Yearly Archives: December 31, 2015, 6:21 am

தியூப்ளே வீதி – Honours & a letter from Uma Shakthi

தினமணி இணைய தளத்தில் 33 வாரம் வெளியான ‘தியூப்ளே வீதி’ பயோபிக்‌ஷன் நாவல் இன்று நிறைவு பெறுகிறது.

எழுதச் சொல்லிக் கேட்டுக் கொண்ட தினமணி பொது நிர்வாகி, நண்பர் ஆர் வி எஸ், இணையப் பதிப்பு ஆசிரியர் பார்த்தசாரதி இவர்கள் அளித்த ஊக்கம் 10 வாரத்தில் முடிக்க நினைத்த தொடரைச் சரம் சரமாகக் கதை சொல்ல வைத்து 600 பக்கங்களில், 33 அத்தியாயங்களோடு நிறைவு காண வைத்துள்ளது. இந்த நண்பர்களுக்கு என் இதயம் நிறைந்த நன்றி.

தியூப்ளே வீதி நாவல் விரைவில் வெளிவருகிறது. அது என் அன்புத் தோழி உமா ஷக்திக்கு நான் அர்ப்பணிக்க வேண்டிய நூல். ஒவ்வொரு வாரமும் எடிட்டராக மட்டும் இல்லாமல் முதல் வாசகராக, ரசித்துப் படித்து, வாசக அனுபவத்தைத் தொடர்ந்து வாராவாரம் எல்லா சஹ்ருதயர்களோடும் பகிர்ந்து கொண்டார் உமா.

பாராட்டுகிற அதே வேளையில் அன்போடு கிண்டல் செய்யவும் மறக்கவில்லை அவர். ‘என்ன முருகன், ஆரம்பத்திலே ரொம்ப விவரமா பாண்டிச்சேரி வீதி, கட்டடம், வீடு, ஹோட்டல், தியேட்டர்னு ஒண்ணு விடாம கவர் பண்ணினீங்க.. அப்புறம் அங்கே எல்லாம் அந்தப் பையன் சளைக்காம கேர்ள் ப்ரண்டுகளைக் கூட்டிப் போய் முத்தம் கொடுத்திட்டு இருக்கான்..’.

ஒவ்வொரு புது அத்தியாயம் எழுதும் போதும் இதை நினைத்துச் சிரிப்பேன்!

பயோபிக்‌ஷன்லே எவ்வளவு விழுக்காடு உண்மை? இந்தக் கேள்விக்கு நான் உமாவுக்கு இதுவரை நேரடியான பதில் சொல்லவில்லை. மேகலாவும், ஜோசபினும், கயலும், அமேலியும்… உண்டு ஆனா இல்லே. உமாவுக்கு மேகலாவை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறேனாக்கும்!

இறுதி அத்தியாயங்களை ஒரு முறைக்கு இருமுறை வாசித்து, அற்புதமான ஒரு உட்பெட்டிக் கடிதமாக அனுப்பியிருந்தார் அந்தக் கவிதாயினி. அவர் கவிதை போல், அழகியல் ரசனையோடும் சிந்தனைத் தெளிவோடும் அற்புதமாக அமைந்த அந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கப் படிக்க மனம் நிறைகிறது.

உமாவுக்காக இன்னொரு பயோபிக்‌ஷன் எழுதலாம்.

நன்றி உமா ஷக்தி

வாராவாரம் தினமணிக்கு அனுப்பும் போதே இன்னொரு நண்பருக்கும் அனுப்பி விடுவேன். பொறுமையாகப் படித்து அழகாகக் கருத்துத் தெரிவிப்பார் அவர். அச்சுதம் கேசவம், தியூப்ளே வீதி, வாழ்ந்து போதீரே மூன்றையும் விரிவாக விமர்சனம் செய்கிற, பாராட்டுகிற, கேள்வி கேட்கிற என் அருமை நண்பர் கிரேசி மோகனுக்கு நன்றி வெண்பா நானூறு பாட இருக்கிறேன்!

——————————————-

உமா ஷக்தி எழுதிய கடிதம்

வியாக்கிழமையை அழகிய தினமாக எனக்கு ஆக்கித் தந்த உங்களுக்குத் தான் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். இலக்கிய உலகில் எழுத்து எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான சர்ச்ச்கையும் விவாதமும் அடிக்கடி நடைபெறும்.

என்னைப் பொருத்தவரையில் ஒரு வாசகனை நட்புடன் கரம் பிடித்து பக்கத்தில் உட்கார வைத்து அப்படியே அந்த எழுத்துக்குள் ஐக்கியமாக வைத்துவிடுவது தான். தங்கள் மேதமையை எழுத்தாக்கி வார்த்தைகளை வலிந்து திணித்து வாசகரை ஓரங் கட்டச் செய்யும் எழுத்து எனக்கு உவப்பானதல்ல.

தவிர தன்னுடைய சொந்த சோகங்களையும் துக்கங்களையும் படைப்பாக்கி, படிப்பவன் கசந்தும் வெறுத்துப் போகும் அளவிற்கு வாசனுக்குள் எதுவும் நிகழ்த்தாத எழுத்தையும் என்னால் ஒரு போதும் ரசிக்க முடியாது.

மாறாக எழுத்தை ஒரு ஊற்றாக்கி, மையில் தன் உயிரில் உணர்வில் கலந்தவற்றை மொழியின் துணையோடு முடிந்த வரையில் தன் ஆன்மாவை படிப்பவனுக்கு கடத்தச் செய்கிறவனே நல்ல எழுத்தாளன். இரா முருகன் அத்தகைய ஒரு எழுத்தாளர். அவர் படைப்புக்களைப் படிப்பவர் யாருக்கும் இதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது.

வாழ்வை நுட்பமாக ரசித்து, உணர்ந்து, கற்று, கற்றதை மேலும் கற்பனை சேர்த்து சுய அனுபவம் கலந்து எழுதும் போது அந்த எழுத்து அமரத்துவம் பெறுகின்றது. தத்துவமும், தேடலும், ஆழமும் அழகியலும், நவீனத்தன்மையும் கொண்ட எழுத்து முருகனுடையது.

தினமணியில் கடந்த 33 வாரங்கள் வெளிவந்து கொண்டிருந்த தியூப்ளே வீதி அதற்கு மிகச் சிறந்த சான்று.

மனத்தை எப்படி கையாள்வது என்பது பெரிய வித்தை. ஞானிகளுக்கே அது சிரமம். பதின்வயதில் ஒருவன் தீர்மானிக்கும் சில விஷயங்களே அவன் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் என்பதை இதை விட தெளிவாக ஒருவரால் எப்படி புனைவாக்க முடியும்?

தியூப்ளே வீதியில் அந்த அன்பின் உள்ளங்கள் இட்ட முத்தங்கள் காற்றில் கலந்திருக்கலாம். அவர்கள் மனத்தில் அந்நினைவு என்றென்றும் ஈரம் காயாதிருக்கும். அதன் சாரத்தை எழுத்தாக்கித் தருகையில் படிக்கும் ஒவ்வொருவரின் மனங்களிலும் அன்பின் வெளிச்சம் பரவும்.

இத்தகைய மாயங்களைச் செய்ய முருகனால் முடிந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் இதோ என்னுடன் தான் இருக்கிறார்கள். கதையில் அவர்களின் பங்களிப்பு முடிந்துவிட்டாலும், கண்ணுக்குப் புலப்படாத தோழமைகளாக தொடர்கிறார்கள்.

மேகலா ஒரு அழகிய கவிதையாக நிஜத்திலும்…

தவிர கதை நாயகன் எனக்கு பத்து வருட காலமாக எனக்கு நல்ல நண்பர், மிகப் பிரியமான எழுத்தாளர். அவருடைய சில நாட்களில் உலவி வந்தது எனக்குக் கிடைத்த பேறு. இக்கதை நாவலாகும் போதும் முதல் வாசகியாகப் படிக்க ஆசை. நிச்சயம் இதை திரைப்படமாக எடுத்தால் மிகப் பெரிய கவனம் பெரும். உங்கள் வாழ்த்துக்கு மிக்க நன்றி Merci Beaucoup Era.Murukan இரா.முருகன்

New short story : நூல் உறவு இரா.முருகன்

’உக்காருங்க’.

முன்னால் வந்து நின்ற பெண்ணுக்காகக் கைப்பையை எடுத்து மடியில் புத்தகங்களின் மேல் வைத்துக் கொண்டு பக்கத்தில் இடம் ஒழித்துக் கொடுத்தாள் செல்வி. மழைக்கு நடுவே பஸ் வேகமெடுத்திருந்தது.

பக்கவாட்டில் பார்த்தாள். வந்து உட்கார்ந்தவள் ஆறரை அடிக்கு ஆகிருதியானவள். கழுத்தில் சிலுவை கோர்த்த சங்கிலி.

இன்னிக்கு நீ கிறிஸ்துவப் பெண்ணா? மனதுக்குள் அவளைக் கேட்டாள்.

அன்றன்றைக்கான சக பயணியை அன்றன்று கொடுத்தருளும் என்று வேண்டிக் கொண்ட மாதிரி ஒவ்வொரு பயணத்திலும் செல்விக்கு கிட்டத்தட்ட அவள் வயதில் யாராவது பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து விடுகிறார்கள். அவள் கற்பனையில் அந்தப் பெண் அக்காவோ தங்கையோ ஆகிவிடுவது வழக்கம். செல்வியால் சாதிக்க முடியாததைக் கூட சாதித்தவளாகி விடுவாள் வந்தவள்.

‘ஜென்னின்னு உன்னைக் கூப்பிடறேன்’.

இதுவும் செல்வி மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டதுதான். பெயர் வைத்தால் தான் மனம் விட்டுப் பேச முடியும். செல்விக்கு அந்த மௌனமான உரையாடல் அவளுக்குத் தேவையானது. கற்றுத் தருவது.

மடி கனமாக இருந்ததாகப் பட்டது.. கைப்பையை எடுத்துத் தோளில் மாட்டிக் கொண்டாள் செல்வி. ஆனாலும் கனம்தான். . பெரிசு பெரிசாக மூன்று புத்தகங்களைக் கட்டித் தூக்கி எடுத்துப் போகிறாள் அவள்.

’எங்கிட்டே கொடு. தூக்கிட்டு வரேன்’. ஜென்னி சொன்னாள்.

‘அப்பா என்னைத்தான் எடுத்துப் போகச் சொன்னார்’, என்றாள் செல்வி,

சொந்தம் கொண்டாடும் பார்வையோடு அந்தக் காலிகோ பைண்ட் புத்தகங்களைப் பார்த்தபடி, . அவற்றை அணைத்துப் பிடித்துக் கொண்டு மழையை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள் அவள். அடித்துப் பெய்யாமல் சிணுங்கி அழும் மழை. எந்த நிமிடமும் நின்று விடலாம்.

நூலகம் திறந்திருக்குமா? செல்வியின் மனதில் ஜென்னி கேட்டாள். ’அப்பா பெயரைச் சொன்னேன். கொஞ்சம் லேட்டானாலும் ஓகேன்னு சொல்லிட்டாங்க’. என்று முணுமுணுத்தாள் செல்வி.

‘உனக்கு இன்னும் ஒவ்வொண்ணுக்கும் அப்பா பெயர் நுழைவுச் சீட்டு மாதிரி வேண்டியிருக்கு’. ஜென்னி கிண்டல் செய்தாள்..

‘சரிடீ சரி.. ஆறரை அடி ஆணழகு மட்டுமில்லே. அபூர்வமான பெண்ணழகும் தான். உன்னை மாதிரி ஆகிருதியா இருந்தா எந்த சிபாரிசும் இல்லாம எவ்வளவோ சாதிச்சிருப்பேன்’ என்றாள் செல்வி..

’கண்ணு, சின்னதோ பெரிசோ, உன் சூழல்லே சாதிக்கறது தான் முக்கியம்’, அப்பா சொல்வது நினைவு வந்தது செல்விக்கு..

’பாரு, எங்கப்பா மாதிரியா? இத்தனை உசரமான பொண்ணுக்கு எங்கே போய் மாப்பிள்ளை தேடுவேன்னு எப்பவும் அங்கலாய்ப்பார்.. உங்க அப்பா உன்னை கொண்டாடற வகை போல… என்ன குறைச்சல் உனக்கு.’ ஜென்னி பொறாமைப் படுவ்தும் அழகாக இருந்தது.

’எனக்கா? என்ன குறைச்சல்? அறுநூறு சதுர அடி ப்ளாட். சுமாரான சம்பளத்திலே வீட்டுக்காரர், ரெண்டு குழந்தை, சின்னதா ஒரு உத்தியோகம்னு சின்னச் சின்ன வட்டத்திலேயே சுத்திட்டு இருக்கேன்’..

கண்களை மூடியபடி அவள் ஜென்னியின் உலகை உருவாக்கினாள்.

செல்வி பி.எஸ்ஸி. ஜென்னி பார்ட்டிகிள் பிசிக்ஸில் டாக்டரேட் வாங்கியவள். கூடவே தமிழ், பிரஞ்சு இலக்கியத்தில் எம்.ஃபில். செல்விக்கு வங்கியில் கம்ப்யூட்டர் கீபோர்ட் அழுத்தி வரவு செலவு வைக்கும் வேலை. ஜென்னி தும்பாவில் சாடலைட் சவாரி செய்யும் பிஎஸ்எல்வி லாஞ்ச் வெகிக்கிள் தயாரித்த ஏரோ சயிண்டிஸ்ட். செல்வி குதிகால் எக்கி நின்று ஐந்தடி. ஜென்னி, சொல்லி மாளாது, சகலரையும் அசர வைக்கும் மகா உயரம். காரில் போகாமல் எதுக்கு பஸ்ஸில் வந்தாள்? ஏதானாலும் செல்விக்கு நல்ல பயணத் துணை அவள்.

செல்வி பஸ் ஜன்னலில் அவசரமாகக் கவிந்த தார்ப்பலின் திரையை உயர்த்திப் பார்த்தாள். மழை நின்றிருந்தது.

அப்பா என்னவாக இருந்தார் என்று கேட்டாள் ஜென்னி..

அப்பா சுமாரான வருமானம் வருகிற வக்கீலாகத் தான் இருந்தார். பெரிய கட்சிக்காரன் என்றாலும் சின்ன கேஸ் என்றால் அதற்கான தொகை தான் வாங்குவார். அவர் பெரிய கேஸ் என்று எதுவும் எடுத்து நடத்தியதில்லை என்பது வேறு கதை. ஏழை பாழைக்காக கேஸ் நடத்தினால், கிட்டத்தட்ட காசு வாங்காமல் தான் இருக்கும் அது. சாகுபடி நெல் அளப்பு தாவாவில் ஒரு மூட்டை நெல்லும் ஒரு பூசணிக்காயும், ரெண்டு குட்டைப் புடலும் பீஸாக வந்ததாக அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள் செல்விக்கு. அம்மாவின் மஞ்சள்காணி வருமானமும், ரெண்டு வீடு வாடகைக்கு விட்டு வந்ததும் அந்தக் குடும்பத்தை அதிகமாக கஷ்டப்படாமல் காப்பாற்றி விட்டது.

அம்மா மட்டுமில்லை அப்பாவும் கட்டு செட்டாக சிக்கன வாழ்க்கை தான். ஆனால் புத்தகம் வாங்குகிறதில் மட்டும் அவர் செலவாளி. எங்கே தான் போவாரோ, மாதம் பத்து நாள் புதுசு புதுசாக ஏதாவது புத்தகம் வாங்கி வந்து விடுவார். தமிழில், இங்க்லீஷில், பிரஞ்சில் என்று மூன்றில் எதுவாகவும் இருக்கும். பழைய புத்தக ரசிகரும் கூட..

பழைய புத்தகம் யாராவது சப்ஜாடாக விற்கிறதாகத் தகவல் தெரிந்தால், செல்வியைக் கூட்டிக் கொண்டு ரகசியப் பயணம் கிளம்பி விடுவார் அப்பா. தலையில் முண்டாசும், கையில் பள்ளிக்கூட வாத்தியார் மாதிரிப் பிரம்பும், தோளில் நாலைந்து ஜோல்னாப் பையுமாக இந்தப் படையெடுப்பு பெரும்பாலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை தான் இருக்கும். எதாவது பெரிய வீட்டை இடித்துப் புதிதாகக் கட்ட உத்தேசித்திருப்பார்கள். அல்லது வீட்டைக் காலி செய்து கொண்டிருப்பார்கள். வீட்டில் கட்டாயம் ஒரு அறை முழுக்க மர அலமாரிகளில் கட்டுக் கட்டாகப் புத்தகங்கள் இருக்கும். எல்லாம் ஒரே மாதிரி பழைய வாசனை வீசுகிறவை. அந்த வாசனை மூக்கில் பட்டாலே அப்பா முகத்தில் அலாதியான ஒரு ஆனந்தம் வரும்.

அவர் குற்றாலத் துண்டை மூக்கைச் சுற்றிக் கட்டிக் கொள்ளும்போதே செல்விக்கு அடுத்து என்ன வரும் என்று தெரியும். அவளை வெளியே இருக்கச் சொல்வார். தூசி, பூச்சி, பொட்டு அண்டுமாம. அண்டட்டுமே.

’நானும் எங்கப்பா பழைய புத்தகம் வாங்க்றபோது போயிருக்கேனே’. ஜென்னி சிரித்தாள். பழக்கமில்லாத வீடுகளின் அலமாரி அடுக்குகள் நிற்கும் அறைகளுக்குள் தன் கூட ஜென்னி நுழைய அவள் அப்பா அனுமதித்து அவளையும் விளையாட்டில் சேர்த்துக் கொள்வாராம்.

’அப்பாவுக்கு புத்தகம்னா குழந்தை மாதிரி. பூ போல. ஓரத்திலே மடிச்சா, நடுவிலே விரிச்சுக் குப்ப்றப் பறத்தி வச்சா உடனடியாகக் கண்டிப்ப்பார். ஆனாலும், அவ்ரோட பழைய புத்தகக் குழந்தைகளை முதல் தடவையாக ஆசையாக அணைச்சு எடுக்கும் முந்தி அதுகளுக்கு ஒரு பிரம்படி தருவது வாடிக்கை. புத்தகத்துக்கு உள்ளேயோ, அலமாரியிலே வச்ச இடத்துக்குப் பின்னாலேயோ பூச்சி பொட்டு ஏதாச்சும் இருந்தால் வெளியே வந்துடுமனு தான் அந்த அடி’, என்றாள் ஜென்னி.

அப்பாவோடு செல்வி புத்தகம் வாங்கப் போன எந்த இடத்திலும் தேளோ பாம்போ புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. பாச்சைகளும், வெள்ளையாக மினுக்கும் பூச்சிகளும் சில இடங்களில் கரப்பும் சமயத்தில் வெளியே ஓடி வந்தன. இதில் மகா மோசமான வில்லன் வெள்ளிமீன் பூச்சி என்பார் அப்பா. ’உள்ளே போய் அரிச்சுதுன்னா ஆக்ஸ்போர்ட் இங்க்லீஷ் டிக்‌ஷ்னரி போல ரெண்டாயிரம் பக்கப் புத்தகம் கூடப் பொலப்பொலன்னு கூழாகி உதுந்துடும்’.

’அந்த வெள்ளிமீன் பூச்சி பிரம்மாண்டமா வளர்ந்து துரத்தறதா கனவு அடிக்கடி வரும். இன்னும் பயம் இருக்கு’ என்றாள் செல்வி. ஜென்னி பலமாகச் சிரித்தாள். பூச்சிக்கெல்லாம் எதுக்கு பயம் என்றாள் அவள்.

பஸ் கிட்டத்தட்ட காலியாக இருந்தது. ஜென்னி இன்னும் தன்னோடு பயணம் செய்வது ஆறுதலாக இருந்தது செல்விக்கு. பின்னால் இருந்து ஈரமில்லாத முன் சீட்டுக்கு வந்த கண்டக்டரிடம், எப்போது தான் இறங்க வேண்டிய இடம் வரும் என்று கேட்டாள். ’கடைசி ஸ்டாப் அதான். இன்னும் பத்து நிமிஷமாவது ஆகும்’ என்றார் அவர்.

அப்பா பழைய புத்தகத்தை எப்படி வீட்டுக்குள் கொண்டு வருவார் என்று கேட்டாள் ஜென்னி. ‘அதை ஏன் கேக்கறே’? சிரித்தாள் செல்வி.

வாங்கி வந்ததை அப்பா வீட்டுக்குள் கடத்தும் அழகே அழகு. எத்தனை புத்தகம் இருந்தாலும் அழகாக அட்டைப் பெட்டிகளில் அடுக்கி, சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவில் கொண்டு வரும் வேலையை அப்பா அலுப்பில்லாமல் செய்வார். பெட்டியில் வைத்தது போக, அவர் மடியிலும் ஜம்மென்று நாலு புத்தகம் இருக்கும். இப்போது செல்வி மடியில் இருப்பது போல.

’பூங்கா நகர்லே இருந்து ரிக்‌ஷாவிலே புத்தகம் வாங்கி வந்த கதை உனக்குத் தெரியாதில்லே.. கேளு ஜென்னி’ என்றாள் செல்வி.

புத்தகம் வாங்கி பாதி தூரம் வந்த போது செல்விக்கு பசி உக்கிரமாக இருந்தது. திரும்பி வரும்போது பூரி கிழங்கு டிபன் வாங்கித் தருவதாக அப்பா சொல்லி வைத்திருந்த உடுப்பி ஓட்டல் கடந்து போக, அவர் எதையோ பரபரப்பாகப் புத்தகக் குவியலில் தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

’பதிற்றுப் பத்து மூலமும் உரையும் எடுத்து வைச்சேனே கண்ணு.. அதைக் காணோமே.. அந்த வீட்டு அலமாரியிலேயே விட்டுட்டேனா? அடடா கடப்பாறை எல்லாம் எடுத்துட்டு வந்துட்டு இருந்தாங்களே.. புத்தகம் அவங்க கையிலே கால்லே மாட்டினா .. ஐயயோ’.பதறினார்.

தூறல் வலுக்க, செல்வி தலையில் மேல் துண்டையும், ரிக்‌ஷா தட்டில் வைத்த புத்தகங்கள் மேல் பிரித்துப் போட்ட மப்ளரையும் வைத்துப் போர்த்தினார் அப்பா. ’கொஞ்சம் வண்டியை திருப்பு’.

ரிக்‌ஷாக்காரன் முணுமுணுத்துக் கொண்டே திரும்ப ஓட்டிப் போய் நிறுத்த அப்பா இறங்கி ஓடினார். குரல் எழும்பவில்லை. வீட்டுக்காரர் ’என்னங்க, பர்ஸ் விட்டுட்டுப் போயிட்டீங்களா’ என்று கவலையோடு விசாரித்தார். அப்பா கஷ்டப்பட்டு பதிற்றுப் பத்து என்றது அவருக்குப் புரியவில்லை. ’விட்டுட்டுப் போயிட்டேங்க ..இங்கே தான் வச்சேன்’…

இடிக்க ஆரம்பித்திருந்தவர்களை நிறுத்தச் சொல்லி மன்றாடினார் அப்பா. தாற்காலிகமாகப் போர் ஓய்ந்த பூமி போல இருந்த அந்த செங்கலுக்கும் தூசிக்கும் நடுவே ஓடி பாதி இடிந்த சுவரில் பிரித்தெடுத்துக் கொண்டிருந்த ஜன்னல் மாடத்தில் இருந்த புத்தகத்தை வாரி எடுத்து அணைத்துக் கொண்டார். கிழங்கு மாதிரி லெதர் அட்டை மாட்டி சீராகப் பெயர் எழுதிய புத்தகம். திரும்ப வரும்போது ரிக்‌ஷாக்காரன் சலித்துக் கொண்டதால், செல்வி பார்த்துக் கொண்டிருக்க, உடுப்பி ஓட்டல் கடந்து வண்டி நிற்காமல் ஓடி விட்டது.

’நானும் அப்பாவும் ஏரியூருக்குப் புத்தகம் வாங்கப் போனோம். அப்பா ’குட்டி நீ பசியாறு. அதான் முக்கியம்’னுட்டார். நாங்க போய்ச் சேர்ந்தபோது புத்தகத்தை எல்லாம் கிழிச்சு குப்பையிலே போட்டிருந்தாங்க. அப்பா அழுதார் அப்போ’ என்றாள் ஜென்னி. அப்பாவை எல்லாம் அழ விடலாமா? செல்விக்குத் தெரியவில்லை.

ஜென்னி எழுந்து நின்றாள். பஸ்ஸில் மிச்சம் இருந்த நாலு பயணிகளும் கூட நிற்க, ‘கடைசி ஸ்டாப்’ என்றார் கண்டக்டர். செல்வியும் எழுந்து நின்றாள். கையில் புத்தகங்களோடு இறங்க சிரமமாக இருக்கலாம்.

’கொடுங்க, நான் ரெண்டு எடுத்துக்கறேன்’ என்றாள் ஜென்னி.

நிஜமாகவே அப்படிச் சொன்னாள் செல்வியிடம். செல்வி அவளுக்கு மனதுக்குள் கொடுத்திருந்ததை விட அவள் குரல் மென்மையாக இருந்தது. அவள் பெயர் ஜென்னியாக இருக்காதோ.

பத்திரமாகத் தோளோடு சார்த்திய புத்தகங்களோடு அடுத்தடுத்து இறங்கினார்கள் இருவரும்.

நூலகம் எப்படிப் போகணும்?

செல்வி ஜென்னியை நேசமாகப் பார்த்துக் கேட்டதும் நிஜம் தான். ‘நான் அந்தப் பக்கம் தான் போறேன். வாங்க, சேர்ந்து போகலாம்’, ஜென்னி சொன்னாள்..இரண்டு பேரும் அமைதியாக நடந்தார்கள்..

’அப்புறம் என்ன ஆச்சு’? செல்வியின் மனசுக்குள் கேட்டாள் ஜென்னி கையில் புத்தகங்களை அணைத்துப் பிடித்தபடி.

’என்ன ஆச்சு, என் கல்யாணம் ஆச்சு’ என்றாள் செல்வி. காதலா என்று சிறு புன்னகையோடு கேட்டாள் ஜென்னி. பின்னே இல்லையா?

’அப்பா, உங்க கிட்டே கோயில் மாநகர் புத்தகம் இருக்கா’? அப்பாவிடம் கேட்ட மாலைப் பொழுது செல்விக்கு நினைவு வந்தது.

’ஓ இருக்கே. மதுரை கோவில் அறுபத்து நாலாம் வருஷ குடமுழுக்கு விழா மலர். ரொம்ப அபூர்வமான புத்தகம் ஆச்சே. யாருக்கு வேணும்’?

படிச்சுட்டு தரலாமான்னு கேக்கறார் பாரி’.

’பாரின்னா’?

’எங்க பேங்குலே புரபேஷனரி ஆபிசரா வந்திருக்கார். மதுரைக் காரர்’..

அபூர்வமான அந்தப் புத்தகத்தை ரெண்டே நாள் இரவல் கொடுத்தார அப்பா. பாரி படித்து வந்து கிழக்கு கோபுர வாசல் ஓவியத்தில் மகாத்மா காந்தி பற்றி தகவல் கேட்க, இன்னும் ஒரு வாரம் இரவல் நீடிப்பு..

நட்பு காதலாகக் கனிந்த நேரம் அது.

’புத்தகம் மட்டும் போதாது. நீயும் வேணும். இரவல் இல்லே. எப்பவும் எனக்கே சொந்தமாக’, மழை ஓய்ந்த ஒரு மாலை நேரம் சொன்னான்.

கோயில் மாநகர் முடித்து, ப.சிங்காரத்தின் புயலில் ஒரு தோணி முடித்து, அசோகமித்திரனின் பதினெட்டாம் அட்சக் கோடு முடித்து, ஆதவனின் காகித மலர்கள் முடித்து, ஜி.நாகராஜனின் நாளை மற்றுமொரு நாளே முடித்து, எம்.வி.வெங்கட்ராமின் வேள்வித் தீ படிக்க அப்பாவிடம் புத்தகம் கேட்டிருந்தான் பாரி அப்போது.

’உன் வேகத்திலே மெல்லப் படிச்சுட்டுக் கொடு’. அப்பா சம்மதித்த போது பாரி முறைப்படி பெண் கேட்டு வந்தான்.

அம்மா போய் முதல் திவசம் கழிந்த பத்தாம் நாள். செல்விக்கு சம்பந்தம் பேச அவனோடு கூட ரெண்டே பேர் வந்தார்கள். அக்காவும் அத்தானும் மட்டும் தான் உறவு என்று சொல்லி இருந்தான் பாரி.

காளிதாசனின் எல்லாக் காவியங்களும் மூலமும் உரையும் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புமாக நேர்த்தியாக பழைய புத்தகமாகக் கிடைக்கிறது என்று அப்பா தேடிப் போனது அவர்கள் வந்த தினத்தில் தான்.

’குமார சம்பவம் கடைசி சர்க்கத்தை அசிங்கம்னு மொழி பெயர்க்காம விட்டுட்டாங்க. கவிதையிலே, அதுவும் காளிதாசன்கிற மகாகவி காவியத்திலே எது அசிங்கம்?எப்படி வரும்? இந்தப் பதிப்புலே எதையும் விடலே. அதுதான் இதிலே விசேஷம்’ என்றபடி கிளம்பினார் அப்பா…

அப்பா வந்தபோது பாரியும் அக்காவும் புறப்படத் தயாராக் இருந்தார்கள். ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக வந்தார் அவர். ஆனால் வந்ததுமே நிலைமை அவர் வசமானது. பாரியின் அக்காவுக்கும் இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு ஆனதால் ஆறிப்போன ரவா கேசரியும் சாயாவும், பிஸ்கட்டும், ஜெயகாந்தனின் ’பாரிசுக்குப் போ’வுமாக அந்தப் பகல் களைகட்டியது.

‘எங்கப்பா எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்தது எதுவுமே அமையலே. இந்த உசரத்துக்கு பிள்ளை கிடைக்காது. பொண்ணு பிடிச்சாலும் இன்பீரியாரிடி காம்ப்ளெக்ஸ்.. வேணாமாம். ரெண்டாம் தாரம் போல பார்க்கவான்னு யாரோ கேட்க நான் கல்யாணமே வேண்டாம்னுட்டேன். என்ன போச்சு..’.

ஜென்னி சொல்ல, செல்விக்கு துக்கமானது. அறுநூறு சதுர அடி ஃப்ளாட், சராசரி உயரமும், ரசனையும், நிறைய அன்புமான கணவன், பேங்க் வேலை, ரெண்டு பிள்ளை. உனக்கு.வேணாமா ஜென்னி?

’ரெண்டு மாசமாச்சும்மா அந்த அல்போன்ஸ்ராஜ் எங்கிட்டே இருந்து ஐசக் அசிமோவ் கம்ப்ளீட் வால்யூம் ஃபவுண்டேஷன் சீரிஸ் சயன்ஸ் பிக்‌ஷன் வாங்கிட்டுப் போய். படிக்கக் கூட இல்லே. எங்கேயோ பேசறதுக்கு மேற்கோள் கொடுக்கவாம். அலமாரியில் அந்த இடம் காலியா இருக்கறதை பார்க்கவே சகிக்கலே. இன்னிக்கு போய்ப் பார்த்து. அவன் கிட்டே இருந்து பிடுங்கிட்டு பத்தே நிமிஷத்துலே வந்துடறேன்’.

வாயும் வயிறுமாக செல்வி வந்திருந்த நேரம் ’ஆட்டோவிலே போய்ட்டு உடனே வந்துடறேன்..குடையை எடுத்துப் போறேன். புத்தகம நனைஞ்சுடும்’. அப்பா கிளம்ப மழையும் எட்டிப் பார்த்தது..

அவர் வர ஆறு மணி நேரம் ஆனது. வழியெல்லாம் மழை வெள்ளம் தேங்கி பாதை அமிழ்ந்து போக, வீட்டில் கரெண்ட் போய் விட்டிருந்தது. தனியாக வீட்டில் வயிற்றுப் பிள்ளையோடு இருக்க, அவசரமாகக் கவிந்து இருட்டும் இரவும் செல்வியை அழ வைத்த பொழுது அது.

ஜென்னியைப் பார்த்தாள் செல்வி. ’உன் உயரத்துக்கு மாப்பிள்ளை கிடைக்கவில்லைங்கறதை மாத்திக்கறேன் ஜென்னி’.. சரி என்றாள் ஜென்னி. அவளுக்கு செயற்கைக் கோள் ஏவும் மையத்தில் சீனியர் ஏரோ சயண்டிஸ்ட் பரத் குமாரோடு காதல் கல்யாணம் நடந்து விட்டது. வாயும் வயறுமாக ஜென்னி அப்பா வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள்..

’புத்தகம் இரவல் வாங்கிப் போனவன் திருப்பித் தரலே. ஆட்டோலே போய் வாங்கிட்டு வந்துடறேன் என்று கிளம்பினார் அப்பா.’ ஜென்னி ஒப்பித்தபடி, சரிதானே என்பது போல் செல்வியைப் பார்த்தாள். சரியே.

’போய்ப் பதினைந்தே நிமிடத்தில் திரும்பி விட்டார் அப்பா.வழியெல்லாம் மழை வெள்ளம் தேங்கி பாதை அமிழ்ந்து போக, வீட்டில் கரெண்ட் போயிருந்த நேரம். தனியாக வீட்டில் வயிற்றுப் பிள்ளையோடு இருக்கியே. புத்தகம் முக்கியமா நீயா?’ நெகிழ்ந்து போனேன்’ என்றாள் ஜென்னி. செல்வி அனுதாபத்தோடு சிரித்தாள்.

’எங்கப்பாவுக்கு பிரியம் இல்லாம இல்லே. நான் சமாளிச்சுப்பேன்னு எம் மேலே நம்பிக்கையும் இருந்தது.’. தீர்மானமாகச் சொன்னாள் செல்வி..

‘அப்பா அப்பப்போ எங்க் வீட்டுக்கு வந்து, பேரன் பேத்தியோடு கூட இருந்துட்டு ரெண்டு நாள் கழிச்சுத் தான் போவார். அப்போ புத்தகத்தை எல்லாம் மறந்துடுவார்’ என்றாள் பள்ளம் தவிர்த்து நடந்த ஜென்னி.

ஒரே ஊர் என்றாலும் அப்பா செல்வி வீட்டில் ஒரு நாள் கூட ராத்திரித் தங்க சம்மதித்ததில்லை. வீட்டை அப்ப்படியே போட்டுட்டு வர முடியாது என்று அவசரமாகக் கிளம்பிப் போய் விடுவார். புத்தகங்களைப் பிரிந்து இருப்பது முடியாத காரியம் அவருக்கு.

வீடு முழுக்க புத்தகங்கள் நிறைய அப்பா சொன்னார், ’கூடம் தான் விசாலமாக இருக்கே. அங்கே சுத்தி அலமாரி வைச்சு புத்தகத்தை அடுக்கி வச்சுடலாம்’. அப்பா போட்ட ஸ்கெட்ச் பார்த்துப் பாரி கேட்டான் – இவ்வளவு உசரமா, நாலு நாலு தட்டு வச்சு ஷெல்ப் வேணுமா? மேல் ஷெல்ப்லே எடுக்கறது வைக்கறது கஷ்டமாயிருக்குமே’.

’கஷ்டமே இல்லே பாரி, கொஞ்சம் எம்பினா போதும். எடுத்துடலாம். புத்தகத்துக்காக எவ்வளவு நடந்து இருக்கேன். இப்போ அதுக்காக நுனிக்கால்லே ஒரு நிமிஷம் நிக்கறது கஷ்டமா என்ன? எனக்கு எட்டலேன்னாலும் நம்ம சினா தானா எடுத்துத் தருவான். செட்டிநாட்டு சமையலுக்கு இல்லே, உசரத்துக்குத்தான் இவனை வேலைக்கு வச்சது என்றார் சமையலுக்கு வீட்டில் நின்ற சிதம்பரம் பிள்ளையைக் காட்டி.

’அலமாரி கதவு கிச்சுனு அடைச்சுப் பூட்டற மாதிரி இருக்கணும். திடீர்னு திறந்துடறது.. மேலே பாருங்க’ என்றான் பாரி. ’இருந்துட்டுப் போகட்டும், அப்போ தான் புத்தகங்களுக்கு சுவாசம் முட்டாம காத்து வந்துட்டு இருக்கும் .நான் பாத்து அடச்சுக்கறேன்’ என்றார் அப்பா..

’பார்த்துப் போங்க. நேரே நடந்தா தெரு திரும்பற இடத்திலேதான் நூலகம்’ என்றபடி ஜென்னி நிற்க விளக்குகள் அணைந்து போயின.

’அடடா இங்கெல்லாம் கரண்ட் போனா எப்போ வரும்னு தெரியாதே.’.

அவள் கொஞ்சம் யோசித்தாள். ’வாங்க உங்களை விட்டுட்டு வீட்டுக்கு போறேன்.’ என்றாள் செல்வியிடம். ஒரு தடவை நன்றி சொல்லி, போதாது என்றுபட இன்னொரு தடவையும் சொன்னாள் செல்வி.

’எங்கப்பாவுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை எல்லாம் கிடையாது. ஆனாலும் அவர் போன மாதம் இறக்கற போது கம்பராமாயணத்தைப் படிச்சுட்டிருந்தார்’.

ஜென்னி உண்மையிலேயே சொன்னாள்.

ஆறுதலாக இருந்தது செல்விக்கு. அவளும் ஜென்னியும் ஒரு கோட்டில் வருகிறார்கள். புத்தகம் படிக்கப் பிடித்த, போன மாதம் மறைந்த அப்பா.

போன மாதம் என்ன நடந்தது?செல்வியை ஜென்னி மனதில் கேட்டாள்..

’இன்னிக்கு சரஸ்வதி பூஜை அப்பா. ஒண்ணும் படிக்கக் கூடாது. நாளைக்கு விஜய தசமிக்குத்தான் படிக்கலாம்’.

அப்பாவுக்குப் பிரியமான புத்தகங்களைக் கொலுவாக வைத்து விட்டு, எண்ணெய் குறைத்து சுக்காகக் காய்ந்த ரெண்டே ரெண்டு பருப்பு வடையும், அரைக் கிண்ணம் பாயசமும் கொண்டு போய்க் கொடுத்து விட்டு வந்தாள் செல்வி.

’ரிடையர்ட் ஜட்ஜ் ஜகதீசன், ராமாயணம் பற்றி சங்க இலக்கியத்துலே ரெபரன்ஸ் இருக்கான்னு கேட்டார். நிறைய இருக்குன்னேன். புறநானூறுலேருந்து ஆரம்பிக்கணும்.. புத்தகம் எடுக்கணுமே’.

’ சாரி அப்பா, நாளைக்கு தான், விஜயதசமி. இன்னிக்கு நோ புத்தகம்’..

விஜயதசமி காலையில் செல்வி போனபோது அப்பா த்ரையில் அரைகுறை நினைவோடு கிடந்தார். பக்கத்தில் நாலு என்சைகிளோபீடியா பிரிட்டானிகா தலையணை புத்தகங்களும், கம்பராமாயணம் முழு வால்யூமும், புறநானூறும் சிதறிக் கிடந்தன. சமையல் சீனா தானா சொந்தக்காரர் யாரோ துபாயில் இருந்து வந்திருக்கிறார் என்று பர்ர்த்து வ்ரப் போயிருந்த மழைக்கால இரவு.

அப்பா அடுத்து படுத்த படுக்கையாகிப் போனார். டெஸ்ட் செய்த டாக்டர் சொன்னார் – விழுந்ததில் அடி பட்டு எலும்பு முறிவு மட்டுமில்லை. தலையில் அடி பட்டு பாதிப்பு. உச்சந்த்லையிலும் பிடரியிலும் கூட எப்படி அடி என்று புரியவில்லை. சுவரில் தலை மோதி இருக்கலாம்.

’இதெல்லாம் மேல் வரிசைப் புத்தகம். அப்பா தேடற புறநானூறு கீழ் வரிசையில் இருப்பது. தமிழ் கைக்கு அருகே. கொஞ்சம் எக்கி இங்கிலீஷ், சம்ஸ்கிருதம், பிரஞ்ச். இப்படித் தானே வச்சிருப்பார். கொஞ்சமும் வரிசை குலையாதே’. செல்விக்கு மனதில் பட்டது.

அப்பாவிடம் கேட்டும் விட்டாள். நெடு நேரம் பதில் இல்லை. அப்புறம் மெல்லச் சொன்னார் -

’கண்ணு, அது ஒண்ணும் இல்லே. ராத்திரி பாத்ரூம் போகிற போது அலமாரியிலே மோதிட்டேன்.. கரண்ட் வேறே இல்லியா.. அலமாரியோட மேல் கதவு திறந்து நாலு புத்தகம் .. என்சைக்ளோபீடியா.. குழந்தைகள் மாதிரி.. பாவம் நிலை குலைஞ்சு மேலே விழுந்துதா.. அதுக்கெல்லாம் அடி படாம பார்த்துக்கணும்னு நான் குனிஞ்சேனா, கால் வழுக்கி விழுந்துட்டேன்’.

அழுகையை அடக்கி நிமிர்ந்து பார்த்தாள் செல்வி. நிஜமான அழுகை. நிழமான பயணத் துணையாக, பயணம் முடிந்தும் அவள் அருகே ஜென்னி. ஜென்னியிடம் செல்வி சொன்னாள் – .

’இன்னிக்கு அப்பா இறந்து பதிமூணாம் நாள். காலையில் சம்பிரதாயமான சடங்கு எல்லாம் முடிஞ்சு நான் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் பேசலாமான்னு கேட்டேன். சரின்னாங்க. எழுதி வச்சதை படிச்சேன்..

வாழும் நாள் முழுதும்
வாசித்து வாசித்தே சுவாசித்தாய்
இதயம் போர்த்திய புத்தகமே
இறுதி மூச்சானது உனக்கு

சொல்றபோதே அழுதுட்டேன்.

அப்பா சொன்னபடி இந்த நாலு புத்தகத்தையும் ஜீவானந்தம் லைப்ரரியில் நன்கொடையாகத் தரப் போய்ட்டிருக்கிறேன்’.

கண் கலங்கினாள் செல்வி. கொஞ்சம் திகைத்து அவளைத் தேற்றினாள் ஜென்னி. பாதித்த சோகம் புத்தகங்களாகக் கனக்க இருவரும் நூலகத்தில் நுழைந்தார்கள்.. நூலகரும் புத்தகங்களும் தவிர ஆளரவமின்றி அது செல்விக்காக்க் காத்திருந்தது.

’சாரி, லேட் ஆயிடுத்து என்றாள் செல்வி நூலகரிடம். ஒரு கல்லூரி முதல்வர் போலவோ, அனாதை இல்ல நிர்வாகி போலவோ, மாநில ஆளுநர் போலவோ கம்பீரமான ஆளுமை அந்த அம்மா எனப் பட்டது..

’பரவாயில்லை.. புத்தகங்களை அதுவும் அபூர்வமான புத்தகங்களை நன்கொடையாக் கொடுக்க வரேன்னு சொன்னீங்க. காத்து இருக்காம ஓடிடுவேனா? புத்தகம் மதிப்பு எனக்கும் தெரியுமே’ என்றார் அவர் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொண்டு.

வெளியே வந்து திரும்பிப் பார்த்தாள் செல்வி. அந்தம்மா குழந்தை மாதிரி ரெண்டு புத்தகங்களைத் தோளில் அணைத்துப் பிடித்து உள்ளே போய்க் கொண்டிருந்தார்.

அப்பாவுக்கு ரொம்ப மனசு நிறைவா இருக்கும். ’கண்ணு, நல்லா இரும்மா நீ எப்பவும் நல்லா இருன்னு சின்னச் சின்ன செய்லுக்கெல்லாம் ஆசிர்வதிப்பார். செல்விக்கு அழுகை வெடித்தது.

ஜென்னி செல்வி கையை மெல்ல அழுத்தினாள். அழாதீங்க என்றாள். ’எல்லா அப்பாவும் பொண்ணுங்க மேலே பிரியம் நிறைய வைக்கறவங்க. அவங்க இல்லாட்டாலும் அந்தப் பிரியம் நம்மை வாழ வைக்கும். நான் வரேன்… பாத்துப் போங்க’.

ஜென்னி தெரு திரும்பி நடந்து போனாள். அவளிடம் பெயரைக் கேட்டிருக்கலாம் என்று செல்விக்குத் தோன்றியது. எதுக்கு? ஜென்னியாகவே இருக்கட்டும்.

பஸ் வந்து கொண்டிருந்தது.

(இரா.முருகன் – நவம்பர் 2015 – ஜன்னல் டிசம்பர் 15 -31 இதழில் பிரசுரமானது)

New Novel : வாழ்ந்து போதீரே அத்தியாயம் 13 இரா.முருகன்

நீங்க எந்த வாகனங்களை ஓட்டி இருக்கீங்க, ஃபாதர்?

கொலாசியம் மதுக்கடைக் காரனும் மறைந்த மெட்காபின் உற்ற தோழனுமான செபாஸ்தியன், தன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த அமேயர் பாதிரியாரிடம் விசாரித்தான். ஓவர்கோட்டை மேலே இழுத்து காது மடலை மறைத்தபடி அவர் ஒரு வினாடி யோசித்தார்.

வெறும் நாளில், நடக்கும்போதும், சைக்கிள் ஏறி கால்டர்டேல் பிரதேசத்துக் கல்பாளம் வேய்ந்த குறுகிய பாதைகளில் சுருதி கெடாமல் ரப்பர் டயரால் தட்டித் தட்டி ஓட்டிப் போகும் போதும் தெரியாத குளிரின் ஊடுருவும் தன்மை, லண்டன் போகும் நெடுஞ்சாலையில் விரையும் காரில் முன் வசத்து இருக்கையில் அமர்ந்து போகும் போது மனதில் பலமாக வந்து நிறைகிறது.

சிறுநீர் இந்த வினாடி போயே ஆகணும் என்று நெருக்கவும், கைகால்கள் கொஞ்சம் நீட்டி நிமிர்ந்து படுத்துக் கிடந்து சுகம் கொண்டாடி விட்டுப் போகலாமென ஒரேயடியாக ஓய்ந்து வரவும் குளிர் வாதனைப் படுத்துகிறது.

எனில், பயணம் போகாமல் தீராது. அழைப்பு விடுத்த அரண்மனைக் காரர்கள் அவரையும், மறைந்த மெட்காபின் அதிசயமான மோட்டார் காரையும் சேதன அசேதனப் பொருட்களுக்கான வேற்றுமை குறித்த போதமின்றி ஒரே நேர்கோட்டில் சீராகக் காண்கிறவர்கள். கார் மற்றும் பாதிரியாரை அவர்களுக்கு ஒரு பென்ஸ் யாத்திரைச் செலவில்லாமல் அரண்மனைத் தோட்டத்துக்கு வரச் சொல்லி கூப்பிட்டு விட்டு எதிர்பார்த்திருக்கிறார்கள்.

இந்தக் காரை ஓட்டத் தெரிந்திருந்தால் அமேயர் கூட்டுக்கு ஆள் சேர்த்துக் கொண்டு இப்படிக் கிளம்பியிருக்க மாட்டார் தான். இந்தக் கார் மட்டும் என்ன, வேறு எந்தக் காரையும் அவர் ஓட்டப் படித்ததில்லை இதுவரை. கொலாசியம் மதுக்கடைக் காரன் செபாஸ்தியனும் அவனுடைய நிழல் போல சதா கூட வரும் உதவியாளனும் இன்றைக்குக் கூட்டிப் போகாவிட்டால் அவரால் அரண்மனை விருந்துக்குச் சகல கம்பீரத்தோடும் கிளம்பி இருக்க முடியாது.

அப்பன், நீங்கள் ராணுவத்தில் இருக்கும்போது தண்ணீரிலும் தரையிலும் ஓடியபடிக்குக் கண்ணி வெடி விதைத்துப் போகும் புது மோஸ்தர் ஜீப் ஓட்டியவர் என்று கேள்விப் பட்டேனே. உண்மைதானா அது?

செபாஸ்தியன் தன் கேள்வியைச் சற்றே மாற்றி அவரிடம் கேட்டான். அவனுக்கு இந்தக் கேள்விக்காவது பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

உலக மகா யுத்த காலத்தில் எங்களுக்கு விமானம் ஓட்டப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள். நான் தலைகீழாக விமானத்தைத் திருப்பி நிதானம் தவறாமல் ஓட்டுவதில் சிறப்புப் பயிற்சி எடுத்திருந்தேன். அதை நடப்பாக்கிக் காட்டுவதற்குள் போர் ஓய்ந்து விட்டது.

அமேயர் பாதிரியார் தனக்கு வேதாகம கீர்த்தனம் எத்தனை பாடத் தெரியும் என்று யாராவது கேட்டால் சொல்கிற விலகி நிற்கிற, தகவல் மட்டும் அறிவிக்கிற குரலில் போர் விமானம் பற்றிச் சொல்ல, செபாஸ்தியன் அவரைப் புது மரியாதையோடு நோக்கினான்.

அவன் விமானத்தின் இஞ்சின் அறைப் பக்கம் கூட போனதில்லை. வயதான ஒரு பாதிரியார் யுத்த விமான பைலட்டாக, சாகசங்கள் செய்யும் திறமை வாய்க்கப் பெற்றவராக இருந்திருக்கிறார் என்பது அவனை நிலைகுலைய வைத்துப் போட்ட தகவல்.

அமேயர் பாதிரியார், ஏற்கனவே மரித்து விழுந்தவர்களைத் துப்பாக்கி எடுத்துச் சுடவும், ஏன், ராணுவத் தாவளத்தில் பினாயில் கலந்த தண்ணீரை அடித்து அடித்து ஊற்றிக் கழிப்பறை கழுவவும் கூட லாயக்கற்றவர் என்று நினைத்ததற்காகத் தன்னையே சபித்துக் கொண்டான் செபாஸ்தியன்.

அடேயப்பா. என்ன ஆச்சரியம். கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்ரம். விமானம் தவிரவும் வேறு நுட்பமான வாகனங்கள் ஓட்டி இருப்பீங்கன்னு நினைக்கறேன் ஃபாதர். மலைப் பாதையில் போகும் ராட்சச ட்ரக், போர்க் களத்தில் டேங்க் இப்படி.

அமேயர் பாதிரியார் சிரித்தார். அதெல்லாம் அவர் பரிசயப் படுத்திக் கொள்ளாதது. கொஞ்சம் யோசித்து மன்னிக்கக் கோரும் குரலில் அவர் தொடர்ந்தார் – மோட்டார் படகு அசுர வேகத்தில் ஆற்றில் ஓட்டிப் போயிருக்கேன். ரெண்டு தடவை படகு கவிழ்ந்து அடிபடாமல் தப்பிச்சேன். சோன் நதியில் ராத்திரி நேரத்தில் படகு ஓட்டினது ஒரு காலம். அது பிரான்ஸில் பெரிய ஆறு. எப்பவும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் நதி.

செபாஸ்தியனின் உதவியாளன் ரெண்டு கையையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்தியபடி அமேயர் பாதிரியாருக்கு மங்களம் சொன்னான். பிரான்ஸ் என்ற ஒரு நாடு பக்கத்தில் கடல் கடந்து எங்கோ இருக்கிறது என்பதை மட்டும் தெரிந்த அப்பாவி மனுஷன் அவன். ஆற்றையும் படகையும் கூட அவன் அபூர்வமாகவே பார்த்திருக்கிறான்.

இவ்வளவு சிக்கலான யந்திர அமைப்பு இருக்கிற சமாசாரம் எல்லாம் ஓட்டி ஜெயித்து வந்திருக்கீங்க ஃபாதர். இந்தக் காரை ஓட்டறது சின்னப் பிள்ளை விளையாட்டாகத்தான் இருக்கும் உங்களுக்கு. வாங்களேன் ஒரு ஐந்து நிமிடம் ஸ்டியரிங் பிடியுங்க. நீங்களே ஓட்டிப் போயிடலாம்.

செபாஸ்தியன் ஆர்வத்தோடு அழைக்க, அது மட்டும் வேணாம் என்று அவசரமாக மறுத்தார் அமேயர். ஏற்கனவே பர்மா ஷெல் பீரோ பீரோவாக நிறுத்தி வைத்து ரப்பர் குழாய் மூலம் பெட்ரோல் வழங்கும் இடத்தில் உடனொடுத்த மற்ற கார்கள் போல் பெட்ரோல் நிரப்பிக் கொள்ளாமல் தலை திரிந்து ஓடுகிற வண்டி இது. தண்ணீரை ஊற்றி ஓட்டுகிற மோட்டார் கார் என்று உள்ளூர் நிலவரம் தெரியாத யாரிடமாவது, முக்கியமாக, பத்திரிகைக் காரர்களிடம் சொன்னால் வழித்துக் கொண்டு சிரிப்பார்கள். அப்படித்தானா?

அது மட்டுமில்லை, இதைப் பற்றிக் கிண்டலும் கேலியுமாக ஒரு கட்டுரை எழுதிப் பத்திரிகை உலக வழக்கப்படி அடி ஸ்கேலால் அளந்து ஒரு செண்டிமீட்டருக்கு இரண்டு பவுண்ட் விகிதத்தில் சன்மானம் கிடைக்கப் பெறுவார்கள் அவர்கள். காரையும் பக்கத்திலேயே ஓய்வெடுக்கும் ஒட்டகம் போல அமேயர் பாதிரியாரையும் படம் பிடித்துப் போட்டு பத்திரிகை விற்க வழி பார்ப்பார்கள். சினிமா, நாடக நடிகைகள் கிடைத்தால் அவர்களும் பெரிய முலைகளைக் காட்டிக் கொண்டு புகைப்படமாகக் காரோடும் பாதிரியாரோடும் காட்சி தருவார்கள். பாதிரியாரின் பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படம் அந்த மார்பகங்களுக்கு நேர் கீழே ஒரு இங்கிதமும் இல்லாமல் அச்சாகி இருக்கும். அவருடைய விருப்பத்தை யார் கேட்கிறார்கள்?

வண்டியை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தினான் செபாஸ்தியன். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் அவனுடைய உதவியாளன் இந்தக் காரை ஓட்டப் போகிறான். அவனுக்கு இதை ஓட்டிப் பழக்கம் இருக்குமா என்று பாதிரியாருக்குத் தெரியவில்லை. மெட்காப் உயிரோடு இருந்தபோது செபாஸ்தியனோடு இந்தக் காரில் அவன் அங்கும் இங்கும் இலக்கில்லாமல் திரிந்ததையும், சில நேரம் செபாஸ்தியனே இந்தக் குறளிப் பிசாசு யந்திரத்தை ஓட்டிப் போவதையும் அமேயர் பாதிரியார் பார்த்திருக்கிறார்.

இது கூறு கெட்ட மாந்திரீக யந்திரம் ஒன்றும் இல்லை என்று அவர் சொல்ல மறந்ததே இல்லை. மந்தையாடுகளின் பயத்தைப் போக்கவும், குறளி வித்தை போன்ற கீழான விஷயங்களில் அவர்களுக்கு ஈடுபாடு வராமல் இருக்கவும் இந்த மோட்டார் வண்டி பிசாசு பிடித்தது இல்லை என்று அவர் பார்க்கிறவர்கள் எல்லோரிடமும் ஒரு பாட்டம் சொல்லித் தீர்த்திருக்கிறார்.

என்ன சமாதானம் தனக்கும் பிறருக்கும் சொல்லிக் கொண்டாலும், மெட்காபிடம் மெல்ல எடுத்துச் சொல்லி இந்தக் காரை வாங்கின படிக்கே கைக்குக் கிடைத்த விலைக்கு விற்று விடச் சொல்ல வேணும் என்பதில் அவர் முழு முனைப்பாக இருந்த நேரம் அது.

யாரும் எதிர்பார்க்காத விதமாக மெட்காப் யேசுவில் உறங்கப் புறப்பட்டுப் போய்விட, தெரிசா இந்தக் காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி வைத்து விட்டு முசாபர் அலியைக் கைப்பிடித்தது அதற்கு அப்புறம் நடந்தது. ஒன்றிரண்டு முறை இந்தக் காரை அவள் ஓட்டிப் போவதைப் பாதிரியார் பார்த்திருக்கிறார் தான். ஆனால் இன்றுவரை அங்கே இங்கே பேச்சு எழுந்ததைத் தவிர, இந்த மோட்டார் வாகனத்தைத் தண்ணீர் நிறைத்து ஓட்டிப் போகவேண்டும் என்பதை நிதர்சனமாக அவர் கண்டதில்லை.

ஆனாலும் இரண்டு தினம் முன்பு, மாதா கோவில் வளாகத்தில் திருப்பலிக்கான பாத்திரங்களும், தூபக்கால் மற்றும் சாமக்கிரியைகளும் பாதுகாப்பாக வைத்துப் பூட்டிய அறைக்கு முன்னால் சாய்வு நாற்காலி போட்டுத் தான் அமர்ந்து இருந்த தருணம் நினைவு வந்தது அமேயருக்கு.

இந்தியாவில் இருக்கும் மந்தையாட்டுக் குட்டியான பிரியமான தெரிசாளுக்கு சுபமங்களம் என்று தொடங்கும் தகவல் பகிரும் கடிதம் எழுதத் தொடங்கும்போது, காம்பவுண்ட் சுவர்ப் பக்கம் இருந்து உள்ளே சின்னச் சின்னதாகப் படிகளைச் சிரமமின்றிக் கடந்து ஏறி வந்து அமேயர் பாதிரியாரின் சாய்வு நாற்காலி பக்கம் அந்த மோட்டார் வண்டி நின்றது அதிசயம் தான்.

அது நடந்து சரியாக ஐந்து நிமிடம் கழித்து வாடிகனில் போப்பரசர் சாம்ராஜ்ஜியத்தில் இருந்து திரு ஊழியம் செய்ய அழைப்பும், பக்கிங்ஹாம் அரண்மனை வளாகத்தில் தேநீர் விருந்தில் பங்கு பெற்றுச் சிறப்பிக்க அரச குடும்பம் விடுத்த அழைப்பும் பாதிரியாருக்கு ஒரு சேரக் கிடைத்த நாள் அது.

ஆனாலும் இந்த வண்டி பிசாசு பிடித்ததில்லை என்று எத்தனையோ நாளாக நீங்க தான் விடாமல் சொல்றீங்க ஃபாதர். இதைக் கேட்க மெட்காப் இல்லாம போனது தான் எனக்கு வருத்தமாக இருக்கு.

செபாஸ்தியன் எதற்கோ வருத்தப்பட்டுப் பாரம் சுமக்க ஆரம்பித்தான். அவன் கார் ஓட்டாமல் இருந்தாலோ மதுக்கடையில் பெரிய கண்ணாடிக் கோப்பைகளில் வழிய வழிய லாகர் பியர் நிறைத்துத் தராமல் இருந்தாலோ தன்னிச்சையாக மனம் நொந்து போகிற நிலைக்குப் போவதாக அமேயர் பாதிரியாருக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும் ஒற்றைக் கெட்டில் எத்தனை பொழுது தான் கால்டர்டேலில் இருந்து முன்னூறு கிலோமீட்டர் லண்டனுக்கு அவனும் தான் வண்டி ஓட்டி வர முடியும்?

லீட்ஸிலும் லீஸ்செச்டரிலும் பத்து பத்து நிமிடம் கழிப்பறை போகவும், சாப்பிடவுமாக காரை நிறுத்தினான் செபாஸ்தியன். அவன் மதுக்கடை ஏதாவது எதிர்ப்பட நிறுத்தி உதவிக்காரன் சகிதம், கொஞ்சம் போல தாக சாந்தி செய்து கொள்வான் என்று அமேயர் பாதிரியர் எதிர்பார்த்தார். அதற்காக அவனை, அவனை மட்டும் உடனடியாக மன்னிக்கவும் அவர் ஆயத்தமாக இருந்தார். அதற்கான லத்தீன் வசனத்தை மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்திருந்தார் அவர். ஆனாலும் அந்தப் பக்கமே போகவில்லை அவனானால்.

கால்டர்டேல் கடந்து இந்தக் கார் மேன்சஸ்டர் நெடுஞ்சாலையை நோக்கி யாரும் ஓட்டாமல் கணிசமான வேகத்தில் நகர்ந்து போய்க் கொண்டிருந்ததை ஒரு தினம் நான் பார்த்தேன். அது சாத்தான் ஏறிய செயல் தானோ?

செபாஸ்தியானின் உதவியாளன் காரை ஒட்டியபடி சொல்ல சட்டென்று தெருவோரம் வளைந்து திரும்பி மோட்டார் கார் சக்கரங்கள் கீச்சிட நகர்ந்தது.

அரசியோ அவருடைய கணவரோ இந்தக் காரை பரிச்சயப்படுத்திக் கொண்டு பரீட்சை செய்ய முனைந்து, இது ஏதும் செய்யாமல் திடமாக நின்றால் ஏமாற்றமாகி விடாதோ.

செபாஸ்தியானின் உதவியாளனுக்கு ஊரில் இல்லாத சந்தேகம் எல்லாம் கிளம்பி வருகிறது என்று பாதிரியார் சஙகடத்தோடு நினைத்தார். அவருக்கும் மனசின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த கவலை தான் அது. சாத்தான் பிடிக்காவிட்டாலும், ஒன்றிரண்டு குறும்பாவது இந்தக் கார் காட்டித் தரவில்லை என்றால், இத்தனை தூரம் லொங்கு லொங்குவென்று ஒருத்தருக்குப் பதில் மூன்று பேர் இதோடு புறப்பட்டு முன்னூறு கிலோ மீட்டர் தூரம் போய் வருவது வியர்த்தமான வேலையாகவே இருக்கும்

அது கூட பரவாயில்லை, தெரிசா வீட்டுக்கு ஃபாதர் காலையில் போன போது சைத்தானின் பறவையை ஆட வைத்து அவருடைய சைக்கிளைத் தள்ளி சேதம் வர உடைத்துப் போட்டதே. அது போல அரண்மனையில் ஏதாவது செய்து வைத்தாலோ அல்லது ராணியம்மாளுக்கு உபத்திரவம் கொடுத்தாலோ

செபாஸ்தியன் இன்னொரு கோணத்தில் இருந்து பிரச்சனை என்னவாக இருக்கக் கூடும் என்று யோசித்ததும் அமேயர் பாதிரியாருக்கு ருசிக்கவில்லை. இந்த ரெண்டு பேருக்கும் அரண்மனை விருந்தில் பங்கெடுத்துக் கொள்ள வாய்ப்பு கிடைத்தது என்றால் அதுக்கு ரெண்டே காரணம் – அமேயர் பாதிரியாருக்கு வேண்டப் பட்டவர்கள் இவர்கள். மற்றது, அரசியார் பார்க்க ஆசைப்பட்ட காரோடு மெட்காப் மூலமும் அவன் போன பிற்பாடும் ஏதோ விதத்தில் சம்பந்தப் பட்டவர்கள் இவர்கள். நல்ல வார்த்தை சொல்லாவிட்டால் கூடப் பரவாயில்லை. காரைப் பற்றித் தூற்ற வேண்டாம். மாநகரம் வந்து கொண்டிருக்கிறது.

லண்டன் தெருக்களில் எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாமல் சீராக ஓடிய அந்தக் கார் பிக்கடெலியில் புகுந்து கிரீன் பார்க் பாதாள ரயில் நிலையம் முன்பு வந்தபோது ஒரு நீண்ட தீனமான சத்தம் எழுப்பி நின்று போனது.

செபாஸ்தியனும் அவனுடைய உதவியாளனும் மோட்டார் காரை முன்னால் நகர்த்தச் செய்த முயற்சிகள் வீணாக அவர்கள் செய்வதறியாமல் நின்றார்கள்., அமேயர் பாதிரியார் கார்க் கதவைத் திறந்து மெல்ல இறங்கினார்.

அரண்மனை விருந்துக்கு வந்திருக்கோம். இந்தக் காரைப் பார்க்கணும்னு கூப்பிட்டு விட்டிருக்காங்க. கார் நின்னு போச்சு. இதை மெல்லத் தள்ளிப் போய் அங்கேயே தோட்டத்தில் ஒரு ஓரமாக சமாதானமாக விட்டுடறோம்.

அமேயர் பாதிரியார் போக்குவரத்துக் காவலர்களிடம் விளக்கிச் சொல்ல ஆரம்பித்தபோது அரண்மனை வளாகத்துக்குள் மெட்காபின் கார் நுழைந்து கொண்டிருந்தது.

(தொடரும்)

New Novel : வாழ்ந்து போதீரே – அத்தியாயம் 12 இரா.முருகன்

அமேயர் பாதிரியார் கொலாசியம் மதுக் கடைக்குள் நுழைந்தபோது அங்கே ஒரு சங்கடமான அமைதி நிலவியது. அந்தச் சங்கடத்தை அவரும் உணர்ந்தார். ஒரு முப்பது நாற்பது ஜோடிக் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் நிலைக்க, அதில் சரிபாதியாவது கால்கள் உயரமான மதுக்கடை முக்காலிகளில் இருந்து குதித்து இறங்கிக் கூடிய மட்டும் திடமாக நின்றன.

யாரோ அவருக்குப் பிதா, சுதன் பெயரால் வரவேற்புச் சொன்னார்கள். அவருக்காக, கணப்பு அருகே நல்ல இடத்தை ஒதுக்க வேறு யாரோ கையில் பாதி மாந்திய மதுக் கோப்பையோடு முன்னால் வந்தார்கள்.

மதுக்கடை விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக உயிர் பெற்று எரிய, மதுக்கோப்பைகளை ஜாக்கிரதையாக அருகில் வைத்துவிட்டு குடித்துக் கொண்டிருந்த ஆண் பெண் அடங்கலாக எல்லோரும் சேர்ந்து அவர் வருகையைச் சிறப்பிக்க, விடாமல் கை தட்டினார்கள்.

சங்கோஜத்தோடு அங்கீகரித்துக் கொண்டு எதிரே விரல் நீட்டினால் கண்ணைக் குத்தும் தூரத்தில் அழுக்கு கோட்டும் எண்ணெய் வடியும் மூஞ்சியுமாக நின்றவனை உத்தேசமாக என் நல்ல நண்பரே என்று விளித்தார் பாதிரியார்.

சகல வர்க்க மதுபானமும் பேதமில்லாமல் தீர்க்கமாகக் குடித்து, தொட்டால் கனிந்து தோல் உள்வாங்குகிற பழமான பதத்தில் இருந்த அவன் அமேயர் பாதிரியாரின் இரண்டு காலையும் கட்டிப் பிடித்து எதற்காகவோ மன்றாட நினைத்துக் குனிந்து அப்படியே உருண்டான்.

பேசக் கூப்பிட்டால் முட்டக் குடித்து விட்டுக் காலில் தட்டி இவன் ஒன்றுமில்லாமல் போன விநோதம் என்ன என்று யோசித்தபடி, யாரென்று பார்க்காமல் பொதுவாகப் பார்த்து, பாதிரியார் சற்றே குரல் உயத்திக் கேட்டார் –
ப்ரியமானவர்களே, ஆண்டர்சன் எங்கே இருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியுமா?

அவர்களில் எவ்வளவு குடித்தாலும் தரக்கேடில்லாத நிதானத்தில் இருக்கிறவர்கள் சொல்லத் தயாராகவே இருந்தார்கள். ஆனால், எந்த ஆண்டர்சன்?

இந்த கொலாசியம் மதுக்கடையை நிர்வகித்து நடத்துகிற செபாஸ்தியன் ஆண்டர்சன் என்ற நம் மந்தையின் சிற்றாடு.

அவரை மரியாதை நிமித்தம் வலிக்காமல் கையைப் பற்றியும், பின்னால் இருந்து மெல்ல உந்தியும் தேவையென்றால் நாலு பேராகக் கிடை மட்டத்தில் வைத்துச் சுமந்தும் செபாஸ்தியன் இருக்கும் உள்ளறைக்குக் கொண்டு போக அல்லது கூட்டிப் போக அந்தக் கூட்டத்தில் ஆர்வம் மிகுதியாக இருந்தது.

அமேயரின் பாதிரிக் குப்பாயத்தின் இடுப்புப் பகுதியில் இரண்டு கடிதங்கள் துருத்திக் கொண்டிருப்பதை எல்லோரும் பார்த்தார்கள். அவற்றை அவ்வப்போது உள்ளே தள்ளிக் கொண்டு பாதிரியார் இண்டு இடுக்கு விடாமல் தண்ணீர்ப் பரப்பில் பூத்திருக்கும் தாமரைப் பூக்களின் இடையே தடாகத்தில் மிதந்து போகும் அன்னப் பறவை போல் உள்ளறைக்குப் போனார்.

இரண்டு கடிதங்களும் இன்றைக்கு தபாலில் வந்தவை. இங்கே கொண்டு வர ஒன்று போதும். ஆனாலும் அவசரமாகக் கிளம்பும் போது ரெண்டையுமே குப்பாயத்தில் திணித்துக் கொண்டார் அவர். ஞாபகமாக இங்கே காட்ட வேண்டிய கடிதத்தைக் காட்டி வேலையை முடித்துப் படி இறங்க வேண்டும்.

நாலு பேர் உட்காரப் போட்டது போன்ற கருப்பு லெதர் பிதுங்கி வழியும் இருக்கையில் அமர்ந்து இருந்த செபாஸ்தியன் பெரிய மேஜைக்குக் குறுக்கே கை நீட்டி அமேயர் பாதிரியாரை எதிர் நாற்காலியில் அமரச் சொல்லி வேண்டினான். பிறகு அது போதாது என்று படவோ என்னமோ மெல்ல நாற்காலிச் சிறையில் இருந்து எல்லாப் பக்கமும் திரும்பி வளைந்து விடுபட்டு, மேஜையைக் கடந்து பாதிரியாரின் அடுத்து வந்தான்,.

சர்ச் என்னிடம் ஏதாவது நன்கொடை எதிர்பார்க்கிறதா அச்சன்?

செபாஸ்தியன் சட்டென்று விஷயத்துக்கு வந்து விட்டான்.

அமேயர் பாதிரியார் வியாழக்கிழமை ராத்திரி எட்டு மணிக்கு பியர் குடிக்க கொலாசியம் மதுக்கடைப் படி ஏறி இருக்க மாட்டார் என்று அவனுக்குத் தெரியும். அவரைக் கொண்டு செலுத்துவது மாதாகோவில் நிர்வாகம், புதுப்பித்தல், மந்தையை வழிநடத்தல் இப்படியான ஈசுவர சிந்தனை சார்ந்த விஷயங்களாகவே இருக்கும் என்பதை செபஸ்தியன் அறிவான். அவன் மனைவி சிறுசபை என்ற ப்ராட்டஸ்டண்ட் வகுப்பில் பட்டவள் என்றாலும், வீட்டுக்காரனான செபாஸ்தியன் சார்ந்திருக்கும் ரோமன் கத்தோலிக ஆலயத்துக்குச் சுவர் எழுப்பக் காசு தர மாட்டேன் என்றா சொல்லப் போகிறாள்? எல்லாச் சபையும் இறுதியில் சொர்க்கத்தில் எல்லா தேவ மொழியிலும் அறிவிப்புப் பலகை வைத்த ஒரே இடத்தில் தானே முடியும்?

அமேயர் பாதிரியார் தன் சபைக்கு வெளியே எப்போதும் நல்ல மரியாதையையே எதிர்கொண்டிருக்கிறார். மெட்காப் உயிரோடு இருந்த காலத்தில் அவன் என்ன தான் கோவிலையும், அங்கே சுருதி தப்பி பியானோ வாசித்து எந்தக் குரலிலும் ஒத்துச் சேராமல் பிரார்த்தனை கீதம் பாடுகிறதையும் இதே கொலாசியம் மதுக்கடையில் உட்கார்ந்து, வெளியே குடை பிடித்து நடக்கிற அவர் காது படவே கிண்டல் செய்திருக்கிறான்.

ஆனால் புது வீடு வைக்க நினைத்தபோது மெட்காபுக்கு முதலில் நினைவு வந்தது அமேயர் பாதிரியாரைத் தான். வீட்டையும் தன்னையும் வாழ்த்தி ஆசீர் சொல்ல வரவேண்டும் என்று வேண்டி வழக்கமாக எல்லோரும் தரும் ஐந்து பவுண்டுக்கு மேலேயே இன்னொரு ஐந்து பவுண்ட்டுமாக மொத்தம் பத்து பவுண்ட் தட்சிணை வைத்தபோது அவருக்கு அது இஷ்டமாக இல்லை.

பத்து பவுண்டுக்கு போப் ஆண்டவரே வந்து கிரேஸ் சொல்லி பிரார்த்தனை நடத்தி விட்டு எல்லோர் நெற்றியிலும் குரிசு வரைந்து ஆசி சொல்லி, ஒரு ஓரமாக நின்று, சகலரோடும் கை குலுக்கி விடைபெற வேண்டும் என்று அவனுக்கு எதிர்பார்ப்பு இருந்ததாக அவருக்குப் பட்டது தான்.

காசு கொட்டிக் கிடக்கிற யாருக்குத் தான் பத்து பவுண்ட்டைப் பாதிரியாரிடம் விட்டெறிந்தால் திருச்சபையே ஊழியத்துக்கு அணி வகுத்து முன்னால் வந்து நிற்கும் என்று ஒரு வினாடியாவது தோன்றாமல் போகும்?

எடின்பரோ பிரதேச ஸ்காட்லாந்துக் கார்ர்கள் பாதிரியாருக்கு நாலு பவுண்டும், பேக்பைப் இசைக்கருவி தம் பிடித்து வாசிக்கிற வித்வானுக்குப் பத்து பவுண்டும் தருகிற சீலத்தைக் கடைப் பிடிப்பதாகச் சொல்வது உண்மையாக இருக்கலாம். பாதிரியார்கள் மூச்சைப் பிடித்து நிறுத்தி திருவசனம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அதுவும். பேக்பைப் வாசிக்கிறவன் மூச்சை வாத்தியத்தில் செலுத்தி நடந்த படியே இனிமையாக, அபஸ்வரம் சற்றும் தட்டாமல் வாசிக்க வேண்டியிருப்பதால் அவனுடைய ஊழியத்துக்கு பாதிரி ஊழியத்தை விட ஸ்காட்லாந்தில் மதிப்பு அதிகமாம். இந்தத் தரப்படுத்தலோடும் ஒப்பு நோக்குதலோடும் ஒப்பிட்டால் இங்கே கால்டர்டேலில் மெட்காபோ, இந்த செபாஸ்தியனோ மற்ற புதுப் பணக்காரர்களோ அமேயர் பாதிரியாரைத் தாங்கு தாங்கென்றல்லவா தாங்குகிறார்கள்.

சமாதானமும், அன்பும், ஈசுவரச் சிந்தனையும் என்றும் உம்மிடம் இருக்கட்டும். உம் ஆத்மா ப்ரியத்தோடு சகல உயிரிலும் உயிர்க்கட்டும்.

அமேயர் பாதிரியார் குரிசு வரைந்த போது பின்னால் சத்தம். மதுக்கடையில் சத்தம். என்னவென்று பார்த்தார் அவர்.

நட்ட நடுநாயகமாக ரெண்டு மர நாற்காலிகளை ஒன்றின் மேல் ஒன்றாகப் போட்டு ஒருத்தன் ஏறி நிற்கிறான். ஒரு கிளாஸ் பியரையோ பிராந்தியையோ ஒற்றை மடக்கில் குடிக்கும் அவன் அந்தத் திரவம் கழுத்துக்குக் கீழே போகாமல் வாயிலேயே அடைத்தபடி நிறுத்துகிறான். ஒரு வத்திக் குச்சியைப் பற்ற வைத்து வாயில் இருந்து அருவியாகத் துப்பும் திரவத்தின் மேல் தெளிக்க அந்த இடம் பூரா தீச்சிதறல்.

அவனுக்கு முகம் வெந்தெல்லாம் போகவில்லை என்பதை ஆசுவாசத்தோடு கவனிக்கிற பாதிரியார் அடுத்து எல்லோரும் கூட்டமாகக் கைதட்டுவதையும் வியப்போடு கவனிக்கிறார். இதெல்லாம் பாதிரியார்களுக்கானதில்லை.

ஒரு பெரிய கூர்மூக்கு கண்ணாடிக் கோப்பையில் ஆப்பிள் ஜூஸ் நிரப்பி எடுத்து வந்த கொலாசியம் மதுக்கடைச் சிப்பந்தியை அமேயர் பாதிரியாருக்குத் தெரியும். அவனுடைய அப்பனும் மனைவியும் விடாது சபைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை திருப்பலிக்கு வருகிறவர்கள். அப்பங்களின் அளவு குண்டூசி முனையளவு சிறுத்துப் போனதாகவும், மாஸ் நேரத்தில் கொடுக்கும் ஒரு துளி ஒயின் கூட புளிப்புக் காடியாகிப் போன வினோதம் நடப்பதாகவும் ஒரு ஞாயிறு விடாமல் பிரசங்கம் முடிந்து சங்கீதம் நடக்க பியானோவைப் பிராண்டிக் கொண்டிருக்கும் போது அந்த ரெண்டு பேரும் புகார் சொல்வதை அமேயர் பாதிரியார் அறிவார்.

ஆப்பிள் பழச் சாறு கொடுத்து விட்டு அப்பத்தின் அளவைச் சற்றே பெரியதாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை அவன் பாதிரியாரிடம் வலியுறுத்த நேரம் காலம் பார்க்காமல் உத்தேசித்திருக்கக் கூடும். அவன் மேல் தப்பில்லை. பாதிரியார் தானே அவனைத் தேடி கொலாசியம் மதுக்கடையில் படி ஏறி இருக்கிறார்.

அமேயர் பாதிரியார் ஆப்பிள் பழச் சாறைக் கையில் வாங்கி ஒரு மடக்கு பருகினார். எல்லாம் சரியாக, உத்தேசித்திருந்ததற்கு மேல் எவ்வளவோ சிறப்பாக நடைபெறுகிறது என்ற நம்பிக்கையும் ஆசுவாசமும் மனசைக் கிலேசம் ஏதுமில்லாமல் லேசாக்கின.

பொதுவாக பாதிரியார்களுக்கே உரித்தான, அன்பையும் நேசத்தையும் மிகச் சரியாக ஒவ்வொரு மந்தை ஆட்டுக்கும் ஒரே அளவில் பகிர்ந்தளிக்கிற படியாக, ஒரு புன்சிரிப்பு சிரித்தார் அவர்.

மூத்த பாதிரியார்களுக்கும் தாடி வைத்த, மெலிந்து கருத்த சற்றே இளைய பாதிரிகளுக்கும் அதிகமாக சித்திரிக்கிற வசீகரம் அந்தப் புன்னகை.

குருத்துவக் கல்லூரியில் ஆகமம் சொல்லிக் கொடுக்கிறபோது வகுப்பு எடுக்கிற பாதிரியார்களின் உடம்பு மொழியிலும், சிரிப்பிலும் அமேயரும் இதர மாணவர்களும் கற்றுக் கொண்டது மழிக்காத தாடியைத் திருத்துதலும், அவ்வப்போது பொங்கி வர வேண்டிய சின்னச் சிரிப்பும். புன்னகையின் பின்னணியில் சற்றே தெரிந்து மறையும் பற்களைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பதன் முக்கியத்துவமும் அவர்களால் உணரப்பட்டது அப்போது.

அமேயர் பாதிரியாரின் புன்னகை அதன் இயல்பான நேரமான பத்து வினாடிகளுக்கும் அதிகமாகக் கூடுதல் ஒரு வினாடி நேரம் நின்று செபாஸ்தியனை அவர் முன் குனிந்து வணங்க வைத்தது. அவனுடைய உதவிக்காரனோ, இப்போதே மாதா கோவிலுக்கு ஓடி, வரும் ஞாயிறு காலைப் பிரார்த்தனைக்கு ஆயத்தமாக வெளியே காத்திருக்கவும் தயார் என்ற மனநிலையைப் புலப்படுத்திக் கொண்டு துடிப்பாக நின்றான்.

அமேயர் பாதிரியார் அவசரமாகத் தன் பாதிரிக் குப்பாயத்தில் இருந்து ஒரு கடிதத்தை எடுத்து கொலாசியம் மதுக்கடைக்கார செபஸ்தியனுக்குப் படிக்கக் கொடுத்தார். இன்னொரு மடக்கு ஆப்பிள் ரசம் சுவைத்து உலகம் போகிற போக்கு குறித்து திருப்தி தெரிவிக்கிற முகபாவத்தோடு அடுத்த புன்சிரிப்புக்கு ஆயத்தம் செய்தார் அவர்.

கண்ணை இடுக்கி, பொறுமையாகக் கடிதத்தைப் படித்த செபஸ்தியன் உடனே பாதிரியாரோடு கை குலுக்க முற்பட்டான். அது மரியாதையாகாது என்று பட, உதவிக்காரன் முதுகில் பலமாகத் தட்டி அவனிடம் சந்தோஷமான ஒரு அறிவிப்பை உரக்க வெளியிட்டான் –

இந்த நிமிடத்திலிருந்து இன்னும் ஒரு மணி நேரம் யாரும் கொலாசியம் மதுக்கடையில் பியர் குடிப்பார்களானால், அதெல்லாம் காசு ஏதும் வாங்காது வழங்கப் படுகிறது. லாகர், ஏல், ஸ்டவுட் என்று எந்த வகையில் பட்ட பியர் என்றாலும் இந்தப் பொன்னான பொழுதில் இலவசம்.

அந்த மகிழ்ச்சியான அறிவிப்பு கொலாசியம் மதுக்கடையே அதிரக் கைத்தட்டும், குரல் ஒலியுமாக வரவேற்கப்பட்டது. எல்லோரும் சேர்ந்து கைதட்டவும், தான் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் நின்று கொண்டிருக்கலாகாது என்று பட அமேயர் பாதிரியார் வலது கையைத் தூக்கி எல்லோருக்கும் வாழ்த்து சொல்வதாக அசைக்க இன்னொரு தடவை கைத்தட்டு உயர்ந்தது.

அச்சன், எங்களோடு இருந்து ஒரு ஜாடி பியர் மாந்திப் போக வேணும்.

கடையின் எல்லா மூலை முடுக்கில் இருந்தும் அவரை விளிக்க, செபாஸ்தியன் கைகாட்டி எல்லோரையும் அவர்களுடைய உற்சாகத்தையும் மேலே உயர்ந்து பொங்கி லாகர் பியராக வழியாமல் நிறுத்தி வைத்தான்.

இந்தக் கொண்டாட்டம் நம் பெருமதிப்புக்குரிய அமேயர் பாதிரியாருக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பை ஊரோடு சிறப்பித்து மகிழ

என்ன அழைப்பு அது? கொலாசியத்தில் பியர் அருந்தவா?

நாக்கு துடுத்த ஒருத்தன் கிண்டலாகக் கேட்க, அவன் உடனே வெளியேற்றப் பட்டான். ஆயிரம் முறை மாப்பு சொல்லியபடி அவன் வெளியே நின்றே குடிக்க அனுமதி கேட்டதை செபாஸ்தியனோ சக குடியர்களோ லட்சியம் செய்யவில்லை.

என்ன அழைப்பு அது? யார் விடுத்தது?

தகவல் அறிய விரும்பும் குரல்கள் உயர்ந்தன. புன்சிரிப்போடு சுற்றும் பார்த்தான் செபாஸ்தியன். தொண்டையைக் கனைத்தபடி அறிவித்தான் –

வாடிகன் புனித நகரத்தில் சங்கைக்குரிய போப் ஆண்டவர் அருகில் இருந்து இறை ஊழியம் செய்ய அமேயர் அச்சனுக்கு அழைப்பு வந்திருக்கிறது.

இன்னொரு தடவை கைத்தட்டும் ஹோவென்ற பேரிரைச்சலும் எழ, செபஸ்தியன் குரல் அதை எல்லாம் மீறி ஒலித்தது.

இந்தப் பட்டணத்திற்கு இதுவரை கிடைத்தவற்றில் உச்சபட்ச மரியாதையும் வெகுமதியும் இதுவாகத் தான் இருக்கும். அமேயர் பாதிரியாரின் இடையறாத இறை ஊழியத்தையும், மாதாக் கோவில் பராமரிப்பில் ஈடுபாட்டையும், இசைக்குழுவுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதில் குன்றாத ஆர்வத்தையும் நாம் எல்லோரும் அறிவோம். இந்த ரோமாபுரி அழைப்பு இந்த ஊருக்கே விடப்பட்ட அழைப்பு என்று பெருமை கொள்ளலாம். அன்புக்குரிய அமேயர் பாதிரியார் ரோமாபுரிக்குப் பயணம் வைக்கும்போது இன்னொரு கொண்டாட்டத்தை இன்னும் பெரிய தோதில் நாம் ஏற்பாடு செய்வோம்.

செபாஸ்தியன் பெருமையோடு அறிவிக்க, அமேயர் பாதிரியார் அவசரமாக அவன் கையில் இருந்து கடிதத்தைத் திரும்ப வாங்கக் கை நீட்டினார்.

கொஞ்சம் இருங்க, இன்னொரு முறை படிச்சுட்டுக் கொடுத்துடறேன்.

செபாஸ்தியன் சொல்ல, கொலாசியத்தில் எப்போதும் நிறைந்திருக்கும் கூச்சலுக்கு இடையே குரல் எழுப்ப முயற்சி செய்து, எழாமல் போக, கையை வேகமாக அசைத்து செபாஸ்தியன் கையில் இருப்பதை அவன் படிக்க விடாமல் தொட்டு அசைத்து ஒரு வழியாகப் பிடுங்கியும் விட்டார் அமேயர் பாதிரியார்.

ஏமாற்றத்தோடு நின்ற செபாஸ்தியன் கையில் பாதிரிக் குப்பாயத்தில் கை விட்டு எடுத்த இன்னொரு கடிதத்தைக் கொடுத்து விட்டு, வாடிகன் கடிதத்தை வெகு பத்திரமாக உள்ளே வைத்தார் அவர்.

செபாஸ்தியனுக்குத் தன் கண்ணையே நம்ப முடியவில்லை. இந்தக் கடிதத்தில் உள்ள முத்திரை லண்டன் மாநகரில் அரச குடும்பம் வசிக்கும் அரண்மனையில் இருந்து வந்ததல்லவா.

அமேயர் பாதிரியார் அடுத்த வாரம் அரண்மனை விருந்துக்கும் அரசியாரோடு பேச்சு வார்த்தைக்கும் அழைக்கப் படுகிறார். மறைந்த ரிச்சர்ட் மாண்ட்கோமரி மெட்காப், அவனுடைய மனைவி தெரிசா மெட்காப் என்ற கொச்சு தெரிசா முசாபர் அலி ஆகியோருக்குச் சொந்தமான, அமேயர் பாதிரியார் பொறுப்பில் இருக்கும் அதி நவீனமான மோட்டார் வாகனத்தையும் பார்வையிட அரசியார் விரும்புகிறார். எனவே சங்கைக்குரிய அமேயர் பாதிரியாருக்கு சகல மரியாதையோடும் பிரியத்தோடும் இந்த அழைப்பு வெளியிடப்படுகிறது.

சரிதானா நான் படித்தது?

செபாஸ்தியன் குனிந்து அமேயர் பாதிரியாரின் செவிகளில் உரக்கக் கேட்க அவர் கையமர்த்தினார்.

அந்தப் பிசாசு பிடித்த காரை எனக்கு ஒட்டிப் போக முடியாது. மெட்காபின் உயிர் நண்பன் நீதானே. காரை ஒட்டிப் போக உன் துணை எனக்கு வேணும். நீ ஊருக்கு எங்கேயாவது கிளம்பி விடுவாய் என்பதால் மதுக்கடை என்றாலும் பரவாயில்லை என்று உன்னைத் தேடி வந்தேன். உதவி செய்வாயா சகாவே?

செபாஸ்தியன் மெய்மறந்து நின்றான். உதவியாளனை ஒரு முறை கரகரவென்று உயர்த்திப் பிடித்துச் சக்கரம் போலச் சுற்றிக் கீழே தொப்பென்று போட்டான். கரையுடைந்த உற்சாகத்தோடு அறிவித்தான் –

இந்த ஒரு மணி நேரத்தில் யாரும் இங்கே எதுவும் குடிக்கலாம். ஜின்னும் எலுமிச்சை ரசமும், பிராந்தியும் வென்னீரும், விஸ்கியும் சோடாவும், டெக்கிலாவும் சிராங்காய் உப்பும், வோட்கா, ரம், பியரும் எல்லாம் இலவசம்.

(தொடரும்)

new bio-fiction: தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 32 இரா.முருகன்


தியூப்ளே வீதி – 32 இரா.முருகன்

‘கிறிஸ்துமஸ் வந்து கொண்டிருக்கிறது. மார்கழிக் குளிராக எங்கும் இப்போதே கொண்டாட்டம் நிறைந்திருக்கிறது. கிறிஸ்துமஸ் தினத்தில் இருக்கும் வசீகரம் போலவே அதை எதிர்பார்த்து இருக்கும் தினங்கள் கொண்டு வந்து நிறைக்கும் சந்தோஷமும், கலகலப்பும், சுத்தமான காற்றும், நல்ல சிந்தனைகளும், எல்லோரையும் குழந்தைகளாக்கும் குதூகலமும், அவ்வப்போது சிதறும் ஈரத் தூறலும் அலாதியான விஷயங்கள். ராத்திரியில் கூட்டமாக நடந்து கிறிஸ்துமஸ் கரோல் பாடுவதில் இருக்கிற ஆனந்தமே தனியானது. என்ன, சரிதானே?’.

நீளமாக நல்ல தமிழில் சொல்லி விட்டு, அமேயர் பாதிரியார் புன்சிரிப்போடு என்னைப் பார்த்தார். இப்படி ரசனையும், உற்சாகமும் பிக்சர் போஸ்ட் கார்ட் புகைப்படம் போல மனதுக்கு இதமான இருப்பும் சிரிப்புமாக ஒரு பாதிரியாரை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை.

போகலாமா என்று குரல் உயர்த்திக் கேட்டார் அமேயர் பாதிரியார். அரிக்கேன் விளக்கில் திரி கொளுத்தி இடது கையில் தாழப் பிடித்துக் கொண்டு நான் அவரோடு நடந்தேன்.

எமிலி என் அருகில் சால்வையைப் பாந்தமாகப் போர்த்தியபடி வந்தாள். இடது பக்கத்தில் ஜோசபின். கோலம் கோலமாக அச்சடித்த வங்காளிப் பருத்திப் புடவைத் தலைப்பைத் தலையைச் சுற்றி இட்டிருந்த அவளுடைய வசீகரமும் கிறிஸ்துமஸுக்கானது தான்.

என் பின்னால் எமிலி வீட்டுக்காரன் கிறிஸ்டோபர் மற்றும் முக்காடு போட்டிருந்த இளம் பெண்கள், ஒருத்தி இடுப்பில் குழந்தை, பள்ளிக் கூடத்தில் படிக்கிற துடிப்பான சிறுமிகள், முன்னும் பின்னும் ஓடும் துடுக்கான பையன்கள் என்று இருபது பேர் கொண்ட கோஷ்டி இது.

எல்லோரும் கையைத் தட்டிப் பாடிக் கொண்டு போக, பாட்டுக்கு இசைவாக கிதார் வாசித்தபடி அமேயர் பாதிரியார் வருகிறார். ராத்திரி ஒன்பது அடித்தபோது வைசியாள் தெருவில் இருந்து புறப்பட்டுக், காமாட்சி அம்மன் கோவில் தெரு வழியாக வந்து கொண்டிருக்கிறோம்

கூட்டத்தில் நடுநாயகமாக, நீண்டு புரளும் பஞ்சுப் பொதி போல வெள்ளைத் தாடி ஒட்ட வைத்து, அலங்காரமான சிவப்பு அங்கி அணிந்து கிறிஸ்துமஸ் தாத்தா குதித்து நடந்து வருகிறார். இந்த வீடு இந்த வீடு என்று அவர் குரல் கீச்சிட நாங்கள் நிற்கிறோம்.

சாண்டா க்ளாஸ் விக்தொ அங்கிள் அமேயர் பாதிரியாரைப் பார்க்க எதுவும் சொல்லாமலேயே எந்தப் பாட்டு என்று இருவருக்கும் தட்டுப்படுகிறது. எத்தனை வருடப் பழக்கம் இவர்களுக்குள்!

தோத்திரம் செய்வோமே ரட்சகனை
தோத்திரம் செய்வோமே

அமேயர் பாதிரியார் கம்பீரமான பாரிடோன் குரலில் எடுக்க, ஏற்று வாங்கி ஜோசபின் பாடுகிறாள்.

தோத்திரம் செய்வோமே ரட்சகனை
தோத்திரம் செய்வோமே

ஏற்று வாங்கி நாங்கள் எல்லாரும் பாடப் பனிக் காற்று மேலே தழுவி, லாந்தர் விளக்கின் மெலிந்து உயர்ந்த திரி நாளங்களையும் ஆட வைத்து நகர்கிறது.

நான் பாடிக் கொண்டே எங்கே நிற்கிறேன் என்று பார்க்கிறேன். ஈஸ்வரன் தர்மராஜா கோவில் தெரு. இந்த வீடுதான்.

வண்ணக் காகிதம் ஒட்டிச் செய்து உள்ளே நூறு வாட்ஸ் மின்சார பல்ப் ஒளி விடக் காற்றில் அசைந்த கிறிஸ்துமஸ் நட்சத்திரம் எல்லோரையும் வரவேற்கிறது.

இரண்டு வீடு தள்ளி இருக்கிற பழைய வீடு எனக்குப் பரிச்சயமானது. எல்லோருக்குமே தெரிந்த ஒன்று தான். பாரதியார் இருந்த வீடு அது.

அங்கே போய் எங்கள் கூட்டம் ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம் பாடலாம் என்று தோன்றியது. அடைத்த பழைய கதவுகள் விரியத் திறந்து உள்ளே இருந்து பாரதியார் வந்து விடுவார். அநேகமாக கப்பலோட்டிய தமிழன் படத்தில் எஸ்.வி.சுப்பையா மாதிரி அவர் இருப்பார்.

பாரதியாருக்கு தற்போதைய அண்டை வீட்டுக்காரர் வெளியே வந்து எல்லோருக்கும் சின்னச் சின்னதாக நேர்த்தியாகச் செய்த சாண்ட்விச் கொடுத்தார். பேப்பர் கப்பில் டீயும் உண்டு.

எங்கள் பாட்டுக்குழு நகர்ந்து லலி தொலெந்தெல் வீதிக்குள் நுழைய மனம் அதற்கு முன்பே அங்கே போய் நின்று விட்டிருந்தது.

தொலெந்தெல் தெருவில் அமேலி இருந்த வீட்டில் வெளிச்சம் இல்லை. கர்னல் மனைவி போன மாதம் ஏசுவில் உறங்கியிருந்தாள். கர்னல் பிரான்ஸ் போய் விட்டார். ஜோசபின் சொல்லித் தெரிய வந்தது இது.

’அமேலியையும் கூட்டி வந்திருக்கலாமே?’. ஜோசபினிடம் கேட்டேன்.

’அவ ரோசாலியோட நெல்லை போய்ட்டா.’.

’அங்கே என்ன விசேஷம்?’

‘ரோசாலி வீடு அங்கே தானே இருக்கு?’என்றாள் ஜோசபின். அதுனாலே?

’கூட்டுக் குடும்பம். அங்கே கிறிஸ்துமஸ் பிரமாதமா இருக்கும்னு சொன்னா ரோஸ்.. அமேலி நானும் வரேன்னா.. கூட்டிப் போயிருக்கா’.

அடைத்துப் பூட்டியிருந்த அமேலி வீட்டைப் பார்த்தபடி கடந்து போனேன். குறுகுறுப்பும் குற்ற உணர்ச்சியும் சந்தோஷமும் வெட்கமும் என்னுள் அலையடித்துப் போக, அடுத்த பாடலை அமேயர் பாதிரியார் ஆரம்பித்திருந்தார்.

கட்டிடம் கட்டிடும் சிற்பிகள் நாம்
கட்டிடுவோம் கிறிஸ்து ஏசுவுக்காய்

அமேயர் பாதிரியார் பிரான்ஸில் இருந்து வந்திருக்கிறார். கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில் தவறாமல் வந்து விடுவார். அவருடைய பிள்ளைப் பிராயம் இந்த ஊரில் தான் என்பதால் ஊர்ப் பற்று குறையவில்லை. என் ரெட்டைத் தெரு பித்து போல அது. அவருக்கு அறுபது வயது. அவர் வயதில் எனக்கு ரெட்டைத் தெருவோடு தியூப்ளே வீதியும் இந்த ஊரும் அப்படி ஒரு வெறியான ஈடுபாடாகி இருக்க வாய்ப்பு உண்டு.

’ஃபாதர் கால் வலிக்குது’.

பாட்டுப் பாடிக் கொண்டு வந்த ஒரு பிஞ்சு பிரஞ்சில் சொன்னது. ஜோசபின் சிரித்து அதைத் தோளில் சுமந்து கொண்டாள்.

’ஆட்டுக்குட்டியோடு வரும் மரியன்னை மாதிரி இருக்கே என்றேன்.

’வேணாம்டா, அவ்வளவு பரிசுத்தமும் நல்ல இதயமும் எனக்கில்லே. சாதாரண மனுஷி’, என்றாள் அவள் நடந்தபடி. அவள் கையைப் பற்றி நானும் நடந்தேன்.

ரிஷ்மாண்ட் தெருவுக்குள் எல்லோரும் திரும்பினோம். இன்னொரு வீட்டை இனம் காட்டினார் பாதிரியார். பாடியபடி வெளியே நின்றோம்.

ஆவலாய் ஏசுவின் வார்த்தை கேட்போம்
அவரே மூலைக்கல் ஆகிடுவார்

கடைசி அடியைப் பாடி நிறுத்த வீட்டு முற்றத்தில் எல்லோரையும் உட்காரச் சொல்லி லட்டும் டீயும் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள்.

குளிருக்கு இதமாக சாயா. பக்கத்தில் நட்புக்கு இதமாக ஜோசபின்.

உன் குரல் சொப்ரானோ தானே? ஜோசபினை விசாரித்தேன்.

’எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாவது தெரிஞ்சு வச்சிருக்கேடா. உன்னைப் பார்த்தா எனக்கே பொறாமையா இருக்கு’ என் நெற்றியில் திருஷ்டி வழித்துச் சொன்னாள் ஜோசபின்.

‘சொப்ரானோன்னா ஹை பிட்ச்லே நிக்கணுமே.. நீ மேல் ஷட்ஜமத்தை பிடிக்கறே.. ஆனா சட்டுனு கீழே மத்திமத்துக்கு வந்துடறே’ என்றேன்.

’அதெல்லாம் தெரியாதுடா. ஆனா சொப்ரானோ இல்லே.. ஹாஃப் சொப்ரானோவா ஒரு காலத்திலே இருந்தது’

‘அது என்ன ஒரு காலத்திலே?’ என்று கேட்டேன்.

‘பியானோ வாசிச்சு பாடின நேரத்திலே பாதி சொப்ரானோ வாய்ஸ் இருந்துது.. டாடி சொல்வார்.. இப்போ எதுவும் இல்லே.. ரயில் பாடகி..’.

’நீயா ரயில் பாடகி.. என் மானச சில்ப கோபுர காயகி’ அவள் காதில் சொன்னேன்..

’மலையாளத்திலே திட்டறியா.. நல்லா திட்டு..நீ இல்லாம திட்ட யார் உண்டு எனக்கும்?’

’மடச்சி, நீ என் மனசுலே .கோபுரம் எழுப்பி வச்சு உள்ளே இருந்து பாடறேங்கறேன்.. நீயானா..’.

’எப்படிப்பா கோபுரத்துலே உக்கார்ந்து பாடறதாம்’?

ஜோசபின் பாயிண்டைப் பிடிக்க, நான் மலையாளத்தில் எல்லாம் சாத்தியம் என்று பேச்சை மாற்றினேன்.

தூக்கிச் சுமந்து கூட்டி வந்த பிஞ்சு, லட்டை எச்சில் பண்ணிக் கொண்டே பக்கத்தில் வந்து என்னைக் கூர்ந்து பார்த்தது.

’அங்கிள், நீங்க பார்க்க நேடிவிடி டிராமாவிலே த்ரி வைஸ்மென்.. அதுலே ஒருத்தர் மாதிரி இருக்கீங்க’ என்றது அந்தக் குழந்தை.

‘நாளைக்கு நேடிவிடி டிராமா முதல் டிரஸ் ரிகர்சல்’ என்றேன் ஜோசபினிடம்.

அது வீடு வீடாகப் போய்ப் பாடும் குழு மாதிரி இன்னொரு கிறிஸ்துமஸ் ஸ்பெஷல். ஏசு அவதார நாடகம். வருடம் தவறாமல் நடத்துவது. ஒவ்வொரு வருடமும் அமேயர் பாதிரியார் தான் வசனம் எழுதுவார்.

‘பைபிளும் ஏசு அவதார நிகழ்ச்சிகளும் இனிமேல் மாறப் போறதில்லே. எதுக்கு ஃபாதர் வருஷா வருஷம் நேடிவிடி நாடகத்துக்குப் புதுசா வசனம் எழுதணும்?’

அமேயர் பாதிரியாரைக் கேட்டால் அவர் சொல்வார் -

’போன வருஷத்தை விட ஜீசஸ் எனக்கு இன்னும் நெருக்கமாகிட்டு இருக்காரே. பழைய ஸ்க்ரிப்டை எப்படி போடறது’?

இதுதான் அவருடைய வழக்கமான பதிலும் கூட. ஸ்கிரிப்ட் மட்டும் இல்லை, நடிகர்களும் மாறித் தான் வருவார்கள். இந்த வருஷம் சிறுவன் ஏசு என்னிடம் பேசிய பிஞ்சு. எபிபனி என்ற கிறிஸ்துமஸுக்கு பனிரெண்டாம் நாள் இரவில் வந்து ஏசுபிரானைத் தரிசிக்கிற மூன்று சான்றோரில் ஒருவர் நம்ம அந்த்வான்.

போகலாமா?

அமேயர் பாதிரியார் எழுந்து நின்று விசாரித்தபடி விக்தொ அங்கிளுக்குக் கண் காட்ட, அகார்டியனைக் கூடவே வரும் சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் வைத்து விட்டு கிதாரோடு வந்தார் விக்தொ.

ரிம் ஜிம் ரிம் ஜிம் என்று கிதாரின் நரம்புகள் உற்சாகமாக அதிர்ந்து குதித்துப் பாயும் நாதத்தைப் பிறப்பிக்க, கதனகுதூகலம் ராகமாக என் காதில் அது சுகமாகப் பாய்ந்தது.

அமேயர் பாதிரியார் பாட ஆரம்பித்தார். கை தட்டியபடி நாங்கள் தொடர்ந்தோம். மரைன் வீதியில் இருந்தோம் நாங்கள்.

இறைமகன் இங்கு வந்தார்
என்றும் என்னை ஆட்கொண்டார்
எந்தன் உள்ளம் பாடுது சந்தோஷம்

ஜோசபின் அடுத்து மந்தார ஸ்தாயிக்கு சுலபமாகக் குரலை நகர்த்தியபடி என்னைச் சற்றே பார்த்துச் சிரித்தாள்.

தேவாதி தேவனே ராஜாதி ராஜனே
எந்தன் உள்ளம் பாடுது சந்தோஷம்

அந்த சந்தோஷத்தை நான் முழுக்க முழுக்க உணர்ந்திருந்தேன்.

நான் பிடித்திருந்த லாந்தர் வெளிச்சத்தில் ஜோசபின் ரெம்ப்ராண்ட் ஓவியத்தில் மகதலேனா மரியம் போல் அழகாகத் தெரிந்தாள். பாடும் ஓவியம்.

கிறிஸ்துமஸ் மெல்ல வரட்டும். பண்டிகையை வரவேற்க என்றென்றும் இவளோடு கூடப் பாடிக் கொண்டு, கையில் பிடித்த ஒற்றை லாந்தரோடு இருளும் குளிரும் அப்பியிருக்கும் தெருக்களின் ஊடே நடந்து கொண்டே மிச்ச வாழ்க்கையைக் கழிக்க வேணும்.

ஜோசபின் முடித்ததும் கூட்டமாக ஆமென் பாட, கவுண்டர் பாயிண்டாக நான் ஐந்து வினாடி தாமதமாகச் சஞ்சரித்து இணைந்து கைகாட்ட அழகாக அலையலையாக நகர்ந்து போன ஆமென் வரிகளே அற்புதம்.

ஆமென் அல்லெலுயா ஆமென் அல்லெலுயா
ஜெயம் ஜெயம் அனந்த ஸ்தோத்திரா

அமேயர் பாதிரியார் கையைத் தட்டிக் கொண்டே லாரிஸ்தொ வீதியில் பிரவேசித்தார். சாண்டா க்ளாஸ் கிதாரை பக்கத்தில் வந்த பையனிடம் கொடுத்து விட்டு தலையில் இட்டிருந்த கம்பளிக் குல்லாயைக் கழற்ற, நான் அவர் பக்கம் நின்று தொடர்ந்தேன் –

அன்றன்று அப்பம் தந்து ஆசிர்வதிப்பீர்
அளவில்லா நலந்தந்து என்னை நிறைப்பீர்

ஜோசபின் ஆமென் அல்லுலுயா பாடும் பொழுது எதிர் வீட்டு காம்பவுண்டில் ஏதோ சத்தம். நான் பார்க்க ஒரு வினாடி அங்கே ஓரமாக நின்று முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு இளம் ஜோடி கண்ணில் பட்டது. ஜோசபின் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தபடியே பாட்டைத் தொடர்ந்தாள்.

என்னடா திடீர்னு சவுண்ட் பாக்ஸ் தகராறா?

அவள் என் விலாவில் விரலால் குத்த, யார் ஜோஸி அது என்று அவளைப் பார்க்காமல் கேட்டேன்.

அவள் சொல்லாவிட்டாலும் அந்த ரெண்டு பேரும் நானும் அமேலியும் தான். அந்த முத்தத்திலும் ஒரு அழகு இருந்தது. அதற்கப்புறம் பிரிந்திருந்தால் அழகு மேலும் கூடியிருக்கும். அவ்வப்போது குற்ற போதம் அப்புறம் எப்போதும் மனதில் ஏறாது.

’அந்தப் பையன் நல்லா கீ போர்ட் வாசிப்பான். அந்தச் சின்னப் பொண்ணு கிடாரிஸ்ட். ரெண்டு கலைஞர்கள் கிறிஸ்துமஸ் நேரத்திலே காணாமப் போயிட்டாங்களே..அடுத்த வருஷமாவது கிறிஸ்துமஸ் கரோல் பாட நம்மோட காயர்லே வராங்களான்னு பார்க்கலாம்’.

அமேயர் பாதிரியார் நாங்கள் பார்த்த திசையில் பார்த்து சிரிக்காமல் சொல்ல ஜோசபின் சிரித்தாள்.

‘ஆனாலும் உங்களுக்கு ரொம்பவே நம்பிக்கை ஃபாதர். அவங்க வந்து வாசிக்காட்டாலும் ஜோசபினும் நானும் வருவோம்’ என்றேன்.

நிமிர்ந்து பார்த்து ஜோசபின் சொன்னாள் – ஃபாதரை விட உனக்கு நம்பிக்கை அதிகம். என் வாழ்த்துகள்’.

நம்புவோம். அடுத்த வருஷம் இங்கே பட்ட மேல் படிப்பு. இதே காலேஜ். கயல். ஜோசபின். இதே மாதா கோவில். இதே கடற்கரை.

ஷாம்பேன் தெருவில் எங்கள் ஊர்வலம் நுழைந்த போது ஜோசபின் அடுத்த பாட்டைத் தொடங்கினாள். ஊர்வலத்தில் பின்னால் நின்ற முதிய பெண்கள் ஆர்வமாக முன் வரிசைக்கு வர சங்கீதம் உயர்ந்தது.

சீர் ஏசுநாதனுக்கு ஜெய மங்களம் அதி
திரியேக நாதனுக்கு சுப மங்களம்

அழிக்கம்பிகள் போட்ட கதவு. என் ரெட்டைத் தெரு வீட்டை நினைவு படுத்தும் வாசல் கதவுகள். அங்கு போல் மூன்றே படிகள்.

இந்த வீடும் நான் சுபாவமாக உள்ளே பிரவேசித்து இருந்து, கலந்து உரையாடி மகிழும் இடம் தான். விக்தொ அங்கிள் வீடு இது.

பாடல் முடிந்த போது நான் விக்தொ அங்கிளிடம் சொன்னேன் -அங்கிள் உறக்கம் வருது நான் நாளைக்கு வரேன்

நான் விடை பெற்றபோது கூடவே ஜோசபினும் புறப்பட்டாள்..

தெ குடிச்சுட்டுப் போங்களேன் ரெண்டு பேரும் என்றார் அங்கிள். நாளைக்கு என்றாள் அவளும்.

‘ஜாக்கிரதையா இந்தப் பொண்ணைக் கொண்டு போய் எல்லையம்மன் கோவில்லே அவங்க வீட்டுலே விட்டுடுங்க மிஸ்ஸே’ என்றார் விக்தொ. அந்தப் பெண்ணைக் கையைப் பிடித்து மெல்ல அழைத்துப் போகும் போது அமேயர் பாதிரியார் புன்னகை பூத்தார். நாளைக்கு கரோல் நிறையப் பாடணும் என்றார் ஜோசபினிடம் அவர்.

தெருக் கோடி வரை எதுவும் பேசாமல் எங்கள் சைக்கிள்கள் இருட்டில் சீராக முன்னேறியபடி இருந்தன.

’காலையிலே ஆறரை ஷிப்ட்.. இப்போவே பனிரெண்டு மணி ஆக இன்னும் பத்து நிமிஷம் இருக்கு’ என்றேன்.

’அஞ்சு மணி நேரம் அசந்து உறங்கினா களைப்பெல்லாம் பஞ்சு பஞ்சாப் போகும்’ என்றாள் ஜோசபின்.

‘கொஞ்சாதே குயிலே’ என்றேன். இடது கையை சைக்கிள் ஹாண்டில் பாரில் இருந்து எடுத்து ஓங்கி என்னை அடிப்பது போல் பாவனை செய்தாள். அந்தக் கரத்தை இறுகப் பிடித்து முத்தமிட்டு விடுவித்தேன்.

மூன்று தெரு சந்திப்பு. இங்கே நாங்கள் பிரிந்து அவரவர் வழி போக வேண்டும். நின்றோம்.

ஸ்வீட் டிரீம்ஸ் என்று வாழ்த்தினாள் ஜோசபின். நீ வந்தாத்தான் என்றேன்.

‘அய்யே நான் எதுக்கு, கயல் இருக்காளே உனக்கு?

நான் சைக்கிள் சரியாமல் கால் ஊன்றியபடி அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொள்ள முயற்சி செய்ய, ராஜா இது போதும் என்று என் தலையில் மிக மெல்ல ஒரு முத்தம் பதித்தாள் ஜோசபின் ராஜகுமாரி.

ராஜகுமாரன் தங்கத் தேரில் வந்து தூக்கிப் போகும் கனவு வர வாழ்த்தினேன். அரை மணி நேரத்துலே மறுபடி நம்மில் யார் கனவிலாவது சந்திக்கலாம் என்றபடி கையசைத்து விடை பெற்றாள்.

என் கையைப் பற்றி அழுத்தி விட்டு குளிரை மிச்சம் வைத்து விட்டு அவள் போனாள். மனம் இலக்கில்லாமல் அலை பாய்ந்தது.

கயல், ஜோஸ்ஸியையும் நான் கட்டிக்கறேனே..

ஜோசபின் சம்மதிச்சாளா?

அதை அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.

ரெண்டு பேரைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறது சட்டப்படி குற்றம் உன்னை மாதிரி இந்துவுக்கும் ஜோசபின் மாதிரி கிறிஸ்துவப் பொண்ணுக்கும் அதே சட்டம் தான்.

எனக்கு ஜோசபின் வேணுமே.

உனக்கு ஜோசபின் வேணும்னா நீ அந்த ஸ்த்ரியோடு கூடப் போ என்று திருவசனம் சொல்லுது.

கயல் எப்போ அமேயர் பாதிரியார் மாதிரி ஆகம வசனம் போல அங்கங்கே அன்றாடப் பேச்சில் சேர்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள்?

ஒரு வாரமாக கிறிஸ்துமஸ் பாட்டுக் குழுவில் என் வாக்கும் வசனமும் மாறிப் போனதோ?

மனம் சலசலத்து ஓய தியூப்ளே வீதிக்கு வண்டி ஊர்ந்தது. எல்லா சர்ச்களிலும் மணிகள் சேர்ந்து ஒலித்தன. கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்தைய சனிக்கிழமை பிறந்திருக்கும் நேரத்தில் நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

’என்ன, பஜனை கோஷ்டியிலே இருக்கியாமே?’

காலையில் அடித்து எழுப்பிய டெலிபோனில் கயல் கேட்டாள்.

’யார் சொன்னது அன்பே’? ஆவலோடு விசாரித்தேன்.

’தெருத் தெருவா லாந்தர் விளக்கைத் தூக்கிட்டு ஓசன்னா பாடிட்டுப் போறியாமே. என்ன பிரசாதம்? வாத்து முட்டை போட்ட கேக்கா’?

’முட்டை போட்டா வேணாம்னா சொல்லப் போறேன்? இதிலே வாத்தென்ன, வான்கோழியே கிடைச்சாலும் சரி தான்’..

’நீ விதவிதமா கோழி பிடிச்சே ஓஞ்சு போயிடுவேடீ..’ என்றாள் கயல். டீ என்ற அந்த விளியில் தடவிய செல்லம் இனித்து வழிந்தது.

’எத்தனை கோழி பிடிச்சிருக்கேன்’? சாதுவாகக் கேட்டேன்.

’அது உனக்கே தெரியும். கில்லாடிடா நீ/

போயும் போயும் ஒரு கேக்குக்கா இத்தனை பேச்சு? நீ கொடு. திங்கறேன். வெளியிலே யார் கொடுத்தாலும் வேண்டவே வேண்டாம்.

’வேண்டாமா? யாரு கிட்டே ரீல் சுத்தறே? உன்னை முழுக்க எனக்குத் தெரியும்டா’ என்று கிண்டல் அடித்தாள் கயல்.

’என்னை முழுசா எப்போ பார்த்தே’என்று கேட்டேன்.

’சீய்ய் நல்லா பேசிட்டு இருக்கும்போது கழனிப் பானை கேஸாயிடுறே பாரு..’…

’ ஓ.கே கேக்கை எனக்குப் பிடிக்காத லிஸ்ட்லே சேர்த்துடறேன். போதுமா என் கம்பளிப் பூச்சியே’

‘கம்பளிப் பூச்சி அடுத்து வண்ணாத்திப் பூச்சியாகும். நீ மக்காவே இருப்பே எப்பவும். கயல் சபித்தாள். அவளுக்கு இல்லாத உரிமையா?

‘சரி, அப்படியே இருந்துட்டுப் போறேன். அப்பவும் கேக் சாப்பிடப் போறதில்லே’ என்று சூளுரைத்தேன்…

’உலக மகா அழகி கொடுத்தா கேக் என்ன, கேக் அடச்சு வந்த அட்டை டப்பாவைக் கூட தின்னுடுவே நீ .. எஸ் சொல்லுடா .. சொல்லு உய் உய்’.

கயல் குயில் கிண்டல் செய்கிறாள். எழுந்து தலை சீவாமல் ப்ரஷ் கூட பண்ணாமல் சொக்கிப் போய் உட்கார்ந்திருக்கிறேன்.

‘தண்ணி நிக்கறதுக்குள்ளெ குளிச்சுட்டு துணி போடுங்க தம்பி.. அப்புறம் துவைக்கலேன்னு பீரோவிலே போய்ச் சொல்லக் கூடாது’.

வீட்டு வேலை பார்க்கும் தனம்மா பின்னால் வாளியும் கையுமாக நின்று சத்தம் போட, இந்தம்மா தாண்டா லாயக்கு உன்னை துரத்தி அடிக்கறதுக்கு என்று அபிப்பிராயப்பட்டாள் கயல்.

ஃபோனை வைக்கும் முன்னால் நேடிவிட்டி நாடகம் மாலை ஐந்து மணிக்கு என்று நினைவு படுத்தினேன் அவளிடம். கயலோடு போய் கலந்து கொள்வதை விட வேறே என்ன சந்தோஷம் இருக்கப் போகிறது?

பிற்பகல் நாலு மணி. காபி ஹவுஸ் வாசலில் கம்பீரமாக லாம்ப்ரட்டா ஸ்கூட்டர் வந்து நிற்கிற சத்தம். கயல் தான்.

வெள்ளை சுடிதாரில் அமெரிக்கையாக அவள் ஸ்கூட்டரில் இருந்து இறங்கினது மின்னல் வெட்டியது போல் இருந்தது. வல்லூரி மாதிரி ஸ்கூட்டரில் பின்னால் உட்கார்ந்து போக மட்டும் இனி வாழ்க்கை முழுக்க எனக்குக் கொடுத்து வைத்திருக்குமோ அல்லது அதுவும் கிடையாதோ தெரியவில்லை..

ஓர மேஜை அருகே உட்கார்ந்தோம்.

அதென்னடா நேடிவிட்டி டிராமா என்று கேட்டாள் கயல். ஏசு பிறந்த கதை என்றேன் நான்.

அதில் என்ன விசேஷம்?

சில பேர் வருஷா வருஷம் நடிப்பாங்க. அப்படி ஒருத்தர் நம்ம பிரண்ட்.

யாரு?

அந்த்வான்.

அந்த்வானா? ஆச்சரியத்தோடு கேட்டாள் கயல்.

’ஆமா, இருபது வருஷம் முந்தி ஏசுவா வந்தான். குழந்தை ஏசு. அப்புறம் சிங்கம், புலி, காட்டில் மரம், ஆட்டுக்குட்டி இதெல்லாம். இந்த வருஷம் மூணு சான்றோர்லே ஒருத்தர்’, என்றேன்.

’அந்த்வானுக்கு குரல் ஒத்துழைக்காதே’.

‘அவன் சமாளிச்சுடுவான். எப்படின்னு தான் பாக்கப் போறோம்’ என்று கயலைக் கிளப்பினேன்.

’ஏண்டா, ப்ளம் கேக்கு வாங்கித் திங்கலாம்னு ஆசை காட்டி கூட்டி வந்தே. இப்போ உனக்கும் பெப்பேங்கறே திருட்டுத் திம்மாடி’

உட்கார்ந்தபடியே அருகே நெருங்கி வந்தாள். மோகம் மூண்டெழுந்து அரைக் கண் மூடி நான் ரசித்து இருக்க உயிர் போகிறதுபோல் காலில் மிதித்து நக்ர்நதது அந்த இடாகினிப் பேய். கண்ணில் நீர் வர, வலி.

வலித்தபடி, ரசித்தபடி, ‘அது திம்மாடியில்லே.. தெம்மாடி,’ என்று கயல் சொன்னதைத் திருத்தியபடி, வெய்ட்டர் சவரிராயனைத் தேடினேன். இன்னும் ஆர்டர் கொடுக்கவில்லை என்று நினைவு வந்தது. இவ்வளவு நேரம் வராமல் இருக்க மாட்டாரே.

ஐந்து நிமிடம் சென்று கையில் வெறும் தட்டோடு களைத்துத் தளர்ந்து நடந்து வந்தார் சவரிராயன். அவர் இவ்வளவு கசங்கிய யூனிபார்ம் உடுத்தி பரிதாபமாக வந்து பார்த்ததே இல்லை.

யந்திரமாக போன் ஜூர் சொன்னார். யந்திரமாக ஆர்டர் எடுத்தார். ப்ளம் கேக் இல்லை என்றார் யந்திரமாக. அதோ சாப்பிடறாங்களே என்று அடுத்த டேபிளைக் காட்ட, அதுவா, சொல்றேன் தம்பி, ரொம்ப செலவாகுமே என்றார்.

ஒன்றுமே புரியாமல் அவரைப் பார்த்தேன். கனவு கண்டு விழித்த மாதிரி சட்டென்று பிரக்ஞை வந்து திசெலி திசெலி என்று நூறு சாரி சொன்னார். என்ன ஆச்சு ராயன் அண்ணே?

’வீட்டுலே மக பேறுகாலம். நேத்து தான் தொக்தொ சொன்னார் சிக்கலா இருக்கும்னு காசுக்கு என்ன செய்வேன் தெரியலே மிஸ்ஸே’.

அவர் கண் கலங்கியபடி உள்ளே போனார். காபி எடுத்து வந்தபோது கபேயில் கூட்டம் அதிகமாக, வேலையில் மும்முரமாகி இருந்தார்.

அப்புறம் சந்திக்கலாம் என்றாள் கயல் புறப்படும் போது. அவர் அவசரத்தில் தலை ஆட்டியபடி கேக் எடுக்கப் போனார்.

நாங்கள் சான் பால் மாதாகோவிலுக்குப் போனபோது சர்ச் வளாகத்தில் நாலு வாண்டுகள் பெரிய பவானி ஜமக்காளத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்க, ஒவ்வொரு பையன் பின்னாலும் அவன் வயசுக்கு இன்னொருத்தன் ஸ்டூல் போட்டு நின்று அதே ஜமக்காளத்தின் மேல் பகுதியைக் கூடிய மட்டும் உயர்த்திப் பிடித்ததைப் பார்த்தோம்.

அமேயர் பாதிரியார் எல்லோரையும் வணங்கி நாடகத்தின் கதை என்ன என்று சொல்ல ஆரம்பிக்க, கயல் இடைமறித்து, ‘பாதர், அதை பார்க்கத்தானே வந்திருக்கோம். நீங்க கம்முனு இருங்க’ என்று குரல் விட பாதிரியார் ரெண்டு கையும் எடுத்துக் கும்பிட்டு அந்தரத்தில் கதையை விட்டார்.

‘எனக்கு ஸ்கூல்லே எட்டாம் கிளாஸ் சயின்ஸ் எடுத்தார் பாதர். நான் தான் கிளாஸ்லேயே செல்லம்.. அப்புறம் தான் ப்ரான்ஸ் போனார்’ என்றாள் என் காதில். வாயில் ஏதோ மென்று கொண்டிருந்தாள்.

’கிராம்பு எனக்கெங்கேடி செல்லம்’ என்றேன் கிசுகிசுப்பாக.

ஒண்ணு தான் இருக்கு.

வேணும்.

கையில் எடுத்து மறைவாகக் கைமாற்றினாள். நாடகம் தொடர்ந்தது.

அழகாக தேவதை உடை அணிந்த ரெண்டு சிறுமிகள் தோளில் மாட்டிய பூக்குடலைகளோடு வந்தார்கள். பின்னால் நின்ற கோரஸ் பாடியது -

கப்பல் மூணு வந்தது கண்டேன்
கிறிஸ்துமஸ் திருநாள் காலை
கப்பல் ஏறி வந்தவர் யாரோ
கிறிஸ்துமஸ் திருநாள் காலை
குழந்தை ஏசுவும் அன்னை மரியமும்
கிறிஸ்துமஸ் திருநாள் காலை

அட்டையில் மண் போட்டு நட்டு வைத்த குழைகளில் ஒட்டி வைத்த நாலு ரோஜாப்பூவையும் பறித்தாகி விட்டது. ஆனாலும் பாட்டு நிற்கும்படியாக இல்லை. ஒரு தேவதை குடலையில் இருந்து திரும்ப பூவைச் செடிக்குப் பக்கம் கொண்டு போய் ஏசுவுக்கு ஸ்தோத்ரம் சொல்லி அதை ஒட்ட வைத்தது. அற்புதச் செயல் புரிந்த தேவதை போல் அடக்கமாகச் சிரித்தபடி அந்த ரோஜாவைத் திரும்ப குடலையில் இட, நானும் கயலும் இன்னும் நாற்பது பார்வையாளர்களும் ரசித்தோம்.

ஜோசபும் மரியன்னையும் பெத்லஹேம் விடுதியில் இடம் தேடி வருகிற காட்சி. விடுதிக்குள் தயங்கித் தயங்கி ஜோசப் ஆக நடிக்கும் பையன் நுழைய பின்னாலேயே மரியன்னை வேடத்தில் ஒரு குட்டிப் பெண். மரியன்னை அவசரமாக நுழைய, ஜோசப் இடுப்பில் பைஜாமா நிற்காமல் காலில் இறங்கி வழிகிறது. ஷேம் ஷேம் சீக்கிரம் வாடா என்று மரியன்னை அவசரப்படுத்த பலமான கைதட்டு. அதிகம் சத்தமாக ஒலித்தது அமேயர் பாதிரியாரின் கரவொலி தான்.

மூன்று சான்றோர் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். சான்றோருக்கு ரொம்பவே அதிகமான மேக்கப். கடைசியாக நெட்டைக் கொக்கு மாதிரி அந்த்வான் வந்து நாங்கள் எங்கே அடையாளம் கண்டு கொள்ள கஷ்டப்படுவோமோ என்று கவலையோ, என்னவோ மேடையில் இருந்து எனக்குக் கை காட்டினான்.

குழ்ந்தை ஏசுவைப் பார்க்கப் போறபோது வழியில் எல்லாம் டாட்டா காட்டிட்டுப் போகக் கூடாது என்று சான்றோரைக் கண்டித்தார் அமேயர்.

மூன்றில் இரண்டு சான்றோர் குழந்தை ஏசுவை வாழ்த்தியாயிற்று. அடுத்து அந்த்வான் முறை.

எங்கள் எங்கள் எங்கள் எங்கள்.

எதிர்பார்த்தபடி அதற்கு அப்புறம் அவனுக்கு வார்த்தை வசப்படவில்லை.

அவன் எங்களைப் பார்த்து சிரித்தான். இதெல்லாம் சகஜம் என்று அந்த்வான் முகத்தில் எழுதியிருந்தது.

உள்ளபடிக்கே அவன் அட்டகாசமாகச் சமாளிப்பதை நான் பார்த்தேன்.

அந்த்வான் குழந்தை ஏசுவாகத் தொட்டிலில் இருக்கும் சின்னக் குழந்தைக்கு திருஷ்டி கழித்து சொடக்கு போட்டு பாதத்தில் முத்தம் கொடுத்தான். அந்தக் குழந்தை உடனே அவன் முகத்தை நனைக்க, வாரியெடுத்துத் தோளில் சுமந்து ஆனந்த நடனம் ஆடினான். மாதாகோவிலையே அசைக்கும் அளவு கைதட்டல். அமேயர் பாதிரியாருக்கு ஆனந்தம் தாங்கவில்லை. இது போல் இன்னொரு சிறப்பான நடிகனை பார்த்ததே இல்லை என்றார் பெருமிதத்தோடு. நாங்கள் ஆமென் சொன்னோம்.

ஏசு குழந்தை அழ ஆரம்பிக்க, அதன் அம்மா ஓரமாக இருந்து பசியாற்றத் தொடங்கினாள்.

அஞ்சு நிமிஷம் இடைவேளை. ஏசுபிரான் ரெடியாகிட்டு இருக்கார்

அமேயர் அறிவிக்க, சர்ச் உள்ளே அவசரமாக நுழைந்து கொண்டிருந்த சவரிராயனைக் கண்டேன்.

பாதர், தயவு செஞ்சு எனக்காக பிரார்த்தனை பண்ணி இந்த சிலுவையைக் கொடுங்க. மகளுக்கு கட்டணும். ரொம்ப் பயமா இருக்கு

சவரிராயன் கையில் பிடித்திருந்த சிலுவை அவர் கை நடுங்கச் சேர்ந்து நடுங்கியது.

கவலைப்படாதேயும். ரட்சகர் ஏசுவில் நம்பிக்கை வையும். ஆரோக்கிய மாதா உம்மோடு என்றும் உண்டு. உமக்காக மன்றாடுகிறோம்.

அமேய்ர் பாதிரியார் சொல்ல, ஜோசபின் பாட ஆரம்பித்தாள்.. எனக்குப் பிடித்த பாட்டு தான்

இடைவிடா சகாய மாதா
இணை இல்லா தேவமாதா
பாவவினை தீர்ப்பாள் பதமுனை சேர்ப்பாள்
நிதம் துணை சேர்ப்பாயே.

ஜோசபினுடைய் சொப்ரானோ குரல் உருக்கமாக உயர்ந்து சான் பால் தேவாலயத்தை நிரப்பி மாதாவின் புண்ணிய சொரூபத்தை மன்றாடித் துதித்துக் கரைந்தது.

(அடுத்த இதழில் நிறைவு பெறும்)