Monthly Archives: January 26, 2017, 12:53 pm

New : Excerpts from my column TALESPIN for The Wagon Magazine Feb 2017

I was rummaging through the attic at my ancestral house, years ago. The house was one constructed when attics were must-to-have unlike the ‘attached bathroom with a shower’ and ‘Bombay latrine with a commode’, both being novelties and were nice-to-have then. There was no standard procedure to define what all could be stored in the attic. One could find for sure old earthen pots, brass tumblers, wooden ladles, lyric books of movies released sixty years ago when Indian talkies were ‘sing-ies’ with more songs and less dialogues.

To a fortune hunter with a missionary zeal and monk like patience, the attic would also yield treasures of the unexpected kind like late Victorian erotica in chaste English, with the characters addressing each other ‘sir’ and ‘madam’ and profusely thanking each other on completion of the intended amorous act, strictly according to the book.
… …. …. … .. .. .. .. .. ..
– — – — – — – — – — – –
Another gift of the attic was old mail. This was of the vintage post cards kind. Many such yellowish brown rectangular cards were there, all addressed to my grand father who was the head of a large joint family living together in peace at our ancestral home. The cards were all covered in a coat of dust that somehow acted as a deterrent against their getting decimated and devoured by pests. Nearly fifty antique mail were there, impaled on an evil looking steel spike with a flat cast iron bottom.
All the letters I retrieved were written by a single person, perhaps the first writer in our family. I was given to understand this one was a great grand cousin of mine.

It appears there prevailed some unwritten code of conduct which would have dictated that at least one person, male only that is, from each middle class joint family at some point of time in his life should renounce the family ties and walk out unannounced of the household, mostly by night. He would be mostly taking such an unceremonial leave of his close relatives that included his wife and children as well, only to return after a decade or more. My great grand cousin (GGC in short) strictly would abide by it.

The most interesting thing about this GGC is that he was a confirmed bachelor who went out at noon on a hot summer day, never to return. He left in a huff after someone hinted half playfully at lunch time that he did not make any attempt to settle down in a job even three months after passing his school final examinations but was settling down to a life of lunch – siesta – dinner – slumber. The immediate provocation I learn was that there was a job vacancy for a book keeper in a hotel that sprang up near our place. The GGC was deeply hurt that he was expected to take up the demeaning job of a hotel clerk doubling up as a cashier and in all probability, as one waiting at tables downstairs, when the occasion demanded. All these happened in early 1940s and the letters were penned by him to my grandfather, the fugitive’s uncle who brought him up, being orphaned at a very young age.

I removed the bunch of letters from the spike and pulled out an epistle from the collapsing card pack. It was dated 1st April 1940.

‘I am not fine but am suffering, here, in Alappuzha’.

The letter writer began with an ominous note, quite unlike the conventional letter writers. Having set a wailing tone, he proceeded to elaborate upon his hardships. These prima facie were the cascading effects of his unscheduled jaunt to the neighbouring state of Kerala from Madras presidency, though not appropriately acknowledged by the writer. Having arrived at Alappuzha, the coastal Kerala town by train that reached the destination late by a full ten hours, he attempted to get a decent boarding and lodging. As luck would have it, all he could get was a bed bug infested lodgement to stay at a very high tariff and insipid, stale food that had grounded coconut added to all food items, even to fish and chicken, as the GGC claimed.

He blamed my grandfather squarely for his plight. The latter, he accused, did not arrange for his study in college but wanted him to be an accountant in a wayside hotel and that was the source of all the GGC’s misery. The patriarch was requested to send at least twenty rupees by telegraphic Money Order to the GGC’s hotel address immediately on receiving the letter, to tide over the crisis situation.

(continued in The Wagon Magazine – Feb 2017 issue)

New: சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்கள்

சற்றுமுன், நடைப்பயிற்சி முடித்து யோசித்தபடி பாண்டிபஜார் கடந்து வரும்போது பூ வாங்கிக் கொண்டிருந்த நண்பர் கை நீட்டிப் புன்சிரிப்போடு தாமதமான புத்தாண்டு வாழ்த்து சொல்கிறார். நலம் விசாரிக்கிறார்.

’முந்தாநாள் தான் பத்திரிகையிலே படிச்சேன் உங்களைப் பற்றி’ என்கிறேன். ‘ஆமாம், தி இந்துவில்’ என்று சிரிப்பு மாறாமல் பதில் சொல்கிறார்.

அவர் சங்கீத நாடக அகாதமியின் 2016-ம் ஆண்டு விருது பெற்றிருக்கிறார்.

என் காலைப் பொழுதை அழகாக மலரச் செய்த வயலின் இசைக் கலைஞர் லால்குடி ஜிஜேஆர் கிருஷ்ணனுக்கு நன்றி.

போன வாரம், நாரதகான சபாவில் காலை 8:30 கச்சேரி கேட்டு விட்டு கேண்டீன் காப்பி முடித்து அடுத்த கச்சேரிக்கு வந்து கொண்டிருந்தபோது வெளியேறிக் கொண்டிருந்த கார் என்னைப் பார்த்து நின்றது. ஓட்டி வந்தவர் 8:30 கச்சேரி செய்த இளைஞர் திரு ஸ்வர்ண ரேதாஸ். சஞ்சய் சுப்ரமணியனின் சிஷ்யர்.

‘வந்து சிறப்பித்ததற்கு மகிழ்ச்சி சார், நன்றியும் கூட’

அழகான ஆங்கிலத்தில் புன்சிரித்தபடி சொல்லிக் கடந்து போகிறார்.

சின்னச் சின்ன, ஆனால் நிறைவான சந்தோஷங்கள்

New: குறுந்தொகையும் Baroque இசையும்

எழுத்தாளர்களில் மரபிசை பற்றிய அடிப்படைப் புரிதல் போன தலைமுறையில் கு.ப.ரா, நா.சிதம்பரசுப்ரமணியன், தி.ஜானகிராமன், கல்கி, கு.அழகிரிசாமி, கி.ராஜநாராயணன் என்று பலருக்கும் உண்டு. இந்தத் தலைமுறையில் அது குறைவு தான்.

அதே போல, சமகால இலக்கியம் அறிந்த இசைக் கலைஞர்கள் போன தலைமுறையில் குறைவு. முசிரி சுப்பிரமணிய ஐயர் எழுதிய சிறுகதை என்று தினமணி சிவகுமார் உருவாக்கிய ஒரு தினமணிக் கதிர் இசைமலரில் படித்தேன். (அந்த இசைமலர்கள் எல்லாம் பொக்கிஷங்கள்). அரியக்குடி திருப்பாவைப் பாசுரங்களுக்கு இசையமைத்தார். என்றாலும்,, அவருக்கு இருந்த இலக்கிய ஆர்வம் பற்றித் தெரியாது தான். எம்.எஸ் சிலப்பதிகாரம் ஆய்ச்சியர் குரவையையும், டி.கே.பட்டம்மாள் பாரதி பாடல்களையும், பி.வி.ராமன், லட்சுமணன் சகோதரர்கள் குலசேகர ஆழ்வாரின் மன்னுபுகழ் கௌசலை தன் பாசுரத்தையும், கே.வி.நாராயணஸ்வாமி, ‘வருகலாமோ ஐயா’ போன்ற நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனைகளையும் பாடிப் பிரபலமாக்கினார்கள் எனினும் இவர்களின் இலக்கியப் பரிச்சயம் குறித்து அறியோம்.

சமகால இசைக் கலைஞர்களில் சஞ்சய் சுப்பிரமணியன், டி.எம்.கிருஷ்ணா இருவரும் தற்காலத் தமிழ் இலக்கிய ரசனை கொண்டவர்கள். விஜய்சிவாவும் கூட என்று அறிகிறேன். சஞ்சய் தமிழில் பக்தி இலக்கியத்திலும் ஈடுபட்டவர். ஆழ்வார்களும், நாயன்மார்களும், கோபாலகிருஷ்ண பாரதியாரும், அருணாசலக் கவிராயரும், முத்துத் தாண்டவரும் கர்னாடக இசை மேடைகளில் கம்பீரமாக இப்போது வலம் வருவது சஞ்சய் சுப்பிரமணியனின் ரசனையும் உழைப்பும் பிடிவாதமும் நிறைவேற்றித் தந்தவை. மயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையின் சர்வமத சமரசக் கீர்த்தனைகள் வரை கச்சேரிக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார் சஞ்சய். போன மாதம் கச்சேரி மேடையில் topical ஆக வேதநாயகம் பிள்ளையின் ‘பணமே’ பாடலை அவர் இசைக்க, அவையே அதை ரசித்து அனுபவிப்பதை யூடியூபில் பார்த்து ரசிக்கலாம். மோடிப் பாட்டு என்று ரசிகர்கள் பெயர் வைத்து விட்டார்கள் அதற்கு!

பழந்தமிழ் இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட இன்னொரு சமகால இசைக்கலைஞர் வீணை இசைஞர் திருமதி நிர்மலா ராஜசேகர். குறுந்தொகையில் மனம் பறிகொடுத்தவர் இவர். செம்புலப் பெயல் நீராரின் ’யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ’ பாடலுக்கு இருபது வருடம் முன்பே சஹானா ராகத்தில் இசையமைத்து வழங்கி வந்தவர். இது ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இந்தப் பாடலுக்கு இசையமைத்ததற்கு முன்பு.

திசம்பர் 31 இரவு பத்தரை மணியில் இருந்து ஜனவரி 1, காலை 3:00 மணி வரை நீண்ட புத்தாண்டுக்கான கர்னாடக மரபிசை இரவு நிகழ்ச்சியில் (வாணிமஹால், தி.நகர், சென்னை) என்னை மிகவும் கவர்ந்த நிகழ்வு நிர்மலா ராஜசேகர் இந்தப் பாடலை வீணையில் வழங்க, அவருடைய அன்பு மகள் ஸ்ருதி ராஜசேகர், இப்பாடலுக்கான ஏ.கே.ராமானுஜனின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வரிகளை அழகாகக் கூறினார். மேற்கத்திய மரபிசை பயின்ற இளம் பாடகி ஸ்ருதி.

அதன் பிறகு மேற்கத்திய இசையின் முக்கியமான அங்கமாகிய பரோக் இசையை (Baroque Music) இவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து வழங்கினார்கள். 1700-களில் உருவாகி இன்னும் பிரபலமாகப் பயின்று வரும் இசை வடிவம் இது. கிட்டத்தட்ட இந்தக் காலகட்டத்தில் தான் கர்னாடக இசை இங்கே செழுமையுற்றது.

பிரஞ்சு நாட்டு இசைக்கலைஞரின் ( François Couperin ஃப்ரான்ஸவா கூபெய்ன் என்று நினைவு) இசையாக்கத்தை இனிமையும் கம்பீரமுமான soprano குரலில் ஸ்ருதி இசைக்க, வீணையே harpsichord ஆக, மென்மையாக பாடலோடு கூட நிர்மலா வாசித்துவர, ஆயிரம் பேர் கூடியிருந்த அந்த அரங்கில் சுற்றிச் சுழன்று சூழ்ந்த இசை நிரப்பிய உன்னதமான அந்தச் சில நிமிடங்களோடு என் புத்தாண்டு பிறந்தது.