Monthly Archives: October 31, 2016, 2:52 pm

New Novel : வாழ்ந்து போதீரே அத்தியாயம் 48 இரா.முருகன்

நாற்பத்தேழு அத்தியாயம் எழுதி முடித்து விட்டேன்.

வைத்தாஸ் சொன்னான்.

பதில் இல்லை. தொலைபேசியைக் காதோடு பொருத்திக் கொண்டு இன்னொரு தடவை கொஞ்சம் உரக்கவே சொன்னான் –

நாற்பத்தேழு அத்தியாயம் என் நாவலை எழுதி விட்டேன்.

தொலைபேசியின் அந்தப் பக்கத்தில் இருந்து மெல்லிய ஆனாலும் கண்டிப்பான குரல் கேட்டது –

வாழ்த்துகள். எங்கள் நாட்டின் இணையற்ற அரசியல் மற்றும் கலாசாரத் தூதுவரின் இலக்கியச் செயல்பாடுகள் சிறப்பாக நடைபெறுவது குறித்து அமைச்சரகத்தின் தலைமை அமைச்சர் என்ற முறையில் மகிழ்ச்சி.

இந்தியப் பின்னணியில் எழுதிய நாவல் இது. நாற்பத்தேழு அத்தியாயம் எழுதி விட்டேன். இன்னும் ஐந்தே தான்.

இந்தியப் பின்னணியில் நீங்கள் நாவல் எழுதியது குறித்து மக்கள் அதிபரின் சார்பில் ஆனந்தத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். மீதி ஐந்து அத்தியாயங்களையும், லண்டன் நகரில், மனதுக்கு இதமான சூழலில் இருந்து எழுதி முடித்து, அலுவலகப் பணிகளைத் தொடர வாழ்த்துகள்.

மகிழ்ச்சியும் நன்றியும். ஆனாலும் எனக்கு, நாற்பத்தைந்து வயதைத் தொடும் இந்த வைத்தாஸுக்கு ஓய்வு தேவை. நாடு திரும்ப வேண்டும். வருடக் கணக்காக வெளியே இருந்தாகி விட்டது.

நாடு திரும்ப வேண்டும் என்பது நல்ல சிந்தனை தான். மக்கள் அரசாட்சி அமைப்பின் தலைமை அமைச்சர் என்ற முறையில் மகிழ்ச்சி. எனினும் இப்போது திரு. வைத்தாஸ் உடனே லண்டனுக்குப் புறப்பட வேண்டும். அங்கே இருந்த தூதர், நாட்டுக்குத் திரும்ப அழைக்கப் பட்டுள்ளார். நிலவியலும் வரலாறும் சார்ந்த சமூகப் புரிதல் அடிப்படையிலும், சர்வதேச அரசியல் அணியமைதல் வழியிலும் அங்கே இருந்து செயல்படத் தகுதியான பிரதிநிதி வைத்தாஸ் இக்வனோ ரெட்டி என்று மக்கள் அதிபர் கருதுகிறார்.

நந்தினியிடம் இந்த மாதம் வருவதாகச் சொல்லி இருக்கிறேன். அவளுக்கும் என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆர்வமும் விருப்பமும் உண்டு.

மக்கள் அதிபர் அவர்களுக்கு உங்களை மறுபடி சந்திக்க ஆவலும் விருப்பமும் உண்டு என்பதில் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் நாளையே பொறுப்பை ஒப்புக் கொடுத்து விட்டு லண்டன் போக வேண்டும் என மக்கள் அதிபர் கூறியிருக்கிறார்.

நான் மக்கள் அதிபரின் கணவன். பதினேழு வருட தாம்பத்தியத்தில்

நீங்கள் மக்கள் அதிபரின் கணவர் என்பதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன். பதினேழு வருடத் தாம்பத்தியத்தில் என்று தொடங்கியது முழுக்கக் கேட்காவிட்டாலும் அந்தக் கால அளவு குறித்து மறுபடியும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். அடுத்த வாரம், எண் 10, டௌணிங் தெரு முகவரியில் பிரிட்டீஷ் பிரதமரை நீங்கள் அதிகாரபூர்வமான தூதராக மரியாதை நிமித்தம் சந்தித்து உரையாடி வர ஏற்பாடு செய்யப் படுகிறது.

என் நாவல். அதை முடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பெயர் வைத்தாகி விட்டது.

அதை உடனடியாகப் புத்தகமாக்க முடியுமானால் மக்கள் அதிபர் சார்பில் ஒரு பிரதி பிரிட்டீஷ் பிரதமருக்கு அளிக்கக் கோருகிறேன். அதனால் இரு நாட்டு உறவுகளும் கலாச்சார ரீதியாக மேம்படும் என்பதே மக்கள் அதிபரின் ஆசை. தங்களுக்கு நான் ஏதும் உதவி செய்ய வேண்டுமா?

சட்டை இல்லாத மேலுடலைப் பார்த்துக் கொண்டான் வைத்தாஸ். மார்பில் அப்பியிருந்த நரை புரண்ட முடிகள் ஆடி முடித்து சீக்கிரம் மேலே தகப்பன் வீட்டுக்குப் போகணும் என்று நினைவு படுத்தின. போகணும். அதற்கு முன்னே.

உதவியா, உங்களிடமா? எனக்கா?

டெலிபோனில் பேசியபடிக்கே பைஜாமாவைச் சரடு பிரித்து நழுவ விட்டு முழு நக்னன் ஆனான் அவன்.

தொலைபேசியைத் தாழ்த்திப் பிடித்துத் தன் அரைக்கெட்டிலும் பிருஷ்டத்தில் இறங்கி ஆசன வாயிலும் அதன் காதுப் பகுதியை அழுத்தித் தேய்த்து நன்றி சொல்லித் திரும்ப வைத்தான்.

பிரம்மாண்டமான ரெட்டைக் கட்டிலின் ஓரமாகப் படுத்தபடி பலமாகச் சிரித்தான் வைத்தாஸ். தூதரக முதல் தளத்தில் பெரிய படுக்கையறையில் எதிரும் புதிருமான சுவர்களில் முழுக்க நிறைத்திருந்த நிலைக் கண்ணாடிகளில் குறி சுருங்கி, முட்டைக் கண்ணாடியோடு கட்டிலில் ஓரமாகப் படுத்திருந்த நடு வயசு இளம் வயோதிகர்கள் போகலாம், புறப்படு என்றார்கள்.

நாவலை முடித்ததும் புறப்படலாம் என்றான் வைத்தாஸ். நீ உயிர் வாழ்வதே அதற்காகத் தானா என்று நிலைக் கண்ணாடி விருத்தர்கள் எதிரும் புதிருமாக நின்று அசிங்கமாகச் சைகை செய்தார்கள்.

இங்கே உனக்கு என்ன இருக்குன்னு இன்னும் கூடுதல் நாள் இருக்கப் பார்க்கறே?

வீராவாலி என்றான் சற்றும் யோசிக்காமல். கண்ணாடியில் நிறைந்திருந்த நடுவயது தொட்ட இளம் வயோதிகர்கள் கைகொட்டிச் சிரித்தார்கள்.

அவள் உனக்குக் கிடைக்க மாட்டாள் என்றார்கள் அவர்கள்.

கிடைக்காமலா அவள் வந்து நிறைந்து துளும்பி இருக்க நாற்பத்தேழு அத்தியாயம் நாவல் எழுதினேன்?

வீராவாலி கிடைக்காவிட்டால், கிடைத்தவள் எல்லாம் உனக்கு வீராவாலி தான்.

அவன் புரண்டு புரண்டு சிரித்தான்.

நந்தினியையும் வீராவாலி ஆக்கியிருந்தால் மக்கள் அதிபரோடு மட்டற்ற மகிழ்ச்சியில் நிலைத்து காலம் உறைந்து நிற்கக் கலவி செய்திருக்கலாமே என்று யோசனை கொடுத்த நிர்வாணமான அந்த இளம் வயோதிகர்களைப் பன்றிகளோடு கூடிச் சுகித்திருக்கப் போகச் சொல்லி நிலைக் கண்ணாடிகளின் மேல் முழுக்க வரும்படி திரையைப் பரத்தினான் வைத்தாஸ். பரபரப்பாக எழுந்து நின்றான் அவன்.

பரபரப்பாகச் செயல்பட்டு உருப்படியாக ஏதும் செய்யாமலிருக்க இன்று முதல் சில நாட்கள் கழியும். அதற்கு அப்புறம் வேறே மாதிரி பரபரப்பு. வேறே மாதிரி செயலின்மை. ஆனாலும் நாட்கள் நகரும். காலம் வேகம் கொள்ளும்.

இங்கே வேஷம் கட்டி ஆடுவதற்கும் வெள்ளை தேசத்தில் ஆடுவதற்கும் வித்தியாசம் உண்டென்பதை வைத்தாஸ் அறிவான். இங்கே ஆசியக் கறுப்பனும் ஆப்பிரிக்க நல்ல கருப்பனும் ஒரே போல என்று, கொஞ்சம் முயன்றால் நம்ப வைத்து முஷ்டி மடக்கிக் கை உயர்த்திக் காட்டி உறவு கொண்டாட வைக்கலாம்.

தில்லியில் பஞ்சாபிய கோதுமை வர்ணப் பெண்களும் ஆண்களும் மெக்சிக்கன் முகச் சாயைகளோடு வைத்தாஸை போடா கறுப்பா என்று பார்ப்பது தெரிந்தது தான். இங்கே நீக்ரோ என்பது இன்னும் செல்லுபடியாகும் சொல். வசை இல்லை.

இனக் கலப்பில் பிறந்து, சுருட்டை முடி இல்லாமல் கறுப்பு மட்டும் அதிகம் கொண்டு இந்திய முகச் சாயையோடு வருகிற வைத்தாஸ் அவன் உயரத்தாலும் பலத்தாலும் தான் அவமரியாதைகளில் இருந்து காக்கப் படுகிறான்.

சோனியான, குள்ளனான கலப்பு இனத்தவனை இங்கே காலில் போட்டுத் துவைத்து மிதித்து, நாட்படத் தேங்கி நாறும் சாக்கடையில் மல்லாக்கக் கிடத்தி வாயில் மூத்திரம் பெய்திருப்பார்கள்.

லண்டனில் அதை எல்லாம் மனதில் நடத்திப் பார்த்து விட்டுத் துரைகள் நல்ல இங்கிலீஷில் பொய் மரியாதை காட்டுவார்கள். மஞ்சள் பல் ஈறுவரை தெரிய சிரித்து நட்பு கொண்டாடுவார்கள். அவ்வப்போது வைத்தாஸுக்கு அனுபவப்பட்ட அந்தக் கள்ள உபச்சாரம் இனி சில வருடம் தொடர்ந்து கிடைக்கலாம். அடுத்த நாவலை அங்கே ஆரம்பித்து அங்கேயே முடிக்கலாம்.

டெலக்ஸ் இயந்திரம் உயிர் பெற்றது. யட்சி வந்து புகுந்தது போல் தலை அச்சு இடமும் வலமும் பிசாசு வேகத்தில் நகர்ந்து, காகிதத்தை உருட்டி உயர்த்தி தொடர்ந்து தட்டச்சு செய்து நிற்க, வந்த டெலக்ஸை நோட்டமிட்டான் வைத்தாஸ்.

நாளை மறுநாள் லண்டன் புறப்பட விமான டிக்கெட் எடுக்கப் பட்டது என்ற அறிவிப்பு. அடுத்த வாரம் வெள்ளிக்கிழமை பிரிட்டீஷ் நாடாளுமன்ற எதிர்க் கட்சித் தலைவரோடும் அன்று மதியம் பிரதமரோடும் முன்னிரவில் ஆளுங்கட்சித் தலைவரோடும் சிறு சந்திப்புகள் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்று குறிப்பு எடுத்துரைத்தது. என்ன எல்லாம் பேச வேண்டியிருக்கும் என்ற பட்டியலும் அடித்து இறங்கியிருந்தது.

மக்கள் அதிபர் விருப்பப்படி, இதெல்லாம் இதே படிக்கு ஒரு பிசகும் ஏற்படாமல் நடக்க வேண்டும் என்ற குறிப்போடு டெலக்ஸ் செய்தி முடிந்திருந்தது.

நந்தினிக்கு கற்பனையில் முத்தம் கொடுக்கக் கூட அவனுக்கு அனுமதி இல்லை. அவளை எப்படியோ இழந்திருக்கிறான் வைத்தாஸ். அவளை மட்டும் தனியாக நாடு திரும்ப அனுப்பியிருக்கக் கூடாது. ராணுவ ஆட்சியோ, வலிந்து புகுந்த குழு ஆட்சியோ, பெண்கள் கூடு திரும்ப ஒரு உத்தரவாதமும் இல்லை. மயில்கள் இருப்பது ஆட, அதிகாரமாக நடை பயில. அகவியபடி அச்சுறத்த. ஆண் பறவையோடு முயங்க இல்லை அவை எல்லாம் உயிர் கொண்டது. நந்தினி.

அவசரமாகக் குளித்து, அவித்த முட்டைகளை காலை உணவாக்கி, கண்ணியமானது என்று கனவான்கள் வகுத்த உடை அணிந்து, காரில் ஏறினான் வைத்தாஸ். நாட்டின் அதிகார பூர்வமான தூதராக, தூதரகத்தின் சிறப்புக் காரில் அவன் இங்கே பயணம் போவது முடியும் காலம் நெருங்கி வருகிறது. நந்தினி.

வேனலில் தகிக்கும் தில்லித் தெருக்களில் கார் கடந்து போனது. கைகளால் கரகரவென்று சுற்றிக் கரும்பு பிழிந்து அழுக்கு துணி மூட்டைக்குள் சுத்தியல் கொண்டு ஓங்கி அடித்து ஐஸ்கட்டிச் சிதறல் எடுத்துப் போட்டுத் தரும் தெருவோர வண்டிகள் ஊர் முழுக்க ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தன. பெரிய வெங்காயத்தைக் கடித்து மென்றபடி ஆக்ரோஷமான ஒரு சர்தார் பையன் தலைப்பாகையைத் தட்டி நேராக்கிக் கொண்டு கை காட்டினான். அரிசிச் சோறும் பருப்பும் கலந்து தட்டுகளில் நிறைத்து விற்கிற கடைகளை அடுத்து நின்ற குளிர் நீர் வண்டிக்காரர்கள் மெசின் கா டண்டா பானி என்று கூவிக் கொண்டிருந்தார்கள். பேட்டரி வைத்துச் சுழன்ற சக்கரங்களோடு அவற்றில் இருந்து கண்ணாடிக் குவளைகளில் பிடித்த குளிர் நீரைக் குடிக்க ஊரே அலை மோதியது. இனி இந்தக் காட்சிகளைக் காணப் போவதில்லை என்றைக்கும்.

பெரிய குவளை நிறைய ஐஸ் கட்டிகளைப் போட்டுக் கருப்பு நிறத்திலும் ரத்தச் சிவப்பு நிறத்திலும் கெட்டியாக இனிப்புச் சாறை அடுக்கடுக்காக விட்டு அவை பாளம் பாளமாக இடை கலக்காமல் தனித்தனியாக நிற்க, வெள்ளரி விதைகளையும், சப்ஜா விதைகளையும், வேக வைத்த சேமியாவையும் பெய்து விற்றுக் கொண்டிருந்த கடை வாசலைக் கார் கடந்து போனது. நந்தினி.

கொஞ்சம் காரை நிறுத்து.

அவசரமாகச் சொன்னான் வைத்தாஸ்.

வேனிற்காலப் பகலைத் தெருவில் நடந்து அனுபவிக்கும் உத்தேசத்தோடு கடை கடையாகப் பார்த்தபடி வந்த பஞ்சாபி மூதாட்டிகள் உற்சாகமாகக் கூச்சலிட்டபடி சூழ்ந்து நின்று ஏக காலத்தில் கடைக்காரனுடன் பேசினார்கள்.

ஜிகர்தண்டா வேணுமா சாப்?

கடைக்காரன் காருக்குள் குனிந்து பார்த்துக் கேட்டான்.

வேண்டாம், நீ அதிலே பால், பழம்னு, பிரசாதம் போல எல்லாம் போட்டுடுவே. அந்த கலவை சர்பத் தான் வேணும். இருக்கறதிலேயே பெரிய கிளாஸ் எடு.

கை காட்டினான் வைத்தாஸ்.

அது குழந்தைகளுக்கானது சார்.

டிரைவர் உத்தம் கபூர் கண்டுபிடித்ததைச் சொல்லும் தெளிவான குரலில் அறிவித்தான். அவனுக்கு அழகு காட்டினாள் கண்ணாடிக் குடுவையில் அந்த கலவை சர்பத் சுவையில் மூழ்கியிருந்த முதுபெண். பஞ்சாபியில் ஏதோ சொன்னாள் அவள் சிரிப்பு மங்காமல்.

கழுதைகளுக்கு அல்போன்ஸா மாம்பழ வாசனை தெரியுமோன்னு கேக்கறாங்க பாட்டியம்மா.

சிரித்தபடியே சொன்னான் டிரைவர் உத்தம் கபூர். அவனுக்கு இந்தச் சீண்டல் வேண்டித்தான் இருந்தது. எத்தனை வயசானால் என்ன, எதிரினத்தின் கிண்டலும் கேலியும் யாருக்குப் பிடிக்காமல் போகும்? போடி கிழவி, போடா பயலே என்று ஓங்கிக் கூவி, நிமிட நேரம் சிநேகிதம் பூண்டு குதூகலிக்க யாருக்கு இஷ்டமில்லை?

படாவாலா கிளாஸா சாப்? வென்னீர் விட்டு சுத்தம் செய்யச் சொல்லட்டா?

பதில் எதிர்பார்க்காத கேள்வியோடு இறங்கிய டிரைவர் கிழவிகளோடு உல்லாசமாகப் பேசியபடி, சர்பத் கலந்து தரக் காத்திருந்ததில் ஒரு காட்சி நேர்த்தி தெரிந்தது வைத்தாஸுக்கு. கறுப்பிந்திய கலாச்சார அழகு. நந்தினி.

ஆரஞ்சுச் சுளை போல வண்ணம் பூசிய உதடுகளோடு கலாசார அமைச்சரகத்துக்குள் நுழைந்தபோது கையில் ஃபைல்களோடு, கீழ் உத்தியோகஸ்தர்கள் சூழ, எங்கேயோ போய்விட்டு, அண்டர் செக்ரட்டரி சங்கரன் உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தது கண்ணில் பட்டது.

சென்ன சங்கரன் சாப் நலந்தானா?

அவன் கேட்க சின்னச் சங்கரன் ஓரடி முன்னால் வந்து, அவன் கையைக் குலுக்காமல் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். ரொம்ப இயல்பாக நேசம் பாராட்டியதாக அது இருந்தது. வைத்தாஸுக்கு அது பிடித்திருந்தது.

ஒன்று வைத்தாஸின் இந்திய முகமும் உடல் மொழியும் அவனைச் சக இந்தியனாக, விந்திய மலைகளுக்குத் தென்புறம் இருந்து இங்கே உத்தியோக நிமித்தம் வந்த திராவிடனாகக் காட்டி இருக்கும். வாயில் ஆரஞ்சு நிறச் சாயம் அவனை இன்னும் நெருக்கமான, சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களை மறுக்காத, பானகம் குடித்த சக இந்துவாக அடையாளம் சொல்லி இருக்கும்.

இதெல்லாம் இல்லாவிட்டால் சங்கரனுக்கும் வெளிநாட்டு பணி மாற்றம், அதுவும் ஐரோப்பிய நாட்டுக்குக் கிடைத்திருக்கும். லண்டன் போய் அங்கே பத்து வருடம் இருந்தால் இந்த உடல்மொழி உதிர்ந்து போகலாம்.

மூன்றாவதாகவும் ஒரு காரணத்தை வைத்தாஸின் எழுதும் மனது கற்பனை செய்தது. இந்த சங்கரனுக்குப் புதுசாகப் பெண் சிநேகம் கல்யாணத்துக்கு வெளியே கிட்டி அந்தப் பெண்ணை அணைத்து அணைத்து புது அணைப்பின் சுகத்துக்காக இவன் அலைகிறானாக இருக்கும். ஆண் தான். பாதுகாப்பாக அணைப்பில் ஒடுங்கி ஒரு வினாடி நிற்க வரும் நிம்மதி உணர்ச்சி அலாதியானது என்பதை வைத்தாஸ் அறிவான். ஒவ்வொரு வீராவாலியும் முதலில் கொடுக்கிற பாதுகாப்பு உணர்ச்சி ஆலிங்கனத்தில் தான் தொடங்கும். சற்றே காதைக் கடித்து பின் கழுத்தில் முகர. இது வீராவாலி இல்லை. சங்கரன்.

சங்கரன் தன் கேபினுக்கு வைத்தாஸை வழிநடத்திப் போனபடி கேட்ட்டான் – மக்கள் அதிபரின் தூதர் எம் இலாகாவிற்கு எழுந்தருளியதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசிக்கிறேன். கலாச்சார விழா ஏதும் உண்டா?

இல்லை என்று புன்சிரித்தான் வைத்தாஸ். நிறைந்த மார்போடு, எக்கச்சக்கமாக லிப்ஸ்டிக் அணிந்த, முப்பத்தைந்து வயது மதிக்கத் தக்கவளாக, அழகான ஒரு பெண் ஷங்கர் சாப் என்றபடி எதிரே வந்தாள். கூப்பிட்டபடி, வைத்தாஸ் மேல் இடிக்காமல் நாசுக்காக ஓரம் போனாள் அவள். போனபோது சங்கரன் மேல் முழுக்க மோதிப் போனதைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை வைத்தாஸ். நந்தினி.

கேரள் ஊரில் இருந்து ஃபோன் வந்தது உங்களுக்கு என்று சங்கரனிடம் செய்தி சொல்லி விஷமமாகச் சிரித்த அந்தப் பெண்ணைத் தன்னை மறந்து கண் கொட்டாமல் ஒரு வினாடி பார்த்தான் வைத்தாஸ். அவன் நகர் நீங்கப் போகிற தில்லி, கலவை சர்பத்தோடு கூட, மதர்த்த பஞ்சாபிப் பெண்களாலும் ஆனது. நந்தினி.

கேபினுக்குள் இதமாகக் காற்றைச் சுழல விட்டுக் கொண்டு ஒரு ஏர் கூலர் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் முன்னால் நின்றிருந்த நான்கைந்து பெண் எழுத்தர்கள் சங்கரன் வரக் கண்டு சிரிப்போடு இருக்கைகளுக்கு ஓடியது ரம்மியமாக இருந்தது. இந்தியப் பெண்களைப் பிரியப் போகிறான் வைத்தாஸ். அவர்கள் பற்றிய எல்லாமே அழகாகத் தோன்ற ஆரம்பித்திருக்கிறது.

நந்தினி. இங்கே பிறந்தவள் தானே அவளும். எப்படி இழந்தான்? ஏன் இழக்கணும்? நந்தினி.

நந்தினி. நந்தினி. நந்தினி. நந்தினி. நந்தினி. நந்தினி. நந்தினி. நந்தினி.

உங்கள் அவர், திருமதி மக்கள் அதிபருக்கு பரத நாட்டியமும் தெரியுமாமே?

சங்கரன் கேள்வி வைத்தாஸை இந்த உலகுக்குக் கொண்டு வந்தது.

அவன் பரதநாட்டியம் ஆடும் கலைஞன் போல் அழகாகப் புன்னகைத்துக் கைகூப்பினான்.

அவருடைய நாட்டியத்தை மறுபடி நான் பார்க்க சந்தர்ப்பம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. நான் திரும்புகிறேன்.

அளவான ஆச்சரியத்தை வெளிக்காட்டிய சின்னச் சங்கரன், உங்கள் வருங்காலம் பிரகாசமாக, தொட்டதெல்லாம் துலங்க இருக்கட்டும் என வாழ்த்தினான்.

வேறு நாட்டுக்கு தூதராகிறீர்களா? தில்லியில் இருந்து எங்கே பயணம்?

லண்டன் என்றான் வைத்தாஸ். அற்புதமான வாசகத்தைக் கேட்டது போல் இருகையும் மேலே உயர்த்தி ஆனந்தத்தை வெளிக்காட்டினான் சங்கரன்.

இந்த நாட்டில், முக்கியமாகத் தென்னியந்தர்கள் நடுவே, அதுவும் பிராமணர்களிடையே லண்டனும் பிரிட்டனும் புனிதமான ஸ்தலங்களுக்கும் பிரதேசங்களுக்கும் உரிய ஈடுபாடும், அன்பும், மதிப்பும் கொண்டு நினைக்கப் படுவது வைத்தாஸுக்குப் பழக்கமானது தான். இன்னும் காலனி மனப்பாங்கில் இருந்து வெளிப்படாத, அனுபவிக்காமல் படித்தும் படம் பார்த்தும் உணர்ந்து கொண்ட பழமையின் சுகம் கொண்டாடுதலை, சிவப்புச் சிந்தனையாளர்கள் கூட பிரியமாக வெளிப்படுத்தும் இந்த நாட்டை அவன் பிரிந்துதான் போகிறான்.

உங்கள் தோழி நலமாக இருக்கிறார்களா?

வைத்தாஸ் விசாரிக்க, சங்கரன் முகத்தில் பிரகாசமான சிரிப்பு மறுபடி குமிழிட்டது. அந்த அழகான, துறுதுறுப்பான யார்க்‌ஷயர் பெண்ணை நினைத்தாலே சந்தோஷமடைகிற அண்டர்செக்ரட்டரி நல்ல நண்பன் மட்டும் தானா அவளுக்கு?

தெரிசா இங்கே இருந்தபோது ஒரு சாயந்திர நேரத்தில் கன்னாட் பிளேஸ் கடை வீதியில் வைத்தாஸை அவர்கள் தற்செயலாகச் சந்தித்தார்கள். ஐந்து நிமிட உரையாடல் பக்கத்து விடுதியில் சாயாவும் பிஸ்கட்டுமாக இன்னும் பத்து நிமிடம் நீள, தெரிசா இந்திய வம்சாவளிக்கு மனுச் செய்திருக்கும் செய்தி வைத்தாஸுக்கு அறிவிக்கப் பட்டது.

அம்பலப்புழையில் வைத்தாஸும் இன்னும் மினிஸ்டரின் மனைவியும், தானும் கூட வாங்க ஆசைப்பட்ட பழைய வீட்டை தெரிசா வாங்க விரும்புவதாகச் சொன்னான் சின்னச் சங்கரன் அப்போது. மற்றவர்கள் அதன் உரிமை மேல் ஆர்வமில்லை என்று தெளிவாகச் சொன்னால், தெரிசாவுக்கு வீடு கிடைக்க வாய்ப்பு உண்டு என்றான் அவன். வீட்டு சொந்தக்கார மலியக்கல் தோமை குடும்பத்தின் சார்பில் விற்பனையை நடத்த இருக்கும் எம்ப்ராந்திரியிடம் அப்படியே தகவல் தெரிவித்து விடலாம் என்றும் சொன்னான்.

நான் வாங்கப் போவதில்லை என்று மிசிஸ் தெரிசாவிடம் சொல்லி விட்டேனே என்றான் வைத்தாஸ் அப்போது. எம்ப்ராந்தரியிடமோ அவர் மனைவியிடமோ அதைச் சொல்ல முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்றாள் தெரிசா.

வைத்தாஸ் கோட் பாக்கெட்டில் இருந்து ரோஜா நிறத்தில் ஒரு காகித உறையை எடுத்தான்.

நான் அவசரமாக நாடு திரும்புவதால் எம்ப்ராந்திரியை சந்திக்க முடியவில்லை. இந்தக் கடிதத்தில் அவருக்கு எழுதியிருக்கிறேன்.

வைத்தாஸ் படிக்கச் சொல்லிக் கொடுத்த கடிதத்தில், நந்தினியின் பெயரில் அந்த வீட்டை வாங்கி இளம் பெண்களின் முன்னேற்றதுக்காகவும் தொழிற்கல்விக்காகவும் பயன்படுத்த விருப்பம் தெரிவித்து எம்ப்ராந்தரி மனைவியிடம் கொடுத்திருந்த முந்தைய கடிதத்தை விலக்கிக் கொள்வதாகவும், வீட்டுக்காக முன் பணமாகக் கொடுத்த ஆயிரம் ரூபாயைக் கோவில் திருப்பணிக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளக் கோரியும், வீட்டை வேறு யாருக்கும் விற்பதில் தனக்கு மகிழ்ச்சியே என்றும் வைத்தாஸ் எழுதியிருந்தான்.

இதெல்லாம் எதுக்கு? நீங்க சொன்னீங்கன்னு தகவல் அறிவிச்சாலே போதும்.

சங்கரன் மரியாதையோடு சொல்லி, சேவகன் கொண்டு வந்த சாயாவை அன்போடு கொடுத்து உபசரித்தான். செண்ட் வாசனை மூக்கில் குத்த கேபின் உள்ளே வந்த பஞ்சாபிப் பெண் சங்கரனிடம் சிரிப்போடு தெரியப்படுத்தினாள் –

உங்கள் மீட்டிங் நேரம் வருகிறது சார்

நன்றி தில்ஷித் என்றபடி அவன் எழுந்தான். வைத்தாஸும் நன்றி சொல்லி எழ, அந்தப் பெண் ஒரு சிறு நோட்டுப் புத்தகத்தை நீட்டினாள்.

சார் பெரிய எழுத்தாளர்னு கேள்விப் பட்டேன். என் தங்கைக்கு இங்கிலீஷ் இலக்கியத்தில் ரொம்பவே ஆசை. சார் ஆட்டோகிராப் போட்டுக் கொடுக்கணும்.

புன்முறுவல் மாறாமல் கையில் ஆட்டோகிராப் புத்தகத்தை வாங்கிக் கையொப்பமிட்டுக் கொடுத்தான் வைத்தாஸ்.

தில்ஷித்துக்கு காலேஜ்லே படிக்கிற தங்கை உண்டுன்னு தெரிஞ்சிருந்தா, நானும் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருப்பேனே.

சங்கரன் சொல்ல, அந்தப் பெண் உலகில் உன்னதமான நகைச்சுவையைக் கேட்டது போல் குலுங்கிச் சிரித்தாள். பொய்க் கோபத்தோடு உதட்டைக் கடித்தபடி சங்கரனைப் பார்த்த பார்வையில், வைத்தாஸ் மட்டும் இல்லாவிட்டால் இன்னும் விஸ்தாரமாக இங்கே மெல்லிய சிருங்காரம் பூசிய ஒரு களியாட்டம் நடந்தேறி இருக்கும் என்று வைத்தாஸுக்குத் தோன்றியது.

இந்த இந்திய அதிகாரி இத்தனை சிங்காரம் பாராட்டுவதற்கு இடையிலும் பைல் படித்து பைல் நகர்த்தி பைல் உருவாக்கி வேலை பார்க்கிறான் என்பது மனதிலாக வைத்தாஸ் அவனை வாழ்த்திப் புறப்பட்டான். நிர்வாகத்தில் சிறந்த, பணிக்கு நடுவே காமம் பாராட்டுவதை நாசுக்காகச் செய்யும் அதிகாரிகள் கொண்ட நாட்டை அவன் பிரிந்து போகிறான். என்றென்றைக்குமாக.

அமைச்சர்கள், காரியதரிசிகள் என்று ஒவ்வொருவராக விடைபெற்று பிரதமரின் செயலாளரைச் சந்திக்க இரவு ஏழு மணி ஆனது.

பிரதமர் கொலம்பியா போயிருக்கிறார். வைத்தாஸ் நாடு திரும்புகிறார் என்று அறிய அவரும் துக்கம் அடைவார் என்று செயலாளர் சொன்னார்.

வந்த துக்கத்தையும் வரப் போகும் துக்கத்தையும் இல்லாமல் போக்க ரிப்போர்ட்டர்ஸ் க்ளப்பில் குளிர் பதனப்படுத்தப்பட்ட அறையில் தண்ணீர் கலக்காத ஸ்காட்ச் விஸ்கியும், ரம்மும் அருந்திச் சற்றே ஆறுதல் அடைந்தார்கள்.

அவன் வீடு திரும்ப ராத்திரி பதினோரு மணி.

எல்லா வியர்வைத் தடமும் கசகசப்பும் போக ஷவரில் நீராடி விட்டு வைத்தாஸ் படுக்கை அறைக்கு வர, கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்தவள் எழுந்து நின்றாள்.

வீராவாலி?

எதிரே நின்று கை நீட்டிக் கேட்கிற முழு நக்னனான கறுப்பரைக் கண்டு மலைத்த அந்தப் பெண் வெட்கத்தோடு தலை தாழ்த்தியதும் ஒரு அழகு தான்.

பியாரி என்று தன் பெயர் சொன்னாள் அவள்.

செப்பு நிறத்தில் வழவழத்த இடுப்பும், உருண்ட தோள்களும், சற்றே அகன்ற பற்களும், மை தீட்டிய இடுங்கிய கண்களுமாக, அவள் வீராவாலி இல்லை என்றால் வேறே யார் வீராவாலி?

கட்டிலில் அமர்ந்து அவளை மடியில் இருத்திக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு பிடரியில் அழுந்த முத்தம் வைத்து வைத்தாஸ் சொன்னான் –

நீ வீராவாலி தான்.

அந்தப் பெண் ஒரு வினாடி மௌனமாக இருந்தாள். அப்புறம் சொன்னாள்-

வீராவாலி என் அம்மா பெயர்.

சத்தம். பெரிய மரம் தரையில் சாய்ந்தது போல் தரையில் விழுந்தான் வைத்தாஸ். அந்த வேகத்தில் நிலை தடுமாறிக் கட்டிலில் சாய்ந்தாள் அவள். பார்வை தரையில் பதிந்திருந்தது. எழுந்து சுவர் ஓரமாக நின்றாள்.

நிலைக்கண்ணாடிகளில் எதிரும் புதிருமாக நக்னமான வயோதிகர்கள் வைத்தாஸைப் பார்த்தபடி மௌனமாக இருக்க, டெலெக்ஸ் உயிர் பெற்றது.

மக்கள் அதிபரின் விடுதலைத் தின உரை என்று பக்கம் பக்கமாக அது அச்சு மை பூசி நகர்ந்து போக அவசரமாகப் படுக்கை உறையை உருவி எடுத்து இடுப்பில் அணிந்து கொண்டான் வைத்தாஸ். தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து வெடித்து அழுதான் அவன்.

தவழ்ந்து, சுவரோரம் குனிந்து, அந்தப் பெண்ணின் பாதங்களை மென்மையாக முத்தமிட்டு, வைத்தாஸ் சொன்னான் –

நீ என் மகள்.

(தொடரும்)

New Short Story: குவியம் இரா.முருகன்

குழலி நடக்க ஆரம்பிக்கிறாள். விசில் சத்தம் தான் கணக்கு. அது கேட்டதும் பிரகாசமான இந்த வெளியில் ஒரு அன்னிய புருஷனோடு கை கோர்த்துக் கொண்டு நடக்க வேண்டும். ஐந்து அடி நடந்ததும் வலது புறம் திரும்ப வேண்டும். சந்தோஷமாக இருப்பதை அறிவிக்கப் புன்னகை பூக்க வேண்டும். அப்படியே அவன் கையை மெல்ல உயர்த்தி, பின் தாழ்த்தி, இறுகப் பற்றியபடியே தொடர்ந்து நடக்க வேண்டும். அவன் பெயர் தான் என்ன?

நீளமாக இன்னொரு முறை விசில் ஊதுகிறது. நிற்க வேண்டும். எங்கே இருந்தாலும் சிலை போல உடனே நிற்க வேண்டும். குழலி மட்டுமில்லை, அவளோடு போகிறவன், அவர்களுக்கு ரெண்டு அடி முன்னால், கருப்புத் திரவம் கிடந்த தகரக் குவளையை லகரியோடு பற்றிப் பிடித்து வாய் வைத்துச் சுவைத்தபடி ஆடி ஆடிப் போகிற ரெண்டு பேர், உதடு பெருத்த, சோனியான ஒரு பெண்ணுக்குத் தன் குவளையில் இருந்து அதே கருப்பு திரவத்தை ஊட்டி, இடுப்பில் கைபோட்டு அழைத்துப் போகிற இன்னொருத்தன், கையில் பிரம்மாண்டமான ப்ளாஸ்டிக் மல்லிகைப் பூப்பந்தோடு, வார்னிஷ் வாடை அடிக்கும் ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்து விந்தி ஆடியபடி சிரிக்கும் வெள்ளைப் பாவாடைப் பெண்கள், ஊஞ்சலுக்கு முன்னால் தரையில் கால் நீட்டி உட்கார்ந்து ஒருத்தியை ஒருத்தி அணைத்துக் கன்னத்தில் முத்தமிடும் நீல உடைப் பெண்கள், ஓரத்தில் நாட்டிய கம்பத்தில் ஏற முயலும், இடுப்பில் சிவப்புத் துண்டு அணிந்த அழகி எல்லோரும் இயக்கம் நிலைக்க வேண்டும்.

’முந்தானையை இப்படியா போட்டுக்க சொன்னது’?

கொசகொசவென்று தாடி வைத்து சதா ஜர்தா பான் மென்றபடி வரும் தடியன் கருப்பு நிஜாரில் கை தாழ்த்தி அசௌகரியமான இடத்தில் சொரிந்தபடி குழலியைக் கேட்கிறான். குழலியைக் கை பிடித்து நிற்கிறவன் இதுவும் கடந்து போகும் என்பது போல பார்க்க, குழலி அவசரமாக முந்தானையை விலக்கி மேலே இழுத்துக் கொள்கிறாள். குனிந்து பார்க்கிறாள். மார்பு புடைத்து முன் தள்ளிப் பக்கவாட்டில் உருண்டு திரண்டு தெரியும். அந்த நிச்சயத்தோடு தடியனும் திருப்தியாகப் பார்த்து ஒரு அடி முன்னால் போய்த் திரும்புகிறான்.

’கஸ்டமரைப் பார்த்து சிரிக்கறபோது வான்னு கண்ணாலே கூப்பிடணும். விலாங்கு மீன் மாதிரி வாயை ஓஓஓன்னு தொறக்கக் கூடாது’.

ஜடமாகக் நின்ற குட்டையனின் கையை ஆசையாகப் பற்றிக் கட்டிலுக்கு அழைக்கும் பார்வையோடு குழலி சிரிக்க, மேலாக்கு திரும்பக் கீழே விழுகிறது. நிஜார்த் தடியன் நகர்ந்து விட்டிருக்கிறான்.

அவன் கருப்பு கோலாவை உறிஞ்சத் தயாராக முன்னால் நின்ற ரெண்டு பேரையும் அதட்டுகிறான் – ’ஆஸ்பத்திரி மருந்து குடிக்கற மாதிரி மூஞ்சை வச்சுக்கிட்டா போகச் சொன்னது? முன்னே பின்னே குடிச்சதில்லையா’?

இன்னும் கொஞ்சம் முன்னால் போய் சோனியான பெண் இடுப்பில் கைபோட்டு அவளுக்கு கோலா ஊட்டியபடி நடந்தவனிடம் ஏதோ பேசும் முன் அந்தப் பெண் வாயில் வைத்த கோலா புரையேறி இருமுகிறாள், அவளை அதட்டி அடக்குகிறான் நிஜார்த் தடியன். சோனிப் பெண்ணுக்குக் கோலா ஊட்டியவனின் கை அவள் இடுப்பில் மண்ணுளிப் பாம்பு போல ஊர்கிறது. அதை சற்றே உயர்த்தி அவள் வயிற்றின் மேல் பரத்தி வைத்துவிட்டு அங்கே நின்றபடி குழலியின் மார்பைப் பார்வையிட்டுத் திருப்தி அடைந்ததாகத் தலையசைக்கிறான் நிஜார்த் தடியன். விசில் ஓங்கி ஒலிக்கிறது.

குழலி அவசரமாகப் புறப்பட்ட இடத்துக்குத் திரும்பி வந்து நிற்கிறாள். அடையாளத்துக்காகப் பக்கத்தில் இருந்த குத்து விளக்கை மனதில் வைத்திருந்தாள். அதை நகர்த்தி இருக்கிறார்கள் என்று திரும்பி வந்து நின்றதும் தான் படுகிறது. அதற்குள் தடியன் இரைகிறான். நிஜார்த் தடியன். மார்பு பார்த்துப் பார்த்துப் பசியாறாத விசில் தடியன். கூச்சலிடும் தாடிக்காரத் தடியன். அரையில் சதா சொரிந்து கொள்ளும் சீக்குக்கார வெறுந்தடியன் இரைகிறான் –

’புறப்பட்ட இடம் கூடத் தெரியாதா, என்ன பொம்பளை நீ? சாணி போட்ட மாடு மாதிரி நடை வேறே’.

எல்லாத் திட்டையும் வாங்கி, அது மேல் தோலில் மோதியதும், குரல் வராத நாலு கெட்ட வார்த்தை வசவோடு மனதுக்குள்ளேயே புதைத்து விடுகிறாள் குழலி.

சொரிந்துச் சொரிந்து உன் அரைக்குக் கீழே இருப்பதெல்லாம் அழுகிச் சீழ் வைத்து அறுந்து விழட்டும்.

சாபம் குழலி மனதில் புறப்பட்டுப் பறக்கிறது. சகதியில் ஊறிய உளுத்த மரப் பலகை போலப் பக்கத்தில் வந்து நின்ற கஸ்டமர் ஜடம் மறுபடி சுவாதீனமாக அவள் கையைப் பற்றிக் கொள்கிறது. நிஜார்த் தடியன் வயிற்றைப் பற்றிக் கொண்டு குனிந்து நிமிர்கிறான். அதற்குள் அறுந்து விழுந்திருக்காது.

தரையில் உட்கார்ந்து முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்த பெண்கள் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு உதட்டுச் சாயத்தைத் தீற்றியபடி திரும்ப அவர்களுக்கு விதிக்கப் பட்ட காரியத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள்.. ஒரு தடவை கன்னத்திலும் மற்றொரு தடவை உதட்டிலும் முத்தமிடும் படி அவர்களுக்குச் நிஜார்த் தடியன் புது உத்தரவு போட்டது உடனடியாக அமலாக்கப் படுகிறது.

பாட்டு உயர்ந்து எழுகிறது. இங்கிலீஷ்காரியை சிவகங்கை வாரச் சந்தையில் கத்திரிக்காய் விற்க அனுப்பியது போல சிவந்து நின்ற ஒரு இளம்பெண், தாவணியை இழுத்துச் சொருகிக் கொண்டு மாமா என்று இசையோடு பெண் குரல் அழைக்கும் இடத்தில் எல்லாம் பார்வையில் உருகி வழிந்து அசைகிறாள். ஊஞ்சல் பெண்கள் அவள் மேல் மோதாமல் சிரித்தபடி விந்தி விந்தி ஆடுகிறார்கள். குட்டையனோடு திரும்பி நடக்கிறாள் குழலி. அவன் ரொம்ப வியர்த்து வாடை வீசத் தொடங்கி இருக்கிறான். கஸ்டமர் நாற்றம். சினிமா ஷூட்டிங் நாற்றம். ராத்திரி நாற்றம்.

’டேக் போகலாம் சார்’.

தடியனும் இதரர்களும் காமிரா பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த துடிப்பான இளைஞனிடம் சிபாரிசு செய்ய, ஒன் டு ஒன் டு டு ஒன் ஒன் டு என்று விடாமல் காலடி எடுத்து வைக்கச் சொல்லி இங்கிலீஷ்காரியை சித்திரவதை செய்தவனும் திருப்தியாகி, போகலாம் சார் என்கிறான்.

குழலி திரும்ப விளக்குப் பக்கம் நின்று கஸ்டமர் கையைப் பிடிக்க, குப்பென்று அவனுடைய கஷ்கத்து வியர்வை நாற்றம் முகத்தில் அறைகிறது. வயிறு உம்மென்று காலையில் இருந்து மலச் சிக்கலில் அவதிப் படுவதை நினைவு படுத்திப் பிணங்கி நிற்கிறது. பழநியப்பன் அவளை வற்புறுத்தி அனுப்பிய போது அவனிடம் இதைச் சொல்ல வெட்கமாக இருந்ததால் சொல்லவில்லை.

’கைக் குழந்தையைப் பார்த்துக்க எனக்குத் தெரியாதா என்ன? பசிச்சா பால் கொடுத்துடறேன். மாவு இருக்கு இல்லே’?

பால்மாவு பற்றாக்குறை. வாங்கக் காசு இல்லை. வாங்குகிற பசும்பாலில் பாதி சிசுவுக்காக எடுத்து வைத்து விடுகிறாள். அது அரை லிட்டர் இருக்கும். அவ்வளவு தான். வளர்கிற குழந்தை, சின்ன வயிறு நிறைய எடை கட்டின பாலையும் கொஞ்சம் போல் பால் மாவையும் போட்டுப் புகட்டி விட்டு, தாய்ப் பால் கொடுக்கிறாள். அது ஏமாற்று வேலை தான். பால் வற்றி வரும் மார்பகங்களை வெறுமனே இழுத்துச் சுவைத்து ஏமாற்றத்தோடு உறங்கிப் போகிறது அது. என்றாலும் பால் சுரப்பு அடியோடு நிற்காததால் பூரித்து நிற்கும் ஸ்தனங்களை நிஜார்த் தடியன் கேமராவுக்குக் காட்டச் சொல்கிறான்.

பழநியப்பனுக்கு இதெல்லாம் தெரியாது. தெரிந்தாலும் கவலைப்பட மாட்டான். கூடப் படிக்கிற காலத்தில் இருந்த அந்த அலட்சியம், கூடப் படுக்கிற போது இன்னும் மூர்க்கமாகிறது. அந்த விழைவு தான் குழலியை வேர் பறித்து சென்னையில் இருந்து ஆந்திரத் தலைநகருக்குக் குடி பெயர்த்தி இருக்கிறது. எல்லா வேலைக்கும் மனுப் போட்டு எதுவும் இன்னும் அமையாமல் ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் அட்டை வாங்கிக் குட்டை ஜடத்தோடு நடக்க வைக்கிறது.

டேக் நம்பரை இயந்திரம் போல் சொல்லி கட்டையால் அடித்து டிராலியில் கேமரா நகர்கிறது. பின்னாலேயே நிஜார்த் தடியனும் இன்னொருத்தனும் ஆதரவாகப் பிடித்தபடி ஓடுகிறார்கள். டைரக்டர் பின்னால் பருந்துப் பார்வை பார்த்து நிற்க, கண்ணாடி போட்ட கேமிராமேன் தீவிழி விழித்தபடி டிராலியில் நகர்ந்து போக, இங்கிலீஷ்காரி இடுப்பு வளைத்து மாமனை அழைக்க, குழலி காமெராவின் வினாடி நேரப் பார்வைக்கு மார்பை திமிர்த்துக் காட்டி, காசுக்கு உடம்பு விற்கிற சிரிப்போடு குட்டைக் கஸ்டமர் கைபற்றி நடக்கிறாள். அவள் வயிறு திரும்ப இரைகிறது. கேமரா நிற்கிறது.

பிரேக் அறிவித்ததும் முதலில் கழிப்பறை போக வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. மூத்திரம் முட்டி நிற்கிறது. வயிறு கனத்தோடு அழுத்த, கால் வீங்குகிறது போல உணர்ச்சி. இன்னும் எத்தனை நேரம் இப்படி நடக்க வேண்டுமோ தெரியவில்லை. வேசையர் இல்லத்தில் புதுப் பெண்கள் வாடிக்கையாளர்களை ஆடி மயக்க, குழலி என்ற சற்றே வயதான வேசி ஜடமான குட்டையனை மயக்கி இழுத்துப் போகிறதும் பின்னணியில் ஒரு துளியாகக் காட்சி நீள்கிறது.

குழலியை இழுத்து வந்தவன் குட்டை இல்லை. ராஜா மாதிரி இருப்பான். பழநியப்பனுடைய ஓங்கு தாங்கான ஆறடி உயரமும், முகத்தில் தெளிவும், கணீரென்ற குரலும் அவளைப் புரட்டித் தான் போட்டன. அவனோடு கூட பிரஞ்சு படிக்கப் போகாமல் இருந்தால் அப்படித் தலை குப்புற விழாமல் வெகு இயல்பாக இன்னேரம் வேறே மாதிரி ஜீவித்துக் கொண்டிருப்பாள். அந்த உலகத்தில் கணக்கு வழக்கும், தணிக்கையும், ரிட்டர்ன் ஃபைல் செய்வதும், வரி கணக்கு செய்து கம்ப்யூட்டரில் பதிவதும் தான் உண்டு. காமர்ஸ் படித்து முடித்து சார்டர்ட் அக்கவுண்டண்ட் தேர்வு எழுத யத்தனங்கள் செய்திருந்த காலம் அது. ரொம்ப முன்னால் எல்லாம் இல்லை, ஒரு மூணு வருஷம் முந்தித்தான்.

ஆர்ட்டிகிள் க்ளார்க் ஆக பிரசித்தமான ரெண்டு ஆடிட்டர்களிடமிருந்து வரவேற்புக் கடிதம் வந்தது குழலிக்கு. சம்பளம் என்றெல்லாம் ஏதும் கிடையாது. அப்படியே இருந்து, சி.ஏ முடித்தால் போட்டிக் கடை போட்டு விடலாம். அழகான ஆர்டிகிள் கிளார்க் பெண்கள், ஆடிட்டருக்குப் புது வாடிக்கையாளார்களைச் சம்பாதித்துக் கொடுப்பார்கள். ஆடிட்டர்கள் கண்ணியமானவர்கள். அவர்கள் குட்டைக் கஸ்டமர் போல குழலி கையைப் பிடித்தபடி, வேசை வீட்டு நடனத்திற்கு பிருஷ்டத்தை ஆட்டிக் கொண்டு நடக்க மாட்டார்கள். கோடி கோடியாகச் சொத்தில் புரள்கிறவர்கள். அதற்கு ஆகக் குறைவாக வரி கட்டவோ, முடிந்தால் ஒரு சல்லி கூடத் தராமல் அனுபவிக்கவோ முனைந்தவர்கள். குழலி என்ற சார்டர்ட் அக்கவுண்டண்டுக்கு அவர்கள் மூலமே அல்லது அவர்களாகவோ வாழ்க்கைத் துணை கிட்டியிருக்கும். ராத்திரி ஸ்டூடியோ வெப்ப வெளிச்சத்தில் மலச் சிக்கலோடு நிஜார்த் தடியன்கள் சொல்லியபடி மாராப்பை விலக்கி ஊருக்கு உலகத்துக்கு மாரைக் காட்டச் சொல்லி அவர்கள் கேட்க மாட்டார்கள்.

குட்டையன் இன்னும் குழலி கையை விடாமல் நிற்கிறான்.

‘யோவ் கையை விடு’.

எங்கேயோ அந்தகார இருட்டில் வெறித்தபடி நிற்கிறான். அவன் கையை உதறி விட்டு கழிவறைகள் இருக்கும் இடத்துக்கு நகர்கிறாள் குழலி. ஆண்கள் பகுதியில் இருந்து கழிவறை வேலை முடித்துக் கை கழுவாத அசுத்த ஆண்கள் செட்டுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதோ பெண்கள் பகுதி.

கொஞ்சம் முன்பே வந்திருக்க வேண்டும். குழலி போல ஜூனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகளும், சாப்பாடு பரிமாறுகிற, மேக்கப் உதவி செய்கிற, நடனம் ஆடும் பெண்களுக்கு ஒத்தாசை செய்கிற என்று சகல விதமான பெண்களும் மொத்தம் இரண்டே கழிப்பறைகளைப் பங்கு வைக்க வேண்டும். இங்கே இடம் கிடைத்துத் திரும்புவதற்குள் நிஜார் தடியன் விசிலை ஊதிக் கூப்பிட்டு விடுவான்.

எதிரே வெள்ளையும் சள்ளையுமாக பளிங்குக் கல் இழைத்த கழிவறைகள் தட்டுப் பட்டன. அவை சதா பூட்டி வைத்திருப்பவை. இன்று ஏனோ திறந்திருந்தன. குழலி அதில் ஒன்றுக்குள் அவசரமாக நுழைகிறாள்.

வயிற்றில் அடைப்பு சகல விதமான சத்தமாகவும் வெளியேற முயற்சி செய்து தோல்வி கண்டு வயிற்றுக்குள்ளேயே கொஞ்சம் கீழிறங்கி ஆயாசமளித்தது. கூடவே சனியனாக, எந்த நேரமும் மாதவிலக்கு வந்து விடலாம். கைப்பையில் நாப்கின் வைத்திருந்த நினைவு. பார்க்க வேண்டும்.

போனதை விடக் களைத்துக் கண் இருளக் குழலி திரும்பி வரும்போது பின்னால் கழிப்பறைப் பெண்களிடம் வேகமாக இந்தியில் புகார் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள் கறுப்புப் பட்டுத் தாவணி அணிந்த, வெளுத்த நாட்டியக்காரி.

’கண்டவங்க எல்லாம் வந்து போகற இடமா ஆக்கிட்டீங்க. நான் ஷெட்யூல் தவற விடக் கூடாதுன்னு இங்கே சொந்த செலவிலே ஃப்ளைட்லே வந்து எல்லா கஷ்டத்தையும் சகிச்சுட்டிருக்கேன். டாய்லெட் கூட சுத்தமா இல்லே இங்கே. டைரக்டர் எங்கே? இப்பவே சொல்லியாகணும்’.

நடந்தபடி ஓரக் கண்ணால் குழலி பார்க்க, வெள்ளைத் தோல் வெறுப்பை அவள் மீது உமிழ்ந்தது தெரிகிறது. குழலி ஒரு வினாடி நின்று பதில் சொல்வதற்குள் இங்கே சத்தம் கேட்டு நிஜார் தடியன் நேரே வந்து சேர்ந்து விட்டான். பெண்கள் கழிப்பறைப் பிரதேசம் என்ற நினைவு இல்லாமல் அவன் அங்கே நின்று வெள்ளைக்காரியிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டிருக்கக் குழலிக்கு ஒரு ஆசுவாசம். இவன் போய்த் தான் விசிலை ஊத வேண்டும். அதற்குள் குழலி செட்டுக்குள் பத்திரமாகப் போய்ச் சேர்ந்து விடுவாள்.

’அறிவு இல்லையா? மெயின் ஆர்ட்டிஸ்ட்க்குன்னு வச்சா கால்நடை மாதிரி நீ போய்ட்டுப் போறியே. கண்ணு எங்கே பிடரியிலா இருக்கு? முன்னே பின்னே சினிமாவிலே நடிச்சிருக்கியா இல்லே மத்தது செய்ய கிடைக்காமே வந்தியா’?

குழலிக்கு அழுகை பொங்கி வருகிறது. அடக்கிக் கொள்ள வேண்டிய தருணம். பழநியப்பனுக்காக எது எதுவோ பொறுத்துக் கொண்டாகி விட்டது. இது அவள் இல்லை. அவளுடைய பிரஞ்ச் அறிவு இங்கே பயன்படாது. அமேலி, டெலிகாட்டஸன், லா ரெக்லெ தூ ஷு என்று பிரஞ்சு சினிமாக்களை அலசிக் கலந்துரையாடும் திறமைக்கு இங்கே வேலை இல்லை. அமேலியில் மளிகைக் கடைக்காரனாக நடித்த உபேன் கான்ஸலியை பேட்டி கண்டு இலக்கியப் பத்திரிகையில் எழுதியதும் பிரஞ்சு டைரக்டர்களோடு கலந்துரையாடலாகத் தென்னிந்திய சினிமாவையும் ப்ரஞ்ச் சினிமாவையும் ஒப்பிட்டதும் இங்கே ஒப்பேறாது.

பட்டப் படிப்பு சான்றிதழ் கூட இல்லாமல் உடுதுணியோடு வந்தவளுக்கு பிரஞ்சு மொழி கனவாக, சினிமா சோறு போடுகிறது. துணை நடிகையாக்கி நடக்கச் சொல்லிச் சிரிக்கிறது. நடந்தால் தான் தாக்குப் பிடித்து நிற்கலாம். நட.

கண்ணை முந்தானையால் அழுந்தத் துடைத்தபோது குழந்தை நினைவு வருகிறது. அவமானம் எல்லாம் பொறுக்க வேண்டியது அவனுக்காகத் தான் முதலில். பழனியப்பன் எக்கேடும் கெட்டுப் போகட்டும். கிடைத்த அட்வான்ஸில் அவள் பால் மாவு வாங்கி வைத்திருக்கிறாள். மீதிப் பணம் நடித்து முடித்து விடிகாலையில் கிடைத்ததும் குழந்தைக்கு ஒரு சட்டையும் பொம்மையும் வாங்கியது போக மீந்ததைத் தான் பழநியப்பனுக்குத் தருவாள்.

விசில் ஒலித்ததும், புகைத்துக் கொண்டிருந்த சிகரெட்டை காம்பவுண்ட் சுவர்ப் பாறாங்கல்லில் தேய்த்து அணைத்து பாக்கெட்டில் போட்டபடி குட்டை ஜடம் ஓடி வருவதைப் பார்த்தபடி உள்ளே ஓடுகிறாள் குழலி. அவன் பிடித்த சிகரெட் நெடியோடு அணைத்து வைத்திருப்பதின் மகா நெடியும் குமட்டப் போகிறது.

அவன் குழலிக்கு வலது பக்கம் வந்து இடது கை விரலை அவள் பற்றிக் கொள்ள நீட்டுகிறான். இந்த ஷாட்டுக்கு கேமிரா அவளுடைய இடது மார்பை வெறிக்கும். பழநியப்பன் சிலாகித்த மார்பகம் இது.

’லெஃப்ட் ப்ரொஃபைல்லே ஹாலிவுட் ஸ்டார் மாதிரி இருக்கே. இதே செழிப்பு தான்.. என் முதல் சினிமாவிலே வர்ற ஹீரோயின் இப்படித் தான் பொங்குற மார்போடு இருப்பா. நீயே நடிச்சா வேறே யாரையும் தேடிப் போக வேண்டாம்’.

’மாட்டேன் எனக்கு ஆனதில்லே அது. எழுதறேன். உங்களோடு சேர்ந்து திரைக்கதை, உரையாடல் ரெண்டும் எழுதறேன். இதுவரைக்கும் தமிழ்லே இல்லாத மாதிரி, நேரேடிவ், வாய்ஸ் ஓவர்னு சுவாரசியமா அமேலி மாதிரி ஒரு படம் எடுப்போம். அமேலி கிடைப்பா. தேடினா நிச்சயம் கிடைப்பா’.

அமேலி முந்தானையை ஒதுக்கிக் கொண்டு, பாத்ரூம் போய்க் கை கழுவாத ஜடங்களின் அசுத்தமான விரல்களை மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டு அவர்களைக் காதல் பார்வை பார்த்தபடி ராத்திரி பத்து மணிக்கு அபத்தமான ஒரு சினிமா செட்டுக்குள் சுற்றிச் சுற்றி வரமாட்டாள்.

சின்னதாக ஊதி ஓய்ந்த விசில். அறிவிப்பு. ’சாப்பாடு கொண்டு வந்த வேன் சின்ன விபத்துக்குள்ளாயிடுச்சு. கொஞ்சம் தாமதமா வரும். இன்னொரு டீ, காப்பி கொடுக்கப்படும். குடிச்சுட்டு தெம்பாக வேலை பாருங்க எல்லோரும்’.

’காலையிலே இருந்து பிஸ்கட்டும் டீயும் தான். ராத்திரியாவது வயறு நிறையச் சாப்பிடலாம்னு பார்த்தா நம்ம அதிர்ஷ்டம்’.

குட்டைக் கஸ்டமர் தான். பேசிய குரல் தளர்வாக நடுங்கி வந்ததால் ஜடம் என்று கூடச் சேர்த்து விளிக்கக் குழலிக்கு ஆகவில்லை. ரிஜிஸ்தர் ஆபீசில் கையெழுத்துப் போட்டு மாலை மாற்றிக் கைப்பிடித்துப் பழநியப்பன் கல்யாணம் செய்து கொண்டதற்கு மேல் இன்னொரு தடவை அவளைக் கைப்பிடிக்கிறவனாக அவனைப் பார்த்தபடி நகர்ந்தாள் குழலி. சரிகை வேட்டியும் பிணத்துக்குப் போர்த்திய மாதிரி கொழகொழவென்று வடிந்த வெல்வெட் சட்டையும், கஷ்கத்தில் வியர்வையுமாக மணமகன்.

’நீயாவது எனக்குப் பொறுப்பான வாழ்க்கையை அமைத்துத் தருவாயா’? அவனைக் கேட்கிற ஒற்றை வரி வசனம் பேசுவதாகக் கற்பனை செய்ய ஒரு வினாடி சிரிப்பு முகத்தில் கீறி மறைந்தது. பழநியப்பனின் இடத்தில் இவனா?

நல்ல சினிமா, இலக்கியத் தரமான சினிமா, நானே எழுதுவேன், நானே எடுப்பேன், நானே பெயர் வாங்குவேன், தமிழில் இல்லாவிட்டால் தெலுங்கில், அங்கே இல்லாவிட்டால் குஜராத்தியில், போஜ்பூரியில் என்று பிடிவாதம் பிடிக்காத கணவனாக இவன் இருப்பானா? எந்தத் திட்டமிடலும் இல்லாமல் தெலுங்கு தேசத் தலைநகருக்குக் குடியைக் கிளப்பி வந்து தாற்காலிக இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளத் துணை நடிகர் சப்ளை ஏஜண்டாக வேலை பார்க்க உட்கார்வானா இவன்?

இவன் ஏற்கனவே ஏஜண்ட் வேலை செய்து வருவானாக இருக்கும். பழநியப்பன் இடத்தில் இருந்தால் இவனும் அவளை நடிக்கப் போகச் சொல்வான். யார் யாரோ இஷ்டப்பட்டபடி பிதுக்கி முன்னால் நிறுத்தி செயற்கையாக பூரித்து இப்படி.

நீள விசில் ஒலிக்கிறது. என்ன பேச்சு வாங்கணுமோ இப்போ. குழலி மிரண்டு போய் நிற்கிறாள்.

நிஜார் தடியன் இந்தத் தடவை சுமுகமாகச் சிரித்தபடி அவளைக் கடக்கிறான். பெரிய பீங்கான் ஜாடி போல லேசான மரத்தால் செய்த மது ஜாடியைத் தோளில் சுமந்தபடி போகிற கிழவி நடிகை மேல் அவன் கவனம் விழுகிறது.

’வேகமா போகச் சொன்னா அன்னநடை நடக்கறியே. அப்படியே நடந்து வீட்டுக்குப் போயிடு. தண்டக் கருமாந்திரம்’.

’ஐயா, உடம்பு சரி இல்லே. இனிமே சரியா நடக்கறேன்’.

அந்தக் கிழவியைப் பார்க்கக் குழலிக்குப் பரிதாபமாக இருந்தது. இது அவள் தான். எதிர்காலத்தில் இருந்து வந்த குழலி. பழநியப்பன் எதுவும் சாதிக்காது போன எதிர்காலமாக இருக்கும் அது.

ஆஸ்கார் கனவு, தேசியப் பரிசுக் கனவுகள், உள்ளூரில் நாலு காலைக் காட்சிகள், தீவிர இலக்கிய, சினிமாப் பத்திரிகைகளில் காரசாரமான விமர்சனங்கள்.

இதெல்லாம் பழநியப்பனுக்கு இந்த ஜன்மத்தில் கிட்டும் என்று தோன்றவில்லை. அவன் துணை நடிகர் சப்ளையில் இந்த வாழ்க்கையைக் கழித்து விடுவான். எழுதுகிற உலகைப் புரட்டிப் போடக்கூடிய ஸ்க்ரிப்டுகளை தோல்பெட்டியில் பத்திரமாகச் சேமிப்பான். குழலி தோளில் ஜாடி சுமக்கிற கிழவியாக காமிராவுக்கு முன் எறும்பு போல வலிந்து தெம்பாக நடந்தபடி உயிரை விடுவாள். குழந்தை? அவன் பிரான்ஸுக்குப் போய் நல்லா வருவான்.

நாலு ஷாட் எடுத்தாகி விட்டது. அவளுக்கு எந்தப் பக்கத்து முந்தானை எப்போது விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று பாடமாகி விட்டது. செயற்கைச் சிரிப்போடு பாந்தமாகத் தலையைச் சாய்த்தபடி நடக்கிறாள். மனதில் கற்பனை தறிகெட்டு ஓடுகிறது.

’வாட் அ மார்வெலஸ் ஸ்மைல் யு ஹேவ்’.

இது யாருடைய வசனம்?

குட்டை கஸ்டமர் அதைச் சொல்லியபடி நடக்கிறான். இரு, இன்னும் இருபது வருஷத்தில் காந்தித் தாத்தா மாதிரி பொக்கைவாய்ச் சிரிப்பு தான் இருக்கும்’ என்கிறாள் குழலி. அப்பவும் உன் விரலைப் பிடிச்சுட்டு ஸ்டூடியோ செட்டுலே சுத்துவேன். சுத்து ஆனா, ஒண்ணுக்கு போய்ட்டு கையலம்பாம வராதே.

தேவையில்லாத இடத்தில் சிரித்து விடுகிறாள் குழலி. அடுத்த விசில் ஒலிக்கிறது. திட்டு நிச்சயம். அவள் கண்ணை மூடிக் கொண்டு சுவாசத்தை இழுத்து விடுகிறாள். எந்தக் கூச்சலும் கிளம்பவில்லை.

நாலைந்து பேர் செட்டில் நுழைய டிராலியில் ஏறி இருந்த டைரக்டர் மரியாதையோடு கையாட்டிக் கீழே வருகிறார்.

’இதெல்லாம் சென்சார்லே போயிடுமே’.

வெள்ளைக்காரியின் துணி இல்லாத மார்பைச் சுட்டிக் காட்டி அவள் ஏதோ விலங்கு என்கிற மாதிரி பாவத்தோடு வந்தவர் கேட்கிறார்.

’போகாது சார். ரொம்ப முரண்டு பிடிச்சா மொசாய்க் போட்டுக்கலாம்’.

டைரக்டர் சிரித்தபடி சொல்கிறார்.

’இது மொசாய்க் போட வேண்டிய இடமா? தங்கத்தாலே இழைக்கணும்பா’.

இங்கிலீஷ்காரி கியா கியா என்று மிழற்ற மற்றவர்கள் சிறந்த நகைச்சுவையைக் கேட்டது மாதிரி சிரிக்கிற சத்தம் பின்னால் கேட்கிறது.

புரொடியூசராக இருக்கும் என்று குழலி ஊகித்து, புறப்பட்ட இடத்துக்குத் குட்டைக் கஸ்டமரோடு திரும்ப நடக்கிறாள். வயிறு கனமான கனம். இறுக்கமும் வியர்வையும் பொங்கி வழிகிறது. கஸ்டமருக்கு அவளுடைய உடம்பு வாடை அருவறுப்பை உண்டாக்கும். உண்டாக்கட்டும். அவளுக்கென்ன?

மலச்சிக்கலோடு இருக்கிற கதாநாயகி, காதலனிடம் காமம் சொல்வது, கடைக்குப் போய் சானிடரி நாப்கின் வாங்குவது, வேலைக்குப் போவது இப்படிக் காட்சிகள் உள்ள பிரஞ்சு சினிமா இருக்கா? தமிழுக்குப் புது வரவாக நான் எடுப்பேன். பழநியப்பன் நெஞ்சு நிமிர்த்திச் சொல்கிறான். மூத்திரம் நனைந்த குழந்தையின் இடுப்புத் துணியைக் கூட எடுக்க மாட்டான் அவன்.

’இன்னிக்கு டான்ஸ் சீன் முடிஞ்சுடுமில்லே’?

புரொடியூசர் விசாரித்தபடி நடந்து வந்து குழலி நிற்கிற இடத்துக்கு முன்னால் குனிகிறார். வேசை வீட்டு முற்றத்தில் தட்டில் வைத்த திராட்சைப் பழத்தில் ஒன்றைப் பிய்த்து முகர்ந்து பார்க்கிறார்.

’ஸ்ப்ரே போடலியா’?

அவர் முகத்தைச் சுளித்துக் கேட்டபடி அதிருப்தியோடு பார்க்கிறார்.

‘இப்படியே வச்சா தின்னு தீத்துட்டு இன்னும் வாங்க வேண்டிப் போகும். ஜே எஸ் படம் ஷூட்டிங்க்லே இப்படித் தான் மைசூர்பாக் வாங்கி வச்சது. போக வர அவரோட ஆளுங்க தின்னுட்டானுங்க. படை பட்டாளமா வந்து இறங்கிடறாங்கப்பா. நம்மாளு இன்னும் அவ்வளவு பெரியவராகலே. பொழச்சோம். நல்லா அடிப்பா. பெட் ரூம்லே நீ அடிக்கற மாதிரி இத்துணூண்டு எல்லாம் போறாது. எதுக்கு நீட்டமா வச்சிருக்கு? ஓங்கி அடி’.

இதுக்கும் பெரிய அலையாக எழுந்த சிரிப்பு.

குப்பென்று வயிற்றைப் புரட்டும் கொசு மருந்து நாற்றம். சிரிப்பு நாற்றம். குழலிக்கு விலகி நிற்க வேண்டும் போல இருக்கிறது. அசையக் கூடாது.

’ஸ்டாச்சூ’.

குழந்தைக்கு முன்னால் விளையாட்டுக்காகக் கூவுவாள். அது கலகலவென்று சிரிக்கும். பழநியப்பன் ஒரு வினாடி நிற்கச் சொன்னால் தலை போகிற வேலை இருப்பது போல் உள்ளே போய் விடுவான். அவளே தான் நிலைத்து நிற்க வேண்டும். நடக்க வேண்டும். குழந்தை புரிந்து கொண்ட மாதிரி சிரிக்கும். தண்ணீர் தாராளமாக ஊற்றிய பாலை அமுதம் போல அது அவசரமாக உறிஞ்சிக் குடிக்க குழலிக்குக் கண்ணீர் வரும்

என்ன செய்கிறதோ அந்தப் பிஞ்சு. பழநியப்பன் வேளாவேளைக்கு புகட்டி இருப்பானா? அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தால் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு சாஞ்சாடம்மா ஆடி இருப்பானா? அரையில் துடைத்து, பவுடர் போட்டு துணி மாற்றி இருப்பானா?

நீள விசில் அவளை கஸ்டமரோடு கைகோர்க்க விரட்டியது

மாற்றி மாற்றி விசில் முழக்கி, அவ:ள் அறையைச் சுற்றி வந்தபடி இருந்தாள். காலில் வழிந்து சிதற எந்நேரமும் மூத்திரம் பெய்து விடலாம் என்ற பயம் கூடிக் கொண்டே போக அடுத்து நடந்தவனைப் பார்த்தாள். அவன் காலையும் சேர்த்து நனைக்கக் கூடிய பயம் கனமாகக் கவிந்தது.

இது எப்போது முடிந்து கையில் இன்னொரு இருநூற்றைம்பது கிட்டுமோ. அட்வான்ஸாக வந்த பணத்தில் கொஞ்சம் பத்திரமாகக் கைப்பையில் உண்டு. அதை அவ்வப்போது சோதிக்க வேண்டும் என்பதை ஏன் மறந்தாள்?

நடுராத்திரிக்கு நீள விசில் ஒலித்து சாப்பாடு என்று அறிவிக்கப் பட்டது. கால் கெஞ்சியது உட்காரச் சொல்லி. வயிறு மன்றாடியது கழிவறைக்கு ஒரு நடை போகச் சொல்லி. வேறே வழியில்லை. ஜாக்கிரதையாக ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட்களுக்கான கழிப்பறைக்கு ஒரு நிமிடம் காத்திருந்து நுழைந்தாள். தாழ்ப்பாள் இல்லாத இடம். எக்கி முன்னால் குனிந்து கையை வைத்துக் கையை வைத்துக் கதவைப் பிடித்துக் கொள்ளும் போது மலச் சிக்கல் வாயுவாக வயிற்றை ஊத வைத்திருப்பதைக் கண்டாள். கண் இருள மறுபடி மனம் எல்லாப் பக்கமும் ஓடியது.

கர்ப்பிணி வேசி கஸ்டமர் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்தால் சென்சார் சம்மதிக்குமா? புரொடியூசர் கேட்கிறார். இது எனக்குச் சம்பந்தமில்லாத கர்ப்பம் என்கிறார் டைரக்டர் ட்ராலியில் ஏறியபடி. இவ உடுப்பை கழற்றி எறிஞ்சுட்டு முழுக்கக் காட்டினா எல்லாம் சரியாயிடும், கீழே வேணுமானா மொசைக் வச்சு மறைச்சுடலாம் என்கிறான் நிஜார்த் தடியன்.

மொசைக் இல்லை, கருங்கல் பாளங்களை வரிசையாக அடுக்கி அவளை மறைக்க, பழநியப்பன் அவள் விம்மல் கேட்காமல் தீவிரமாக ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். குழந்தை பாலுக்காக, அவளுக்காக அழுகிறது.

சட்டென்று விழிக்கிறாள். கழிவறையில் உட்கார்ந்தபடிக்கு எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என்று பயம் திண்ணென்று எட்டிப் பார்க்கிறது. கைக் கடியாரத்தில் நேரம் பார்த்தாள். அது நின்று போயிருக்கிறது.

அவசரமாக வெளியே வருகிறாள். சாப்பாட்டு நேரம் தான். மிஞ்சிப் போனால் ஐந்து நிமிஷம் தூங்கி இருப்பாளாக இருக்கும் என்பதில் அலாதி நிம்மதி.

சாப்பாட்டுக்கு க்யூ நிற்காமல் எல்லாரும் கைநீட்ட அவள் போய்ச் சேருவதற்குள் குவிந்து காகிதத் தட்டுகளை நிரப்பிக் கொண்டு விலகி விட்டார்கள்.

சோறு இல்லே. சப்பாத்தி மட்டும் இருக்கு. குருமா உண்டு.

சோற்றுப் பாத்திரத்தில் வழித்துப் போடச் சொல்கிறாள் குழலி பணிவோடு. சாப்பாட்டை நிர்வாகம் செய்த தடியன் கோணலாகச் சிரிக்கிறான். நடு ராத்திரி கழிந்து ஒரு பொறுப்புள்ள ஆண்பிள்ளை சிரிக்கிறது இல்லை இது.

காலைப் பிடிச்சு தூக்கி விடுறேன். அண்டா உள்ளே போய்ப் பாரு.

அவனை உடனே தவிர்த்து அங்கே பக்கத்தில் கொட்டாவி விட்டபடி நின்றவளிடம் போகிறாள் குழலி. அவளும் அரை நிமிடக் கனவில் இருப்பாள்.

மூணு சப்பாத்தி சின்னதாக நடுவில் கரிந்து கிடைத்தது. காரசாரமாக ரெண்டு கரண்டி குருமா மேலே விழுந்து அந்த கோதுமைப் பிண்டங்களை மூடியது.

’சீக்கிரம் ஆகட்டும்’.

கையில் தட்டோடு சுற்றி வந்து கொண்டிருந்த நிஜார் தடியன் கோழிக் காலை சுவாரசியமாகக் கடித்தபடி யாரென்று இல்லாமல் விரட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். தெய்வங்களுக்குக் கோழியடித்துப் படைத்திருக்கிறார்கள் போல. அந்த வெள்ளைக்காரச்சியும் கோழி தின்று விட்டு மாமோய் என்று ஊஞ்சல் பக்கம் நின்று விரக தாபத்தில் துடிப்பாள். துடிக்கட்டும். குழலிக்கு அது வேண்டாம். வெள்ளைக்காரி உபயோகிக்கும் கக்கூஸ் அடைத்துக் கொள்ளட்டும். அவள் மாமனைக் கூப்பிட்டு முடித்து ஓடி வருவாள். பொது டாய்லெட்டுக்கு வராதேடி. செடிக்குப் பக்கம் போய் உக்காரு என்பாள் குழலி.

வெந்தும் வேகாமலும் இருந்த ரெண்டு சப்பாத்தியை குருமாவில் அமிழ்த்தி எப்படியோ சாப்பிட்டு முடித்தாள். ஏதோ அவசரம் என்கிறது போல் கைப்பை வைத்த இடத்துக்குத் தட்டோடு போய் உள்ளே கை விடுகிறாள். அணைத்து வைத்த மொபைல் ஃபோன், வீட்டுச் சாவி ரெண்டும் இருக்கிறது. எஸ்ரா பவுண்டின் நாவல் ரொம்ப நாளாக அங்கே உண்டு. நல்ல வேளை நாப்கினும் உண்டு. என்ன கதியில் இருக்குமோ. சட்டென்று கையில் ஏதோ இடற என்ன என்று அரை இருட்டில் பார்க்கிறாள். குழந்தையின் கிலுகிலுப்பை. விளையாட்டு மும்முரத்தில் அது கையில் பற்றி வீசியிருக்கிறது எப்போதோ.

அதிகமாக இருந்த சப்பாத்தியில் குருமா நனைக்கவில்லை என்பதைக் கவனிக்கிறாள். அப்படியே அதை எஸ்ரா பௌண்டின் நாவலில் ரெண்டு பக்கங்களுக்கு நடுவே பொத்தி மறுபடி கைப்பையில் வைக்கிறாள்.

கை அலம்பி வரவும் விசில் சத்தம் கேட்கவும் சரியாக இருக்கிறது.

நடக்க வேண்டாம் இனி என்று தெரிகிறது. வார்னிஷ் மணக்கும் மரச் சுவரில் மெல்லச் சாய்ந்து உட்கார வேண்டும். கஸ்டமரின் காலைப் பிடித்து விட்டு சிருங்காரமாக முந்தானையை ரெண்டு மார்பகங்களுக்கும் நடுவே போட்டுக் கொண்டு அவனை ஏக்கத்தோடு பார்க்க வேண்டும்.

ரெண்டு ஒத்திகை ஒழுங்காகப் போகிறது. அவள் வரையில் பிரச்சனை இல்லை என்பதை நிஜார் தடியன அவளைக் கவனிக்காமல் வேறே யாரை எல்லாமோ திட்டித் தீர்த்து நகர்வதில் புரிந்து கொள்கிறாள். கஸ்டமர் கூட திட்டு வாங்குகிறான் –

‘பொண்ணு உன் காலைப் பிடிச்சு விட்டா ஆஹான்னு அனுபவிக்கணும். சுகம் முகத்திலே தெரியணும். நீ உக்காத்தி வச்ச பொணம் போல இருக்கே’.

ஷாட்டுக்குப் போகும்போது டைரக்டருக்கு ஆயிரம் வாட்ஸ் போட்டது போல் அறிவு ஒளிவீச, ஆம்பிளை பொம்பளையோட காலைப் பிடிச்சு விடட்டும் என்று உத்தரவிடுகிறார். ஒரு விநாடிக்கும் குறைவான நேரம் காமிரா நிலைக்கும் அந்தக் காட்சியில் அப்படி என்னதான் மாய்ந்து மாய்ந்து சரி பார்த்துத் திருத்த என்று புரியவில்லை குழலிக்கு.

நீள விசில் ஒலித்ததும் கஸ்டமர் முரட்டுத் தனமாக அவளுடைய கால்களைப் பிடிக்க ஐயோ என்று வீரிடுகிறாள் குழலி. விசில். திட்டு. குழலிக்கும் உண்டு.

மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டான் கஸ்டமர்.

’அவளுக்கு நடக்க முடியாம எலும்பு முறிஞ்சு கிடக்கா. ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரியிலே கட்டில் இல்லாம தரையிலே போட்டு வச்சிருக்காங்க. ஓடி நடந்து வேலை செஞ்சவ. என் வீட்டுக்காரி. ஒரு நாள் ஒரு அஞ்சு நிமிஷமாவது கால் பிடிச்சு விட்டிருக்கேனா? கிரகம்’.

அவன் குரல் உடைய விதிர்விதித்துப் போகிறது குழலிக்கு. கஸ்டமருக்கும் ஒரு குடும்பம் உண்டு. ஓர் உலகம் உண்டு.

மனம் பொங்கியது. வயிறு கூடவே ஓலமிட்டது. என்ன கண்றாவி இந்த நேரத்தில் வயிறைக் கலக்கிக் கொண்டு?

இது பசியால் இல்லை. காரமாகச் சாப்பிட்ட குருமா வேலையைக் காட்டுகிறது. வயிற்றில் இறுகக் கட்டிய அசுத்தம் எல்லாம் வெளியே வருவேன் என்று அடம் பிடிக்கிறது. கஸ்டமர் ஜாக்கிரதையாக அவள் காலைப் பிடித்து விடுவதில் அன்னிய புருஷனின் தொடுதலை முதல் முறையாக உணர்ந்த வெட்கம் கூடுகிறது. அதையும் கடந்து வயிற்றின் ஓலம்.

இன்னொரு டேக் போகிறார்கள். இன்னும் ஒன்று. அடுத்தது சரியாக இருக்கணும் என்று டைரக்டர் தூக்கம் விழித்துச் சிவந்த கண்ணோடு நிஜார்த் தடியனையும் மற்றவர்களையும் விரட்ட அசட்டுச் சிரிப்போடு அவன் அருகே வருகிறான்.

குழலி எழுந்து நின்று வெட்கத்தை விட்டுக் கேட்கிறாள்.

’அவசரமா டாய்லெட்டுக்குப் போக வேண்டியிருக்கு. ரெண்டே நிமிஷம்’.

’அதெல்லாம் ஷாட் முடிஞ்சு தான்’.

அவன் அலட்சியமாகப் பதில் சொல்லி விட்டு நடக்கிறான்.

டைரக்டர் இன்னொரு பெரிய அட்டை பீரோவை ஓரமாக நகர்த்தச் சொல்கிறார். அது நகரும் போது கீழே விழ கதவுகள் பிய்ந்து விழுகின்றன. தச்சர் ஒருத்தர் உளியால் தட்டி இழுத்துக் கொண்டிருக்க கஸ்டமரிடம் நேரம் கேட்கிறாள் குழலி. ராத்திரி மூன்று மணி.

எழுந்து ஓடுகிறாள் அவள். ஷாட் எப்போது வேண்டுமானாலும் எடுக்கட்டும். எந்தத் தடியனும் என்ன திட்டு வேண்டுமானாலும் பொழியட்டும்.

எல்லாக் கழிப்பறைகளும் அடைத்து வைத்திருக்கிறது. வெள்ளைக்காரிச்சி சண்டை போட்டு உரிமை நிலைநாட்டியதும் கூட.

திரும்பி ஓடி வருகிறாள் குழலி. இன்னும் பீரோ ரெடியாகவில்லை. விசில் சத்தம் இன்னும் கிளம்பவில்லை. நிஜார்த் தடியன் ஊளையிடுவது கேட்கிறது.

மது சுமந்து போய் ஷாட் முடிந்த பெரிய பாத்திரம் அனாதையாக நாற்காலிக்குப் பின்னால் கிடக்கிறது. யாரும் வராத இடம். இருட்டில் யாருக்கும் தெரியாது. மொபைல் மூலம் ஒரு வினாடி டார்ச் அடித்து நிச்சயப் படுத்திக் கொண்டு குழலி அந்தப் பாத்திரத்தை அருகே நகர்த்துகிறாள். இருட்டில் இடது கைப்புறம் தண்ணீர் பாட்டில் இருப்பதையும் உறுதி செய்து கொள்கிறாள்.

அதற்கு அரை மணி நேரம் சென்று பேக் அப் ஆனது. பணப் பட்டுவாடா உடனே நடந்து முடிய குழலி ஓட்டமும் நடையுமாக வெளியே ஓடுகிறாள்.

கஸ்டமர் சங்கடமாகச் சிரிக்கிறான்.

‘ஆஸ்பத்திரி போறேன், அந்தப் பக்கம்னா வாங்க, கொண்டு விட்டுப் போறேன்’.

அவள் போக வேண்டிய இடத்தைச் சொல்கிறாள். அவன் போகும் வழிதான்.

இருட்டில் தடுக்கி விழாமல் இருக்க அவன் கையைப் பற்றியபடி மௌனமாக நடக்கிறாள் குழலி.

’என்னய்யா இங்கே ஒரே கெட்ட வாடையா இருக்கு எங்கே இருந்து வருது’?

டைரக்டர் நிஜார்க்காரனைக் கேட்டபடி நாற்காலியில் உட்கார்கிறார். கை ஒடிந்த மர நாற்காலி அது.

’கார் வந்துடுத்து’

நிஜார்க்காரன் சொல்ல டைரக்டர் எழுகிறார்.

’செட்டே நாறுது’.

சொன்னபடிக்கு அவர் வெளியேற நிஜார்த் தடியன் சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொள்கிறான்.

’என்ன சிரிக்கறீங்க’? கஸ்டமர் கையை விட்டு விட்டுக் கேட்கிறான் குழலியை.

’ஒண்ணும் இல்லே அண்ணா’.

(இரா.முருகன் 2016)

Photo courtesy : Henri Cartier-Bresson – ‘Geisha, looking at a kabuki show’ – 1965

A version of this short story was published in Kalki Deepavali Malar 2016

New Novel: வாழ்ந்து போதீரே – அத்தியாயம் 47 இரா.முருகன்

நேரம் கெட்ட நேரத்தில் ஓவென்று கூப்பாடு போட்டு ராஜாவை எழுப்பி விட்டார்கள். யாரென்று கேட்டால்? என்னத்தைச் சொல்லி எழவைக் கூட்ட? ஊர்ப்பட்ட விளங்காப் பயலுகள் எல்லோரும் சேர்த்து அடிச்ச கூத்து அதெல்லாம்.

ரெக்கார்டு போடறாக என்றான் சமையல்காரப் பழநியப்பன்.

வக்காளி எனக்குத் தெரியாதாடா என்று அவனிடம் எகிறினார் மகாராஜா.

பின்னே? இருக்கும்போது தான் கருவாட்டுக் குழம்பை உப்புப் போடாமல் வைத்து இறக்கி, மோர் சோற்றில் ஒரு குத்து அஸ்கா சர்க்கரையைக் கலந்து ராஜாவுக்கு பேதி வரவழைச்ச கெட்ட பயலாக்கும் அவன்.

போன அப்புறமும் ஏன் என் காலையே சுத்தி வரணும்?

ராஜா நினைச்சதோடு நிறுத்தினால் பரவாயில்லை. சொல்லி வேறு தொலைத்து விட்டார். அதுவும் ராணியம்மாவிடம் சொல்லியிருந்தால் பரவாயில்லை. அந்த மாமனார்க் கிழவனிடம் ஏதோ சின்னதாக வார்த்தை சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது எடுத்து விட்டது இது.

கெட்ட பயலாக்கும் அந்தக் கிழம். செத்துப் போனால் என்ன? ராஜாவும் ராணியும் போய்ச் சேர்ந்து புதைத்த இடத்தில் புல் முளைத்து அதையும் வெட்டி காய்கறித் தோட்டம் போட்டு அரண்மனைக்குள் பச்சை மணக்கிறது. எல்லாம் நல்லதாக மாறிப் போனாலும், புஸ்தி மீசைக் கிழவனின் குசும்பும் பகட்டும் மட்டும் குறையவே மாட்டேன் என்கிறது.

அவனுடைய கிழட்டுச் சிங்காரமும், பட்டுக் கயிறு மாட்டிய மூக்குக் கண்ணாடி ஒயிலும், வேளைக்கு ஒன்றாக உடுத்து நடக்கிற ஒய்யாரமும் ஒரு நேரம் ராஜா பார்க்க சிரிப்பாணியோடு ரசிக்க ஏற்றதாக இருக்கிறது. சமயத்தில் அவன் வாயைத் திறந்து ஏதாவது சொல்லவோ, தகிடுதத்தமாக, திரிசமனாக ஏதும் செய்யவோ இருந்தால், ராஜா நாக்கில் வண்டை வண்டையாகத் திட்டு எழுந்து வருகிறது.

அவர் ஏதோ சந்தர்ப்பத்தில் ஏதோ நினைவில் சொன்னதை, அந்த சமையல்காரப் பழநியப்பனிடம் போட்டுக் கொடுத்தது புஸ்திமீசைக் கிழவன் தான்.

இவன் தான் சொன்னான் என்றால், அவன் அதைக் கேட்டு விட்டு மனக் கிலேசம் மிகுந்து, வேலை மெனக்கெட்டு ராஜாவைத் தேடி, இதோ மிதந்து வந்து விட்டான்.

செத்துப் போய் உடம்பு உதிர்ந்து தொலைந்தால் என்ன, புகார் செய்வதும், பிலாக்கணம் வைப்பதும், நல்லதாக நாலு வார்த்தை சொன்னால் சந்தோஷப் படுகிறதும் சாஸ்வதமானது போல. நடந்து, ஓடி அவஸ்தைப் பட வேணாம். கோழி றெக்கை போல மிதக்கலாம் என்பது வேறே உடம்பு இல்லாத பட்சத்தில் கிடைக்கிற தாராளமான சலுகையாகச் சேர்ந்திருக்கும். இதை வைத்துத்தானே கிழவன் ரகளையாக பகலும் ராவும் கூத்தடித்தபடி இந்த ஆட்டம் ஆடுகிறான்?

ஒரு லேஞ்சியைக் கழுத்தில் கட்டிக் கொண்டு பழநியப்பன் வந்து இதுவும் அதுவுமாகப் புகார் சொல்லி அரற்றும்போது காது சவ்வு கிழிகிற உச்சத்தில் பாட்டா இரைச்சலா என்று தெரியாமல் பெருஞ்சத்தம்.

என்ன எழவு என்று ராஜா கவனிக்க, பழனியப்பன் சொன்னான் –

ரெக்கார்ட் போடறாக, மகாராஜா

ராஜாவுக்குத் தெரியாத ரிக்கார்டா? அந்தப் பழுக்காத் தட்டுகளில் ஒப்பாரி வைத்து, உலகம் முழுக்க இருந்து யாராரோ பாடிய பாட்டும், அழுகிற தொனியில் மனசை உருக்கி நெஞ்சு வெடிக்கப் புலப்பச் சொல்லும் வாத்திய சங்கீதமுமாக அவர் கேட்காததா?

பனியன் சகோதரர்கள் பக்கத்து புகையிலைக்கடை குடும்பத்து மூத்த புதல்வனுக்குக் கொண்டு வந்து கொடுத்து அவனும் சதா ஊசி செருகிச் சுழல வைத்து ராஜாவை பைத்தியமாக்கிப் போட்ட இழவு கீதம் ஆச்சே அது.

ராஜா தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று பழனியப்பனிடம் நிலைநாட்ட, அவன் பேசாமல் இருந்தான். அவன் பேசாமல் இருந்தால் போதுமா? மைக் டெஸ்டிங், ஒன், டூ, த்ரீ என்று ராஜாவின் பிரியமான மேஜை மேல், கண்ட பீக்காட்டிலும் அலைந்த காலை சுவாதீனமாக வைத்தபடி யாரோ ஒருத்தன் ஜோசியர் மந்திரம் சொல்கிற பதத்தில் மொணமொணவென்று ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். அவன் யார்? என்ன கண்றாவிக்கு அரண்மனைக்குள்ளே இதெல்லாம் நடப்பது?

அது ஒண்ணுமில்லே மாப்பிள்ளே, வேதக்கார ஐயரு எள்ளுப் பேத்தி பொஸ்தகம் போட்டிருக்கால்லே. அதைப் பத்தி நாலு பெரிய மனுஷா பேசப் போறாங்களாம்.

டாண் என்று புஸ்திமீசைக் கிழவன் ஆஜராகி விட்டான். உலகத்தில், அதையும் தாண்டி மற்றெங்கும், யாருக்காவது ஏதாவது அறிவுக் குறைச்சல் ஏற்பட்டால், நிவர்த்தி செய்கிற ஒரே மருத்துவனாக அவன் கையில் ஒரு பூச்செண்டோடு வந்து இறங்கினான். பூசணிப் பூ அளவு பெரிய ரோஜாப்பூ அடைத்த செண்டு. அதற்குள் பீயுருட்டி வண்டோ என்ன எழவோ ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது கர்மம்.

ஏன் மாமா, அது மதுரைப் பட்டணத்திலே இல்லே வச்சுக்கறதா சொல்லிட்டிருந்தாங்க.

எனக்கும் ஊர் நிலவரம் தெரியும் என்ற தோதில் ராஜா அவசரமாகச் சொன்னார்.

அது நேத்துக் கதையப்பா. உன்னோட சகபாடி சோசியக்கார அய்யன் சாயல்லே இளைய அய்யன் இருக்கானே, அவன் மாத்தி வச்சான். அவன் தான் இப்ப எல்லாம் நடத்திக் கொடுக்கறது. உன் அரண்மனையே அவன் கையிலே.

அரண்மனை நல்லாத்தான் இருக்கு. ராஜாவும் ராணியும், விருந்தாட வந்து சேடிப் பெண்ணிடம் சாக்கடை வாய் உபசாரம் செய்யச் சொல்லிக் கேட்ட புஸ்தி மீசைக் கிழவனும் இல்லாமல், இடம் மேம்பட்டு, நூறு இருநூறு குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடம் என்று கூடி இருந்து படிக்க, ஓடி விளையாட, அரண்மனைக்குள்ளே பள்ளிப்படைக் கோவிலாக எழுப்பிய ராசேசுவரி கோவிலுக்குப் போய்க் கும்பிட என்று உள்ளே காற்றே சுத்தமாக இருக்கிறது.

யார் கையில் நிர்வாகம் இருந்தால் என்ன? இடமும் மனுஷர்களும் விருத்தியாவது மாதிரி சந்தோஷம் வேறெதில் உண்டு?

ராஜா திருப்தியாகத் தலையாட்டிக் கொண்டார். கிடக்கிறான் இவன்.

கிழவன் தன்னைக் கோபப்படச் செய்து வேடிக்கை பார்க்கிறதாக ராஜாவுக்குத் தோன்றியது.

என்ன சொல்லு. இந்த அய்யன் இல்லேன்னா சோசியக்கார அய்யன், புகையிலைக் கடை அய்யன். அவன் மகன் அய்யன். கனபாடி அய்யன். சுகஜீவி அய்யன். அரண்மனைக்குள்ளே சட்டமா நொழஞ்சு இவனுகள்ளே யாராவது தானே அப்பப்ப சர்வ அதிகாரம் பண்ணினது? அய்யனை விட்டா சுலைமான், கருத்த ராவுத்தன்னு துருக்கன்மார் வேறே. நீ சுயமா செஞ்சது கம்மி தானே?

கிழவன் தலைமுறை தலைமுறையாக நல்வழி காட்டி, திடமான நம்பிக்கைகளோடு பரம்பரையை முன்னேற்றும் குருநாதர் போல முகத்தைத் தெளிவாக வைத்துக் கொண்டு, பூச்செண்டை முகர்ந்தபடி சொன்னான். அவன் சொல்வதிலும் உண்மை இருப்பதாக ராஜாவுக்குப் பட்டது.

கிழவன் கம்பீரமாகப் புன்னகை செய்தான். அவன் இருந்தபோது கூட இவ்வளவு ஆனந்தத்தோடு இருந்ததாக ராஜாவுக்கு நினைவில்லை.

பாவம் அந்தப் பொண்ணு தெரிசாள். தியாகராஜ அய்யனும், அதாம்பா அந்த சோசியக்காரன் ஜாடையிலே இடுக்கப்பட்ட பார்ப்பாரப் பிள்ளை. அவனும் எதிர்பார்க்கவே இல்லை பார்த்துக்க.

ஏன் என்ன ஆச்சு மாமா?

வம்பு சேகரிக்கிற ஆசையோடு ராஜா கிழவரைக் கேட்டார். செத்துப் போனால் என்ன, வம்பு கேட்க முடியும் என்றால் அதை விட வேறென்ன சந்தோஷம் இருக்கப் போகிறது?

போனாலும் சந்தோஷம் கொண்டாட மனசு எங்கேயோ இருந்து ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. எதோடு என்று ராஜா யோசித்திருக்கிறார். கிழவனைக் கேட்டால் அதற்கும் விளக்கம் தருவானாக இருக்கும். எதுக்கு எல்லாவற்றையும் புரிந்து, தெரிந்து அலசிக் காயப் போட வேணும்? இருக்கும்போது கூட அதது அதததன் பாட்டில் போக விட்டுத்தானே ஜீவிதம் நகர்ந்து போனது. இப்போதும் அதே தொடரட்டுமே.

மதுரையிலே நேத்து மழை நேரத்திலே இவங்க விசேஷம் நடத்தப் பார்த்து வச்சிருந்த கட்டடத்தைச் சுத்தி தண்ணி நிக்குது. காலையிலே நானும் அந்த சமாசாரம், வகையறா எல்லாம் பார்த்துட்டுத் தான் வரேன். ஏன் கேக்கறே.

அரசூரில் ஒரு பொட்டுத் தூறல் கூடப் போடாமல், முப்பது கல் தூரத்தில் வானமே பொத்துக் கொண்டு கொட்டி, மண் கூட அதிகம் இருக்காத வைகைத் தடத்தில் வெள்ளம் பெருகி, ஆற்றங்கரை பூமியை முழுக்காட்டிப் போடுகிற நடப்பு ராஜா காணாதது. அவர் மூச்சு விட்டுக்கொண்டு இருந்த காலத்தில் வெயிலும் மழையும் குளிரும் காற்றும் அதததன் நியதிப்படி அதது விதிக்கப்பட்ட நேரம் காலம் தவறாது வந்து போகும். மழை பிந்திப் போனதுண்டு தான். ஆனால் அது பொய்த்துப் போவதும், வெய்யில் காலத்தில் மேகம் மூடி பூஞ்சைக் காளான் சுவரெங்கும், மனையெங்கும் படிந்து வியாதியைக் கிளப்பி விடுவதும், மழை பெய்த ரெண்டு நாளில் சூரியன் வராமல் கொசுவும் ஜுரமும் ஊரையே முடக்கிப் போடுவதும் அவர் காலத்தில் இல்லை. சாவு இல்லாமல் போன புரளியும், மயில் கூட்டம் பறந்து இறங்கி மேய்ந்து போவதும் கூட இல்லை தான்.

ஆனாலும் பஞ்சம் வந்துதே, மறந்து போச்சோ.

ராணி தான். எங்கேயோ போயிருந்து எதையோ பார்க்க, கேட்க என்று அவளுக்கு நேரம் போகிறதில் ராஜாவுக்கு மெத்தவும் சந்தோஷம். படுத்துக் கிடந்தே பதினைந்து இருபது வருஷம் கழித்து ஒரு விடியல் நேரத்தில் தூக்கத்திலேயே மரித்த ராணி அதற்கப்புறம் ஓய்ந்து கிடந்து ராஜா பார்த்ததே இல்லை. அவளுடைய அப்பன் மாதிரி நேரத்துக்கு ஒன்றாக உடுத்திக் கொண்டு, அத்தரும் சவ்வாதும் வழித்துப் பூசி, மல்லிகைச் செண்டைக் கையில் பிடித்தபடி மிதந்து கொண்டிருப்பதில் அவளுக்கு விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும், சுற்றி வருகிறதில் அவள் சுகம் காண்கிறாள்.

ராஜாவுக்கு, இருந்தாலும் செத்த பின்னும் சும்மா இருப்பதே சுகம் என்பது தான் கோட்பாடு. அலைவதெல்லாம் நிலைக்கத்தானே. நிலைத்தது அசையும். அலையும். பின் நிலைக்கும், அறிவார் அவர்.

அந்தப் பொண்ணும் சூட்டிகை. இந்த அய்யனும் அதே படிக்குத்தான். ஒரே நாளிலே இங்கே வைபோகத்தை மாத்தி வச்சு ஆள் படை அம்புன்னு கூப்பிட்டு நிறுத்திட்டாங்களே. போவுது. நவராத்திரிக்கு இன்னும் கூடுதல் கொண்டாட்டம்.

ராணி மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னாள்.

நவராத்திரியோ, பொங்கலோ, தீபாவளியோ ராணியும் ராஜாவும் இருந்த வரை அதுவும் செயலில்லாமல் முடங்கி, அப்புறம் எதுவும் கொண்டாட யாருமில்லாமல் அரண்மனை அட்டுப் பிடித்துக் கிடந்ததெல்லாம் அடி முதல் நுனி வரை மாறியதில் ராணிக்கும் மகிழ்ச்சிதான்.

வேதையன் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அரண்மனைக்குள் இடமும், வாசகசாலையும் ஏற்படுத்தி வைத்த அப்புறம், கோவிலைச் சீராக்கினதன் பின்னால், இந்த இடத்தில் கூட்டத்துக்கும் குறைவில்லை. கொண்டாட்டமும் மிதமாக இருந்ததில்லை.

ராஜாவும் ராணியும் உறங்கியும் ஊர்ந்தும் இருந்த அறைகளும், பரம்பரை பரம்பரையாக வாள், சுரிகை, ஈட்டி, வேல், வேல் கம்பு, வளரி, கேடயம் என்று தளவாடங்களைக் காபந்து செய்து வைத்த இடமும் இன்னும் பூட்டித்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை கிரமமாகப் பராமரிக்கப்பட்டு தூசு துப்பட்டை நீங்கி, சுத்தமும் சுகாதாரமுமாக எப்போதும் காட்சியளிக்கின்றன. இதுவும் ராணிக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விஷயம் தான்.

என்னத்தை சுத்தம். அவன் ஒரு கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டு பிள்ளை பெத்து, அதெல்லாம் ஓடி விளையாடி, ஒண்ணுக்கும் ரெண்டுக்கும் இருந்து, ஒரே வீச்சமா வீசிக் கெடந்தா, அதோட அழகுக்கு, இதெல்லாம் உறை போடக் காணாது.

ராஜா ரொம்ப நாள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது வேதையனும் போய்ச் சேர்ந்த பிறகு நின்று போனது. அவன் எங்கே இப்போது? ராஜா யோசித்தார்.

ராணி மாதிரியா, இல்லே என்னை மாதிரியா? லேசுப் பட்டவனா என்ன? அவன் படிச்ச படிப்பும், பார்த்தும் கேட்டும் கத்துக்கிட்டதும், கத்துக் கொடுத்ததும் அவனை இனியும் சுத்தித் திரியாம கொண்டு போய் நிலையா வச்சிருக்கும்.

ஆமா அதே தான் என்றான் சமையல்காரன் பழநியப்பன் சகலமும் கரை கண்ட இன்னொரு புஸ்தி மீசைக் கிழவனாக.

அட பயலே நீ இன்னும் வேறே லெக்குக்குப் போகலியா?

ராஜா கேட்கும் போதே தன் பிரியமான சமையல்காரனை சகல விதமான பிரியத்தோடும் விசாரிக்கும் குரல் சுபாவமாக வந்திருந்தது. அவனோடு அவருக்கு என்ன விரோதம். யாரோடு தான் என்ன பகை?

அரண்மனை வளாகத்தில் அவர் புகையிலைச் செடி பயிரிட்ட பூமியைச் சுற்றி கிடுகு வேலி போட்டு அடைத்து அரைக் கல்யாணத் தோதில் பந்தல் போட்டிருந்தது மட்டும் ராஜாவுக்கு ஒட்டும் பிடிக்கவில்லை.

கூரையும் பந்தலும் போட்டால், மதில் சுவரில் இருந்து எதிர் மதில் வரை வளைத்து, முழுக்க கிடுகு வேய்ந்து கொட்டகை போட வேண்டும். பார்க்க ஒரு கெத்தாக, ராஜா வசித்த இடத்துக்கும் அவருடைய நினைவுக்கும் கௌரவம் சேர்க்கிற மாதிரி கம்பீரமாக இருக்க வேணாமோ ஏற்பாடுகள் எல்லாம்?

செஞ்சிருப்பாங்க. அவகாசம் கிட்டலே அதான் போல, அரையும் குறையுமா ஆக்கி வச்சிருக்காங்க. போகுது. எல்லாம் நம்ம பிள்ளை, பேரப் பிள்ளை வகையறா தானே. நல்லா காரியம் எல்லாம் நடத்தி நல்லா இருக்கட்டும்.

ராணி வாழ்த்துச் சொல்லியபடி உள்ளே போனாள்.

கரகரவென்று சுழன்று அடுத்த ரெக்கார்ட், கட்டித் தங்கம் வெட்டியெடுத்து தட்டித் தட்டி சிற்பிகள் செய்த உருவமடா என்று வெகு பவிஷாகப் பாடியது. ஒப்பாரி போல வருமா இது? ராஜா ஏக்கத்தோடு கேட்டபடி நின்றார். அது ஓய, ஊசி வைத்து முடுக்கி, அடுத்த பாட்டு இன்னும் இரைச்சலோடு ஆரம்பமானது.

ஓசைப்படாமல் மிதந்து கொண்டு திரும்ப வந்து சேர்ந்த மீசைக் கிழவன் ரிகார்டில் சுழலும் பாட்டுக்கு இசைவாக அபிநயம் வேறே பிடித்தபடி இருந்தான். ராஜகுமாரி, ரோஜா மலர், பக்கத்தில் வரலாமா என்று மனம் உருகிப் பாடும் ஆணும், கூடவே இங்கிதம் தெரியாமல் அதை முழுக்க அப்படியே ஒப்பிக்கும் பெண்களின் கூட்டமுமாக ஒரு சினிமாப் பாட்டு. ஊசி நடுவில் மாட்டி, வரலாமா வரலாமா வரலாமா என்று கீச்சிட, கிழவன் அதே படிக்கு விடாமல், முன்னால் வந்து வந்து, பின்னால் போய் ஆடிக் காட்டினான். ஆடற வயசா அவனுக்கு?

என்ன மாமா, அவனுக தான் கிறுக்குப் பய புள்ளேங்கன்னா உங்களுக்கு என்ன கெரகம்? ஆட்டமும் பாட்டமும் சிரிப்பாணியும் பொத்துக்கிட்டில்லே வருது.

ராஜா சொல்லச் சொல்ல அவர் முகத்தில் மறுபடியும் சிரிப்பு. ஆனந்தம். பழநியப்பன் மட்டும் இல்லை, இந்தக் கிழவனும் அடிப்படையில் நல்ல மாதிரித் தான். சேர்க்கை சரியில்லாமல் கிருத்துருமத்தோடு குழிக்குள் போனான். அவ்வளவே.

ஏன் மாப்பிள்ளே, இம்புட்டு கோலாகலமா நவராத்திரி எல்லாம் கொண்டாடுறாங்க. பழைய உசிருக்கெல்லாம் ஒரு மடக்கு கள்ளுத் தண்ணியோ சாராயமோ ஊத்தணும்னு தோணலியே. நீ எம்புட்டு பொறுப்பா சோசியக்கார அய்யன் கிட்டே எழுதி வாங்கிட்டு ஆள் அம்பு ஏற்பாடு செஞ்சு ஊத்தினே. அதுலே ஒரு துளி கெடச்சா கூட வேணாம்னா சொல்லப் போறேன். வாய்க்கலியே.

கிழவன் ஆட்டத்தை நிறுத்தாமல் சொன்னான்.

ஆக, குழிக்குள் கிழவன் போனது சகவாச தோஷத்தால் உண்டான வக்கிரமோ கிருத்துருமமோ உடன் கொண்டில்லை. நாட்டு சரக்கு, சீமைச் சாராயம், கள்ளுத் தண்ணி, கஞ்சா, அபின் உருண்டை என இன்னும் மாயாத ஆசையோடு தான்.

ராஜாவுக்கு பரிதாபமாக இருந்தது. இன்னும் எத்தனை காலம் இவன் உடுத்துக்கிட்டு ஆடிக்கிட்டு இங்கேயே சந்தோஷமா மிதக்கப் போறான் தெரியலை அவருக்கு. வந்திருக்கும் பயல்களில் யாருக்காவது முடியுமானால் இவனுக்கு மறுபடி தாகசாந்தி செய்விக்கலாம் என்று அவருக்கும் தோன்றியது.

அரண்மனை வாசலில் ஏதோ சத்தம். என்ன ஏது என்று புரியாமல் ராஜா பார்க்க, எல்லாம் தெரிந்த அறிவாளி, மீசையை நீவிக் கொண்டு மிதந்து முன்னால் வந்தான்.

வல்லார இத்யாதி, உன் மீசையை வழிச்செடுத்து செனைத் தேவாங்கு மாதிரி ஆக்கிடறேன் பாரு. ராஜா மனதில் கருவிக் கொண்டே என்ன மாமா என்றார்.

அதென்னமோ, ஒரு வினாடி இவன் மேல் பிரியம் வந்தால், அடுத்த வினாடி நாக்கை மடித்து வசவு எறியத் தோன்றுகிறது.

அரண்மனை வாசலில் சத்தத்துக்குக் காரணம் கண்டு வந்த கிழவன் சொன்னான் –

கல்யாணம் கருமாதிக்கு சோறு போடற மாதிரி இந்தப் பார்ப்பான் ஒரு நூத்தம்பது பேரை வரச் சொல்லியிருக்கான் வைபவத்துக்கு. ஆரம்பிக்க முந்தி, எல்லோருக்கும் வடையும், இடியாப்பமும், தோசையும், காப்பித் தண்ணியும் கொடுக்கறதா ஏற்பாடு. ஓட்டல் அய்யன் அதெல்லாம் பண்ணி எடுத்து வந்து உச்சிப் பகலுக்கே இறக்கிட்டான். தவல வடையும், சுவியனும் நல்லா இருக்கவே, ஊர்ப்பட்ட கூட்டமும் இங்கே தான். வராதீங்கடா, திங்கத் தர ஒண்ணும் இல்லே, சட்டியும் பானையும் தான் இருக்குங்கறான் அவன். வந்தவனுங்கள்ளே, தீனி வேணாம்னு திரும்பிப் போகிறவனா ஒருத்தனும் இல்லே. அவனுங்க கூட்டுற சத்தம் அது. புத்தகம் போட்டு கூட்டம் நடத்த தவலை வடையும் வெங்காய வடையும் என்ன எளவுக்கு? சாராயம் ஊத்தினாலும் சன்மத்துக்கும் புண்ணியம்.

தவலை வடை, வெங்காய வடை, உளுந்து வடை, ஆமை வடை, மிளகு வடை, கீரை வடை. கிழவனுக்கு அய்யர் மூலம் கள்ளுத் தண்ணி ஊற்றலாம் என்றால் ராஜாவுக்கும் யாராவது இதில் ரகத்துக்கு ஒண்ணாவது ருசிக்கத் தரலாம்.

மாமா. நீங்க போய்ச் சேர்ந்தபோது என்னமா சமைச்சுப் போட்டான். பூணூல் இல்லே உடம்பிலே. ஆனா, அருமையான சமையல் அய்யன் அவன். புளிக்குழம்பும், வாழக்கா கறியும், சுவியனும், வடையும், தோசையும், லட்டு உருண்டையும், காரசேவும், தேங்குழலும், அதிரசமும். அடடா அடடா அடடா.

ராஜா உற்சாகமாகச் சொல்ல, புஸ்தி மீசைக் கிழவன் நமட்டுச் சிரிப்போடு கேட்டான் – ஏன் மாப்பிள்ளே, இன்னொரு வாட்டி போய்ச் சேரச் சொல்றீகளா?

ஐய்யே நான் அப்படி எல்லாம் சொல்வேனா என்ன? அந்த விருந்து அமோகம்னு சொல்ல வந்தேன். ராஜா பின் வாங்க, ஒரு பெரிய கூட்டமாக வந்த பள்ளிக்கூட வாத்தியார்களும், நீதிமன்ற குமாஸ்தாக்களும், சில கன்யாஸ்திரிகளும், வயதான குடும்ப பெண்களும் கூச்சலாகச் சொன்னார்கள் –

விருந்தும் வேண்டாம். மற்றதும் வேண்டாம். கீர்த்தனை கவனப்படுத்தறவங்களையும் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தமும் பின்முடுகு வெண்பாவும் எழுதறவங்களையும் பார்க்கறதே அபூர்வமான காலம். ஒருத்தர் பழங்காலத்திலே எழுதி, இன்னொருத்தர் அதைச் செப்பனிட்டு ராகக் குறிப்பு சேர்க்க, மூணாமவர் அதைப் பாட சங்கீத நோட் எழுதிச் சேர்க்க, இன்னொரு சின்ன வயசுப் பொண்ணு அதை எல்லாம் அந்தப்படிக்கு கானம் பாட, இதெல்லாம் எல்லாம் எல்லாம் கிறிஸ்துநாதர் மேலே இருக்க. இந்த அருமையான வைபவத்துக்கு வந்தோமேயல்லாமல், தவலை வடைக்கும் பூண்டுத் தொகையலுக்கும் வரல்லே நாங்க. சந்தை கூடும்போது தமுக்கு போட்டு அறிவிச்சதால் வந்தோம். வடை தீர்ந்து போகுதேன்னு விசனப்படாம, வைபோகம் நடக்க விடுங்க தயவு செய்து. எத்தனை வடை வேணும் சொல்லுங்க. பக்கத்துலே ஓட்டல்லே உங்களுக்கு ரசவடை வாங்கி வரச் சொல்கிறோம்.

அவர்கள் தியாகராஜ அய்யனிடம் தெரிவித்தபடி உள்ளே போக அது சரிதான் என்றார் ராஜா. அவர் சுற்றிலும் பார்க்க, அவரும் பழநியப்பனும் மட்டும் தான் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

எங்கேடா அவுக எல்லாம்? ராஜா கேட்க, கிடுகு வேலிக்கு அப்புறம் கை காட்டினான் பழநியப்பன். கூட்டமெல்லாம் அங்கே தான் கூச்சல் போட்டபடிக்கு.

இவங்க என்ன மயித்துக்குடா வேணும்? என் வீட்டுக்காரி, மாமன் அவுகளை இல்லே கேட்டேன்.

எரிந்து விழுந்தார் மகாராஜா. பழநியப்பன் காற்றில் கரைந்து போகும்போது முணுமுணுத்ததை அவர் கேட்டார் தான். அது என்ன என்று அவரால் தெளிவாக அடையாளம் சொல்லவும் முடியும். ஆனால் எதுக்கு? பழநியப்பனுக்கும் அவருடைய சகவாச தோஷத்தால் கெட்ட வார்த்தை எல்லாம் சரஞ்சரமாக வந்தது என்பதை நினைவில் வைத்திருந்தார் அவர்.

ஒரு பெரிய மோட்டார் வாகனம் அரண்மனைக்குள் புகுந்து பள்ளிப்படைக் கோவிலுக்கு முன் நின்றது. வெள்ளைக்கார தேசத்துப் பெண் மெல்ல இறங்கினாள். கொஞ்சம் போல் தடுமாறி கார்க் கதவைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றாள் அவள்.

பாவம் முடியலே அந்தப் பொம்பளைப் பிள்ளைக்கு. ஒரே அலைச்சல் என்றார் ராஜா. ராணி பூடகமாகச் சிரித்தாள்.

ஏன் பிள்ளை உங்கப்பார் மாதிரி சாலக்கோட சிரிக்கறே. அட, சொல்லிட்டுத் தான் சிரியேன்.

அலைச்சலும் ஆச்சு வெண்டிக்காயும் ஆச்சு. அந்தக் குமரு முழுகாம இருக்கா இல்லே அதான் தலை சுத்தி, வயத்தைப் பிரட்டி இல்லாத கோராமை எல்லாம்.

தப்பு இல்லியா? ராஜா விசாரிக்க, ராணி பதிலேதும் சொல்லவில்லை.

அந்தப் பெண் தெரிசா கருக்கடையானவள் தான். ஆனால் இப்படியா, அங்கே ஒரு துருக்கனைக் கல்யாணம் செய்து, அதற்கு முன்னால் வெள்ளைக்காரனோடு மோதிரம் மாற்றி, அப்புறம் இங்கே ஒரு கல்யாணமான ஐயனோடு கிடந்து வயிற்றில் கருக் கொண்டு. என்ன மாதிரியான நடவடிக்கை இதெல்லாம்?

ராஜா ஆதங்கத்தோடு கேட்டார்.

மத்தவங்களுக்கு கோடு கிழிச்சு ஆடச் சொல்லி மேற்பார்வை பார்க்க நாம யாரு?

ராணி பதில் கேள்வி கேட்டாள். அவளுக்கு தெரிசா மேல் ஒரு புகாரும் இல்லை. ஆரம்பித்து வைத்தது சின்னச் சங்கரன் என்பதால் அவன் மேல் கொஞ்சம் மன வருத்தம் இருந்தது உண்மைதான்.

இதெல்லாம் நடக்கணும்னு இருக்க, நானும் நீங்களும் என்ன சொல்லி மாஞ்சு மாஞ்சு நல்லது கெட்டது பார்த்து குரலில்லாம கூப்பாடு போட்டாலும் ஒண்ணும் ஆகப் போறதில்லே. அதுனாலே, அதது அததோட போக்கிலே போகட்டும்னு விட்டுடலாம்கிறேன்.

ராஜாவோடு மிதந்தபடி ராணி ஆயுத சாலைக்கு வந்தாள். அரண்மனைக்காரி ராசேசுவரி அம்மனைக் கும்பிட பள்ளிப்படைக் கோவிலுக்குள் வந்த ஊர்ப் பெண்கள் வரிசையாக திருவிளக்கு ஏற்றி நெல்லும் மலரும் படைத்து வழிபட்டுக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தபடி இரண்டு பேரும் சற்று நின்றார்கள்.

அம்மன் கோவில் சுவர்களில் கைக்கு எட்டாத உயரத்தில், பளிச்சென்று துலங்கி பூமாலை சுற்றி சகல விதமான ஆயுதங்களும் காணப்பட்டன. கீழே ஒரு மர ஷெல்ப் நிறைய புத்தகங்கள். அரசூர்ப் பேராசிரியர் மருதையன் எழுதிய வரலாற்று நூல்களும், இங்கிலீஷ் இலக்கியம் பற்றிய புத்தகங்களும் அவை.

மல்லிகை மாலையும் ஜவந்திப் பூவும், அந்துருண்டைகளும் மணத்த அந்தப் புத்தக அலமாரியை பிரியமாகத் தடவிக் கொடுத்தார் ராஜா. அவர் குரல் இடற ராணியைப் பார்த்து சொன்னார் –

நமக்கு இதெல்லாம் பேரப்பிள்ளைங்க.

அவர்கள் அமைதியாக இருந்தார்கள். இரைச்சலும் அமளியும் கரகோஷமும் உற்சாகமும் பாட்டும் சங்கீதமுமாக கிடுகுக் கொட்டகை வளாகத்தில் அமர்க்களப்பட, ராஜாவும் ராணியும் அவர்களின் அந்தப்புரமாக இருந்து, அரண்மனைக்குள் நடக்கும் பள்ளிக்கூடத்தில் நிர்வாகி அறையாகிப் போன இடத்தில், நேரம் கடந்து போனதறியாமல் உறைந்திருந்தார்கள்.

பேச்சு சத்தம் கேட்டுக் கண் விழித்தார்கள் அவர்கள். கருப்பாக அறைக் கோடியில் மர முக்காலி மேல் ஆரோகணித்திருக்கும் யந்திரத்தின் முன் தெரிசா நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தாள் –

ரொம்ப நன்றி. ரொம்ப நன்றி. இனிமே நான் இந்த தேசத்துப் பெண். சங்கரன், உனக்கு பரிசு தரணுமா? என்ன வேணும்? கட்டாயம் தரேன்.

அவள் ஒரு வினாடி நாணத்தோடு தலை குனிந்தாள். யாரும் அருகில் இல்லை என்று நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டு டெலிபோனுக்கு அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.

அய்யோ போதும்டா போதும் போதும்.

அவள் சந்தோஷமாகச் சிணுங்கினாள்.

ராஜாவும் ராணியும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டார்கள்.

பரிசு தானே, கள்ளா, வச்சிருக்கேன். உனக்கும் எனக்கும் கூட்டாக ஒரு

தொலைபேசி தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டு நின்றது.

(தொடரும்)

New Short Story : கூத்தாட்டு குளம் இரா.முருகன்


கூத்தாட்டு குளம் இரா.முருகன்

கரையில் சைக்கிளை ஏற்றிக் கொண்டிருந்த போது அவரைப் பார்த்தேன். நாலரை அடிதான் உயரம். நெற்குதிர் போல உருண்ட உடம்பு. காதில் கடுக்கன் போட்டவர். மடித்துக் கட்டிய கதர் வேட்டியும், கையில் ஒரு டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோவுமாக குளப் படியில் இறங்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தார். ரேடியோவில் ஆய் புவான் என்று கொழும்பு நேரம் சொல்லி சிங்களப் பாட்டு உரக்கக் கேட்டது. இலங்கை வானொலியில் தமிழ்ச் சேவை முடிந்து சிங்களம் தொடரும் முற்பகல் நேரம்.

அவரை கேலரியில் உட்கார்ந்தபடி பார்த்திருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட எல்லா கால்பந்தாட்டப் பந்தயத்துக்கும் வந்து விடுவார். காகிதக் ஆலைக் குழு விளையாடினால் நிச்சயம் அங்கே இருப்பார். அவர்களுடைய விளையாட்டு வீரர்கள் கோல் போடும்போது அவர் சத்தம் உயர்ந்திருக்கும். என்னை ஏனோ அவருக்குப் பிடிக்காது. இதுதான் என் குழு என்று நிரந்தரமில்லாமல், காசு கொடுக்கிற குழுவுக்கு தற்காலிகமாக ஆட அலைவதாலோ என்னமோ.

நான் எந்த டீமில் விளையாடினாலும், நான் சார்ந்த அணிக்கு கோல் கீப்பராக, காகித ஆலைக் குழு பெனால்டி உதையில் அனுப்பும் பந்தைத் தடுத்தால், ‘நாசமாப் போ’ என்று எனக்கு வாழ்த்து கிட்டும். அநேகமாக அவருடைய குரலாக இருக்கும் அந்த ஆசி வழங்குதல். காகித ஆலை அணியில் நான் இருந்தாலே ஒழிய அவருடைய வசவில் இருந்து தப்ப முடியாது தான். ஆனால் அந்த அணி முழுக்கவும், ஆலையில் வேலை பார்க்கும் நிரந்தர ஊழியர்களின் குழு.

நான் சைக்கிளை குளக்கரையில் நிறுத்திய போது பின்னால் கமகமவென்று வீபுதி வாசனை. தெரியும் அவர் தான்.

‘என்ன, மத்தியானம் மேட்ச் இருக்கு போல, நீங்க இப்படி குளக்கரையிலே..’

நேராக விஷயத்துக்கு வந்து விட்டார். அவருக்கு நான் யார், எங்கே இருந்து வந்தேன், இங்கே ஏன் வந்தேன் என்று எதுவும் முக்கியமில்லை. காலில் பந்தைக் கட்டிக் கொண்ட ஒருத்தன். அவருக்கு என்னைக் குறிப்பிட அது போதும்.

‘இன்னிக்கு நடக்க இருந்த மேட்ச் ஒத்தி வச்சிருக்கு சார், அடுத்த ஞாயிறு தான் இனி’

நான் கரையில் ஒரு டர்க்கி டவலை விரித்து உட்கார்ந்தேன். அவரிடம் செய்தி சொல்லும் தொனியை விட மன்னிப்புக் கேட்கிற மாதிரி சொன்னேன் என்று எனக்கே தெரிந்தது. அவர் அதிகாரத்தோடு கேள்வி தொடுத்ததால் என்னிடம் அப்படியான பணிவு வந்திருக்கலாம்.

சாயந்திரம் நாலு மணிக்கு மேட்ச் என்றாலும் கொஞ்சம் முன்னால் போய் பந்தயம் ஏற்பாடு செய்கிறவர்களோடு பேசிக் கொண்டிருப்பது என் வழக்கம். யார் யாரோடு கால்பந்துப் பந்தயத்தில் மோதினாலும் இங்கே அதை நடத்துகிறவர்கள் ஆபீசில் அதை ஒட்டி சாப்பாடு உண்டு. மேனேஜரில் இருந்து டிக்கெட் கிழித்துக் கொடுக்கிற நான்கு ஊழியர்கள் வரை எல்லோருக்கும் ஓட்டலில் பொட்டலம் கட்டி வரும் எலுமிச்சை சாதம், சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதம், வடை, வறுவல் என்று மணக்க மணக்க சாப்பாடு. கொஞ்சம் முன்கூட்டி நான் போகும்போது எனக்கும் கிடைக்கும். வயிறு சுகமாக நிறைந்து இருக்க விளையாடுவதும் ஒரு சுகம் தான். இதற்காகவே காலையில் சரியாகச் சாப்பிடாமல் வருவேன். காலையில் சாப்பிடவும் பெரும்பாலும் ஏதும் இருக்காது.

’என்ன காரணத்தாலே மேட்ச் இல்லையாம்’?

அவர் சைக்கிள் சீட்டில் கை வைத்து நின்றபடி கேட்டார். எனக்குத் தெரியவில்லை.

‘ரெண்டு டீமும் சரியா அமையலே. காசு கொடுத்து மேட்ச் பார்க்க கூட்டம் வராது. அதான் ரத்து செஞ்சாச்சு’

குளம் சொன்னது. மற்ற குளங்கள் பேசுவது பற்றித் தெரியாது. என்னிடம் மட்டும் பேசும் குளம் இது. ஆனாலும் இந்தக் காரணத்தை இவருக்குச் சொல்ல முடியாது.

’காகித ஆலையில் எல்லோரும் ரெண்டு ஷிப்ட் பார்த்து ஏதோ பெரிய டெலிவரி ஆர்டர் முடிச்சு அனுப்பணுமாம். விளையாட்டு எல்லாம் அப்புறம்தானாம்’.

இது பந்தயம் நடத்துகிற கிளப்பின் மேனேஜர் சொன்னது. நல்ல வேளையாக நினைவு வந்தது. சொன்னேன்.

அந்த மேனேஜர் சொல்லாமல் விட்டது – இன்றைக்கு கிளப் செலவில் யாருக்கும் சோற்றுப் பொட்டலம் கிடையாது. அதை நம்பி வந்து பசியோடு திரும்ப வேண்டிப் போனது.

இன்னும் ஏதோ சொல்லப் போகிறேன் என்று எதிர்பார்க்கிற மாதிரி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார். நான் பையில் இருந்து பத்திரிகையை எடுத்துப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டது அவருக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கலாம். விரித்ததும் தான் பார்த்தேன். அது முந்தாநாள் தினசரி.

’மேட்ச் இல்லேன்னா கோல்கீப்பர் மேலே யாருக்கும் கோபம் வராது. யாரும் திட்ட மாட்டாங்க. ஹாய்யா முந்தாநாள் பேப்பர் படிக்கலாம். ஜிலுஜிலுன்னு குளக்கரையிலே காத்து வேறே. டிக்கட் வாங்க வேணாம். முற்றிலும் இலவசம்’.

அவர் பெரிய நகைச்சுவையைச் சொன்ன மாதிரி குலுங்கிச் சிரித்தபடி பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்தார். காத்திரமான வீபுதி வாடை அவரிடம் கிளம்பியது

’இந்தக் குளம் எனக்கு ரொம்ப சிநேகிதம்.’.

என்னமோ தோன்ற அவரிடம் சொன்னேன். ’அப்பப்போ இங்கே வந்து உக்கார்ந்து போனா மனசுக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கும்.’.

’உங்களுக்குமா’?

அவர் காத்திருந்தது போல் கேட்டார். சிங்களத்தில் செய்தி சொல்ல ஆரம்பித்த டிரான்சிஸ்டரை அணைத்துத் தோளில் மாட்டிய பையில் வைத்துக் கொண்டார். பையில் இருந்து ஒரு காகிதப் பையை வெளியே எடுத்தார். வேர்க்கடலை உரித்து வறுத்தது அது. எனக்கும் நீட்டியபடி சின்னதாக அள்ளிக் கொண்டார்.

’நான் இந்த ஊருக்கு குடி வந்ததே இந்தக் குளத்தாலே தான்னா நம்ப முடியறதா’?

அவர் கேட்க குளம் அவரோடு சிரித்து அலை விட்டெறிந்தது. வெறும் வயிற்றோடு திரும்ப வேண்டாம். கொஞ்சம் ஊர்வம்பும் கொஞ்சம் கடலையுமாக பொழுது போகட்டும். கால் பந்து தான் இல்லையே.

’முப்பது வருஷம் முந்தி நான் காகித ஆலையிலே தான் இருந்தேன். வேலையில் இல்லே. ஆனா அங்கே சின்னதா கேண்டீன் நடத்தினேன். ஆலை வந்த நேரம் அது. அப்போ முதல்லே சர்க்கரை தொழிற்சாலை தான் வந்தது. கரும்பு பிழிஞ்சு போட்டு வச்ச பெகாஸ் சக்கை பேய் நாத்தம் நாறும். அதைத் தான் பேப்பர் பண்ண எடுத்துப்பாங்க’

அவர் எனக்கு அறிவொளி ஏற்றும் குரலில் நிதானமாகச் சொன்னார்.

’இப்போ வெளியே வாங்கறாங்க சார். நானும் எப்போவாவது பேபி லாரியிலே லோட் அடிப்பேன்’.

’ஓ பந்து விளையாடினது போக மிச்ச நேரத்திலே? ஒரு குழுவிலே இல்லாம எதெதிலோ தலையக் காட்டறீங்க. ஆனாலும் கோல் போட விடறது இல்லே’.

அவர் சிரித்தார். இதில் சிரிக்க என்ன இருக்கு என்று கேட்டது குளம். சரிதானே.

’ஆமா சார், எல்லாத்திலேயும் நான் இருப்பேன்.. சுற்று வட்டாரத்தில் இருக்கப்பட்ட குழுக்கள் மட்டுமில்லாம, நகரத்திலே பல ஆபீஸ் குழுவிலே கூப்பிடறது உண்டுதான். ஆனா அவங்க இப்போ கிரிக்கெட் ஆடப் போயிட்டாங்க பெரும்பாலும்’ என்றேன்.

இது நான் சிரிக்க ஆன பொழுது. போதும், அவர் சொல்ல வந்ததைக் கேட்போம் என்றது குளம். அதற்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கும் என்று தோன்றியது.

’’சர்க்கரை ஆலை கொஞ்சம் பெரிசாக ஆரம்பிச்ச நேரம். காகிதமும் செய்யலாமேன்னு நினைப்பு. இருபத்தைஞ்சு பேருக்கு கேண்டீன் நடத்தறவனுக்கு நூறு பேருக்கு நடத்த முடியாதுன்னு அவங்களே தீர்மானிச்சு கொஞ்சம் பெரிய கையா கேண்டீன் நடத்தக் கூட்டி வந்தாங்க’.

எசகுபிசகாக அவர் தொண்டையில் மாட்டிய கடலை தொடர்ந்து இருமலைக் கிளப்ப அவர் அவசரமாக எழுந்து நின்று இருமினார். குனிந்து டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோவை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு அடி நடந்து, திரும்பி வந்து அதைத் தரையில் வைத்து விட்டு, இதோ வரேன் என்று சைகை காட்டிக் குளத்திற்குள் இறங்கினார்.

’அவர் வேலை இல்லாம ஊர் ஊராச் சுத்தின போது இங்கே வந்தார். வேட்டியை அவிழ்த்து கரையிலே வச்சுட்டுக் குளிக்கற போது ஒரு யோசனை வந்தது’.

குளம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க, அவர் ஒரு கை தண்ணீரை அள்ளி முகத்தில் விசிறி கொஞ்சம் கொப்பளித்து ஓரமாகத் துப்பினார். இருமல் தீர்ந்த நிம்மதியோடு திரும்பப் படி ஏறி வந்தார்.

’ஏன் கேக்கறீங்க, இப்போ குளத்திலே தண்ணி அவ்வளவா இல்லே. அப்போ எல்லாம் நிறைஞ்சு பொங்கும். நான் வேட்டியையும் சட்டையையும் கழட்டி குளக்கரையிலே வச்சேன். சட்டைப் பையிலே நான் காண்டீன் நடத்தி மிச்சம் பிடிச்சிருந்த ஐநூறு ரூபா இருந்ததாக்கும். ஆனந்தமாக் குளிச்சுட்டு கரைக்கு வந்து பார்க்கறேன். வேட்டியும் இல்லே. சட்டையும் இல்லே. நான் மேல் துண்டை மட்டும் இடுப்பிலே கட்டிக்கிட்டு நிக்கறேன் அறிமுகம் இல்லாத ஊர்லே’.

ஓ என்று பஞ்சாயத்து சங்கு சத்தம்.

’அடடா நடுப்பகல் ஆயிடுத்தே. நான் கிளம்பறேன’. அவர் எழுந்திருக்க, நிறுத்திக் கேட்டேன் –

பாதியிலே விட்டுட்டுப் போறீங்களே சார்.

’உங்களுக்கு செய்ய வேண்டியது ஒண்ணும் இல்லே. எனக்கு அப்படியா’?

அவர் டிரான்சிஸ்டரைத் தோளில் சுமந்து நடக்க ஆரம்பிக்க, நானும் எழுந்து நின்றேன். அவர் நின்றார். சங்கு ஒலித்தபடி இருந்தது.

’என்ன செய்யறதுன்னு தெரியலே. துண்டைக் கட்டியபடிக்கே அப்படியே ஊருக்குள்ளே போனேன். இப்படித்தான் நடுப்பகல் சங்கு ஊதற நேரம்’.

சங்கு ஊதி நின்றது. அவர் நடந்தார். நான் சைக்கிளைத் தள்ளியபடி அவரோடு நடந்தேன்.

’தெருவிலே இப்போ மாதிரி ஈ காக்கை இல்லே’.

குளம் பின்னால் இருந்து என்னைக் கூப்பிட்டது.

’அவர் ஊருக்குள்ளே போகிற முன்னே, காத்துலே அடிச்சுப் போய் தாழம்புதர்லே கிடந்த வேட்டியையும் சட்டையையும் எடுத்துக்கிட்டார். ஆனாலும் அதை அப்படியே சுருட்டி கைப்பையிலே வச்சுட்டு ஈரத் துண்டோட நடந்து போனார்’.

நான் அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தேன். அது குளத்தைப் பார்த்தபடி இருந்திருக்க வேண்டும்.

’இங்கே இருந்து நாலு தெரு தள்ளி, கிட்டத்தட்ட ஊர்க் கோடியிலே சின்னதா ஒரு ஓட்டல் இருந்தது அப்போ. ஓட்டல்காரர் கல்லாவிலே உக்காந்திருந்தார். நேரே போய் நின்னு சுவாமின்னேன். தலை ஈரம் உலரலே. இடுப்பிலே துண்டோட ஒருத்தன் வந்து கும்பிட்டதும் அவர் வெலவெலத்துப் போயிட்டார். ஏதாவது விரதமா பிச்சையான்னு தெரியாம எழுந்து நின்னு என் கையைப் பிடிச்சுண்டார்.

அவர் நின்று இரண்டு கையாலும் என் சைக்கிளைப் பிடித்துக் காட்டினார். குளக் கரைக்கு வெளியே நின்று இரண்டு பேரும் குளத்தைப் பார்த்தோம்.

’சுவாமி, வெளியூர்க் காரன். ஓட்டல் காரன் தான் நானும். குளத்துலே குளிக்கற போது உடுப்பும் மத்ததும் பணமும் போயிடுத்து. காப்பாத்துங்கோ’.

அவர் குரல் எடுத்துச் சொல்ல, குளக்கரைக்குப் பறந்து கொண்டிருந்த காக்கைக் கூட்டம் ஆமாமா என்று எக்காளத்தோடு கரைந்து சென்றது.

’ஓட்டல் முதலாளி எனக்கு பழைய வேட்டியும் சட்டையும் கடையிலே வேலையும் போட்டுக் கொடுத்தார். அப்புறம் அவர் பொண்ணையும் கொடுத்துக் கண்ணை மூடினார்’.

அந்தக் கடை இருக்கா? நான் கேட்டேன்.

‘நல்ல விலை படிஞ்சு வித்தாச்சு. அஞ்சு வருஷமாறது’ என்றார் குரல் கம்ம.

‘அந்தப் பொண்ணும் காலமாகிடுச்சு. வெளியூர்லே விபத்து. குளத்துலே மூழ்கிட்டா. நான் இல்லே. மகாமகக் குளம்;.

குளம் முணுமுணுத்தது. திரும்பிப் பார்த்தேன். சலனமில்லாமல் இருந்தது அது.

’அதான் சட்டை, வேட்டியை எடுத்து வந்தாரே, அப்புறமும் ஏன் ஓட்டல் காரர் கிட்டே யாசிச்சார்’? குளத்தைக் கேட்டேன்.

‘நான் தான் சொல்லச் சொன்னேன்’ என்றது குளம். ஏன் என்று கேட்டேன். ’

‘அநுதாபத்தை கிளப்பறது காரியம் சாதிக்க ஏதுவாக இருக்கும்’

‘ஆகலேன்னா’?

’அவர் ஊர்க் கோடி போய் வேட்டி, சட்டை உடுத்தி பஸ்ஸிலே போயிருப்பார்’.

‘போயிருந்தா?’

’வேறே யார் கிட்டேயோ வேறே எங்கேயோ வேறே ஒரு கதை சொல்லிட்டிருப்பார்’

அது மேலும் சொன்னது –

’காகித ஆலைக்கு பகல்லே சங்கு ஊதற நேரத்துலே வேன்லே கொண்டு போய் சாப்பாடு சப்ளை பண்ணச் சொல்லிக் கேட்கறாங்க’.

நான் சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போட்டேன்.

’சுவாமி, வெளியூர்க்காரன். குளத்தங்கரையிலே பசியோட உக்கார்ந்திருந்தேன். கால் பந்தும், வேன் டிரவிங்கும் தெரியும். காப்பாத்துங்க’.

நான் அவரிடம் கை கூப்பினேன்.

‘சமையலும் தெரியும்’ என்றது குளம். யோசித்து விட்டு அதையும் சொன்னேன். கால்பந்து மாதிரித் தானே சமையலும். கற்றுக் கொண்டால் போகிறது.

அவர் சிரித்தபடியே நடந்து போனார். வா என்று சொல்கிறது போல் அவர் கை அசைந்தது. நான் அவர் பின்னால் சைக்கிள் ஓட்டிப் போன தெரு சுற்றி வந்து திரும்பக் குளக்கரையில் நின்றது.
*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

குளக்கரையில் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தபோது அவனைப் பார்த்தேன். கெச்சலான பையன். எல்லா கால்பந்தாட்டப் பந்தயத்திலும் ஒரு அணிக்கு கோல்கீப்பராக இருப்பான். சைக்கிளில் அவசரமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தான். என்ன ஆச்சு என்று குளத்தைக் கேட்டேன்.

’மேட்ச் ஒரு மணி நேரம் தள்ளி வச்சு அஞ்சு மணிக்கு ஆரம்பம். போய்ட்டிருக்கான்’.

நான் வேட்டியையும் சட்டையையும் கரையில் களைந்து விட்டுக் குளத்தில் இறங்கினேன்.

(அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2016)

ஓவியம் : க்ளு மோனெ E bassin aux nymphéas harmonie rose Water Lily Pond Symphony in Rose (Impressionism)

New Short Story : வைக்கோல் கிராமம் இரா.முருகன்

( விருட்சம் – 100 சிறப்பிதழில் பிரசுரமானது – அக்டோபர் 2016)

இரண்டாவது முறையாக இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கிறேன். கனவுகளில் இந்த ஊரைக் கடந்து போவது நிறைய நடந்திருக்கிறது. ஆனால் அப்போதெல்லாம் ஊர்ப்பொதுவுக்கு மேலே பறந்து, அவசரமாகக் கடந்து, கடலும் நதியும் சந்திக்கும் முகத்துவாரத்துக்குப் போய் விடுவேன். போன வாரம் கூட நடுநிசிக்கு ஆளில்லாத இந்த ஊரைக் கனவில் கடந்தபோது, புதிதாக முளைத்த வைக்கோல் பொம்மைகளைப் பார்த்தேன். அவை எல்லா நிறத்திலும் பளபளத்து நிற்பவை.

எத்தனையோ வருடம் முன்னால் இளைஞனாக இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கிறேன். என் சொந்த ஊரில் தேரோட்டம் முடிந்த அடுத்த நாள் அது. அப்போது நான் கல்லூரியில் சேர்ந்திருந்தேன். பட்டப் படிப்புக்காக இல்லை. புகுமுக வகுப்பு. பள்ளிக்கூடத்தை விட எல்லா விதத்திலும் மாறுபட்டது கல்லூரி என்பதையும் பையன்கள் படிக்குமிடம் பள்ளி என்றால் இளைஞர்கள் படிக்கக் கல்லூரி என்பதையும் உணர்த்தவோ என்னவோ ஓராண்டே நடக்கும் புகுமுக வகுப்பு. ஒரு சௌகரியத்துக்காக ஆண்களை மட்டும் உதாரணம் சொன்னேன். புகுமுக வகுப்பில் பள்ளியிறுதி வகுப்பு முடித்து வந்த பெண்களும் இருந்தார்கள்.

முதல் தடவை வந்தபோது ஆளில்லாத இந்த ஊர்த் தெருக்கள் அச்சமூட்டின. அதுவும் கடல் போலக் கூட்டம் பெருகி வந்த தேரோட்டத்தில், எல்லாத் திசையிலும் சந்தோஷமாகச் செலுத்திப் போகப்பட்டு, கும்பல் மெல்ல வடியும் காலை நேரத்தில் புறப்பட்டு இங்கே வந்தபோது, அந்தச் சத்தத்தையும் நெரிசலையும் ஒருமித்து எழும்பிய வியர்வை வாடையையும் மனதில் எடுத்து வந்திருந்தேன். இங்கே மனுஷர்கள் யாருமில்லை. பூசணிக்காய் காய்த்த வயல்களில் நீள மூங்கிலில் சார்த்தி நிமிர்த்தி உயர்த்திய வைக்கோல் பொம்மைகள் மட்டும் கண்ணில் தட்டுப்பட்டன. வீடுகளுக்குப் பின்னாலும் சின்னத் தெருக்கள் முடிந்து திரும்பும் இடத்திலும் வயல்களும், செழித்து வளர்ந்து கிடந்த சாம்பல் பூசணிக்காய்களும், வைக்கோல் பொம்மைகளும் மட்டும் கண்ணில்பட அமைதியாகக் கிடந்தது ஊர். என்னமோ மனதில் தோன்ற, குரல் எடுத்து அழுதேன் அப்போது. புகுமுக வகுப்பு படிக்கும் இளைஞன் செய்யக் கூடியதில்லை அழுவது. ஆனால் வெற்றுவெளி ஏங்கி விதும்ப வைத்து விட்டது.

அப்போதுதான் தான் கவனித்துக் கேட்டேன். வீடுகளில் இருந்து பேச்சுக் குரல் எழுந்தது. நான் தான் தவறாக முடிவு செய்து விட்டேன். யாருமில்லாமல் ஊர் இருக்குமா என்ன? என்ன காரணமோ, எல்லோரும் வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறார்கள். பேசுகிறார்கள். வெளியே வராமல் இருக்க என்ன காரணம்? வெட்டுக் கிளிகளின் தாக்குதலாக இருக்குமோ?

அப்போது, பயத்தோடு நான் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன். வெட்டுக்கிளிகள் வந்திருக்கவில்லை. அவை எப்போது வரும் என்று சொல்ல முடியாது. வந்தால்?

போன தடவை இங்கே முதல் தடவையாக வந்திருந்தபோது உடலில் வலு இருந்தது. இருபது வயதுக்கே உரிய வலிமை அது. உண்பது எல்லாம் உடம்பில் வலு ஏற்றுகின்ற காலம் அது. அரிசிச் சோறு மட்டும் என்றில்லாமல் வரகரிசி, கேழ்வரகு, கம்பு என்று ஆக்கிக் கொடுத்ததை எல்லாம் ரசித்துத் தின்பேன்

அப்போது. சாப்பாடு மட்டுமில்லை, எது எது, என்ன என்ன என்று முழுக்க ஆராய்ந்து சொந்த அனுபவத்தில் தெரிந்து கொள்ளவும் ஆர்வம் இருந்தது. ஆளில்லாத இடத்தில் குரல்கள் எங்கிருந்து வந்தன என்று தெரிந்து கொள்ளவும் அதே ஆவலோடு அந்த வீடுகளில் முதலில் இருந்ததற்குள் ஓடினேன்.

சுத்தமான, வெளிச்சம் மிகுந்த, காற்றோட்டமான வீடு அது. சிறிய மனையும் கூட. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததுமே ஹாலில் ஈரத்துணி வாடை. பெருமழை பெய்வதால் துவைத்த துணிகளை வீட்டுக்குள்ளேயே கொடி கட்டி உலர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தின் பேரில் ஏற்படுத்தியது போல, குறுக்கும் நெடுக்குமாகக் கொடிகள். அவற்றில் துவைத்து உலர்த்தி இருந்தவை வகை வகையான ஆனால் எல்லாமே பழைய உடைகள். சலவைக்கு பயன்படுத்திய சவுக்காரத்தின் வாடை வீட்டுக்குள் பலமாக மூக்கில் குத்தியது. பேசும் ஒலிகள் திரும்பக் கேட்டன.

நான் மகாராஜன் சலவை சோப்பை உபயோகிக்கத் தொடங்கி விட்டேன் என்று பெண் குரல் மகிழ்ச்சி பொங்கச் சொன்னது. விலை அதிகம் என்று ஆண் குரல் குறைப்பட்டுக் கொண்டது. மற்ற சவுக்காரம் போலச் சீக்கிரம் கரையாது, ஒரு சவுக்காரப் பாளம் ஒரு மாதம் வரும். ஆதலால் செலவு கம்மி என்று பதில் சொன்னது பெண். வெள்ளை வெளேரென்று சலவை வருமா என்று சந்தேகம் கேட்கிற ஆணுக்கு, கண்ணைப் பறிக்கும் சலவை, தாழம்பூ வாசனையும் கூட சேர்ந்து வருகிறது என்று தொடரும் மகிழ்ச்சியில் பெண் அறிவிக்கிறாள். அப்படியானால் இன்னும் ஒரு வருடம் பயன்படுத்த மகாராஜன் சவுக்காரத்தை இதோ வாங்கி வருகிறேன் என்று சைக்கிள் மணி ஒலிக்கச் சொல்லி ஆண்குரல் தேய்கிறது. பனிரெண்டு பாளம் மகாராஜன் சவுக்காரம் வாங்கினால் குங்குமச் சிமிழ் பரிசு. மேலும் குலுக்கல் முறையில் தங்கச் சங்கிலி வெல்ல வாய்ப்பு. பெண் குரல் பின்னும் மகிழ்ச்சியோடு சொல்ல, நான் அந்தக் குரல்கள் எங்கே இருந்து வந்தன என்று அப்போது கண்டு பிடித்திருந்தேன்.

கூடத்துச் சுவரில் நல்ல உயரத்தில் ஒரு விசாலமான மாடப்பிறை இருந்தது. மற்ற சில ஊர்களில் வயோதிகத்தில் உடல் சுருங்கிய வீட்டுப் பெரியவர்களை இங்கே உட்கார்த்தி, படுக்க வைத்து ஒரு மாதிரி மற்றவர்கள் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் என்னமோ ஒச்சை அடிக்கும் அந்த மாடப்பிறைகளை அடுத்துப் போய்ப் பார்க்கத் தோன்றியதே இல்லை. தெருவின் முனையில் குவித்து வைத்த பழத் தோலும், எச்சில் இலையும், அழுகிய தக்காளிகளும் ஒரு நாள் மழையில் ஊறி எழுப்பும் துர்வாடை அது. ஒரு கல்யாணத்தில் வயசன் ஒருத்தன் சோற்றில் மோரைப் பிசைந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அதே நாற்றம் மூக்கில் பட்டது. வயதானவர்களையும் கல்யாண விருந்தையும் புறக்கணிக்க அப்போது முடிவு செய்தேன். மாடப்பிறையிலும் அதே வாடை . குரல் வந்த இடம் அந்த மாடப்பிறை தான். வாடை ஒவ்வாமல் போனாலும் மேலும் கவனிக்க நினைத்தேன். சொன்னேனே, அப்போது நல்ல யௌவனமாக இருந்தேன். வீட்டுக் கூடத்தில் கதவுகள் திறந்து உள்ளே ஒன்றுமில்லாமல் இருந்த மர பீரோவை இழுத்து அதன் மேலேறி மாடப்பிறைக்குள் பார்த்தேன். அங்கே பெரிய டிரான்ஸிஸ்டர் ரேடியோ ஒன்று சத்தமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. மகாராஜன் சோப் விளம்பரம் அதிலிருந்து திரும்பத் திரும்பக் கேட்டபடி இருந்தது. வெளியே வந்து அடுத்த வீட்டில் புகுந்தேன். அங்கேயும் கொடிகள், ஈரத் துணிகள். மகாராஜன் சோப் விளம்பரத்தோடு டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோ. பாடல்கள் ஏதும் ஒலிக்கவில்லை.

இதெல்லாம் இருபது வருடம் முன்பு இங்கே முதல் தடவையாக வந்த போது. ஆளில்லாத, டிரான்சிஸ்டர் ஒலிக்கும் இந்த் ஊரில் அப்போது பகல் சாப்பாட்டு நேரம் வரை இருந்தேன். எடுத்துப் போயிருந்த பகல் உணவை சைக்கிள் கேரியரில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டு சுற்றிலும் சிறிதும் பெரியதுமான வயல்களில் வைக்கோல் பொம்மைகள் நிற்கும் பரந்த வெளியில் ஒற்றை மரத்துக்குக் கீழே அமர்ந்தேன். உலர்ந்து போயிருந்த இட்டலிகளைச் சாப்பிடும் போது அந்த பொம்மைகள் ஒரே நேரத்தில் தலை சாய்த்து என் பக்கம் பார்த்தபடி இருந்தன. அவை ஒரே குரலில் மகாராஜன் சவுக்காரத்தை வாங்கச் சொல்லி என்னிடம் மன்றாடின அப்போது. சொன்னேனே, இருபது ஆண்டு முன்.

இப்போது இங்கே இருக்கிற வைக்கோல் பொம்மைகள் எப்போதும் பேசாதவை, யாரோடும் எதுவும் கோரிக்கை வைக்காதவை என்று உணர்ந்து கொண்டேன். அவை உடுத்திருந்த துணிகள் ஆடம்பரம் மிகுந்தவை. பழைய பொம்மைகள் போல் கிழிந்த, உடுத்திக் கழித்த கால் சராய்களையும், நைந்து போன சட்டைகளையும் அணிந்து நிற்கிறவை இல்லை இவை. ஒன்றிரண்டு, விலையுயர்ந்த காலணிகளையும் அணிந்திருந்தன. அவை நின்ற வயல்களை அடுத்து இருந்த வீடுகள் புது வர்ணம் அடித்ததாக இருந்தன. அழுத்தமான பழுப்பும் வெளிறிய மஞ்சளும், கத்தரி நிறமுமாக உடுத்து நின்ற அந்த வைக்கோல் பொம்மை ஒன்று கூட வயிற்றுப் பக்கமோ பிருஷ்டத்திலோ துணி பிய்ந்து வைக்கோல் வெளியே தெரியவில்லை. ஆச்சரியமான விஷயம் இது – அவற்றில் சீராக உடுத்த பெண் பொம்மைகளையும் முதல் தடவையாகப் பார்த்தேன். தலை குளித்து உலர்த்திக் கொண்டிருக்கும், ஜீன்ஸ் அணிந்தவர்கள்.

வெட்டுக்கிளிகளின் பெரிய திரள் என் பின்னால் பறந்து வருவதாக பலமாக ஒரு நினைப்பு வந்து கவிய விதிர்விதிர்த்துத் திரும்பிப் பார்த்தேன். எதுவும் இல்லை.

பத்து நாள் முன்பு, ஏன், ஒரு மாதத்துக்கு முன்பு என்றே சொல்லலாம், மலைச் சரிவில் ஒரு சிறு கிராமத்தில், ஊர்ப்பொதுவில் எல்லோரும் வந்திருந்த ஒரு சாயந்திர நேரத்தில், வெட்டுக்கிளிகளின் மிகப்பெரும் திரள் வந்து இறங்கியது. அரை மணி நேரம் சென்று அவை பறந்து போகும் வரை அந்தக் கிராமத்தில் இருந்து கூட்டமாகப் பலர் அலறும் சத்தம் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தாலும் நாங்கள் அங்கே போகவில்லை. ராத்திரி ஊர் திரும்ப பஸ் வராத இடம் அது.

அடுத்த நாள் காலையில் அந்த வழியாக நகரத்துக்கு பஸ் ஏறிப் போனவர்கள் சொன்னார்கள் – கண்கள் இருந்த இடங்களில் துளைகள் மட்டும் எஞ்சிய, உடல் சதை பெரும்பாலும் அரிக்கப்பட்டு எலும்புகளே மிச்சமிருந்த பலரை அங்கே கண்டோம். கொண்டாட்டம் போல் இருக்கிறது. நன்றாக உடுத்தியிருந்தார்கள் அவர்கள் எல்லோருமே. தாள வாத்தியங்களும் நாயனங்களும் கிடந்தன அங்கே.

சதை போய் எலும்பு மட்டுமிருக்க, உயிர் இல்லாமல் போனவர்கள் உடுத்திய ஆடைகளைப் பாரட்டத் தேவை என்ன என்று எனக்குப் புரியவில்லை இன்னும்.

அந்த உடுப்புகள் மிக நேர்த்தியானவை. பாராட்டப்பட வேண்டியவை.

என் வழியிம் அருகே ஓங்கி உயர்ந்த மூங்கிலில் சார்ந்து நின்ற வைக்கோல் பொம்மை மெல்லிய குரலில் என்னிடம் சொன்னது. நான் வெய்யில் கண்ணில் பட நிமிர்ந்து பார்த்தேன். அது ஒரு பெண் பொம்மையாக இருந்தது.

நான் இந்த ஊருக்கு ஏற்கனவே வந்திருக்கிறேன்.

ஏனோ அவளிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றச் சொன்னேன். அப்போது நான் பிறந்திருக்கவில்லை என்றாள் அவள். போன மாதம் என்னை உருவாக்கி நிறுத்தினார்கள் என்றும் கூட்டிச் சேர்த்தாள்.

எந்த நாளில்? சொன்னாள். அவள் கூறிய நாள் வெட்டுக்கிளிகள் மலைச்சாரல் ஊரை அழித்த தினம்.

அவர்களில் இரண்டு பேர் அணிந்த உடைகளே நான் அணிந்திருப்பது.

அவள் சிரித்தபடி சொல்ல நான் அரண்டு போய்ப் பார்த்தேன்.. இந்த உடைகளுக்கு உள்ளே வெட்டுக்கிளிகள் ஊர்ந்து சதையைப் பிய்த்தெடுத்து உண்டிருக்கின்றன. வெளியேறிக் கண்களை அகழ்ந்தெடுத்துத் தின்றுள்ளன.

எனில், அது இனி நடக்காது. சதை இல்லை உள்ளே. வைக்கோல் தான்.

அவள் சொல்ல எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. வைக்கோலைப் பார்க்க என்ன இருக்கிறது? சதை பிடித்த உடலோடு அவளைக் கற்பனை செய்ய, ஒரே நேரத்தில் வீடுகளுக்குள் இருந்து சத்தம் உயர்ந்தது. எனக்குத் தெரியும், சவுக்கார விளம்பரம் ஒலிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. ஆர்வம் இல்லாமல் கேட்டேன்.

இது சவுக்கார விளம்பரம் இல்லை. தொடர்ந்து அடர்ந்து மேலேறும் இசையும் நடுநடுவே சங்கு முழங்கும் ஒலியும், மணிகள் ஒலிப்பதும், பெண்களின் சிரிப்பும் எல்லாம் சவுக்காரத்தைக் கொண்டு துணி துவைப்பதோடு ஒத்துப் போகாதவை.

பெண் வைக்கோல் பொம்மை இருந்த வயலுக்கு அடுத்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். முன்பு போல் உள்ளே ஆர்வத்தோடு ஓடவில்லை. அங்கே யாரும் இருக்கப் போவதில்லை என்று தெரியும். மாடப்பிறையில் இருக்கும் டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோவை மட்டும் பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. இந்தப் பத்தாண்டுகளில் எங்கும் ஒரு ரேடியோ கூடக் கண்ணில் பட்டதில்லை.

வீட்டுக் கூடம் துடைத்து விட்டது போல் கிடந்தது. ஆனால் துணிகள் உலர்த்திய கொடிகள் அங்கே இல்லை. பார்வையை உயர்த்தினேன். மாடப்பிறை இருந்த இடத்தில் சுவர் முழுமையாக எழும்பி இருந்தது. அங்கே ஒரு பெரிய தொலைக்காட்சிப் பெட்டி சத்தத்தோடு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கனைக்கும் குதிரைகளும், மெல்ல ஊரும் தேர்களும், கச்சை அணிந்த மாதரும், நீண்டு வளர்ந்த வெண் தாடி முதியவர்களுமாக நிகழ்ச்சி.

தாடியைத் தடவிக் கொண்டு ஒரு முதியவர், கட்டுக் குலையாமல், பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில் அடுத்து நின்ற இளம் பெண்ணிடம் நமுட்டுச் சிரிப்போடு சொன்னார் –

புகையிலைக் காரத்தைப் பன்னீரில் கழுவி அகற்றி, தங்கத்தைச் சுட்டுத் தேனோடு கலந்து இந்தத் தாம்பூலப் பொடி செய்ய எனக்குப் பழைய அறிஞர்களின் ஓலைச் சுவடிகள் பயன்பட்டன. பெண்ணே, உன் முதலிரவுக்கு இது உன் கூட இருக்கட்டும். அப்புறம் தினம் தினம் முதலிரவு தான்.

அந்தப் பெண் நாணத்தோடு பதில் சொல்கிறாள் –

என் அவர் வெற்றிலை கூட மெல்லுவதில்லை.

தாடிக்காரர் பின்னும் விஷமமாகச் சிரித்தபடி ஒரு சிட்டிகை ஏதோ பொடியை வாயில் போட்டுக் கொண்டு லகரியோடு அரைக்கண் மூடிப் பேசுகிறார் –

ஐந்து விரல் நீள, உள்ளங்கை அழுத்தித் தொடத் தடவி விரித்துச் சுவைக்க வெற்றிலையும் வேண்டாம், இது இருந்தால்.

திரை முழுக்க ஊரும் பெட்டகத்தில் ஜர்தா பான்- புகையிலப் பொடி என்று எழுதி இருக்கிறது.

அந்தப் பெண் முகம் நேராக எனக்குத் தெரிந்தது. வாசலில் செருகி வைத்த வைக்கோல் பொம்மை அவள் தான். என்னோடு பேசியவள் இப்போது என்னை விழுங்குவது போல் பார்க்கிறாள். இதைக் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் பாரு என்று என்னிடம் அவள் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்குள் இருந்து புகையிலைப் பொடியை நீட்டுகிறாள். நான் வேண்டாம் என்றபடி வெளியே ஓடி வந்தேன்.

ஒரு பெரிய திரளாக வெட்டுக்கிளிகள் வாசலை அடைத்து எனக்காகக் காத்திருக்கின்றன. அந்தப் பெண் வைக்கோல் கை நீட்டி என்னை வாசலுக்கு பத்திரமாக இழுத்துப் போகிறாள். தசைக்குத் தான் அவை வரும், வைக்கோலுக்கு இல்லை என்கிறாள், நகமில்லாத விரல்களால் என் கன்னத்தை வருட, வெட்டுக்கிளிகள் இல்லாத வெளியில் சூரிய ஒளி தகதகக்கிறது.

நன்றி சொல்லி விட்டு நான் நகர, என் கால்கள் முன்னால் போக மறுக்கின்றன. நான் குனிந்து பார்க்க, இடுப்பைச் சுற்றி, இடுப்புக்குக் கீழே வைக்கோல் அடைத்து கால்சராயும், காலணியும் விளிம்பு பிதுங்கி நிற்கின்றன. வயிற்றுக்கு மேலும் வைக்கோல் நிறைந்து கொண்டிருக்கிறது. சதை இன்னும் இருக்கிறது.

உன்னை உயர்த்தப் போகிறோம்.

என் தலையைத் தடவி, தாடிக்காரக் கிழவர் கருணையோடு சொல்கிறார். நான் கண்கள் பனிக்க நன்றி சொல்கிறேன் அவருக்கு

வயதானாலும் உன்னை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். ஜர்தாபான் வேண்டாமென்றால் பரவாயில்லை. என்னோடு பக்கத்தில் வந்து இரு.

அழகான அந்த வைக்கோல் பெண் சொல்ல, என்னைத் தாடிக்காரர்கள் பத்மாசனத்தில் அமரச் சொல்கிறார்கள்.

இதை மென்று கொண்டிரு. அவள் வயது உனக்கும் வரும்.

கையில் கொட்டப்பட்ட ஜர்தாபான் பொடியை ஆர்வமாக மெல்லுகிறேன் நான்,

என்னை மெல்ல உயர்த்தி வைக்கோல் பெண்ணுக்குக் கண் மட்டத்தில் வைக்க இன்னும் கொஞ்சம் ஜர்தாபான் கேட்டுக் கீழே பார்க்கிறேன். கூர்மையான மூங்கில் என் கால்களுக்கு இடையே நீண்டு மேலே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஜர்தாபான் ஜர்தாபான் என்று எல்லா வீட்டிலும் இருந்து பாட்டு சத்தம். இந்த மெட்டு எனக்குப் பிரியமானது. எனக்கும் என்கிறாள் பக்கத்தில் அவள்.

அழுக்கும் துர்வாடையும் போகத் துவைத்து, வெளுத்து, உலர்த்தி, உடுத்து வந்த இந்தத் துணிகளை அணிந்து தான் நான் வெட்டுக்கிளிகளுக்கு உணவாவேன்.

அவளிடம் சொல்லும்போது என் உதடுகளில் முத்தமிடும் அவள் உதடுகள் வெட்டுக்கிளி போல் கூர்மையாகப் படிகின்றன. என் கண்களைக் குறிவைத்து நீளும் கரங்களிலும் பிரம்மாண்டமான வெட்டுக்கிளிகள் சவுக்காரம் மணக்கும் சிறகுகளோடு அமர்ந்து என்னைப் பார்த்தபடி இருக்கின்றன.

கழுமுனை உள்ளே துளைத்துப் பாய்ந்து மேலேறிக் கொண்டிருக்கிறது.

(இரா.முருகன்
ஜூன் 2016)

painting credit :Concept done by Dvigatiel, found this over at conceptart.org