியை வழக்கம் போல் தலை குளித்துத் தழைய வாரி இருந்தாள் ஜெயம்மா. அதிகாரமான குரல். அந்தக் குரலில் பேட்டி எடுக்க ஆரம்பித்தால் பிரதம மந்திரி கூட வெகு வினயமாக, தலைமை ஆசிரியை முன்னால் நிற்கிற பள்ளிக்கூடப் பிள்ளை போல் எழுந்து நின்று பதில் சொல்வார். சில இளைய மந்திரிகள் ஜெயம்மா ஏதாவது கேட்டால் ஒரு தடவை வாய்க்குள் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டு பதற்றம் குரலில் வராமல் இருக்க முயற்சி செய்து தோற்றபடி பதில் சொல்வது உண்டு. பிரதமரின் மகளுக்கு நெருங்கிய சிநேகிதி. பத்திரிகை வட்டாரத்தில் சுவாரசியமான ஆனால் பிரசுரிக்க முடியாத செய்திகளை பத்திரிகைக்காரர்கள் பேசியும் கேட்டும் சந்தோஷப்படும் போது ஜெயம்மா சொன்னதாக ஒரு சொல் சேர்த்தால் அதன் நம்பகத்தன்மை வெகுவாக உறுதிப்பட்டு விடும்.

உலகச் செய்திகளை தினசரி அலசி ஆகாசவாணியில் நல்ல இங்கிலீஷில் நடுநிலைமையான நியூஸ் அனாலிசிஸ் கொடுக்கிற முற்போக்குக்குக் கொஞ்சமும் குறையாத மடி ஆசாரம்.

கன்னடப் பிரதேசத்தில் மலைப் பகுதி நகரமான பிடார் ஊர்க்காரி. எந்தக் காலத்திலேயோ சோழ மகராஜாவிடமிருந்து தப்பித்து ராமானுஜாச்சாரியார் கன்னட நாட்டில் போயிருந்தபோது கூடப்போன தமிழ் அய்யங்கார்களின் வம்சத்தில் வந்தவள் அவள். தமிழா கன்னடமா என்று உறுதி செய்ய முடியாத மொழியில் பேசினாலும் அநேகமாக அபிநயமும் கூடவே சேர்ந்து வருவதால் புரியாமல் போகாது.

யாரைத் தேடிட்டிருக்கே?

சங்கரனைக் கேட்டாள் ஜெயம்மா. அவளைத்தான் என்று சங்கரன் சொன்னதை நம்பாவிட்டாலும் சந்தோஷப்பட்டாள் அவள்.

உட்காரச் சொல்லி எச்சில் கையைக் காட்டினாள்.

வசந்தியை நம்ம மனையிலே வந்து வெத்தலை பாக்கு வாங்கிண்டு போகச் சொல்லேன். நாளை மறுநாள் சத்யநாராயண பூஜை வச்சிருக்கேன்.

சரி என்று தலையாட்டினான் சங்கரன். பானகம், சுண்டல், புதுப்புடவை பார்வையிடுவது, உலக யுத்தத்தில் முடியப் போகிற லோதிரோட் சவுத் இந்தியன் மாதர் சங்கப் பிரச்சனைகள் என்று வந்த பெண்கள் பேசி ஓயாமல் வீணாகப் போகிற பனிக்கால முன்னிரவு ஒன்று விரைவில் சங்கரனுக்கு லபிக்க இருக்கிறது.

வசந்தி ஆத்துலே தானே இருக்கா? ஆமா, போன மாசம் பதினெட்டன்னிக்குத் தானே உக்கார்ந்தா? வரலஷ்மி நோம்புக்கு மறுநாள்? ஞாபகம் இருக்கு. நீ ஒண்ணும் பண்ணி அதை மாத்தலியே? எதாவது பண்றியோ? பண்ணேண்டா.

சங்கரன் அவசரமாகப் பக்கத்திலும் பின்னாலும் பார்த்தான். பாத்திரம் கவிழ்க்கும் பெருஞ்சத்தத்துக்கு நடுவே ஜெயம்மா குரல் அவனுக்கு மட்டும் கேட்டிருக்கும். இடம், பொருள் ஏவல் எதையும் பற்றி லட்சியம் பண்ணக்கூடியவள் இல்லை அவள் என்பதால் எதிரே நின்று பேசுகிறவர்கள் தான் அவற்றைக் கவனித்து அனுசரித்துக் கொள்ள வேண்டும். சங்கரனுக்குப் பழகிய விஷயம் இது.

இந்த சத்தத்துலே எப்படி உக்கார்ந்து சாப்பிடறே?

ஜெயம்மா தட்டில் இருந்து எச்சில் போண்டாவைப் பாதி பிய்த்துச் சாப்பிட்டபடி சங்கரன் கேட்டான்.

பாஷாண்டம். சூப்ரண்ட் ஆனாலும் ஆனே, கொஞ்ச நஞ்சமிருந்த துப்பல் தூவல் எச்சில் பத்து எல்லாம் தலை முழுகிட்டே.

விட்டால் எச்சில் கையால் அவனை அடித்து விடவும் கூடும். இங்கே வந்து வேலைக்கு சேர்ந்து சாயந்திரம் யூனிவர்சிடியில் எம்.ஏ இங்கிலீஷ் லிட்டரேச்சர் படிக்கும் போதிலிருந்து நெருங்கிய சிநேகிதி. மூத்த அக்காவும் கடைக்குட்டி தம்பியும் போல ஆகிருதியில் ரெண்டு பேரும் இருந்தாலும், சங்கரனும் ஜெயம்மாவும் ஒரே வயசு.

சாப்பிடுடா. என்ன சொல்லணும்?

சத்தம் நின்னா சாப்பிடுவேன்.

இவ்வளவுதானா?

ஜெயம்மாள் மேஜிக் ஷோ நடத்த வந்த மகராஜா தலைப்பாகை கட்டிய மந்திரவாதி போல கையை விரித்துச் சிரித்தாள். அடுத்த வினாடி, ஓங்கி ஒரு சத்தம் அவளிடமிருந்து எழ, பின்னால் இருந்து கேண்டீன் நிர்வாகி அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்தார். அவரிடம் ஒரு நிமிடம் கன்னடத்தில் மூச்சு விடாமல் இரைந்தாள் ஜெயம்மா. அவள் முடித்தபோது பாத்திரம் எல்லாம் சத்தமே போடாமல் அதனதன் இடத்தில் உட்கார, சாந்தமும் சமாதானமும் எங்கேயும் ஏற்பட்டிருந்தது.

வந்து நின்ற வெயிட்டரிடம் கட்டை விரல் தவிர மற்ற நான்கு விரலையும் நிமிர்த்திக் காட்டினான் சங்கரன்.

அவன் என்ன உன் பொண்டாட்டியா, எதுக்கு அனாசின் கேக்கறே என்று விசாரித்தாள் ஜெயம்மா புதுசாக வந்து சேர்ந்திருந்த ரவாதோசையை பக்கத்தில் நகர்த்தியபடி.

நாலு இட்லி தானே சார், இதோ.

சிரித்தபடி வெயிட்டர் போனான்.

சொல்லுடா என்ன நியூஸ் இருக்கு ஊர்லே நாலு கவுரவமான மனுஷா கிட்டே சொல்றபடியாக?

தோசையை அடைத்த வாயோடு கேட்டாள் ஜெயம்மா.

தட்டின் இந்த ஓரத்தில் இருந்து ஒரு தோசை விள்ளலைப் பிய்த்தபடி சங்கரன் அரசூர் டைம்ஸ் படி ஜெயம்மா என்றான்.

அது என்ன கண்றாவி?

அடுத்த பத்து நிமிடம் அரசூரில் மயில் வந்ததும், போனதும், திரும்பி வந்ததும் பற்றி ஜெயம்மாவிடம் சங்கரன் சொன்னான். சட்டென்று கவனத்தில் பட, சில காலமாக ஊரில் யாருமே இறக்கவில்லை என்பதும் அவன் சொன்னது. மற்றவர் கவனத்தை ஈர்க்காமல் இருக்க பக்கத்து ஊர், வெளியூர்ச் சாவை அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகக் கணக்கில் ஏற்றி எல்லாம் சரியாக உள்ளது என்று கணக்கு சமர்ப்பிப்பதை அவன் அடுத்தபடி சொன்னான். இறப்பு இல்லாத நிலையை புள்ளிவிவரக் கணக்காக மட்டும் நோக்காமல் அதன் விளைவுகளைக் கவனிக்க வேண்டியதன் அவசியம் பற்றியும் பேசினான். வசந்தி வீட்டுக்கு விலக்கான இரவுகளில் தூக்கம் வராமல் புரண்ட போதும், ஆபீசுக்கு பஸ்ஸில் வரும்போதும் திடீரென்று மனசில் வந்தவை அதெல்லாம். வசந்தியோடு இணை விழைந்து கலக்கும் போது போகம் முந்த விடாமல் இது பற்றியே நினைத்தான். மனதில் தொகுத்து வைத்திருந்த சங்கதி முழுவதும் சரம்சரமாக வெளிவர, சங்கரன் சொல்லி முடித்தான்.

நடுவில் ஜெயம்மா இன்னொரு தடவை நாலு இட்லி சங்கரனுக்காக ஆர்டர் செய்ததும் சாப்பிட்டதும் அவன் கவனத்தில் இல்லை.

கொஞ்சம் இரு, எச்சக்கை வரவரன்னு பிடிச்சு இழுக்கறது. அலம்பிண்டு வந்துடறேன். போயிடாதே.

ஜெயம்மா போய் ரெண்டு தம்ளர் சூடு பறக்கும் காப்பியோடு வந்து சேர்ந்தாள்.

ஜெயம்மாவிடம் மயில் அரசூர்த் தெருவிலும் இங்கே இன்று பகல் ஆபீசிலும், அர்ஜுன நிருத்தமாகவும் கூடவே வருவதை ஜெயம்மாவிடம் சொல்லலாமா என்று யோசித்தான். அப்படியே பகவதிப் பாட்டியின் டயரி பற்றியும்.

வேண்டாம், சூப்பரெண்டெண்ட் அதிபுத்திசாலியும் உலகம் தெரிந்தவளுமான பத்திரிகையாள சிநேகிதியிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறதில்லை அதெல்லாம். பெர்சனாலிடியை கம்பீரம் குறைத்து சின்னதாக்கி படிப்பறிவு இல்லாத, தன்னம்பிக்கை இல்லாத தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி, பழைய செபியாடோன் புகைப்படங்களில் திகிலூட்டிய மாதிரி விழித்துக் கொண்டு நிற்கும் முன்னோர்கள் போல் ஆக்கி விட்டுவிடும்.

குப்தா என்ன சொல்றான்?

நியூஸ் டிரஸ்ட் தலைமை நிருபர் என்றாலும், லட்சக் கணக்கில் விற்கும் பத்திரிகை ஆசிரியன் மாதிரி வாசகனை உடனடியாக அடையக்கூடியவள் இல்லை ஜெயம்மா. அதைச் சாதித்துக் காட்டும் குப்தா மேல் அவளுக்கு மரியாதை உண்டு.

குப்தா இதெல்லாம் நியூஸ் ஆகாதுன்னுட்டான். அற்புதம்னா பத்திரிகை பாஷையிலே அபத்தம்கிறான்.

சங்கரன் ஹெட்மிஸ்ட்ரஸிடம் பக்கத்து இருக்கைப் பையனைப் பற்றிப் புகார் சொல்லும் பிள்ளையாக உணர்ந்தான். கொஞ்சம் வெட்கம் வேறே. இந்த சங்கடமெல்லாம் எதற்கு, அரசூருமாச்சு வெங்காயமுமாச்சு என்று இன்னொரு கூம்பு வறுகடலை வாங்கி மென்றபடி ஆபீசுக்குப் போவதே சிலாக்கியம் என்றது ஒரு மனசு. இதெல்லாம் நீ தீர்மானிக்கிறதில்லை என்றது இன்னொரு மனசு.

நல்லது. யாரையாவது அனுப்ப முடியுமான்னு பார்க்கறேன். ஊர்லே காண்டாக்ட் யாரெல்லாம் இருக்கலாம்னு விவரம் கொடு.

மருதையன் மாமா தான் முதலில் நினைவு வந்தார் சங்கரனுக்கு.

சுற்றுப்புறச் சூழ்நிலை பாதிக்கப்பட்டதால் இரை தேடிப் புது இடங்களுக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயம் உண்டானதை, மயில் வருகைக்கு அவர் காரணமாகச் சொல்கிறவர். புள்ளிவிவரச் சாவு இறந்து போயிருக்கலாம், உயிரியல் சாவுக்கு என்றும் உயிருண்டு என்பது அவர் கட்சி என்பதை ஜெயம்மாவிடம் சொன்னான். அவளுக்கு மருதையன் மாமாவைச் சந்திக்காமலேயே அபிமானம் உண்டானது.

ஹெட்லைனுக்கு லட்டு மாதிரி தலைப்பு. உங்க மாமாவை நானே சந்திக்கறேன்.

போகும்போது அவனைத் திரும்பக் கூப்பிட்டு, நாளைக்கு அமாவாசை, வெங்காயம் போட்ட எதையும் இங்கேயோ வேறே எங்கேயோ சாப்பிட்டுத் தொலைக்காதே என்று அறிவுறுத்த மறக்கவில்லை நியூஸ் டிரஸ்ட் தலைமை நிருபர்.

சங்கரன் வெளியே நடந்த போது, நியூஸ் டிரஸ்ட் வாசலில் கொட்டி வைத்திருந்த அத்தனை பூவையும் அலங்காரமாகத் தொங்க விட்டு, வாசலில் ஒரு மேடை எழுந்திருந்தது. நாலு மணிக்கு கஸல் இசைக் கச்சேரி என்று வாசலில் கரும்பலகை.

இன்றைக்கு மதியம் இங்கே வேலை எதுவும் நடக்காது என்று நினைத்துப் பார்க்கக் கொஞ்சம் பொறாமையாக இருந்தது. சர்க்கார் ஆபீசில் கஸல் கச்சேரி ஏற்பாடு செய்ய முடியாது. நடத்த முடியுமானல், கையில் பூச்செண்டை சுழற்றிக் கொண்டு தில்ஷித் கவுர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து நேற்று பௌர்ணமி என்று கஸல் கேட்பான் சங்கரன். அவளுடைய கம்பளிப் போர்வை சங்கரன் மடியில் விழுந்து கிடக்கும்.

ஆபீஸுக்குள் நுழையத் தெருத் திரும்பியபோது தர்ணா மறுபடி கண்ணில் பட்டது. தர்ணா பந்தலில் உட்கார்ந்திருந்தவர் டிபன் பாக்சில் இருந்து அவல் உப்புமாவை ஸ்பூனால் எடுத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க, அவரைச் சுற்றி வழக்கமான வேகத்தில் குளிர்கால உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நல்ல வேளை வெறும் தர்ணா தான். உண்ணாவிரதம் இல்லை. போகிறவன் வருகிறவன் எல்லாம் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டு நகர, எல்லார் கண்ணையும் ஏமாற்றிய ஏதாவது ஒரு நிமிடத்தில் தட்டிக்குக் கீழே குனிந்து இருந்து அவசரமாகச் சாப்பிட வேண்டிய கஷ்டம் கிடையாது.

சாப்பிட்டு, பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தபடிக்கு சின்ன உறக்கத்தோடு ஓய்வெடுக்கட்டும். ஒரு நாலு மணிக்கு சாயா முடித்த கையோடு இந்த நபரை சந்திக்கலாம். இப்போது போய்ப் பார்த்து ஒன்றும் ஆகப் போகிறதில்லை.

சார், மினிஸ்டர் போன் செஞ்சிருந்தார். உடனே கூப்பிடச் சொன்னார்.

ஆபீசில் நாலு சூபர்வைசர்களும் ரெண்டு டெபுடிகளும் யுகப் பிரளயம் வந்து கொண்டிருக்கிறதை அறிவிக்கும் பரபரப்போடு சங்கரனின் கேபினுக்குள் குழுமியிருந்தார்கள். ஒருத்தர் தகவல் சொல்ல, இன்னொருத்தர் டெலிபோனில் அமைச்சரக நம்பரைச் சுழற்றி சங்கரனிடம் கொடுத்தார்.

சங்கரன், உங்க ஆபீஸ் வாசல்லே தர்ணா உக்கார்ந்திருக்கறவர் யார் தெரியுமா?

மினிஸ்டர் நீட்டி முழக்கி ஆரம்பிக்க, சுவாரசியமில்லாமல் இடைவெட்டி மதராஸி சார் என்றான் சங்கரன்.

அதில்லே விஷயம். அவர் என் சகா, மினிஸ்டர் மிஸ்டர் நீலகண்டனுக்கு தம்பி.

ஐயய்யோ என்று தமிழில் ஆச்சரியப்பட்டான் சங்கரன்.

ஐயோ அம்மா தான். அண்ணன் தம்பி பேச்சு வார்த்தை இருபது வருஷமா கிடையாதாம். இவருக்கு ஆக்சிடெண்ட்லே கால் போனதுக்குக் கூட நீலகண்டன் போய்ப் பார்க்கலியாம்.

எப்படி சார் இவ்வளவு தகவல் தெரிஞ்சுது?

சங்கரன் கேட்டான். அமைச்சர் தன் திறமை சிலாகிக்கப்பட்டதை அங்கீகரித்துப் பெருமையோடு சிரித்து எல்லாம் சந்தோஷி மாதா கிருபை, கூடவே பெரியவர்கள் ஆசிர்வாதம் என்றார். இன்னொரு தடவை கேட்டால் இந்தி சினிமாவில் ஆரத்தி வழிபாட்டு நேரம் போல் ராகம் இழுத்துப் பாடவும் செய்வார். அவர் குரலில் அவருக்கே சுயமோகம் உண்டென்று சங்கரன் அறிவான்.

சார், நான் அவரை சந்திச்சுட்டு போன் செய்யட்டுமா? என்ன செய்யலாம்னு பார்க்கறேன்.

அதுவும் வேணும். மற்றபடி, நீங்க உங்க ஆபீஸ் வாசல் போலீஸ்காரங்களை அவரை மரியாதையா கவனிச்சுக்க சொல்லுங்க. அடையாள தர்ணா தானாம். இன்னிக்கு மட்டும் இல்லே இன்னும் ரெண்டு நாள். நல்லா கவனிச்சுக்குங்க. இப்போ உடனே போய் நல்லதா நாலு வார்த்தை பேசுங்க. பைல் நகர்த்தி அந்த அம்மாவுக்கு பென்ஷன் தொடர வழி பண்ணிடலாம். இவருக்கு ஏதாவது அகாடமி மெம்பர்ஷிப், ஆலோசனைக் குழு பதவி இப்படி கொடுத்து உக்காத்திடலாம். ஊருக்கு போக ப்ளைட் டிக்கட் வேணும்னாலும் சரி ஏற்பாடு பண்ணிடலாம்.

அமைச்சர் தேர்தல் பொதுக்கூட்டத்தில் உறுதிமொழி தருகிற உற்சாகம் குரலில் வழிய, ஏற்ற இறக்கத்தோடு பேசி விடை பெற்றார்.

சங்கரன் வாசலுக்குத் திரும்பி வந்து பார்க்கும்போது எதிரே ஷாமியானா பிரிக்கப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. சர்க்கார் சின்னம் வைத்த கருப்பு அம்பாசிடர் கார் ஒன்றில் ஊன்றுகட்டைகளை பின் சீட்டில் எறிந்து விட்டு தர்ணாக்காரர் ஏறிக் கொண்டு இருந்தார்.

சார், ஜாக்ரன் எடிட்டர் ஃபோன்லே கூப்பிடறார்.

செக்‌ஷன் சூப்ரவைசர் தாமோதர் காலே வாசலுக்கு வந்து கூப்பிட்டார்.

குப்தாவுக்கு மூக்கு வியர்த்திருக்கும். பிடார் ஜெயம்மாவுக்கும்.

உங்க ஆபீஸ் வாசல்லேயே நியூஸை வச்சுக்கிட்டு அரசூர்லே தேடச் சொல்றியே.

(தொடரும்)

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 23 இரா.முருகன்

மூடுபனி காலை முதல் தில்லி முழுவதும் அடர்த்தியாகக் கவிந்திருந்தது. சராசரிக்கும் குறைவான காலை வெளிச்சத்தில் ஆபீஸ் போக பஸ் ஸ்டாப்புக்கு நடக்கிறதும், குழந்தைகளின் பள்ளிக்கூடம் கொண்டு விடும் ரிக்‌ஷாக்கள் மணியடித்துக் கொண்டு போகிறதும், பெரும்பான்மை வீடுகளில் டபுள் ரொட்டி ஆம்லெட் இருப்புச் சட்டியில் வெங்காயத்தோடு வதங்கும் வாடையும் குளிருமாக அபத்தமான காலைப் பொழுது. நாள் முழுக்க உறங்கி, சாயங்காலம் ஊரோடு விழித்தெழுந்து நாளைத் துவக்குகிறது போல் மூடுபனி ஊரை மாற்றியிருந்தது.

தலைநகரத்தில் கலாசார அமைச்சரகம் இன்னமும் செயல்பட ஆரம்பிக்காத காலை பத்து மணி. இருநூற்று முப்பது பேர் வேலை பார்க்கிற மத்திய அரசு ஆபீஸ் அது. விஸ்தாரமான அரசாங்கக் கட்டிடத்தில் மூன்று தளங்களுக்குப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்த அலுவலகத்தில் எண்ணி ஐந்து பேர் தவிர வேறே எந்த ஊழியரோ அதிகாரியோ இதுவரைக்கும் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை.

படி ஏறி வந்த சூப்ரெண்டண்ட் சின்னச் சங்கரன் மூன்றாம் மாடியில் பூட்டிய கதவுக்கு முன்னால் காத்திருக்க வேண்டிப் போனது. நாள் முழுக்க, ராத்திரி பூராவும் ஒரு கதவையோ, ஜன்னலையோ கூடச் சார்த்தி வைக்காத ஆபீஸில் இப்படிப் பூட்டித் திறக்கிற ஏற்பாட்டை உண்டாக்கிப் போனவர் சங்கரனுக்கு முன்னால் சூப்பிரண்டாக இருந்து ரிடையரான அப்பள நாயுடு தான். பாத்ரூம் போய் விட்டு வந்தாலே திரும்ப அங்கே போய் குழாயை மூடினோமா, கதவைச் சாத்தினோமா என்று திரும்பத் திரும்ப ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்கிற அவர், ஆபீஸை ராபணா என்று அல்லும் பகலும் திறந்து வைத்திருக்கச் சம்மதிக்கவே இல்லை. காவலுக்கு ஆள் போட்டால் சரிதான். ஆனால் அவர்கள் பூட்டிய கதவுக்கு வெளியே உட்கார்ந்து காவல் காக்கட்டும் என்று நிர்தாட்சண்யமாகச் சொல்லி விட்டார் அப்பள நாயுடு.

என்ன மாதிரிப் பூட்டு உபயோகிக்க வேண்டும், எத்தனை சாவி, யார்யாரிடம் சாவி இருக்க வேண்டும், அவர்கள் லீவில் போனால் சாவி கைமாறுவது எப்படி, எத்தனை மணிக்கு எந்த நிலை ஊழியர் எந்த அதிகாரியிடம் இருந்து சாவியை எப்படிப் பெற்றுக் கதவு திறக்கவும் பூட்டவும் வேண்டும், சாவியோ பூட்டோ தொலைந்து போனால் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய வழிமுறைகள், பூட்டு வாங்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டிய தொகை இப்படி சகலத்தையும் அலசி ஆராய்ந்து நோட் போட செக்‌ஷன் சூபர்வைசராக இருந்த சின்னச் சங்கரன் ஒரு வாரம் பாடுபட்டான். மூன்று உதவியாளர்கள் கூடமாட ஒத்தாசை செய்தார்கள். அதில் ஒருவர் தட்டச்சு செய்கிறவர். மற்ற இரண்டு பேர் புதுசாக சர்க்கார் வேலைக்கு வந்த கன்னடக் காரர்கள்.

நோட்டு மேலே போனபோது ஒரே ஒரு நிபந்தனையில் அப்ரூவ் ஆனது. முழு ஃபைலும் உள்ளது உள்ளபடிக்கு கமா, புல்ஸ்டாப் மாறாமல் இந்தியில் இருக்க வேண்டும் என்பதே அது. ஆபீஸ் முதல் மாடி பீகாரி பாபுக்கள் ஒரு குழுவாக அதை ஒரு மாதத்தில் நிறைவேற்றிக் கொடுத்தபோது ஆபீஸுக்கு பூட்டு திறப்பு நடைமுறையாகி இருந்தது.

ரிடையர் ஆன அப்பள நாயுடுவுக்குப் பிரிவு உபசாரமாக ஜரிகை மாலை போட்டு உருமால் கட்டி, கையில் ஆப்பிள் பழம் கொடுத்து ரிக்‌ஷாவில் வீட்டுக்குக் கொண்டுபோய் விட்டபோது சின்னச் சங்கரனை ஆக்டிங் சூப்பரிண்டெண்டாக நியமித்த உத்தரவு வந்திருந்தது. அது போன ஹோலிக்கு. இந்த ஹோலி நேரத்தில் சின்னச் சங்கரனை சூப்பரிண்டெண்ட் பதவியில் நிலையாக்கி அறிவிப்பு வந்து அவனும் சாந்தினி சௌக் கண்டேவாலா மிட்டாய்க் கடையில் தூத்பேடா வாங்கி மூ மிட்டா கர்லோ என்று வாயை இனிப்பாக்கிக் கொள்ள ஆபீஸ் முழுவதற்கும் விநியோகித்தான்.

அப்பள நாயுடு ஆந்திராவோடு போய் ஒரு வருஷத்துக்கு மேலாகியும் ஆபீஸில் தினசரி பூட்டு விழுந்து திறந்து கொண்டுதான் இருந்தது. அதை மாற்றி ஊர் உலக சர்க்கார் ஆபீஸ் நியதிப்படி திரும்ப மாற்ற யாருக்கும் கை வரவில்லை. ஆபீஸைத் திறந்து போட்டு ஏதாவது திராபையான பைல் தொலைந்து போனால்? சின்னச் சங்கரன் சூப்பரெண்டான அப்புறம் இதெல்லாம் நடக்கக் கூடாது. வேண்டுமானல் ஒன்றுக்கு ரெண்டாகப் பூட்டி வைக்கவும் அவன் தயார் தான்.

தப்த்ரி சேவகன் பிரிஜேஜ் குமார் சிங் சாவதானமாகப் படியேறி வந்தான். சின்னச் சங்கரனைக் கதவு பக்கம் பார்த்ததும் கடைசி இரண்டு படியை குதித்துக் கடந்து போலியான அவசரத்தோடு சுவரில் முட்டிக் கொண்டு சங்கரனுக்கு சலாம் வைத்தான்.

மன்னிக்க வேணும் மகா அதிகாரியே, பனி நேரத்தில் பஸ் எதுவும் முன்னீர்காவிலிருந்து இங்கே வராததால் மோட்டார் சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவில் இடித்துப் பிடித்து உட்கார்ந்து ஊர்ந்து இப்போதுதான் வந்து சேர முடிந்தது என்றான் பிரிஜேஷ்.

பட்படியில் இஞ்சின் அதிர்வுக்கு இசைவாக அவன் உடம்பு இன்னமும் தன்னிச்சையாக அசைந்து கொண்டிருப்பதாகவும் அவன் சிரித்தபடி அறிவித்தான். சங்கரனுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. இனிமேல் இவன் மேல் கோபப்பட முடியாது.

மத்தவங்க எங்கே?

இந்த சம்பிரதாயமான கேள்வி சூப்ரெண்ட்டெண்டால் தினசரி கேட்கப் படவேண்டும் என்று விதிமுறை உள்ளதால் சின்னச் சங்கரன் பிரிஜேஷைக் கேட்டான்.

வந்துட்டிருக்காங்க சாப்.

இது மட்டுமே எதிர்பார்க்கப் படும் பதில். அவங்க எல்லோரும் நேத்து ராத்திரி செத்துப் போய்ட்டாங்க, கூட்டமாக எல்லோரும் கனாட் பிளேஸில் நூதன் ஸ்டவ் வாங்கப் போயிருக்காங்க போன்ற பதில்கள் ஆசுவாசம் அளிக்காதவை.

முதலில் கண்ணில் பட்டு முடிக்கப்பட வேண்டிய ஃபைல் சிவப்புத் துண்டு அலங்காரத்தோடு மேஜை மேலேயே இருந்தது.

அமைச்சர் கலாச்சார விழாவில் ஆற்ற வேண்டிய சொற்பொழிவு என்று மேலே இருந்த காகிதம் சொன்னது. இந்த மாதிரி நூறு சொற்பொழிவுகளை மேல்நிலை குமாஸ்தாவாக இருந்தபோது சங்கரன் எழுதித் தள்ளியிருக்கிறான். கலாசார அமைச்சகம் என்பதால் சோவியத் வர்த்தகக் குழுவை வரவேற்று மந்திரி பேச பாலே நடனச் சிறப்பு, எஃகுத் தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, ஸ்புட்னிக், ஒடிசி நடனத்தின் தொடக்கம், குருஷேவ், பரத முனிவர், வாலண்டினா தெரஷ்கோவா என்று கலந்து கட்டியாகப் பத்து நிமிடம் பிரசங்கம் செய்ய ஏதுவாக அவன் மூன்றே நாளில் உரை எழுதிப் பாராட்டைப் பெற்றவன். லைபிரரியில் எந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து எப்படி தேடிக் குறிப்பெடுக்க வேண்டும் என்பது அவனுக்கு அத்துப்படி என்பதால் சங்கரன் எழுதிய பிரசங்கங்கள் பொதுவாக அமைச்சர்களால் பாராட்டப்படுபவை. முன்பாரம் பின்பாரமாக ஏதாவது அபத்தமாக அவர்கள் தன்னிச்சையாகப் பேசிவிட்டு சட்டைப் பையில் இருந்து சங்கரனின் உரையை லாகவமாக எடுத்துப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டு மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரி செய்து விட்டு பொறுப்பாகப் பேச ஆரம்பிப்பதை சங்கரன் பெருமையோடு பார்த்திருக்கிறான். அந்தச் சொற்பொழிவுகளின் சுருக்கம் பத்திரிகைகளில் வந்தபோது பெருமைப் பட்டிருக்கிறான். இப்போதெல்லாம் அது அலுத்து விட்டது. எல்லா அமைச்சர்களும் ஒரே மாதிரி. எல்லா உரைகளும் ஒன்று போல. ஒரு பத்திரிகைக்கும் மற்றதுக்கும் வித்தியாசம் இல்லை.

பைலில் வைத்திருந்த அமைச்சர் உரையை நான்கு ஜூனியர் குமாஸ்தாக்கள் சேர்ந்து எழுதியிருந்தனர். ஒரு செக்‌ஷன் சூபர்வைசர் சரி பார்த்திருந்தார். எல்லோரும் பஞ்சாபிகள். அமைச்சர் கேரளத்தில் பேச வேண்டியது. கேரள நாட்டுப்புறக் கலைகளைப் பற்றி பழைய பேச்சுகளில் இருந்து பத்தி பத்தியாக எடுத்து ஒட்ட வைத்திருந்தது. நடுவே ஒரு வரியில் அர்ஜுன் அட்டாம் என்று குறிப்பிட்டிருப்பது அர்ஜுனன் ஆட்டமாக இருக்கலாம் என்று ஊகித்தான். மயில் தோகைகளை உடம் முழுக்க மூடி அணிந்து கொண்டு ஆண்கள் மட்டும் ஆடுகிற ஆட்டம் என்றது குறிப்பு.

கலாச்சார விழா இன்னும் ஒரு மாதம் கழித்து நடக்கப் போவது. இதற்கு ஏன் அவசரம் என்று போட்டு ஒரு ஃபைல் உயிர் பெற்றிருக்கிறது?

சொற்பொழிவு காகிதத்துக்குக் கீழே இருந்த காகிதங்கள் அர்ஜுன நிருத்தத்தைத் தழைத்தோங்கச் செய்ய ஒரு சங்கம் ஏற்படுத்தப் பட்டுள்ளதாகச் சொன்னது. பம்பாய் நகரிலும் குஜராத்தில் அஹமதாபாத்திலும் இருக்கப்பட்ட கலைஞர்களும் விமர்சகர்களுமாக அமைத்த சங்கம் அது. சர்க்கார் நிதி உதவியாக இருபது லட்ச ரூபாய் தர சிபாரிசு செய்து அமைச்சருக்கு அனுப்ப வேண்டிய குறிப்பு.

கடைசித் தாளோடு குண்டூசி குத்தி வைத்த ஒரு காகிதத் துண்டு மினிஸ்டர் கிருஷ்ணன் நீலகண்டனின் மனைவி சம்பந்தப்பட்ட சங்கம் என்று சொன்னது. ஃபைல் அதிவேகமாக அனுப்பப் படவேண்டியது அதனால் தான் என்று பிடி கிட்டியது சங்கரனுக்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது. வந்த படிக்குப் பட்டும் படாமல் பாப்பாத்தியம்மா மாடு வந்திருக்கு, கட்டினா கட்டு, கட்டாட்டப் போ என்றபடி எழுதி மேலே அனுப்பப் போகிறான். மற்றப்படி பெருந்தலைகள் தீர்மானிக்கட்டும்.

ஒவ்வொருவராக வேலைக்கு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வந்து உட்கார்ந்ததும் பலர் முகத்தில் வெற்றிப் புன்னகை. கண்டம் கடந்து காதங்கள் கடந்து வந்து பத்திரமாக சேர்ந்தது பற்றிய சந்தோஷம் அது. உட்கார்ந்த அடுத்த நிமிஷம் கடமையை நிறைவேற்றுகிற அவசரத்தோடு ஆளோடிக்குப் போய் சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொண்டார்கள் அவர்களில் பலரும்.

சாய்வாலா வந்தாச்சா என்ற கேள்வி அங்கங்கே எழுந்து சிகரெட் புகை போல் சுழன்று வர, பிரிஜேஷ் குமார் பொது அறிவிப்பாகச் சொன்னது – கிஷோர் நெஹி முதல் மாடியில் சாயா விநியோகித்துக் கொண்டிருக்கான்.

ஆறுதல் தரும் அறிவிப்பாக இது இருந்தது.

சாய்வாலா சங்கரனின் மேஜையில் சாயா குவளையை வைத்துவிட்டு டெலிபோனை அவன் தோளில் போட்டிருந்த துணியால் துடைத்தான். அவன் ஃபோனை வைத்ததும் அது தொடர்ச்சியாக மணியடிக்க ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தபடியே நின்றான்.

என்ன நெஹி, பிரமிச்சுப் போய் நிக்கறே? சங்கரன் கேள்வி அவன் காதில் விழவே இல்லை.

மலை ஜாதிக்காரன். பட்டாம்பூச்சியைக் கட்டிப் போட்டுக் கையில் வென்னீரைச் சுமந்து திரிய விதித்தது போல சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். இன்னும் பையன் தான். நகரம் தரும் ஆச்சரியம் அவனுக்குக் குறைவதே இல்லை. ரயிலும், பஸ்ஸும், அழுக்கும் எண்ணெய்ப் பிசுக்கும், பீடியும், இப்படி ஆபீஸும், கூடி உட்கார்ந்து எல்லோரும் ஏதேதோ எழுதுகிறதும், கூடிக் கூடிப் பேசுகிறதும் அதில் அடக்கம். துடைத்ததும் உடனே அடிக்கும் டெலிபோனும் கூடத்தான்.

ராம்ராம் ஜி

சின்னச் சங்கரனின் தில்லி வணக்கத்துக்கு அந்தப் பக்கம் டெலிபோனில் இருந்து தடுமாறும் தமிழில் வணக்கமும், நல்லாயிருக்கியாடா நாயே-யும் உடனடியாகக் கிடைத்தது. ஜாக்ரன் பத்திரிகை ஆசிரியன் சந்தோஷிலால் குப்தா. ஜர்னலிசம் படித்துவிட்டு மினிஸ்டரியில் குப்பை கொட்ட வந்து, வாடை பிடிக்காமல் பத்திரிகைக்கு ஓடியவன். சங்கரனும அவனும் ஒரே நாளில் வேலைக்குச் சேர்ந்ததால் ஏற்பட்ட நெருக்கம் இன்னும் குறையாமல் தான் இருக்கிறது.

இன்னிக்கு ப்ரஷ் ந்யூஸ் என்ன? சங்கரன் கேட்டான்.

ஆபீஸுக்கு ஏன் இன்னும் யாரும் வரலே மாதிரி சம்பிரதாயமான கேள்வி இது. நீ சொல்லு நான் எழுதிக்கறேன் என்று கிண்டல் அடிப்பான் குப்தா. ஏதாவது ஒருநாள் கலாசார அமைச்சகத்தில் இருந்து, நாடே எழுந்து உட்கார்ந்து நம்பாமல் கண்ணை அழுத்தத் துடைத்துக் கொண்டு படிக்கப் போகும் செய்தியை சங்கரன் கட்டாயம் குப்தாவுக்குத் தருவான். அதை இம்மியும் குறையாமல் பத்திரிகையில் பிரசுரித்து இந்தி மட்டும் பேசுகிற ஒரு மாபெரும் ஜனக்கூட்டம் படித்துக் களி கூர்ந்து குதிக்க வழி செய்வான் அந்த குப்தா. அது நாளை நடக்கும்.

சங்கரன் சிரித்தபடியே பதிலை எதிர்பார்த்து டெலிபோன் ரிசீவரைப் பிடித்திருந்தபோது சட்டென்று ஞாபகம் வர, ஃபைல் முன் பக்கத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தான். அமைச்சர் பங்கு பெறும் கேரளக் கலை நிகழ்ச்சி எங்கே நடக்கும்?

அது அம்பலப்புழையில் நடக்க உள்ளது.

சங்கரன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

அர்ஜூன் அட்டாம். மயில்பீலி சூடி ஆண்கள் ஆடும் ஆட்டம்.

அமைச்சர் பேசப் போகிறார். ஆட்டம். சோவியத் கூட்டுறவு. யூரல் மலைகள். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை. யூரி ககாரின். கலாமண்டலம் நாணு நாயர். மயில்.

அம்பலப்புழையில் மயில்கள் ஆடும்.

யார் சொன்னது? எங்கே?

அரசூர் மண் வாசனையோடு பகவதிப் பாட்டியின் டயரி நினைவுக்குள் வர, உலக்கையால் முதுகில் அடித்துக் கொண்டு ஓடி வரும் வடக்கத்தி பைராகி.

இங்கே மயில் இறங்கச் சாவு தொலையும். அங்கே மயிலாட சாந்தி வரும்.

பைராகி சொன்னான். அப்படித்தான் பகவதி எழுதியிருக்கிறாள்.

இங்கே அரசூர். அங்கே அம்பலப்புழை. அரசூர்லே சாவு தொலையும். தொலைஞ்சுடுத்தே. அது தலை போகிற நியூஸ் இல்லையோ?

சங்கரன் சுபாவத்துக்கும் மீறிய பரபரப்பானான்.

குப்தா, கிரேட் நியூஸ். சொல்றேன் கேளு.

அந்த முனையில் நிசப்தம்.

தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு சங்கரன் தொடர்ந்தான்.

ஊர்லே, அதான் என் சொந்த ஊர் அரசூர். மெட்றாஸ் மாகாணத்துலே இருக்கே, அங்கே என்ன சொல்ல, ஒரு விசித்திரம். ஊர்லே சாவு வந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஆச்சு. ஒரு மனுஷச் சாவு கூட இந்தப் பனிரெண்டு மாசத்துலே நடக்கலே. நம்பலேன்னாலும் நம்பினாலும் யாரையாவது அனுப்பி எழுதச் சொல்லு.

குப்தா சிரித்தான்.

இதை வச்சு என்ன செய்யணும்கிறே? மகாத்மா காந்தி சமாதியிலே பாட்ரிக் லுமும்பா மலர் வளையம் வைத்தார்ங்கிறதை விட பத்து சதவிகிதம் அதிகம் பரபரப்பான செய்தி. அவ்வளவுதான்.

அவ்வளவு தானா? சாவு இல்லாத இடம். எத்தனை இருக்கு சொல்லு. ப்ராபபிள் அப்படின்னாலும் காசை பூவா தலையான்னு சுண்டிப் போட்டு தலை வர என்ன வாய்ப்பு இருக்குன்னு ஊகிக்கற மாதிரி ஆச்சே. இப்படி ஒரு ஊர் இருக்குன்னு தெரிஞ்சா, உலகம் முழுக்க இருந்து அங்கே போகத் தள்ளுமுள்ளு நடக்காதா? வெளிநாட்டுலே இருந்து அவங்க எடுத்து வர்ற பணம் காசு அந்த இடத்தையே ஒரேயடியா மாற்றாதா?

மாறினா சாவு வந்துடுமா அங்கே?

குப்தா சொல்லி விட்டு இன்னும் பலமாகச் சிரித்தான்.

சிரிக்காதேடா. நான் சீரியஸா சொல்றேன். என்னை நம்பலாம்.

சங்கரன் தீர்மானமாகச் சொன்னான்.

சந்நதம் வந்தவன் பேசற மாதிரி இருக்கு சங்கரா. அற்புதமா இருந்தா அது அபத்தம் தான்னு ஜர்னலிஸம் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கு.

இது அபத்தம் இல்லே.ரொம்ப அசாதாரணமானது. காரணம் இருந்தா கட்டாயம் தெரிய வரும். நம்பு. நடப்பு புரியும்.

சங்கரன் ஊருக்காக வாதாட நியமிக்கப் பட்ட வக்கீலாக குப்தாவிடம் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

சங்கரா, மினிஸ்டருக்கு குண்டூசி வாங்க பட்ஜெட் சாங்க்‌ஷன் கேட்டு நோட்டு போட்டுப் போட்டு உன் தலைக்குள்ளே சரக்கும் அதே சைஸுக்குச் சுருங்கிடுத்து.

போடா கட்டேலே போறவனே எனக்காவது அது இருக்கு. உனக்கு மேலேயும் கீழேயும் சாணிச்சீலையாலே மெழுகி இல்லே அனுப்பிச்சிருக்கான் பகவான்.

குப்தா இன்னும் பலமாக சிரித்தான்.

எல்லா தெய்வம் மூலமும் சுபம். லாபம். சரி தோஸ்த். கார் வந்துடுத்து. ஆப்ரிக்கா பிரமுகரை இண்டர்வியூ செய்யக் கிளம்பறேன்.

சங்கரன் கேபின் வாசலில் நிழலாடியது.

சரிடா, நானும் வேலையைக் கொஞ்சம் பார்க்கறேன். நீ டிம்பக்டூ ஜனாதிபதியை பேட்டி கண்டுட்டு வந்து எழுது. அதான் உனக்கும் கௌரவம். உன்னோட பத்திரிகைக்கும் கவுரவம்.

டிம்பக்டு இல்லே. ஆப்பிரிக்க நாட்டு தூதர். தூதர் இருக்கார். நாடு இல்லை.

என்ன கொடுமைடா?

ஆமா, அங்கே ராணுவ ஆட்சி வந்தாச்சு. இவர் திரும்பினா தலை போயிடும். நாட்டோட பெயரையும் ராணுவத்தான் மாத்தி வச்சுட்டான். தூதர் புறப்பட்ட நாடு இல்லே இப்போ இருக்கறது. பாஸ்போர்ட் செல்லாது. அதோட அடிப்படையிலே இங்கே இருந்து இவரை வெளியேயும் அனுப்ப முடியாது.

சுவாரசியமாத்தான் இருக்கு.

சங்கரன் ஒத்துக் கொண்டான்.

போய்ட்டு வந்து சொல்லுடா.

சங்கரன் போனைத் திரும்ப வைத்தபோது வெளியே இருந்து செக்‌ஷன் சூப்பர்வைசர் தாமோதர் காலே அவசரமாக உள்ளே வந்தார்.

சார் பம்பாயிலே இருந்து ஒரு மதராஸி ஆபீஸ் வாசல்லே டெண்ட் அடிச்சு தர்ணாவுக்கு உக்காந்துட்டார்.

என்னவாம்? சிரத்தையில்லாமல் கேட்டான் சங்கரன்.

ஷாலினி மோரேன்னு ஒரு இருபது வருஷம் முந்தி பிரபலமான லாவணி ஆட்டக்காரி. அவங்க வீட்டுக்காரர் இந்த மதராசி. உதவி பென்ஷன் கொடுத்திட்டு வந்தோம் அந்த அம்மாவுக்கு. அதை நிறுத்திட்டோம்.

ஏன் நிறுத்தணும்?

தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்கு வரச் சொல்லி அவங்களுக்கு மினிஸ்டர் பிஏ தகவல் அனுப்பினாராம். வரலே. இங்கே பிஏ போன் வந்தது. லைப் சர்ட்டிபிகேட் தரலேன்னு நிறுத்தியாச்சு. அவங்க மகன் நேர்லே வந்த போது மினிஸ்டர் ஆபீஸ்லே அப்புறம் வரச் சொல்லிட்டாங்க. இங்கேயும் வந்தான் அந்தப் பையன்.

என்ன சொல்லி அனுப்பினீங்க?

நீங்க லீவுலே இருந்தீங்க சார்.

வாசல்லே காவல் இருக்கறவங்க என்ன செய்யறாங்க?

இவர் தெருவிலே அந்தப் பக்கம் உட்கார்ந்திருக்கார் சார். நடைபாதை.

சங்கரன் ஒரு வினாடி யோசித்தான்.

அந்த மதராஸியை மேலே அனுப்பு.

அவராலே நடக்க முடியாது சார். எலக்ட்ரிக் டிரெயின்லே இருந்து விழுந்து விபத்தாம். ரெண்டு காலும் கணுக்காலுக்குக் கீழே கிடையாது.

ஓ ஓவென்று அவசரமாக எழுந்த சத்தம்.

ஆளோடியில் சிக்ரெட் பிடித்தபடி நின்றவர்கள் தலைக்கு வெகு அருகே ஒரு மயில் பறந்து சென்றது. சட்டென்று கவிந்த திகிலும், அது விலகியதில் அசட்டுச் சிரிப்புமாகக் கீழே போட்ட சிகரெட் துண்டுகளைப் பார்த்தபடி அவர்கள் நிற்பது சங்கரன் கேபினில் இருந்து தெரிந்தது. அபத்தமான பகல் என்று யாரோ சொன்னது அவன் காதில் விழுந்தது.

இங்கேயும் வந்தாச்சா?

(தொடரும்)

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 22 இரா.முருகன்


அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் இருபத்திரெண்டு இரா.முருகன்

வைத்தாஸ் எழுதும் நாவலில் இருந்து
—————————–

கரண்ட் போச்சு. கரண்ட் போச்சு.

எல்லா விதமான குரல்களும் சேர்ந்து ஒலிக்க, பம்மிப் பாய்ந்து கொண்டு இருள் வந்தது.

ராத்திரியின் அடையாளத்தை தீர்க்கமாக்கிக் கொண்டு விளக்குகள் அணைந்து போயிருந்த தெரு.

வைத்தாஸ் மேலே அடியெடுத்து வைக்க மாட்டாமல் நின்றான்.

ஹவேலி.

வைத்தாஸுக்குச் சட்டென்று நினைவு வந்தது. இவ்வளவு பெரிய வசிப்பிடத்தை வெறுமனே வீடு என்று சொல்வது மரியாதைக் குறைச்சல். ஹவேலி கம்பீரமான பெயர். நேற்று அமைச்சரைப் போய்ப் பார்த்தபோது அவர் நாலைந்து தடவை பேச்சுக்கு நடுவே சொன்னார்.

கூட்டுக் குடும்பங்கள் சிதைந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஹவேலிகள் கோதுமையும், மோட்டார் உதிரி பாகங்களும் சேர்த்து வைக்கும் கிட்டங்கிகள் ஆகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

சமூக உறவுகள் பற்றி அமைச்சர் பேச வேண்டிய ஒரு கருத்தருங்கில் அவர் நிகழ்த்த வேண்டிய உரையில் இதெல்லாம் வரும். அமைச்சரகத்தில் பத்துப் பேர், மதராசிகளாகச் சேர்ந்து இருந்து ராத்திரி கண்விழித்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கேயும் கரண்ட் போயிருக்கலாம்.

வீராவாலி.

மெதுவான குரலில் வைத்தாஸ் அழைத்தான். அவள் அங்கே இல்லை.

உள்ளே வரும்போது பார்த்தானே?

இருட்டில் ஓரமாக மறைந்து நிற்கலாம்.

என்னத்துக்கு மறையணும்?

வீராவாலி.

மூங்கில் கழை பற்றிப் புழுதி புரண்ட உடலோடு தில்லியின் சந்து பொந்துகளில் கழைக்கூத்து ஆடுகிற பெண். ஆடி முடித்துக் கண்ணால் அவனைக் கூப்பிட்டு இங்கே தான் அழைத்து வந்தாள்.

படபடத்து அழைக்கும் இமைகள். நீ வராமல் எங்கே போக என்று அலட்சியம் காட்டும் விழிகள்.

அந்தக் கண்களை வைத்தாஸ் அறிவான். புழுதி புரண்ட அந்த உடம்பையும்.

வீராவாலி.

அடியே உன்னை உன் வியர்வையின் வாசனை கொண்டு அறிவேன். கண்ணில் கண்மை கலங்கிக் கரி வாடையும், தலையில் வைத்த பூ வாடிப் பிறப்பித்த கந்தமும் உடல் வாடையும் வியர்வையும் எல்லாம் என்னில் நெகிழ்ந்து இறங்க உன்னைக் கலப்பேன். உன்னில் கரைவேன்.

காதுக்குள் இதயத் துடிப்பு ஒலி ஓங்கி ஒலிக்க, இரண்டு கைகளையும் தண்ணீரில் நீந்துகிறவன் நீரைத் தள்ளுவது போல் அசைத்து இருளைத் தள்ளியபடி அவன் முன்னால் போனான்.

வீராவாலி.

நீ வேணும். வேறேதும் வேணாம்.

ஒரு வாரத்தில் இப்படி ஒரு ஈர்ப்பு வந்து உடலையும், மனதையும் இறுகிப் பிடித்துப் படர்ந்து ஒட்டிக் கொள்ளுமா? இது என்ன காமம்? நடு வயதில் பிசாசு போல துரத்தி வந்து ஏறிக் கொள்ளுமா என்ன? உடம்பு சுகம் கண்டு கண்டு அனுபவித்து காமம் ஒழித்திருக்க வேண்டாமோ?

உடம்பு விழித்துக் கொண்டதும் தேடிப் போன, தேடி வந்த பெண்கள் எத்தனை பேர். அப்பன் வரதராஜ ரெட்டி, பெண்சுகம் காண்பதில் மட்டும் வைத்தாஸுக்குள் முழுமையாக வந்திறங்கி இருக்கிறான்.

வெளியே நின்றபோது இருந்த குளிர் எல்லாம் போய் வியர்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இணை தேடும், சுகித்திருக்க உடல் தேடும் நாயாக இரைத்து இளைத்து உமிழ்நீர் வடியக் குறி விரைத்து அதுவே அவனாக அதுவே மனதாக அதுவே புத்தியாக வியாபித்திருக்க, அவளைத் துரத்தி வந்து கலக்கத் துடித்து நிற்கும்போதே நகக்கண்களிலும் வியர்வை மேலெழுந்து வருகிறது.

ஒழுங்கா ஒரு பொண்ணு. அதான் உனக்கு வேணும். சும்மா போய் வந்துட்டிருந்தா தேவனுக்குப் பிரியமானதில்லே அது. சாத்தான் களிச்சு நடனம் ஆடுற களமாயிடும் உடம்பு. வேணாம். கல்யாணம் செஞ்சுக்க. ஆப்பிரிக்கக் கருப்பி, இந்தியக் களிமண் கலர் சிறுக்கி, உடம்பு அபாரமா விளைஞ்ச வெள்ளைக்காரி. யார் வேணும்னாலும் உன்னோட கூட ஜோடியாகட்டும். மறக்காம கல்யாணம் பண்ணிக்க. உன்னை விட ஒண்ணு ரெண்டு வயசு பெரியவள்னாலும் பரவாயில்லை. உங்கப்பன், அந்தக் கேடு கெட்ட வரதா ரெட்டியை விட நான் நாலு வயசு மூத்தவ. அவனை மோதிரம் மாத்திச் சேர்த்து, அடக்கி ஒடுக்கி உன்னைப் பெத்துக்கலியா? சரி என்ன பண்ணனும்க்றே? ஆமா, ஓடிட்டான் களவாணி. போய் ஒழியட்டும். எங்கே கிடக்கானோ இல்லே போய்ச் சேர்ந்துட்டானோ. நரகத்துக்குப் போயிருப்பான். இன்னும் ஜீவிச்சிருந்தா அதைவிட மோசமான இடத்திலே பன்றிகளோடு கட்டிப் பிடித்து நரகல் குழியில் கிடப்பான் அவன்.

வைத்தாஸின் அம்மா நிறுத்தாமல் பேசினாள். அவன் காதுக்குள் இன்னும் நிறுத்தாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

அவன் படிக்கப் போய் நிரந்தரமாகக் குடியேறி அவனுக்குப் படிப்பும், தூதர் பதவியும் கொடுத்த நாட்டுக்குப் புறப்பட்ட போது சொன்னது இதெல்லாம்.

அவள் அப்போது இன்னொரு தடவை கல்யாணம் செய்து கொண்டு அறுபது வயதில் அடியெடுத்து வைத்திருந்தாள். வைத்தாஸை விட ஐந்து வயதே மூத்த மணவாளன் அவளுக்கு வாய்த்திருந்தான்.

சுகப்படட்டும். வைத்தாஸும் சுகப்பட இருக்கிறான்.

வீராவாலி.

இருட்டு கொடுத்த துணிச்சலில் சத்தமாகக் கூவினான் வைத்தாஸ்.

இங்கே தான் எங்கேயோ இருக்கிறாள்.

பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கை யாரோ எடுத்துப் போகிறார்கள். சதுரம் சதுரமாக ஜன்னலில் கட்டமிட்டுப் போகிற வெளிச்சம் இருட்டோடும் நீண்டு சுவரில் படிந்து மடியும் நிழலோடும் ஒளிந்து பிடித்து விளையாடுகிறது. வெளிச்சத்தையோ தொடர்ந்து இருளையோ எதிர்பார்த்திருக்கும் குரல்கள் ஆசுவாசம் வேண்டி அவசரமும் அலுப்பும் மாறி வர இலக்கின்றிச் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன.

வீராவாலி சிரிக்கும் சத்தம்.

சாப்ஜி, நான் இங்கே இருக்கேன். இதோ இங்கே.

அவள் இந்தியில் பேசுகிறாள். அவனுக்குப் புரிகிறது.

இல்லை, கழைக்கூத்தாடிகள் நாடோடி மொழியில் பேசுவார்கள் என்று அமைச்சர் சொல்லியிருக்கிறார். நேற்று சந்தித்தபோது அவன் வீராவாலியைப் பற்றிச் சொல்ல உத்தேசித்து வேண்டாமென்று வைத்து அந்த நிமிடத்தில் மனதில் வந்த கவிதையைச் சொன்னான்.

கழைக்கூத்தாடிப் பெண் புழுதியும் வியர்வையும் உடம்பில் தண்ணீர் பட்டுப் பலகாலம் ஆகியிருக்கக் கிளம்பும் உடல் நெடியும் மூர்க்கமாகச் சூழ அவளை அணைத்துக் கொண்டவனைப் பற்றிய கவிதை. கவிதை சொல்கிறவன் நினைவும் கனவும் இடை கலந்த ஒரு நொடியில் அவனாகி நேரமும் இடமும் குழம்பி நிற்பது பற்றிய இறுதி வரிகள்.

சோப்பு வாங்கித் தரணும். டெட்டாலும், பல்பொடியும் கூடவே கொடுக்கணும். தலை குளிச்சு முடிச்சு வந்தா கழைக்கூத்தாடியும் சரிதான்.

அமைச்சர் கவிதையைக் கேட்டு விட்டு அபிப்ராயம் சொன்னார் அப்போது. கழையை இறுகப் பற்றியபடி கயிற்றில் நடக்கும் கழைக்கூத்தாடியின் படிமம் அவருக்குள் ஒரே பிம்பத்தைத்தான் அழுத்தமாகச் சித்தரித்துக் கொண்டிருந்தது.

எவ்வளவு நேரம் மேலே ஆட முடியும்?

இதுவும் வைத்தாஸுக்குத் தெரியாது என்பதை அவரிடம் சொன்னான்.

மணிக்கணக்கில் இருக்கும் என்றார் எல்லாம் தெரிந்த அமைச்சர் அவன் தோளை விளையாட்டாகத் தட்டி.

சாப்ஜி, மாடிப் படிக்கு வாங்க. எவ்வளவு நேரம் முடியும்னு சேர்ந்தே பார்ப்போம்.

வீராவாலி ஒரு அரிக்கேன் விளக்கை மாடி வளைந்து மேலேறுகிற படிக்கட்டுகள் சமனமாகி இருக்கும் சிறு தளத்தில் வைத்தபடி சிரிக்கிறாள். விழித்துப் பார்த்தபடி இரண்டு மயில்களின் உடல்கள் தரையில் கிடக்கின்றன. ஈக்களும் சிறு பூச்சிகளும் அவற்றின் தோகையிலிருந்து உதிர்ந்த படி இருக்கின்றன. இறந்து போன இன்னொரு மயிலைக் கழுத்தில் அணைத்துச் சுமந்து நிற்கிறாள் அவள்.

பறவைச் சடலத்தோடு அவளோடு கிடக்க எப்படி இருக்கும் என மனம் தறிகெட்டு ஓடுகிறது.

போகமூட்டும் நெடியடா அது மகனே, அரையிலும் மயிலெண்ணெய் தடவிப் படுத்தால் எழுந்திருக்கவே மனசு வராது என்கிறான் மேல்படியில் நின்று கொண்டு வைத்தாஸின் அப்பன். தோளில் நூலெல்லாம் போட்டிருக்கிறான் அவன்.

உரக்கப் பேசியபடி புகையிலைச் சிப்பங்களைச் சுமந்து நாலு பேர் வைத்தாஸ் நின்றிருந்த அறைக்குள் வருகிறார்கள். ஒருவன் கையில் பெரிய டார்ச் விளக்கு வைத்திருக்கிறான். விளக்கை அடித்துச் சுழற்றிப் பார்க்கும்போது வைத்தாஸ் கண்ணில் வெளிச்சம் பரவ அவன் கலவரமாக நிற்கிறான்.

விளக்குக்காரன் வைத்தாஸைக் கோபித்துக் கொள்வான். பெரிய உத்தியோகத்தில், கை நிறைய சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு, சகல வசதியோடும் இருக்கப்பட்டவன், அந்நிய நாட்டில், இங்கே இந்தப் பழைய கட்டிடத்தில் என்ன செய்கிறாய் என்று அதட்டிக் கேட்பான். மயில்களின் செத்த உடல்களைப் பக்கத்தில் இருந்து பார்க்க வந்தேன் என்று வைத்தாஸ் பம்மிப் பம்மிப் பொய் சொல்லும்போது அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு முத்தம் கொடுத்தபடி வீராவாலி அவனை மாடிப்படிகளில் ஏறிக் கடந்து வரச் சொல்வாள்.

இந்தப் பெண்பிள்ளை குளிக்கவில்லை. கட்டிய துணியும் உலர்ந்த ரத்த நெடி அடிக்கிறது. இவளைக் கூட வேணுமானால் வெளியே போய் தெருவில் புரளு. மற்ற நாய்களெல்லாம் துணைக்கு நிற்கும். இங்கே வேணாம்.

விளக்குக்காரன் சொல்வான்.

வீராவாலி மாடி இறங்கிப் பக்கத்தில் நெருங்கி நிற்கிறாள். சாப்ஜி என்று மெதுவாகக் கூப்பிடுகிறாள். அவள் வாய் நாற்றமும் வைத்தாஸைக் கிறங்க வைக்கிறது. எல்லா நெடியோடும் அவள் எச்சிலைச் சுவைக்க அவன் மனம் பரபரத்து உடலை முன் செலுத்துகிறது.

விளக்குக்காரன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அறை ஓரமாகப் புகையிலைச் சிப்பங்களைச் சார்த்தி வைக்கும் மற்றவர்களும் அவனை லட்சியமே செய்யவில்லை. சிப்பங்களின் புழுத்த நெடி அறை முழுதும் சூழ, வீராவாலி கையிலிருந்த மயிலின் சடலத்தை அந்தச் சிப்பங்களோடு சேர்ந்து சுவரில் சார்த்தி வைக்கிறாள்.

சாப்ஜி என்று அகவி, மார்பு நிமிர்த்தி சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்கிறாள் அவள். வைத்தாஸ் அந்த மார்பகங்களில் அடக்கமாகிறான்.

மேலே போகலாம் என்கிறாள் அவள் முணுமுணுப்பாக.

மேலே கிடக்க இடம் இருக்கும். புகையிலைச் சிப்பத்தோடு யாரும் வரமாட்டார்கள்.

செருப்புகளின் ஒலி ஓங்கி உயர்கிறது. வீராவாலியின் தோளைப் பிடித்தபடி வைத்தாஸ் பார்க்க, வார்ச் செருப்பு சப்திக்க மாடிப்படிகளில் ஏறி வருகிறான் ஒரு வயோதிகன். வற்றிய இடுப்பு தெரிய சீலை உடுத்தியவன் அவன். பாதி வழுக்கை விழுந்த தலையைப் பின்னிப் பூ வைத்த அவனுடைய நாசி விடைத்துத் தெரிகிறது.

வீராவாலி வைத்த அரிகேன் விளக்கைக் கையில் எடுத்துக் கொள்கிறான் வார்ச் செருப்போடு வந்தவன். நானும் மேலே தான் போறேன் என்று வைத்தாஸிடம் சொல்கிறான்.

அவனைப் போகச் சொல்லு.

வைத்தாஸ் காதில் என்கிறாள் வீராவாலி.

கேட்டது கிடைத்தால் போவானாம். எவ்வளவு கொடுக்க?

வைத்தாஸ் கேட்க, என்னோடு வா, இல்லை நூறு ரூபாய் கொடு என்கிறான் வார்ச் செருப்புக்காரன்.

வைத்தாஸ் சட்டைப் பையில் பணத்தைத் தேடும்போது இழைப்புளிகள் எட்டிப் பார்க்கும் பைகளைத் தோளில் மாட்டிய சில தச்சர்கள் ஆளுக்கொரு காடா விளக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு மேலே போகிறார்கள். பழைய இந்தி சினிமாப் படம் ஒன்றில் வந்த சோகமான பாடலைக் கூட்டமாக அவர்கள் பாடியபடி நகர, மேலே பழைய கதவைக் கழற்றி வீழ்த்தும் ஒலி.

கதவு இல்லாத அறை என்றாலும் சரிதான். பார்க்கிறவர்கள் பார்க்கட்டும். மரத் துண்டுகளும் மரச்சீவலும் கிடக்கும் தரையில் படிய அசௌகரியம் இல்லை.

அவன் தச்சர்களுக்கு நடுவே புகுந்து மேல் படிக்கட்டில் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்த வீராவாலியின் தோளைப் பற்றுகிறான். அவள் அவன் மேல் சாய்ந்து அப்படியே நிற்க, தச்சர்கள் பாட்டை நிறுத்தாமல் முன்னால் போகிறார்கள்.

வா கிடக்கலாம் என்கிறாள் வீராவாலி. தரையில் பரத்தி இருந்த மயில்களை மிதிக்காமல் திரும்பி அவனை இறுக அணைத்துக் கொள்கிறாள். அரிகேன் விளக்கு அணைந்த நெடி இதமாகச் சூழ்கிறது.

முன்னா, ரொட்டி சாப்பிட்டு தெருவுக்குப் போ என்று கூவியபடி ஸ்தூல சரீர முதுபெண் ஒருத்தி கையில் பிடித்த பெரிய மெழுகுவர்த்தியோடு படி இறங்கி வர, தாவிக் குதித்து முப்பது வயது மதிக்கத் தக்க அவள் மகன் தாடியும் கலைந்த தலையுமாக மாடிப்படிக் கைப்பிடி மரச் சட்டகத்தில் வழுக்கியபடி வருகிறான்.

அடுத்த மாடியில் ஒரு அறை படுக்கை விரித்து இருப்பதாக அவன் வைத்தாஸிடம் சொல்கிறான். அது மற்றவர்கள் தூங்க என்கிறாள் முதுபெண் ஆட்சேபம் தொனிக்க. நான் தெருவுக்குப் போகிறேன். நீங்கள் சிரம பரிகாரம் செய்து கொண்டு போங்கள் என்று முன்னா படிகளில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடிப் புகையிலைச் சிப்பங்களிலும் மயில்களின் உடல் மேலும் மோதிக் கொள்கிறான்.

அங்கேயே இரு, ரொட்டி எடுத்து வரேன் என்று முதுபெண் மேலே போகிறாள்.

பசிக்கிறதா என்கிறாள் கிசுகிசுப்பான குரலில் கழைக்கூத்தாடிப் பெண்.

ரொட்டிக் கடைக்காரன் கொடுத்த கொஞ்சம் பழைய ரொட்டிப் பொட்டலம் அவளுடைய துணிப் பையில் வைத்திருக்கிறாளாம். மேலே எதோ ஒரு மாடியில் நிறைய நாற்காலிகள் வரிசையாகப் போட்ட அறையில் அந்தப் பை கடைசி வரிசை நாற்காலிக்கு அடியில் உண்டு. பேசி முடித்ததும் சாப்பிடலாம் என்கிறாள் அவள்.

அவள் இமைகள் துடிப்பதை மென்மையாகக் கண்களில் முத்தமிட்டு உணர்கிறான் அவன். அப்படியே அவள் தலைமுடியில் முகம் புதைக்கிறான்,

இனியும் நடக்க முடியாது. உடல் கிட கிட என்று பரபரக்கிறது. வீராவாலியை நெட்டித் தள்ளி முன்னால் செலுத்துகிறான்.

மேலே இருந்து தீனமாக அழுகைக் குரல். ஒரு குரல் தொடங்க, இன்னும் சில விம்மி விதிர்த்து நீள்கின்றன. ஒரு வினாடி அமைதி. அழுகை சத்தமாக மறுபடி உயர்கிறது. படி ஏறி ஓடிய யாரோ விழுந்து அரற்றும் ஒலி.

பார்த்துப் போ, பறவை கிடக்கு என்று மெழுகு வர்த்தியோடு திரும்பப் படியேறிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் முதுபெண் சொல்கிறாள்.

காது கேட்காத போலோநாத் பாபு இறந்து போனார்.

விழுந்தவன் சுவரைப் பிடித்தபடி எழுந்துகொண்டு சொல்கிறான்.

எப்படி உயிர் போனது?

கீழே இருந்து முன்னா கூச்சலிட்டு விசாரிக்கிறான்.

இருட்டில் தெரியலை. காது வழியாக இருக்கும் என்கிறான் விழுந்து எழுந்தவன்.

எனக்கு எப்படிப் போகும் என்று வீராவாலியைக் கேட்கிறான் வைத்தாஸ். அவள் தொட்டுக் காட்டிச் சிரிக்கிறாள்.

வைத்தாஸ் இருட்டோடு நுழையும் அறை விசாலமாக இருக்கிறது. நாற்காலிகளில் வரிசையாக ஆணும் பெண்ணுமாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

வரிசையாக வைத்த மெழுகுவர்த்திகள் உருகித் தரையில் வழிந்திருக்கும் வழியில் நாற்காலி வரிசை ஊடாக மெதுவாக நடக்கிறார்கள் வைத்தாஸும் கழைக்கூத்தாடிப் பெண்ணும்.

உள்ளறைக் கதவு திறக்கிறது. மென்மையான மெத்தை பரத்திய கட்டில். மட்டமான நெடியோடு ஊதுபத்தி புகைந்து கொண்டிருக்கிறது. தலையணைகள் சீராக அடுக்கி வைத்த கட்டில் பரப்பில் வீராவாலியைக் கிடத்துகிறான் வைத்தாஸ். அவள் இழுத்து அணைக்க, நேரம் உறைய, மேலே கவிகிறான் அவன்.

வைத்தாஸ் எழுந்த போது விளக்கு வந்திருந்தது. வீராவாலி போயிருந்தாள்.

கட்டிலின் அந்த ஓரமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர் போலாநாத் பாபுவாக இருக்கலாம் என்று அவன் ஊகித்தான்.

வைத்தாஸ் ஹோட்டலுக்கு வந்தபோது, வாசலில் தூதரக அதிகாரி காத்திருந்தார்.

கூ தெதா.

அவன் நாட்டில் ராணுவப் புரட்சி நடந்த சுபச் செய்தியை அறிவித்தார் அவர். தலைநகர் முழுக்க ராணுவம் ஆக்கிரமித்தது என்றார்.

நந்தினி?

வைத்தாஸ் உரக்கக் கேட்டான்.

மின்சாரம் மறுபடி நின்று போனது. தில்லியில் இது ஒரு பெரிய கஷ்டம்.

(தொடரும்)