Monthly Archives: September 30, 2015, 3:38 pm

Is script reading at the commencement of a theatrical play project essential?


Welcome to this interaction on theatrical plays. At the outset let me clarify that there is nothing that can be championed as absolutely right or rejected outright as pertinently wrong, in the myriad of responses we have received for all the six questions posed. These are the individual points of view (PoV) of our friends and each PoV does count when settling for a comprehensive analysis, welcoming more discussion thereon.

The first question is rather a simple and straight one, at least that is what I thought when this impromptu questionnaire was constructed. Is script reading as a group exercise by the actors required at the commencement of the project?

I observe almost all friends who have responded consider this task of play reading as a must, though for various reasons attributed in their reckoning. Shalini says reading and discussing as a team ensures all are on the same page and helps in evolving the final output, the performance. Hema finds the group study helps her to connect effectively with the play which may or may not influence the way a character is to be enacted on the stage, as interpretation and delineation belong to a different group altogether than connecting which is visceral primarily. Ram observes script reading enables the participants to obtain a big picture, a holistic one rather at it which is crucial for the on-stage coordination as well as working together of on-stage and back-stage team members.

Natarajan observes these reading sessions provide an opportunity for the team as a whole to congregate and break the initial ice to bond well with each other. Karthik provides a slightly different observation that technically script reading is not required and once ‘the script is decided and the actors are convinced about the script’, we can proceed to blocking and other tasks down the line.

Did he say convincing the actors? Well, that brings us to the subject of obtaining team buy-in for the project.

Script reading or group study of the script is undertaken at a time when the project is at the nascent stage and has only the author and director aboard, and if lucky, the producer too joining them. The actors and back stage members though identified are yet to become stakeholders when the script reading is undertaken. As such, that many outsider views of the play upto the brass talk whether it can fly are freely available on one on one and group interactions basis as well as are passed around as discrete opinions. The author-director duo is provided with an opportunity to go through the offering and if required make a quick dash to the design table to address the incongruities or tweak the deliverables based on the inputs.

So, will it be fair enough to conclude script reading cannot and should not be skipped.

We shall take up the next question on creation of space in our next exchange. Cheers!

Warm regards
Era

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் அத்தியாயம் 49 இரா.முருகன்


கேரளம் திலீப் நினைத்தது போல் இல்லை.

பம்பாய் மாடுங்கா சங்கர மட வைதீகர்களும், ஓணத்துக்கு வாழைக் குலை வாங்க குடும்பத்தோடு கும்பலில் புகுந்து நடக்கும் செண்ட்ரல் ரயில்வே டிவிஷன் கிளார்க் நாயர்களும், ஐயப்பன் கோவிலில் மார்கழி மாதம் இருமுடி கட்டி விட செண்டை மேளத்தோடு வந்து சேரும் மாரார்களுமாக அவன் மனதில் எழுப்பியிருந்த உலகம் வேறு விதமாக இருந்தது.

அந்த நிலப் பிரதேசத்தில் விடிய ரெண்டு மணி நேரம் முன்னால் நம்பூதிரிகள் ஆறு, குளம் என்று பார்த்து முழுக்குப் போட்டு விட்டு முன்குடுமி முடிவார்கள். வாசல் திண்ணைகளிலும் கோயில் பிரகாரங்களிலும் உட்கார்ந்து இடைவிடாமல் மயேமயே என்று எல்லா வேதமும் நீட்டி முழக்கி ஓதுவார்கள். அகண்ட ஜபமாகக் கூடி உட்காந்து ஜபித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

வெள்ளைப் புடவையும் சந்தனப் பொட்டுமாக, லட்சணமான் ஸ்தூல சரீர சுந்தரிகள் கால்களை அகட்டி வைத்து ஆடுவார்கள். கை கோர்த்து வட்ட வட்டமாக சுற்றி வந்து பாடுவார்கள். சதா கும்மியடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

உச்ச ஸ்தாயியில் செண்டையும் பெரிய சைஸ் தாளங்களுமாக பெருஞ் சத்தமாக வாசித்துக் கொண்டு மாரார் வகை ஆசாமிகள் சுற்றிச் சுற்றி வருவார்கள. அவர்களோடு, பட்டப்பகல் என்றாலும் கோல் விளக்கு ஏற்றிப் பிடித்துக் கொண்டு கோவில் ஊழியர்கள் அவசரமாக நட்நது போவார்கள்.

இருபது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆண்கள் எல்லாரும் சட்டம் போட்டுக் கட்டாயமாக்கியது போல் தாடி வளர்த்து, சதா கண்ணில் அப்பிய சோகத்தோடு அலைவார்கள். மேலே லேசாகத் தொட்டால் ராக்கிளிகளும் படகுத் துறையில் தனித்து நிற்கும் பெண்களும் யாத்ரிகர்களும் கடந்து வரும் கீதங்களை ஊர் முழுக்க ஒலிக்கும் ஒரே குரலில் பாடத் தொடங்குவார்கள்.

பலாப்பழமும், நேந்திரம்பழ வறுவலும், தேங்காய் துருவியதுமாக எல்லாப் பொழுதும் சாப்பிடக் கிடைக்கிற நிலம் அது. பிரகாரத்தில் வரிசையாக இலை போட்டு கோயில்களுக்கு வருகிறவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி சாப்பிடச் சொல்வார்கள். சோற்றை அள்ளி வீசி, மடி ஆசாரத்தோடு பரிமாறுவார்கள்
நடந்தது என்னமோ இதுதான்.

திலீப் உட்கார்ந்திருக்கும் பழைய கட்டடத்தின் முன்னறையில் குடிக்கத் தண்ணீர் பிடித்து வைத்த வயசன் திலீபைப் பார்த்துச் சொல்லிச் சிரிக்கிறான்.

சுவரில் சாய்ந்து நிற்கிற வயசன் அவன். ஆப்பீசு திறக்கறீங்க எடுபிடி காரியம் செய்ய ஆள்கார் வேணாமா என்று கேட்டு முதலில் படி ஏறி வந்தவன் அவன்.

இருந்துட்டுப் போகட்டும்., காப்பி வாங்கிண்டு வரவும் த்ண்ணி பிடிச்சு வைக்கவும் வேண்டி இருக்கு.

பிஸ்கட் சாஸ்திரி நியமித்த முதல் ஊழியன் அவன். வய்சு எழுபதுக்கு மேல் என்றாலும் நூறு ரூபாய் மாத சம்பளத்துக்கு மலிவாகக் கிட்டிய ஊழியம் இது என்பதை இங்கிலீஷில் குழுக்குறியாக எடுத்துச் சொல்லி திலீபின் சிரிப்பை யாசித்தார் சாஸ்திரி.

நீங்க சொன்னா அதுதான் சட்டம் என்று மினிஸ்டர் பெண்டாட்டி சியாமளா பெரியம்மா சாஸ்திரியை சிம்மாசனத்தில் வைத்தாள் அப்போது.

வந்தது முதற்கொண்டு சதா பேசியபடி இருக்கிறான் வயசன். இந்த வயசில் அவனுக்கு ஒருத்தர் வேலை போட்டுக் கொடுத்த பூரிப்போ சந்தோஷமோ வார்த்தையாய் வந்து விழுந்த மணியமாக இருக்கிறது.

எப்போதோ கண்ணூர் போன கதையை வயசன் திலீபுக்கு இது வரை ரெண்டு முறை சொல்லி விட்டான். அவன் சின்ன வயதில் பொண்ணு தோற்றுப் போகிற வனப்பில் இருப்பானாம். கையும் காலும் முகமும் வழுவழுவென்று மினுங்கிய பையன். கண்ணூர் ஓட்டலில் ராத்தங்கிய போது பரிசாரகன் கடித்து விட்டானாம். அது எங்கே என்று அவன் விஸ்தாரமாகச் சொல்ல, திலீபுக்கு அன்னத் திரேஷமாக இருந்தது. வடுப்பட்டு விட்டதாம், அவன் உடம்பே அவனுக்கு வித்தியாசமாகிப் போனதாம். திலீப் ந்ம்பவில்லை என்றால், அதுக்கென்ன, அவிழ்த்துக் காட்டவும் தயாராக இருந்தான் வயசன்..

அகல்யா, வயசன்மாரோட ப்ரத்யேக சமாசாரங்களைப் பார்வையிடவா நான் கேரளத்துக்கு வந்தேன்?

இங்கே இல்லாத அகல்யாவிடம் புலம்ப, திலீபுக்கு பசி மூண்டெழுந்து வ்ந்தது.

முந்தாநாள் ஆலப்புழையில் பஸ் ஏறுகிற வரை திலீபுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் கேரளம் தெய்வங்களின் சொந்த நாடாகவே இருந்தது. மலையாளக் கரை பற்றிய் மாதுங்கா மதிப்பீடுகளை அவற்றின் உச்சபட்ச மேன்மையான கற்பிதங்களோடு நம்பத் தயாராக வந்திருந்தார்கள் சியாமளா பெரியம்மாவும் சாஸ்திரி தம்பதிகளும்.

அவர்களுக்கு ஆசுவாசம் அளிக்கும் பூமி கதகளியும், சோபான சங்கீதமும், மயில் தோகையை இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு ஆண்பிள்ளைகள் ராத்திரி முழுக்க ஆடும் அர்ஜுன நிருத்தமுமாக இருந்தது.

முக்கியமாக அர்ஜுன நிருத்தம். அதைத் தேடித்தான் மினிஸ்டர் மனைவியான சியாமளா பெரியம்மா இங்கே வந்தது.

பரத நாட்டியமும் கூடியாட்டமும் ஒடிசியும் கதக்கும் அர்ஜுன நிருத்ததில் இருந்து அபிநயங்களைக் கடன் வாங்கியவை என்று பெரியம்மாவின் ஆய்வுக் கட்டுரை சொல்லப் போகிறது. எல்லா நடனமும் யுத்தத்தோடு தொடர்புடையவை என்றும் அது பேசும்.

களரியில் இருந்து அர்ஜுன நிருத்தம், அங்கே இருந்து பரதம் என்று போர் எல்லோரையும் எல்லாவற்றையும் எல்லாக் காலங்களிலும் கவ்விச் சூழ்கிறது என்று பிஸ்கட் சாஸ்திரி வழிகாட்டலில் பெரியம்மா செய்கிற ஆராய்ச்சியால் அர்ஜுன நிருத்தம் மேம்படுமோ என்னமோ அவளுக்கு டாக்டரேட் கட்டாயம் அடுத்த வருஷம் இந்த நாளில் கிட்டும்.

ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையைப் பெரியம்மா நின்றும் இருந்தும் நகர்ந்தும் வாய்விட்டு டிக்டேட் செய்யச் செய்ய அதைக் கவனமாக எழுதி டைப் அடித்துத் திருத்தித் திருத்தி, திலீபுக்கும் அர்ஜுன நிருத்தம் பற்றித் தெளிவாகவே தெரிந்திருக்கிறது. சாஸ்திரி தம்பதிகளில் அம்மையாருக்குத் தெரிந்ததை விட அது பத்து மடங்கு அதிகம்; சாஸ்திரியை விடவும் தான்.

இன்னும் சிரத்தையாக இதுவே வாழ்க்கை என்று திலீப் உட்கார்ந்தால், சியாமளா பெரியம்மாவுக்கும் சாஸ்திரிக்கும் அவன் அர்ஜுன் நிருத்தமும், களரியின் போர்க் கலாசார அடவுகளும் பற்றிப் பாடம் எடுப்பான்.

இந்த பிஸ்கட் கோஷ்டிக்கு எதற்காக செய்யணும்? வவுச்சரில் ரெவின்யூ ஸ்டம்ப் ஒட்டி கையெழுத்துப் போடச் சொல்லி நூற்று முப்பது ரூபாய் மூக்கால் அழும் கும்பல் இது… அவர்களின் ரெவின்யூ ஸ்டாம்ப்களை அவர்களே அவர்களின் பின்னஞ் சந்தில் இறுக்க ஒட்டிக் கொள்ளட்டும். திலீப் வெள்ளைக்காரனுக்கு லண்டனில் பாடம் எடுப்பான். அகல்யாவைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு அந்த வெள்ளைக்காரப் பட்டணத்திலோ வேறே எங்கேயோ குடிபெயர்ந்து விடுவான்.

பெரியம்மாவும் பிஸ்கட்களும் இன்றி இப்படி ஒரு குமாஸ்தா உத்தியோகமும் இதுவரை பார்த்தே இருக்காத ஆலப்புழை, அம்பலப்புழைக்குப் பயணமும் கிடைத்திருக்குமா? அகல்யா மனசில் விசாரிக்க, அதானே என்றான் திலீப்.

ஃபீல்ட் ஸ்டடி, சந்திப்பு, பாட்டு ஒலிப்பதிவு, கோவில் கோவிலாகப் போவது, அசாதரணமாக மயில் இறகிலிருந்து உடுப்பு சேர்த்துத் தருகிற தையல்காரர்களின் தொழில் ரகசியம் அறிவது என்று வேலை எல்லாம் ஒரு இடத்தில் இருந்து பார்க்க இடம் தேவைப்பட்டது. பெரியப்பா தில்லியில் இருந்து டெலிபோன் செய்து இங்கே யாரோ மந்திரி உதவி செய்ய இந்தப் பழைய கட்டிடம் கிடைத்தது. கல்யாண சமையல்காரர்களின் வீடாக இருந்து கிறிஸ்துவ இல்லமாகி அதுவும் கழிந்து சர்க்கார் ஆபீசாக இருபது வருஷம் இருந்து பூட்டி வைத்திருந்த ஒண்ணாம் தரம் கல்லுக் கட்டிடம்.

பெரியம்மாவோ சாஸ்திரி தமபதிகளில் ஒருத்தரோ வந்தாலே ஒழிய இந்த இடத்தை விட்டு இப்போது வெளியே போக முடியாது. ஏகப்பட்ட வேலை ஒரே நேரத்தில் ஆரம்பித்திருக்கிறது இங்கே. டைப்ரைட்டர், வெள்ளைக் காகிதம், டேப் ரிக்கார்டர், ஒலிப்பதிவு நாடா என்று எங்கும் நிரம்பி வழிகிறது.

வரலாமா? கேட்டபடி யாரோ படி ஏறி உள்ளே வந்தார்கள். நேற்று பகலில் இருந்து திலீப் இப்படி உள்ளே கடந்து வருகிறவர்களைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

தூக்கத்துக்கு ஆள் எடுக்கற ஏஜென்சி தானே?

வந்தவன் கேட்க, மர ஸ்டூலில் உட்கார்ந்திருந்த வயசன் சிரிக்க ஆரம்பித்தான். திலீபுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. வந்தவர்கள் இப்படித்தான் விசாரிக்கிறார்கள். பத்திரிகையில் விளம்பரம் பார்த்து விட்டு வருகிறவர்கள்.

அர்ஜுன நிருத்தம் ஆடக்கூடிய கலைஞர்கள் தேவை. இதுதான் மலையாளப் பத்திரிகைகளில் சிறு வரி விளம்பரமாக வெளிவரக் கொடுத்திருந்தது. இன்னும் நான்கு நாள் தொடர்ந்து வெளியாகும். பத்திரிகைப் பிரதிகள் இங்கே அனுப்பப் படுகின்றன.

அர்ஜுனன் களிக்கு தான் ஆள்கார் வேணும்னு கேட்டது. தூங்கி மரிக்க இல்லே கேட்டோ சாமு மாஸ்டரே.

வந்தவன் இருந்தவன் தோளில் கையில் சுருட்டிப் பிடித்திருந்த தினசரிப் பத்திரிகையால் அடித்தான். அவன் தோளில் ஒரு குடை ஆடியபடி இருந்தது.

காசு கொடுத்தா துங்கி மரிக்கவும் செய்யலாம்.

வந்தவன் விட்டத்தைப் பார்க்க, திலீப் உட்காரச் சொன்னான்.

ஆடணுமா அதோ பாடணுமோ?

அவன் விசாரிக்க, நல்லா சாயா உண்டாக்குவாராக்கும் சாமு மாஸ்டர் என்று நேரங்கெட்ட நேரத்தில் அவனுக்கு சர்ட்டிபிகேட் கொடுத்தான் வயசன்.

இந்த வெடிக்காரனை என்னத்துக்கு கூட்டு சேர்த்திருக்கீங்க? வெளிநாட்டில் இருந்து யாராவது வந்தா சாமு எங்கேன்னு தான் கேட்பாங்க. வைத்தாஸ் கேட்டிருக்கீங்களா? ஆப்பிரிக்க நாட்டு பிரதமரோ யாரோ.. இங்கே வந்து பரிசல் விட்டு இறங்கினதும் சாமு எங்கேன்னு தான் தேடுவார். நோட்டபுள்ளி.

அது என்ன வெடிக்காரன்? வயிறு சரியில்லாத மனுஷரா நீங்க?

திலீப் வயசனை விசாரிக்க, குடையைக் கக்கத்தில் இடுக்கிக் கொண்டு விவரித்தான் சாமு..

மூன்று தலைமுறையாக வயசன் குடும்பம் அம்பல வெடிவழிபாட்டு சேவை நடத்திக் கொண்டிருப்பது. அம்பலம் தொழ வந்து காசு கொடுக்கிறவர்களுக்காக கந்தகத்தில் உருட்டிய வெடி வெடித்து கடவுள் காதில் கேட்க வைக்கிற காரியம் அது.

இந்த வயசனின் மூத்தச்சன் மேல் நக்னனான ஒரு வயோதிகன் பறந்து வந்து விழுந்து வெடித்த வெடியால் மூத்தச்சன் கால் விரல் போனது தொடங்கி சாங்கோபாங்கமாக எடுத்துச் சொன்னான் சாமு. ஊரிலே வௌவால் கூட்டமாக வந்ததும், வயசனின் கண்ணூர்ப் பயணமும், குறி கடியுண்டதும் அதே ஆர்வத்தோடு சொல்லப்பட, மெய்க்கீர்த்தி பாடிக் கேட்ட அரசன் மாதிரி மகிழ்ந்து பொக்கைவாய்ச் சிரிப்போடு உட்கார்ந்திருந்தான் வயசன்.

ஒரே தூசி துப்பட்டையா இருக்கே. பெருக்கலியா திலீப்?

சாஸ்திரி மாமி நாலு தடவை அடுக்கு தீபாரதனை மாதிரி தும்மல் போட்டு புகார்ப் படலத்தைத் தொடங்கி வைத்தபடி உள்ளே வந்தாள்.

ஆள் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கு. வந்துடுவாங்க. ஜாடு வாங்கி ரெடியா வச்சாச்சு

திலீப் கவர்மெண்ட் உத்தியோகஸ்தன் மாதிரி சொன்னது சாஸ்திரி மாமிக்குப் பிடிக்கவில்லையோ அல்லது தன்னை வேலைக்கு அஞ்ச மாட்டாள் என்று காட்டிக் கொள்ளவோ அவள் நேரே அறைக் கோடிக்குப் போய் அங்கே சார்த்தியிருந்த துடைப்பம் கொண்டு சரசரவென்று பெருக்க ஆரம்பித்தாள்.

திலீப் பதறி அவள் கையில் இருந்து சூலத்தைப் பிடுங்கி விதிர்விதிர்த்து இனிமேல் இப்படி ஆகாமல் கவனித்துக் கொள்வேன் என்று வாக்குத்தத்தம் செய்து, அவனே பெருக்க ஆரம்பிப்பான் என்று எதிர்பார்த்தாள் போலும்.

எழவெடுத்தவன் உலக்கையை முழுங்கிச் சுக்குக் கஷாயம் சாப்பிட்டவனாக உட்கார்ந்தது உட்கார்ந்தபடி இருந்தான். அது மட்டுமில்லாமல் அவள் பெருக்க வாகாகக் காலைத் தூக்கி மேஜை மேலும் வைத்துக் கொண்டான் கிராதகன்.

நல்ல வேளையாக வயசன் அவளிடமிருந்து துடைப்பத்தை வாங்கி குடைக்கார சாமு மாஸ்டரிடம் ஒப்படைத்தான். அவனும் குடையை நாற்காலியில் வைத்து விட்டு மாப்பிள்ள்ளா பாட்டு ஒன்றை உரக்க முணுமுணுத்தபடி பெருக்க ஆரம்பித்தான்.

யாரெல்லாம் உத்தியோக பார்க்க வந்தது?

கேட்ட படிக்கு சியாமளா பெரியம்மா உள்ளே நுழைய தன்னை அறியாமல் எழுந்து நின்றான் திலீப்.

எல்லோரையும் ஒன்பது மணிக்கு வரச் சொல்லி இருக்கேன். இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துலே இங்கே இருப்பாங்க.

நான் கூட அதுக்குத் தான் வந்தேன். துடைப்பத்தை உயர்த்திப் பிடித்தபடி முன்னால் வந்த சாமுவைப் பார்த்த பெரியம்மா கொஞ்சம் பின்வாங்கினாள். இவனுக்கும் அர்ஜுன் நிருத்தத்துக்க்கும் என்ன தொடர்பு?

அர்ஜுனன், சகாதேவன் எல்லாம் அப்புறமா வந்தது. இங்கே இதை மயில்பீலி தூக்கம்னு தான் சொல்றது. பகவதி கோவில் உற்சவத்திலே நான் ஆடுவேன்.

குடைக்கார சாமு சொன்னான். எங்கே ஆடு பார்க்கலாம் என்றார் சாஸ்திரி ஏப்பம் விட்டுக் கொண்டு..

திலீப், நீ போய்ப் பசியாறிட்டு வா.

பெரியம்மா அனுப்பி வைத்தாள்.

‘இந்தா நூறு ரூபாயாத் தான் இருக்கு. சாப்பிட்டுட்டு பத்திரமா மீதி கொண்டு வந்துடு’

பாக்கெட்டில் இருந்து நிஜாம் பாக்கு வாசனையோடு பணம் எடுத்து நீட்டிய பிஸ்கட் சாஸ்திரியை ஒரு நாள் திலீப் பிஸ்கட் தின்ன வைப்பான். திலீப் கழிந்ததில் தோய்த்து எடுத்து ரசித்துத் தின்பான். அந்தப் புடுங்கி.

(தொடரும்)

new bio-fiction தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 20 இரா.முருகன்

நொளினிகாந்த் சட்டர்ஜி மோஷாய் உள்ளே இருந்து காகிதமும் பென்சிலுமாகத் திரும்பி வந்தார்.

’உனக்கு செஞ்சு வச்ச பொம்மை இன்னும் வர்ணம் காயலே. அடுப்பு பக்கம் வச்சிருக்கேன். கொஞ்சம் பொறு’.

கயலை நோக்கிச் சொல்லி விட்டு, என்னை எழுந்திருக்கச் சொன்னார்.

பவழமல்லி மரத்தடியில் கயலோடு தப்புக் காரியம் செய்து விட்டதாக சந்தேகப் படுகிறாரோ. ஆமா, செய்தேன். அதற்குத் தண்டிக்க இந்த சுருட்டு சுந்தரம் பிள்ளை யார்?

’இப்படி வந்து இந்த பூக்கூடை பக்கமா நில்லு’.

வாட ஆரம்பித்த பூக்கள் நிறைந்த அந்தப் பூக்குடலைக்கு அருகே நின்றேன். உள்ளே இருந்து கொசுக்கள் கிளம்பி முகத்தில் மோதிப் பறந்தன.

’சிரிச்சுக்கிட்டே பாரு’ என்றார். சோகம் காக்கச் சொல்லியிருந்தால் தான் எனக்குக் கஷ்டம்.

‘அங்கிள், நானும் போஸ் கொடுக்கட்டா?’ என்றாள் கயல்.

’ஓ, அடுத்த படத்துக்கு’ என்றார். நான் நகர்ந்தேன்.

‘நீயுந்தான்’ என்றார் மோஷாய்,

பத்து நிமிடம் அவர் காகிதத்தில் பார்த்து வரைய, சிலைகள் போல் நானும் கயலும் அருகருகே நின்றோம். மோஷாய், இந்தப் பெண்ணின் துடுத்த உதடுகளைக் கவனமாக வரைந்து சிலை செய்யுங்கள். என் உயிர் இவற்றின் இடையில் தான் உறங்குகிறது.

அன்னப் பறவை போல் வளைந்து மூக்கு வைத்த மண் கூஜாவில் இருந்து ஏலமும் வெட்டிவேரும் மணக்கும் நன்னாரி சர்பத் எங்களுக்கு மண் குவளைகளில் குடிக்கக் கொடுத்தார் மோஷாய். மானாமதுரை மண் பாண்டம் என்றார். எங்க ஊருக்குப் பக்கம் தான் என்று பெருமையோடு கயலைப் பார்த்தேன்.

சட்டர்ஜி மோஷாய் மேஜையில் இருந்து எடுத்த சுருட்டைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு உள்ளே போக, நான் கயலைக் கேட்டேன் – எப்படி சமிதிக்காரராக இருந்துக்கிட்டு குட்ஸ் ரயில் எஞ்சின் மாதிரி புகை விட்டுட்டிருக்கார்?

’இந்த சுருட்டாலே தான் அவரை சமிதியை விட்டுத் தள்ளி வச்சாங்களாம். அப்பா சொன்னார். பெரிய் ஆர்ட்டிஸ்டாம்’.

உள்ளிருந்து சட்டர்ஜி கூப்பிட்டார். சிறிய மண் அடுப்புகள் வரிசையாக இருக்க, அவற்றின் உள்ளே சுடப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சிறு பொம்மைகளை ஒவ்வொன்றாக வெளியே எடுத்தார் அவர்.

எல்லாம் சேர்த்து மேஜையில் வைத்ததும் விரிந்த அற்புதமான காட்சியை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் கிடையாது. கல்கத்தா மாநகரின் முக்கியமான தெருவாகிய ராஷ்பிகாரி அவன்யூ அது. ப்ரியா சினிமா தியேட்டர், தேசப்ரியா பூங்கா, கரியகட் மார்க்கெட் போன்ற அந்தச் சாலையின் முக்கியமான அடையாளங்கள் கச்சிதமாக வடிக்கப்பட்டு வர்ணம் பூசப்பட்டு பளீரிட்டன. தெரு வியாபாரிகள், நகரும் டிராம், கை ரிக்ஷா, சைக்கிள்கள், கையில் மீனும் ப்ரீப் கேசுமாகப் போகிற ஆபீஸ் அதிகாரி, இனிப்பு சாப்பிடும் முதியவர்கள் என்று ராஷ்பிகாரி அவென்யூ சின்னச் சின்ன பொம்மைகளாக அற்புதமாக விரிந்திருந்தது.

என் சந்தோஷத்தை அடக்க முடியாமல் கயலிடம் சொன்னேன்.

‘நான் கல்கத்தா பார்த்ததில்லேடா, கூட்டிப் போறியா’? ஏக்கத்தோடு கேட்டாள் அவள்.

’நிச்சயமா, ஆனா அங்கே போய் நான் உன்னைத் தான் பார்த்துட்டிருப்பேன், நீ என்னைப் பார்த்துட்டிருப்பே. சரியா?’.

அவள் சிரிக்க, விஷயம் புரியாமலேயே மோஷாயும் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டார். தம்பூரா மீட்டிப் பாடும் மீரா, கிளியைத் தூது விடும் ஆண்டாள், யோசித்தபடி சத்யஜித் ராய் என்று இன்னும் சில நேர்த்தியான பொம்மைகளையும் அலமாரியில் இருந்து எடுத்து கயலிடம் கொடுத்தார். எனக்கு ஏனோ பொறாமையாக இருந்தது.

கயல் சின்ன பர்ஸில் குழந்தை மாதிரி சுருட்டி காய்ந்த ரோஜா இதழ்களோடு வைத்திருந்த நூறு ரூபாயை ஜாக்கிரதையாகக் கொடுக்க, அந்த அற்புதமான கலைஞர் மகிழ்ச்சியோடு வாங்கிக் கொண்டார். மீதி பொம்மைகளுக்கு நாளைக்கு வாங்க ரெண்டு பேரும் என்று என்னையும் கணக்காக்கிச் சொன்ன அவர் மேல் என் அபிமானம் கூடியது.

’அப்பாவும் ப்ரண்ட்ஸும் இவர் கிட்டே போன வருஷமும் கேட்டிருந்தாங்கடா. எல்லா வீட்டு கொலுவிலும் இவர் பொம்மை தவறாம இருக்கும், அருமையா தங்கந்தங்கமா இருக்கு இல்லே’

கயல் ஒவ்வொரு பொம்மையாக எடுத்துப் பார்த்து என்னோடு மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டாள்.

ரெட்டைத் தெரு கொலு ஓய்ந்து அங்கே வீடு பூட்டி வைத்திருக்கிறது. என் கொண்டாட்டம் அம்மாவோடு போனது. இனி இதெல்லாம் கயல் மூலம் தான் என்று விதிக்கப்பட்டது போல..

’என்னடா சைலண்ட் ஆயிட்டே’

வெளியே வரும்போது கயல் கேட்டாள்.

சணல் பைகளில் பத்திரமாக வைத்துத் தூக்கி வந்த பொம்மை உலகத்தைப் பவழ மல்லி மரத்தடியில் வைத்தோம்.

இந்த சந்தோஷம் எல்லாம் அம்மா இருந்தபோது, ரெட்டைத் தெருவிலே எனக்கும் கிடைச்சது கயல் என்றேன் அந்தப் பைகளைப் பார்த்தபடி.

அம்மா நினைவு மேலெழுந்து வர, கண் கலங்கி பவழமல்லி மரத்தடியில் நின்றேன்.

’அழாதே.. என் செல்லம் இல்லே ..நான் இருக்கேன் உனக்கு’.

சந்தன டால்கம் பவுடர் மணக்கும் கைக்குட்டையால் கயல் என் கண்ணைத் துடைத்தாள்.

’தேன்மொழி அக்கா நேத்து பிரான்ஸிலே இருந்து போன் பண்ணிச்சு. உன்னை ரொம்ப கேட்டுது’.

அவள் பேச்சை மாற்றுகிறாள் என்று தெரிந்தாலும் அது வேண்டித்தான் இருந்தது.

சின்னத் தூறலாக வானம் கண் திறந்திருந்தது. பூச் செரியும் திவலைகள் மேலே சிதற இரண்டு குழந்தைகளாக நின்றிருந்தோம்.

’அக்கா என்ன சொல்லிச்சு தெரியுமா’?

’என்ன சொல்றாங்க’?

’பையன் ராஜா மாதிரி இருக்கான். உனக்கு சரியான ஜோடி தான். இவர் மாதிரி ஒல்லி. . மீனும் முட்டையும் ஊட்டினா சதை பிடிச்சுடுவான்..’

நான் முஷ்டி மடக்கிப் புஜபலம் காட்டினேன். உன்னை விட நான் பலசாலி என்று கை மடக்கி என் கையோடு ஒட்டி நிறுத்திக் காட்டினாள் பதிலுக்கு.

’தேன்மொழி அக்கா வேறே என்ன சொல்லிச்சு’?

‘அவசரப்பட்டுடாதீங்க. நல்லா படிச்சு, போஸ்ட் கிராஜுவேஷன் முடிச்சு வேலையும் கிடைக்கட்டும் அப்புறமா கல்யாணம்.. முக்கியமா ஒண்ணு’

’என்னவாம்?’

’அது வந்து,.. பீரோ பின்னாடி கிஸ் அடிக்கறதெல்லாம் வேணாம். பூச்சி பொட்டு கிடக்கும்’.

நான் வாய் விட்டுச் சிரித்தேன்.

கயல் முகம் நாணத்தில் சிவந்தது. உதட்டை அழுத்தக் கடித்தபடி தலையைக் குனிந்து கொண்டாள். இவளோடு தான் இனி வாழ்க்கையா?

இனித்தது. அது வேறே மாதிரி வாழ்க்கையாக இருக்கும். இனிப்பு மட்டும் அனுபவப்படாது. பசியும் காதலும் காமமும் தவிரவும் சேர்ந்து இருந்து அனுபவிக்க, பிணங்கிப் பிரிந்து மீண்டும் இறுக அணைத்து இணைய, கண்ணீர் விட, சேர்ந்து ஆட, குரல் எடுத்துப் பாட, கவிதை சொல்லி ரசிக்க, குழந்தை சுமக்க, ஆஸ்பத்திரிக்கு ப்ளாஸ்கில் காப்பி எடுத்துப் போக, வீடு சுத்தம் செய்ய, துவைத்த துணி உலர்த்த, ரேடியோ கேட்க, ஞாபகமாக ஒரு சாஃப்டும் ஒரு மீடியமும் என்று பல்துலக்க ரெண்டு பிரஷ் வாங்கி வர, அறுந்த செருப்பைத் தைத்து வந்து தர, புடவைக்கு ஃபால்ஸ் அடிக்க எடுத்துப் போக, இன்னும்தான்.

ஜோசபின் மீது என் ஈர்ப்பு என்ன ஆகும்? அது நட்பு மட்டும் என்று என்னை நானும் தன்னை ஜோசபினும் ஏமாற்றிக் கொண்டாக வேண்டுமா? அவளுக்கு நானும் எனக்கு அவளும் யார்?

மேகலா?

கல்யாணத்துக்கு வந்து பால் குக்கர் பரிசு கொடுத்து விட்டு, விருந்து கொறித்து, புகைப்படத்தில் தலை காட்டிப் போகும் சிநேகிதர்களா ஜோசபினும், மேகலாவும்?

ஒன்றும் புலப்படவில்லை. வழக்கம் போல் மேகலா தான் உதவிக்கு வந்தாள்.

’அதெல்லாம் நடக்கறபோது பார்த்துக்கலாம். Cross the bridge when you come to it.. இப்போ கயலை பத்திரமா வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டு நீயும் போய்ச் சேரு’.

வாரக் கடைசியில் மேகலாவைப் பார்க்க பொள்ளாச்சி போனால் என்ன?

‘நேரம் ஆயிட்டிருக்கு’.

கயல் சொன்னாள். பொறுப்புள்ள எதிர்காலக் கணவனாக அவளுக்காக எல்லா துணிப் பைகளையும் கையில் எடுத்துக் கொண்டேன். ராஷ்பிஹாரி அவென்யுவும் சத்யஜித் ராயும் கனமாகப் புறப்பட்டார்கள்..

’போகலாம், தூறல் நின்னுடுச்சு’, என்றேன் என் ராணியிடம்.

வந்து நின்ற சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் அவள் ஏறி உட்கார்ந்தாள்.

நானும் வரணுமா என்றேன்.

‘இல்லேடா, நானும் அம்மாவும் எடுத்து வச்சிடறோம். நாளைக்கு அந்தப் பக்கம் வருவியா’?

ரிக்ஷாக்காரர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இல்லாவிட்டால், வருவேன் என்று ஒற்றை வார்த்தை பதிலோடு மட்டும் அவளை அனுப்பி இருக்க மாட்டேன்.

சுஃப்ரன் தெரு வழியே நடந்து வரும்போது பின்னால் இருந்து சைக்கிள் மணி சத்தம். ஜோசபின். உடம்பு சிலிர்க்கத் திரும்பினேன். அது விசாலி.

ஜோசபின்.

ரெண்டு பேரும் அந்த வார்த்தையைத் தான் சொன்னோம்.

விசாலி பக்கத்தில் சைக்கிளில் நின்றபடியே என்னிடம் ரகசியம் பேசும் குரலில் சொன்னாள் -

’மதியம் ஊர்லே இருந்து திரும்பி வந்தா. எங்க குவாட்டர்ஸ்லே தான் இருக்கா. நீ வந்து பார்க்கறது நல்லதுன்னு நினைக்கறேன்’.

சொல்லி விட்டுச் சிட்டாகப் பறந்து விட்டாள் விசாலி. போன மாதம் தான் விசாலியோடும் இரண்டு பெண் ஹவுஸ் சர்ஜன்களோடும், எல்லையம்மன் கோவில் தெருவில் அந்த வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள் ஜோசபின். தெருவைச் சொன்னவள் எங்கே வரப் போகிறேன் என்றோ என்னவோ.வீட்டு முகவரியைச் சொல்லவில்லை.

‘விசாலி .. விசாலி’.

அவள் முன்னால் போய்க் கொண்டிருந்தாள். இதற்கு மேல் அவள் பெயரைச் சத்தமாகக் கூப்பிட மனம் வரவில்லை. சைக்கிள் பின்னால் கொஞ்ச தூரம் ஓடினேன். ஏதோ குறுக்குத் தெருவில் அவள் புகுந்து போக, பின்னால் வந்த லாரிகள் போன தடத்தை அழித்தன.

நினைப்பு எல்லாம் ஜோசபின் ஜோசபின் என்று முழுவதுமாக நிறைந்து அலையடித்துக் கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்குப் போய் சைக்கிளை எடுத்துப் போகலாமா என்று யோசித்தேன். போக மனம் வரவில்லை.

ஜோசபினைப் பார்த்த பிறகு தான் மற்ற எல்லாம். ஓட்டமும் நடையுமாக தெற்கு புல்வார்ட் வழியாக எல்லையம்மன் கோவில் தெருவுக்கு நடந்து போகவே அரை மணி நேரமானது. வாசல் பலகைகளை திரும்ப அடைத்துக் கடைகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தது கண்ணில் பட்டது. தெரு விளக்குகள் ஒரு கம்பம் விட்டு மறு கம்பம் என்று ஏற்பாடு செய்த மாதிரி எரிந்தன. தெரு நாய்கள் அதட்டியபடி கூட வர, குரலை நீள வீசியபடி ஒரு ராப்பிச்சைக்காரன் எனக்கு முன்னே நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். ஒரு வீட்டு வாசலில் கட்டிய ஆடு, அறுத்துக் கறி வைக்கும் காலம் வருவதை உணர்ந்தோ என்னமோ நேரம் காலம் இல்லாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. வீட்டு வாசல் திண்ணைகளில் சைக்கிள்கள் நின்றன. அழைக்காதே என்று யாரோ திரும்பத் திரும்ப புல்புல்தாராவில் வாசித்துப் பழகிக் கொண்டிருந்தது கேட்டது. யாரும் வாங்காமல் சோன்பப்டிக் காரன் கடந்து போக, அழுகிற குழந்தைகள் நிறைந்த தெரு.

ஜோசபின் வீட்டை எப்படித் தேடிக் கண்டுபிடிப்பது?

வீட்டு வாசல் திண்ணையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து டிரான்சிஸ்டரில் அகில பாரத நாடகம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கிழவரைக் கடந்து போனேன். இரண்டு வீடு தள்ளி, திண்ணையில் பாடம் படித்துக் கொண்டிருந்த சிறுவர்கள் எட்டி எட்டி உள்ளே பார்த்து புத்தகத்தை மூடி வைத்தார்கள். ஒரு வீட்டு வாசலில் நாலைந்து பெண்கள் கூடி நின்று சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ராத்திரி ஒன்பது மணிக்கு, வீட்டுக் காரியம் முடித்துப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

சுற்றும் பார்த்தேன். தகவல் தரக் கூடியவர்களாக வேறு யாருமே தெரியவில்லை. நடப்பது நடக்கட்டும் என்று அந்தப் பெண்கள் பக்கம் நடந்தேன்.

பகலில் சரியாகச் சாப்பிடாமல் இருந்து, ஏற்கனவே நீள நடந்து அலைந்து விட்டு, நடந்தே இங்கே வந்து சேர்ந்தது அசதியாகக் கண்ணிலும் நடையிலும் தெரிய, அசதியைத் தள்ளி ஒதுக்கினேன். ஜோசபின் தான் என்னைக் கொண்டு செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

இந்தப் பெண்கள் அம்மாவா அக்காவா? அக்கா தான் சரிப்படும். வயது அதிகம் என்றாலும் பரவாயில்லை. சந்தோஷமாக உணர வைக்கும்.

’அக்கா, ஹாஸ்பிடல் லேடி ஹவுஸ் சர்ஜன் , நர்ஸ் இங்கே குடி வந்திருக்கற வீடு எது’?

’நீ யாரு’?

ஒக்கலில் குழந்தை வைத்திருந்த பெண் கேட்டாள். நேரடியாகப் பார்த்துக் கேட்கப் பட்ட கேள்வி. நிலை குலைந்து தான் போனேன்.

’காரைக்கால்லே இருந்து… நர்ஸ் .. என்னோட..’

வார்த்தையில் பாதி வாய்க்குள்ளேயே நின்றது.

’எதிர்த்த வீடு தான் தம்பி. வாசல்லே பெல் இருக்கு. அடிக்கலேன்னா, கதவுத் தாழ்ப்பாளை நாலு தடவை தட்டு.’.

காலிங்பெல் அடித்தது. திறந்தவள் விசாலி.

’உள்ளே போங்க, ரூம்லே இருக்கா. நல்ல வேளை நீங்க வந்துட்டீங்க’.

உள்ளே கை காட்டினாள்.

‘ட்யூட்டி டைம். கிளம்பறேன். ரோஸாலி ட்யூட்டி. பத்து ம்ணி முடிஞ்சு வருவா.. சொல்றேன். வந்ததும் போங்க, சரியா?. எனக்காக. ப்ளீஸ்’

அவள் தந்தி மொழியில் கூறியபடி வெளியே கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். நைட் டியூட்டியாம்.

சாப்பிட்டீங்களா? போகிற அவசரத்தில் நின்று கேட்டாள். ஆச்சு என்று பொய் சொன்னேன். ஜோசபினா, நிஜமா என்று சோதித்துப் பார்க்க?

’கதவைச் சாத்திக்குங்க’.

விசாலி புறப்பட்டுப் போக கதவை சாத்தி விட்டு, இருண்டு கிடந்த அறை வாசலில் நின்றேன். மெல்ல உள்ளே போனேன். இருட்டு பழக ஆரம்பிக்க, ஜோசபின் என்று மெதுவாகக் கூப்பிட்டேன்.

சத்தம் கூட்டாமல் விசும்பி அழும் ஒலி. தட்டுத் தடுமாறி சுவிட்சைப் போட, நாற்பது வாட்ஸ் பல்பின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் ஜோசபின்

வெறும் தரை. பழைய தலையணை தலையை ஒட்டி நனைந்து கிடக்கிறது. கணுக்காலுக்கு வரும் நைட்டி தொளதொளவென்று மேலே பொருத்தமே இல்லாமல் வழிகிறது. ஃபேன் இல்லாத அறையில் புழுக்கம் அதிகமாகத் தெரிகிறது. வெள்ளைப் பட்டுத் துணியைக் கட்டாந்தரையில் அலங்கோலமாகப் பரத்திய மாதிரி என் ஜோசபின் நிலைகுலைந்து கிடக்கிறாள்.

ஜோசபின்.

அவள் என் காலடிகளில் கை வைத்துப் பற்றியபடி என்னையே பார்த்தாள்

நான் எந்த சிந்தனையும் இன்றிக் கீழே உட்கார்ந்து அவள் தலையை என் மடியில் தாங்கி வைத்துக் கொள்கிறேன். கை வளைத்து, முடிந்த வரை அந்தச் சித்திர வீணையைத் தழுவிக் கொண்டு அழாதேடா நான் வந்துட்டேண்டா என்று பித்துப் பிடித்தவனாகத் தேம்புகிறேன். ஜோசபினுடைய கண்ணீர் மடி நனைக்க, குனிந்து அந்த இமைகளில் தீர்க்கமாக முத்தமிடுகிறேன். கண்ணம்மா கண்ணம்மா கண்ணம்மா என்றதல்லாமல் மற்றது ஏதும் எனக்கு நாவில் புரண்டு வரவில்லை.

ஐந்து நிமிடம் போயிருக்கும். அதற்கு மேலும் கடந்திருக்கும்.

’சாப்பிட்டியா’?

ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்து அதுதான் கேட்கிறோம். எழ முயற்சி செய்தவளைத் திரும்பத் தழுவி அப்படியே அமர்ந்து இருக்கிறேன். எல்லாம் சரியாகிப் போகும் என்கிறது மனம்.

ஜோசபின் மெல்ல விலகிச் சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தாள். அளவு சரியில்லாத அங்கிக்குக் கீழே அவளுடைய கணுக்கால்களை, கணுக்காலில் பூட்டியிருந்த வெள்ளிச் சதங்கையை எந்த மனக் கிளர்ச்சியும் இன்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த மென்மையான பாதங்கள் சற்றே வீங்கியிருந்ததாகத் தோன்றியது.

ஜோசபின் குனிந்து நைட்டியை இழுத்து விட முயன்று, முடியாமல் போக அப்படியே விட்டுவிட்டு, ’ரோஸாலியோடது மூட்டுக்குத் தான் வருது’ என்றாள்.

’என்ன ஆச்சுப்பா’? நான் மெல்லக் கேட்டேன்.

தோளில் தலை சாய்த்து ஒண்ணுமில்லேடா என்றாள்.

அடுத்த அழுகைக்குக் கண்கள் தளம் கட்ட, பிடிவாதமாக உதடுகளை இறுக அடைத்துக் கொண்டதைப் பார்த்தேன்.

அவற்றை நெருங்க, அவசரமாகத் தலை திருப்பினாள்.

‘வேணாம்டா, அவசரத்திலே பல்பொடி கூட இல்லே பல்லு விளக்கலே. கெட்ட வாடையா இருக்கும்’ என்றாள்.

’அதனாலே’?

’குளிக்கவும் இல்லேடா. கசகசன்னு கழுத்தெல்லாம் முதுகெல்லாம் வியர்வை. தலைமுடி சிக்கு பிடிச்சு கிடக்கு’.

சொன்னபடி இன்னும் விலகினாள். தலையை முடிந்து கொண்டு எழுந்தாள். இரு வந்துட்டேன் என்று சொல்லி உள்ளே போனாள்.

போர்முனையில் இருந்து தன் அன்பு மனைவி ஜோசபினுக்குக் கடிதம் எழுதிய பிரஞ்சு சக்கரவர்த்தி நெப்போலியன் நினைவு வந்தான் –

அன்பே நான் திரும்ப வந்து கொண்டிருக்கிறேன். குளிக்காதே, பல் துலக்காதே. உன் உடலின் இயற்கையான வாடையோடு உன்னைத் தழுவ நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

நெப்போலியன் சொன்னதா இப்போ முக்கியம்?

அடுத்த நிமிடம் கையில் இரண்டு பூவரச இலைப் பொட்டலங்களோடு திரும்பினாள் ஜோசபின்.

இட்லிடா.

ரெண்டு பொட்டலம் எப்படி?

’நீ வருவேன்னு தெரியும். விசாலி அதான் ரெண்டா வாங்கி வந்திருக்கா’

‘நீ ஏன் இன்னும் சாப்பிடாம இருக்கே?’

‘சாப்பிடப் பிடிக்காம எடுத்து வச்சுட்டேன்டா. நீ சாப்பிடு..’ பூவரசு இலைப் பொட்டலத்தைப் பிரித்து என் கையில் கொடுத்தாள்.

’சட்னி உரைக்கும்னா ஷுகர் தொட்டுச் சாப்பிடறியா’?

உன்னைத் தொட்டுச் சாப்பிடறேன் என்றேன்.

அந்தப் புன்னகை ஒரு வினாடி ஒளிர்ந்து உடனே அணைந்து போனது.

‘ரொம்ப டயர்டா இருக்கே பாக்கறதுக்கு’. அவளுடைய கலைந்த தலைமுடியை கை கொண்டு ஒதுக்கினேன். முடி அழுக்குடா என்று கையைத் தட்டி விட்டாள். அதுனாலே? திரும்பக் கையளைந்தேன்.

‘எத்தனை நாளா பட்டினி ஜோஸ்ஸி?’

’நேத்து காலையிலே ரெண்டு இட்லி, அப்புறம் உன் கையாலே தான்’.

நான் ஊட்டி விட மென்றபடி சொன்னாள். சமையல்கட்டுக்குப் போய் சக்கரை போத்தலை எடுத்து வரவேண்டும் என்று தோன்றியது. ஜோசபின் எழுந்து விடுவாள் என்று பட போகாமல் இருந்தேன்.

’கல்யாணம் நாலு நாள் முன்பே முடிஞ்சுடுத்தில்லே’?

நான் அவள் முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்துக் கேட்டேன். அவள் தலையில் தத்தி ஏறி உட்கார்ந்த சின்ன வெட்டுக் கிளியை அவளுக்கு நோவாமல் எடுத்து ஜன்னலை நோக்கி வீசிப் போட்டேன். அதை அடிக்க மனம் வரவில்லை. அவளுக்குப் பிடிக்காது.

விலகி, உடலின் எல்லா வாடைகளோடும் அடுத்திருந்த அவளை எப்போதையும் விட நேசத்துக்கும் பிரியத்துக்கும் உரிய சிநேகிதியாக உணர்ந்தேன். யூதிகோலன் நறுமணம் மட்டுமில்லை ஜோசபின்.

’கல்யாணம் ஆரம்பிக்க முந்தியே எனக்கு கஷ்டம் ஆரம்பிச்சுடுச்சுடா. அத்தை வராங்கன்னு சொன்னேனே. ராஷல் அத்தை .. அவங்க தனியா வரல்லே. கல்யாணப் பையனுக்கு.. பையன் என்ன.. உன்னைப் போல ரெண்டு மடங்கு வயசு.. அந்தாளோடு கூட பெஸ்ட் மேன்.. அதாண்டா உங்க கல்யாணத்திலே தோழன்னு சொல்வீங்களே.. மாப்பிள்ளைத் தோழன்.. அந்த பெஸ்ட் மேன் தடியனும் மார்செயில்ஸ்லே இருந்து ராஷல் அத்தை கூடவே வந்துட்டான். அத்தைக்கு என்னைக் கண்டதும் ஒரே பிடிவாதம். அவனை நான் கட்டிக்கணுமாம். நாம அன்னிக்கு வேடிக்கையாப் பேசினோமே அதே மேடையிலே அதே பூமாலை போட்டு அதே பாதர் அதே சிஸ்டர் அதே பிரதர்னு.. அப்படியே ஆகிடும்போல பயம இருந்துச்சுடா.. அத்தை அந்த ஹென்ரியை அதான் பெஸ்ட் மேன் எல்லா ஏற்பாடும் செஞ்சு உடனே நான் கட்டிக்கணும்னு ஒத்தக் கால்லே நிக்குறாங்க. அந்த ஆள் பிரான்ஸ் போய் எனக்கு விசா அனுப்புவானாம். புறப்பட்டுப் போய் ஆயுசு பூரா அங்கே தானாம். எங்கப்பாவுக்கு ஒண்ணும் செய்ய முடியாட்டாலும் எனக்குச் செஞ்சே ஆகணுமாம். அத்தை நெருக்கறாங்க. இந்த விக்தொ அங்கிள் அவங்களுக்கு சப்போர்ட். எனக்கு எது நல்லதுன்னு எனக்குத் தெரியாதாம். சும்மா வேறே மத விடலைப் பசங்களோடு திரிஞ்சிட்டிருக்கறது நல்லது இல்லையாம். அத்தை சொல்லுறாங்க மலையாள்த்து சூனியம் வச்சுடுவியாம். வச்சுடுவாங்களாம். ஜேசப்பா’..

அவள் ஒரு வினாடி சும்மா இருந்து என்னைப் பார்த்து அடக்க முடியாமல் சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். எதுக்கு சிரிக்கறே ஜோஸ் என்று கேட்டேன். கையிலே எலுமிச்சம்பழம், சேவல் எல்லாம் வச்சுக்கிட்டு நீ என்னை வசியம் பண்ணற மாதிரி நினைக்கவே தமாஷா இருக்கு’.

என்னை வசியம் பண்ண அதெல்லாம் எதுக்கு? நீ பார்த்தா போதாதா?.

என் கைகளை மெதுவாகப் பற்றி முத்தமிட்டு முகம் புதைத்துக் கொண்டாள். மறுபடி அழத் தொடங்கினாள்.

கல்யாணம் ஒரு பக்கம் நடக்க, இவள் மேல் பிரியம் கொண்டவர்களே இவளுக்கு நல்லது செய்கிறதாக நினைத்துக் கட்டாயப்படுத்த, தொடர்ந்து மறுத்திருக்கிறாள் ஜோசபின்.

நயமாச் சொன்னா கேக்க மாட்டே, உன் நல்லதுக்குத்தானே, பயமாச் சொல்றேன் என்று அவளை அறையில் பூட்டி வைக்கவும் அத்தை முயற்சி செய்தாளாம். பால்ய கால சிநேகிதி உதவி செய்ய விடிகாலையில் தப்பித்து எதிர்த் திசையில் பஸ்ஸில் போய் இருபது கிலோமீட்டர் வந்ததும் இறங்கி வேறு வழியில் வந்து சேர்ந்திருக்கிறாளாம். இன்னும் இங்கேயும் தொந்தரவு தொடரும் என்று நினைப்பதால் டியூட்டிக்குப் போகக் கூடப் பயமாக இருக்கிறதாம். வந்தது முதல் படுத்தபடி அழுது கொண்டிருக்கிறாளாம்.

’ரெண்டே ரெண்டு நிமிஷம் தோள் கொடுடா. என் சுகத்துக்கும் துக்கத்துக்கும் நீதான் உயிர்த் தோழன்’.

நெகிழ்ந்து போனேன். இந்த உறவு எனக்குப் புரிகிறது. ஜோசபினுக்குப் புரிகிறது. வேறே யாருக்கும் புரிந்தென்ன, புரியாமல் போனால் என்ன?

முழுக்கச் சாப்பிடாமல் என் தோளில் முகம் புதைத்தாள் ஜோசபின். உறங்கியும் போனாள். அவள் பின்தலையில் கைவைத்து ஆதரவாகக் குழந்தை போல பிடித்திருந்தேன். களைப்பு தீர்க்கமாக எழுதிய முகம். கடைவாயில் வழியும் உமிழ்நீரில் என் தோள் நனைய அந்த நிமிடம் நிம்மதி கிடைத்த என் சிநேகிதியோடு மௌனமாக எத்தனை நேரம் இருந்தேனோ.

வாசலில் தாழ்ப்பாள் படபடக்கும் சத்தம். நாற்காலியில் போட்டிருந்த டர்க்கி டவலை விரித்து ஜோசபினை பூப்போல அங்கே தாழ இட்டுப் படுக்க வைத்தேன். வாசலுக்கு விரைவாக நடந்து ஒருக்களித்துக் கதவைத் திறந்தேன்.

’நான் தான். பய்ந்துட்டியா’? ரோஸாலி உள்ளே வந்தாள்.

அவளைத் தள்ளிக்கொண்டு நுழைந்த உயரமும் கனமும் கூடியவன் நான் கயல்விழியோடு பவழமல்லி மரச் சுவட்டில் இருக்கும் போது பார்த்தவன்.

’ஒன் மினிட். நோ டைம். ஜோசபின் ஜெசிந்தா லூர்த. ராஷல் அத்தை’.

வந்தவன் ரோஸாலியைப் பார்த்துத் தணிந்த குரலில் சொன்னான். அப்புறமும் ஏதோ சொன்னான். அவன் பேசினது பிரஞ்சு மாதிரியும் இருந்தது. இல்லாமலும் இருந்தது. அது க்ரியோலாக இருக்கலாம்..

ரோஸாலி அவனை நிற்கச் சொல்லிக் கை காட்டினாள்.

’பொண்ணுங்க இருக்கற இடம். நீ அத்து மீறி இங்கே வந்திருக்கே. இனியும் இருந்தா சத்தம் போட்டு அக்கம் பக்கத்திலே இருக்கறவங்களைக் கூப்பிடுவேன். அப்புறம் என்ன ஆகும்னு சொல்ல முடியாது’.

ஒரு வருடம் படித்த பலனாக, அவளுடைய பிரஞ்ச் எனக்குப் புரிந்தது.

.நான் கயானாவிலே இருந்து வந்துருக்கேன்’. அவனும் பிரஞ்சுக்கு மாறினான்.

’சந்திரன்லே இருந்து வந்தாலும் சரிதான். வெளியே போ’..

அவன் தயங்கினான். என்னைப் பார்த்து, எய்தெ மா ஃபெரெ என்றான். எனக்கு அவன் மொழி புரியாது என்று பட, அதை மொழிபெயர்க்கவும் முற்பட்டான். வேண்டாம் என்று நிறுத்தினாள் ரோஸாலி. அவனைக் கவனித்துப் பார்த்தேன். என்ன உதவி கேட்கிறான் இந்தத் தம்பியிடம்?

பார்வையில் தெரிந்த முரட்டுத் தனத்துக்கு மீசை இல்லாத முகத்தில் கொத்தாக எழுந்து நின்ற அடர்ந்த புருவங்களும் காரணம். அந்த உயரத்தை அவமதிக்கிற மாதிரி அவன் போட்டிருந்த பத்திக் வேலைப்பாடு கொண்ட சட்டையில் பெரிசு பெரிசாகத் தாமரைப் பூக்கள் பூத்திருந்தன. இப்படிக் கலம் அழுக்கோடு ஒரு காக்கி கார்டுராய் கால் சராய் என்னிடம் இருந்தால் அதை நெருப்பு வைத்துக் கொளுத்தி விட்டு டர்க்கி டவலைச் சுற்றிக் கொண்டு நிற்பேன்.

’தம்பி’ என்னைத் திரும்ப அழைத்தான்.

’அவன் என் தம்பி, எனக்கு ஒத்தாசையா இருக்கத்தான் வந்திருக்கான். நீ அவன் உதவிக்கு வருவான்னு காத்திருந்து பிரயோஜனமில்லே. போயிடு’.

ரோஸாலி என்னை ஆதரவாகப் பிடித்து முன்னால் நிறுத்திக் கொண்டு உறுதியாகச் சொல்ல, அவன் திரும்பத் திரும்ப பார்த்துக் கொண்டு வெளியே போனான்.

ராத்திரி பத்து மணி என்று மார்க்கெட் மணிக் கூண்டு சத்தம் முதல் முறையாகத் தெரு ஒலிகள் தேய்த்து அழிக்காமல் தெளிவாகக் கேட்டது.

’ஜோசபின்’?

ரோஸாலி என்னைப் பார்த்தாள்.

’அக்கா, அவ உறங்கிட்டு இருக்கா. கொஞ்சம் போல சாப்பிட்டா’.

’கை நனைச்சாளே, அதுவே போதும். பகல்லே ஒண்ணும் வேண்டாம்னுட்டாளாம்.. விசாலி சொன்னா… பாவம் அறியாப் பொண்ணு. ஜேசு தான் விரசா அந்தப் பிள்ளை துன்பத்தை தீர்க்கணும். யாருக்கும், பூச்சி பொட்டுக்குக் கூட கெடுதல் நெனக்கத் தெரியாதவ’.

நான் ஒன்றும் பேசாமல் ரோஸாலியைப் பார்த்தேன். எனக்கு அக்கா இருந்தால் இப்படித்தான் இருந்திருப்பாள். முகவாய்க் கட்டையைப் பிடித்து தலை வாரி விட்டுக் கொண்டு, வாசலில் மாக்கோலம் போட்டுக் கொண்டு, கால் நகம் பிய்ந்து நான் அழுதால், வலிக்காமல் மருந்து போட்டுக் கொண்டு. ரெட்டைத் தெருவிலேயே கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன் ரோஸாலியை.

’கதவைச் சாத்திட்டு வா… சாப்பிட்டியாப்பா’?

ரோஸாலி உள்ளே போகத் திரும்பினாள்.

’ஆச்சு. நான் போறேன் அக்கா. காலையிலே வர்றேன்’..

’சொன்னாக் கேளு. பத்து நிமிஷம் கழிச்சுப் போகலாம். நான் வேணும்னா கொண்டு போய் விடறேன்’

’இல்லே அக்கா, நான் போய்க்கறேன்.. பத்திரமா இருங்க’.

ஆள் இல்லாத தெருவில் நடக்கும்போது அவனை எதிர்பார்த்தேன். விட்டு விட்டுச் சிதறிய தூறல் தான் வீடு வரை கூட வந்தது.
(தொடரும்)

new bio-fiction தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 19 இரா.முருகன்


நான் சுவர்க்கத்தில் காலாற உலவியபடி தேவதைகளை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது இதைத் தொடங்கலாம்.

தியூப்ளே வீதியில் பழைய கருக்கு அழியாமல் இருக்கும் அழகான கட்டடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பரிசு கொடுத்தால், மேலே எங்களுடைய இருப்பிடமும், நேர் கீழே, அப்பா மேனேஜராக இருந்த பேங்கும் அமைந்த கட்டிடம் சிறப்புப் பரிசைப் பெறத் தகுந்தது. விஸ்தாரமான கீழ்த் தளம். அதற்கு ஈடு கொடுக்கும் விதத்தில் உயர்ந்த மாடி. நுழைந்ததும், நீண்டு நிமிர்ந்த வைரம் ஏறிய மரத் தூண்கள் கம்பீரமாகக் கட்டிடத்தை முன்னிலைப் படுத்தும். மேல் தளத்தில் வரிசையாக அமைந்த பிரஞ்சு ஜன்னல்கள், இந்த இடத்தை இன்னும் தியூப்ளே ஆட்சிக் காலத்தில் இறுகப் பிடித்து நிறுத்தி வைத்திருக்கும். சுண்ணாம்புகூட தியூப்ளே காலத்தில் பூசியதாக இருக்கும்.

கீழ்த் தளத்தையும் மேல் தளத்தையும்விட மனதை அள்ளுகிற இடம், மொட்டை மாடி. மரத்தால் வேய்ந்த கூரை, மலையாளக் கரைக் கோவில்கள்போல சீராக இறங்கி இருக்கும். கதவுகள் இல்லாத இரண்டு முற்றங்கள், அடுத்தடுத்து விரிந்து வெய்யில் காய்ந்துகொண்டிருக்கும். மார்பு திறந்த வீனஸ் சிலையும், பறக்கும் தேவதைகளுமாகப் புடைப்புச் சிற்பங்கள் சுவரில் இருந்து வரவேற்க, பச்சைக் கண்ணாடிச் சில்லுகள் ஜன்னல்களில் அடைத்த ஒரு பின்னறையும் மொட்டை மாடியில் அடக்கம்.

பின்னறை, இந்தக் கட்டிடம் முப்பது வருஷம் முன்னால் ஹோட்டலாக இருந்தபோது, உரிமையாளரான பிரஞ்சு துரை சாயந்திரம் மாடியில் லாந்திவிட்டு உள்ளே சிநேகிதர்களோடோ சிநேகிதிகளோடோ உட்கார்ந்து ஒயின் சாப்பிட என்று தெரிகிறது. இப்போது பிரஞ்சு துரையும் இல்லாமல், ஹோட்டலும் போய் பேங்க் வந்து, அந்த அழகான அறை முழுக்க பேங்கின் பழைய லெட்ஜர், வவுச்சர் சமாசாரங்கள் தூசி படித்து கிடக்கின்றன.

சுற்றி இருக்கும் வலிமையான கைப்பிடிச் சுவருக்கு அருகில் நின்று பார்த்தால் கிழக்கே அதிக தூரத்தில் இல்லாமல் அலையடித்துக்கொண்டு கடல் கிடக்கும். மேகம் இல்லாத பொழுதுகளில் கடலைத் தொட்டு விரியும் நீல வானத்தில் ஒட்டிப் பறக்கும் பறவைக் கூட்டங்கள்கூட தட்டுப்படும். கடல் காற்று வீசும் மாலை நேரத்தில் மொட்டை மாடிதான் சுவர்க்கம்.

மாடியில் காலாற உலவியபடி நான் ஜோசபினை நினைத்துக்கொண்டேன்.

காரைக்கால் போய் வருகிறதாகப் புறப்பட்டுப் போனவள், ஒரு வாரமாகத் திரும்ப வரவேயில்லை. கசினுக்கு கல்யாணமாம். பிரான்ஸில் பெரிய நகரமான மார்செய்லியில் இருந்து கல்யாணத்துக்கு ஜோசபினுடைய அத்தை வரப்போகிறாளாம்.

அப்புறம் உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா, உன்னோட ஷெர் அமி. டியர் ப்ரண்ட் மிசியே விக்தொ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ… அவரும் வரப்போறார்.

விக்தொகூட நீ எதுக்குப் போகணும்?

எரிந்து விழுந்தேன். விக்தொ இல்லை என்றால் நான் டவுன்ஹாலில் நடனத்துக்கே போயிருக்கமாட்டேன். என் ஜோசபின் எனக்குக் கிடைத்திருக்கமாட்டாள். ஆனாலும் என்ன, அவரோடு ஏன் ஜோசபின் பயணம் போகணும்?

’சாருக்கு கோபத்தைப் பாரு. ஜிவ்வுனு முகமெல்லாம் சிவந்து போய்…’

ஜோசபின் என் நெற்றியில் திருஷ்டி கழித்துவிட்டுச் சிரித்தாள். கையைத் தட்டிவிட்டேன்.

’பின்னே ஏன் விக்தொகூடப் போறேன்னு சொன்னே?’

ஜேசு. இந்தப் பிள்ளைக்கு கொஞ்சம் புத்தி கொடு. விக்தொ அங்கிள் என் அத்தைக்கு அவங்க ஹஸ்பெண்ட் வழி உறவுன்னு இவன்கிட்டே சொல்லு. கல்யாண மாப்பிள்ளைக்கும் உறவுன்னும் மறக்காம சொல்லு. மிசியே விக்தொ அவர் பாட்டுக்கு காரைக்கால் போறார். நல்ல பொண்ணு ஜோசபின் பாவம். அவ பாட்டுக்கு போறா. ஒரே பஸ்கூட இல்லேன்னு சொல்லு ஜேசப்பா. ஸ்தோத்ரம்.

அந்த ‘சொல்லு ஜேசப்பா’வில் இருந்த செல்லமான கெஞ்சலுக்கு, நானாக இருந்தால் ஓடிவந்து சொன்னபடி செய்திருப்பேன். போகட்டும். சமாதானமாகி அவளோடு இருந்து குரிசு வரைந்துகொண்டேன்.

‘கசின்ங்கறே, உன்னைக் கட்டிக்க மாட்டேனுட்டானா?’

அவள் வாயைப் பிடுங்கினேன். சுங்கச்சாவடிக்குப் பின்னால் ஆள் வராத கடல்புரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தோம்.

‘ஹேய், என்னைக் கல்யாணம் கட்டிக்க ஒரு ராஜகுமாரன் தங்கத் தேர்லே வருவான். எம்.ஜி.ஆர்., சினிமா மாதிரி தூக்கிப் போட்டுக்கிட்டு கிளம்பிடுவான்.’

டொக் டொக் என்று வாயால் குளம்பு சத்தம் ஒலித்து, திமிர்த்து வரும் பஞ்சகல்யாணிக் குதிரை. அடக்க வேண்டாம். பார்த்து அனுபவிக்க வேணும்.

‘சரியா?’ கட்டை விரல் உயர்த்திக் காட்டினாள். பற்றிக்கொண்டேன்.

‘தங்கத்தேர் ஆர்டர் கொடுத்திருக்கு. இப்போதைக்கு ராலே சைக்கிள் போதும். கேரியர்லே கடத்திப் போகலாமா? இல்லே, மார்க்கெட்டுக்கு காய்கறி கொண்டு வர்ற டெம்போவிலே கைகாலைக் கட்டித் தூக்கிப் போகட்டுமா’?

‘எங்கேடா?’

‘அது உனக்கு அநாவசியம். ஐயர், மாலை, தேங்கா, பழம், தாலி எல்லாம் ரெடியா இருக்கும். நீ அதுலே ஃபிட் ஆகமாட்டியா? சரி வேணாம். சர்ச் பாதர் கையிலே பைபிளைப் பிடிச்சுட்டு. ‘மண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு’ன்னு மந்திரம் சொல்வார்’.

‘டேய், அது செத்தா சவ அடக்கத்துக்குச் சொல்றது.’

அவள் என் காதைத் திருகினாள். உனக்கு திமிர் ஜாஸ்தியாப் போச்சு என்று கன்னத்தில் எச்சில் பட அழுத்தி முத்தினேன். ஏண்டா இப்படிச் செஞ்சே என்று என் கையை எடுத்துக் கன்னத்தைத் துடைத்துக்கொள்வதாக ஈரம் பரத்திக் கோபம் காட்டினாள்.

‘முகலாய ராஜகுமாரி மாதிரி தழையத் தழைய வெள்ளை பைஜாமாவும் மேலே கிச்சுன்னு கருப்பு சட்டையுமா இருக்கற பொண்ணுக்குக் கன்னத்திலே முத்தம் கொடுத்து அணைச்சுக்கணும்னு நளவெண்பா சொல்லுது’ என்றேன்.

நளவெண்பாவிலே ஏது சல்வார் கமீஸ் என்று அழகு காட்டினாள். நாக்கைத் துருத்தி அழகு காட்டும் பெண்ணுக்கு அந்தச் சிவந்த நாக்கில், முடியாவிட்டால் உதட்டில், பாராட்டை எழுதணும்னுகூட நளவெண்பா சொல்லுது.

நான் நெருங்கி உட்கார்ந்தேன். அவள் என் தோளைப் பிடித்துத் தள்ள மறுபடியும் அப்படியே அமர்ந்தேன். தள்ளிய கைகளை ஈர மண்ணில் தாழ்த்தி வலுவாகப் பிடித்துக்கொண்டேன். பக்கவாட்டில் திரும்பி என்னைப் பார்த்தாள். உயிர்தான் விலை இந்தப் பார்வைக்கு. வருடி அணைக்கும் கருவிழிகளில் கரைந்து கரைந்து ஒன்றுமில்லாமல் போகச்சொன்னால், மறு பேச்சின்றி சந்தோஷமாகப் போய்விடுவேன்.

‘நீயும் யூதிகோலன் போட்டுக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா?’ என்றாள் முகர்ந்தபடி.

‘ஆமா, எப்பவும் உன்னோட இருக்கற மாதிரி இந்த வாசனை இதமா இருக்கு. ராத்திரிகூட புதுசாப் போட்டுக்கிட்டுத்தான் உறங்கப்போறேன்’.

குட்டி நட்சத்திரம்போல வட்டமாக ஒட்டியிருந்த அவளுடைய மூக்குப் பொட்டை அழுத்தியபடி சொன்னேன்.

போடா என்றாள் செல்லமாக.

எங்கே போக?

என்னைக் கேட்டா? மூக்கு விடைக்கக் கேட்டாள்.

தங்க மூக்குப் பொட்டுக்கு அழகு சேர்த்த அந்தத் துறுதுறு மூக்குக்கு அடுத்த அபராதம் விதித்தேன்.

‘முழுசாக் கடிச்சுத் துப்பிடு. மண்டோதரி மாதிரி ஆயிடுவேன்’ என்றாள்.

‘அது சூர்ப்பனகை. தப்பா சொன்ன வாய்க்கு அடுத்த…’

‘நீ வர வர ராட்சசனா ஆயிட்டிருக்கே. நான் போறேன்’.

அவள் எழுந்தாள். உட்காரச் சொல்லி அவள் கையைப் பற்றி இழுத்தேன். சரிந்து மிக நெருக்கமாக முகத்தில் முகம் இழையக் கால் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள்.

‘ஜோஸ்ஸி…’

‘என்னடா?’

‘ஜோசபின்’

‘சொல்லுடா’

‘ராஜாத்த்த்தீ, எண்டெ ஸ்வந்தம் கள்ளியங்காட்டு யக்ஷி, கரளிண்டெ கரளே, கருத்தம்மா, ம ஷெரி… உன்னை நான் எப்படிக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும்?’

வேடிக்கையாகத்தான் சொல்ல உத்தேசித்திருந்தேன். ஆனாலும் குரல் கம்மி உருக்கமாக அது வெளிவந்தது. ஏன் என்று தெரியாமல் என் கண் நிறைந்தது.

அவள் ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தாள். இது வேண்டாம் என்று அழுத்தமாகச் சொன்னாள். விலகி அமர்ந்தாள்.

தூரத்தில் கரையிலிருந்து சமுத்திரத்துக்குள் நீண்டு கிடந்த கடல் பாலத்தைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தோம். எங்கேயும் இட்டுப்போகாத பாலம். கப்பல் வந்தால் ஏறிக் கண் காணாத கடலின் அக்கரை போகலாம். காத்திருக்க வேணும். வருமோ?

இருட்டத் தொடங்கியது. என்னையும் இழுத்து நிறுத்தியபடி மறுபடி எழுந்தாள் ஜோசபின். சாரிடா என்றாள். எதுக்கு என்று கேட்டேன். பதில் வரவில்லை.

சைக்கிள்களை எடுத்துக்கொள்ள, அலைகள் மோதிப்போகும் சுவர் ஓரமாக நடந்தோம்.

‘நானும் காரைக்கால் வரட்டா? உன் கசின் கல்யாணம் முடிஞ்சதும் அதே சர்ச், அதே கெஸ்ட், அதே பாதர், அதே பிரதர், அதே சிஸ்டர், அதே கெட் அப்பிலே நம்ம மேரேஜ் வச்சுக்கலாம்’.

‘கஞ்சப் பிசுனாரி… உ ஸ்தேத் அன் அவ, விட்டா அதே மாலையைப் பறிச்சு போட்டுக்கலாம்னு சொல்வே போலே இருக்கே…’ ஜோசபின் சிரித்தாள்.

‘ஆமா, அதே வீட்டுலே ரிசப்ஷன். அதே ரூம்லே…’ நிறுத்தாமல் சொன்னேன்.

‘ஏய்… வேண்டாம். நீ விவகாரமான பையன். ஸ்டாப்’. ஜோசபின் கையமர்த்திச் சிரித்தபடி சைக்கிளில் அமர்ந்தாள்.

‘எப்ப காரைக்கால்லே இருந்து திரும்பி வருவே?’

அழும் குழந்தைக்கும் எனக்கும் வித்தியாசமில்லை.

‘சீக்கிரம் வந்து என்ன பண்ணனும்? புருஷனா, பிள்ளைகுட்டியா? மெதுவா வர்றேன்’.

என்னைச் சீண்டி வேடிக்கை பார்க்கிறாள்.

‘ரெண்டே நாள் மட்டும் லீவு தர்றேன். திங்கள்கிழமை இதே இடம். இதே நேரம். வரலேன்னா…’

‘வந்துடறேண்டா. எனக்கும் அங்கே ஓடாது’. உண்மையைச் சொன்னாள்.

‘ரெண்டு நாள் என்ன பண்ண’? முறையிட்டேன்.

‘உனக்குத்தான் கயல் இருக்காளே. அழகுப் பொண்ணு. பெல் ஃபிலே… நல்ல ஜோடி’.

‘நான் உன்கிட்டே அதெல்லாம் கேட்டேனா? போனோம் வந்தோம்னு இரு. இல்லையோ நானும் காரைக்கால் வந்து, அதே வீட்டிலே…’

குலுங்கிச் சிரித்தபடி சைக்கிள் மிதித்து ஜோசபின் அப்பால் போனது போன வாரம். நேற்று விடிகாலைக் கனவில்கூட அந்தச் சிரிப்பு கேட்டது. அவள் இன்னும்தான் திரும்ப வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

தூறல் விழ ஆரம்பிக்க, சுழன்றடிக்கும் காற்றும் கூடவே சேர்ந்துகொண்டது. தீர்க்கமான மண் வாசனை வெளியெங்கும் சூழ்ந்து சுழல ஆரம்பித்தது. அந்த கந்தத்தை சுவாசித்தபடி நான் தூறல் மேலே விழுந்து நனைக்க, கைப்பிடிச் சுவருக்குப் பக்கமாக நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

கடல் காற்று வலுவடைய, சின்னஞ்சிறு இலைகள் எங்கிருந்தோ பறந்து வந்து சிதறி விழுந்தன. பின்னறையின் ஜன்னல்கள் காற்றில் அடித்துக்கொள்ள கதவு கரகரவென்று நகர்ந்து, அப்புறம் சாத்திக்கொண்டது. அடுத்த காற்று கதவை விரியத் திறக்க, உள்ளே லெட்ஜர்களோ ஃபைல் கட்டுகளோ சரிந்து விழுந்தன. பெரிய சத்தமாக இருந்தது அங்கே.

என்ன என்று பார்க்க பின்னறக்குள் போனேன். மறுபடி தொடங்கிய சூறாவளி அலையில், ஜன்னல்கள் திரும்ப அடித்துக்கொண்டு திறக்க, கட்டுப் பிரிந்து விரிந்த ஃபைலின் பக்கங்கள் பறக்கத் தொடங்கின.

என் காலில் வந்து மோதி விழும் காகிதங்களை அடுக்கி ஃபைலுக்குள் வைத்தபடி பார்த்தேன். டிரெயினிங் கிளார்க் விக்தொ ஃப்ரான்ஸ்வா பூமோ என்று டைப் அடித்து ‘மிஸ்யூ ரெஸ்பெக்டெ – ரெஸ்பெக்டெட் சார்’ என்று தொடங்கும் கடிதம்.

பேங்க் மேனேஜருக்கு ஆயிரத்துத் தொளாயிரத்து நாற்பத்தைந்தில் ஃப்ரான்ஸ்வா பூமோ சீனியர் எழுதிய கடிதம் அது. அவர் மகன் விக்தொ பற்றியது. பெர்சனல் என்று போட்டு அடித்து ஒஃபிஷியல் என்று போட்டது. ரகசியம் என்று அடிக்கோடு இடப்பட்டிருந்ததும்கூட அது.

விக்தொ பெயரைப் பார்த்ததும் படிக்கத் தோன்றியது. கொடுத்துவைத்த மனுஷர். வயதானவர் என்ற சலுகையில், காரைக்காலில் ஜோசபினோடு மணிக்கணக்காக அரட்டை அடித்துக்கொண்டு விருந்து சாப்பிடுவாராக இருக்கும். அவர் மேல் காரணமே இல்லாமல், இல்லாமல் என்ன, ஜோசபின்தான் காரணம். எரிச்சல் வந்தது.

அடுத்தவருக்கு வந்த கடிதம். அதுவும் இருபத்தைந்து வருஷம் முன்னால் வந்தது. பறந்துவந்த வெள்ளிவிழாக் கடிதத்தின் பக்கத்தைத் திரும்ப ஃபைலில் வைத்தேன். அந்த ஃபைலையும் தூசி தட்டி ஒரு ஓரமாகத் தனியாகப் போட்டுவிட்டுப் படி இறங்கினேன்.

கீழே வீட்டுக்குள் நாலைந்து பேர் காக்கி உடுப்பில் வந்து ஒயர் இழுத்து வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களோடு, இங்கே இனிமே தனி டெலிஃபோன் லைன் என்ற சந்தோஷ செய்தியைக் கீசுகீசென்று எனக்குத் தெரிவிக்க, மேலே வார் வைத்துத் தைத்த கால்சராய் அணிந்து விக்தொவும் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

‘இனிமேலே ஒரு சிநேகிதியை கூப்பிடாம விடமாட்டியே’

தோளைத் தட்டி சிநேகிதமாகச் சிரித்தார் வில்லன் விக்தொ.

‘சார், ஃப்ரண்ட் காமன் ஜெண்டர்’ என்றேன்.

‘நீ ஜெண்டர் பெண்டர். உனக்கு ஸ்பெஷலா அது கேர்ள் ஃப்ரண்ட் மட்டும்னு திருத்திட்டு இருக்காங்களாம்’.

அவரோடு சிரித்து, அவரோடு நடந்து வளைவு திரும்பிக் கீழே இறங்கும்போது, குரலில் எந்த ஆர்வமும் தெரியாமல் ஜாக்கிரதையாகக் கேட்டேன்.

‘சார், ஒரு வாரமாப் பார்க்கவே இல்லியே. லீவா’?

‘ஆமா, காரைக்கால்லே ஒரு கல்யாணம். க்ராண்ந் மாரியாஷ்’.

‘எனக்கும் ஒரு கத்தோலிக்க கிறிஸ்துவர் வீட்டுக் கல்யாணம் பார்க்க ஆசையா இருக்கு’ என்றேன்.

வெள்ளை உடை புரள இரண்டு பெண் குழந்தைகள் தாங்கிப் பிடித்துக் கூடவர, ஜோசபின் மணமகளாக நடந்துவரும் கல்யாணம். நான் பட்டு வேட்டி உடுத்தி, தென்னங்குலை அலங்கரித்த கதிர் மண்டபத்தில் தானியம் நிறைத்த மரக்கால் பின்னே காத்திருக்கிறேன்.

‘கிறிஸ்தியன் கல்யாணம்தானே… சீக்கிரம் ஜோசபின் கல்யாணம் வருது’.

யட்சிணி வேலை மாதிரி நான் நினைத்ததைச் சொல்கிறார். ஆச்சரியத்தோடு விக்தொவைப் பார்த்தேன்.

‘என்ன அப்படிப் பார்க்கறே? யாரைக் கூப்பிடலைன்னாலும் உன்னை அழைக்காம விடமாட்டா. ஃப்ரண்ட் ஆச்சே. போய்ப் பாரு’.

விக்தொ ரகசியம் பகிரும் குரலில் சொல்லிப் படி இறங்கி, லெட்ஜர்களும் கரன்சி நோட்டுகளுமான பேங்க் உலகத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டார்.

ஜோசபினுக்கு கல்யாணம் வருதா? நான் சொல்லாமல் எப்படி வரும்?

ஜோசபின் என்னுடையவள். நடு மண்டபத்தில் நின்று சொல்வாள்.

விக்தொ மனம் புழுங்கட்டும். டவுன்ஹாலுக்கு நடனம் ஆட வரும் அவருடைய சேக்காளிக் கிழடுகளும் இளையவர்களும் ஏங்கிச் சாகட்டும்.

திரும்பப் படியேறி வீட்டுக்குள் போகும்போது, டெலிபோனும் புதிய கருப்பில் மின்னிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். புது எண் வேறே அதன் டயலுக்குள் செருகி இருந்தது.

ஜோசபின் இருந்தால், அவளுக்கு டெலிபோன் செய்து புது இணைப்பு வந்த சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்திருப்பேன். காரைக்காலில் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய் பெண்ணே? அங்கே தொலைபேசி உண்டா?

‘உனக்குத்தான் கயல் இருக்காளே. அழகுப் பொண்ணு. பெல் ஃபிலே… நல்ல ஜோடி’.

ஜோசபின் சைக்கிள் ஓட்டிப்போக, கயல் மனமெங்கும் நிறைந்தாள்.

‘புதுத் தொலைபேசி எண்ணைச் சற்றே குறித்துக்கொள் உயிரே’.

கயலுக்கு நல்ல தமிழில் தொலைபேசிச் சொன்னேன்.

‘அது வேறேயா, ஏத்தம்தான்’.

நாலு தடவை நம்பரைச் சொல்லச் சொல்லி, முன்னுக்குப்பின் முரணில்லாமல் இருப்பதைச் சரிபார்த்து நோட்டுப் புத்தகத்தில் பதிந்துகொண்டாள்.

‘என்ன பண்ணிட்டிருக்கே?’

‘நாளை நவராத்திரி வருது இல்லே. பொம்மை எடுத்து வச்சிட்டு இருக்கேன்’.

‘நீயே பொம்முக்குட்டிதான். மேல் படியிலே போய் உக்காந்துடு. காலேஜும் லீவுதானே?’ வம்புக்கு இழுத்தேன்.

‘நீ வந்து அடுத்த படியிலே உக்காரு’ என்றாள். ‘சீய்ய் அது வேண்டாம். கீழே இருந்து மேலே பார்ப்பே’.

உடனே திருத்திக் கயல் சிரிக்க எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது.

‘ஷொகொலா தின்னுன்னு, அல்லே குட்டி?’

‘எப்படிடா தெரியும்? மில்க் சாக்லெட்’.

‘காதெல்லாம் நனைஞ்சு போச்சுடி கழுதே’ என்றேன்.

‘ரொம்பத்தான் செல்லாம் கொஞ்சாதே’.

‘கொஞ்சினா?’

புது டெலிபோனுக்கு கொடுத்துவைத்திருக்கிறது. காக்கிச்சட்டை டெலிபோன் ஊழியர், வயர் சுருள் எடுக்கத் திரும்பவும் உள்ளே வந்திருக்காவிட்டால், நானும் அவளுக்கு ஒரு முத்தம் அனுப்பியிருப்பேன்.

‘இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திலே டவுனுக்கு வரேன். பொம்மை வாங்கணும். கூட வர்றியா?’ கயல் கேட்டாள்.

‘வேறே என்ன வேலை?

‘பட்டீஸ்ஸரி வாசல்லே நில்லு’ என்றாள் கயல்.

‘அங்கே பன்தான் கிடைக்கும். பண்ருட்டி பொம்மை வாங்க இங்கே தியூப்ளே வீதிதான் வரணும்’ என்றேன்.

‘ஐய்யே, அதை நேரு வீதின்னு மாத்தி அஞ்சு வருஷம் ஆச்சு. தெரியாதா?’

‘நேரு பேர்லே இந்தியாவிலே ஆயிரம் வீதி இருக்கு. தியூப்ளே பெயர்லே இது ஒண்ணுதானே? அப்படியே இருக்கட்டும். விடு’.

‘பெட்டிஷன் போடு, திரும்ப மாத்தச் சொல்லி’ என்று டெலிபோனை வைத்தாள் கயல்.

பட்டிஸ்ஸரி வாசலில் அரை மணி நேரம் முன்பே போய் நின்றுவிட்டேன். சமிதிப் பெண்கள் சைக்கிள் விட்டுப் போகும் நேர்த்தியை வியந்துகொண்டிருக்க, சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் இருந்து இறங்கி வந்தாள் கயல்.

‘இந்திக்காரப் பொண்ணுங்களை சைட் அடிச்சிட்டிருக்கியா?’

‘இல்லவே இல்லை’ என்றேன். ‘இந்தி இல்லே, குஜராத்திப் பெண்கள்’.

‘ஒழி. ஆமா, என்னடா எல்லாரும் சர்க்கஸ்லே பார் ஆடப்போற மாதிரி டிரவுசரை போட்டுக்கிட்டு. தப்பெல்லாம் இல்லே… உடுத்திக்க சௌகரியம்…’

சொல்லி நிறுத்தி என்னைப் பார்த்தாள் கயல்.

‘என்கிட்டேயும் ஷார்ட்ஸ் இருக்கு. எப்பவாவது வீட்டிலே இருக்கறபோது போட்டுட்டு உள்ளேயே சுத்தறது உண்டுதான்’. தன்னிலை விளக்கம் தந்தாள்.

‘இதைத்தான், இதையேதான் எதிர்பார்த்தேன். உன்கிட்டே என் புது நம்பர் இருக்குதானே. நாளைக்கே ஷார்ட்ஸோட எனக்கு ஃபோன் பண்ணிச் சொல்லிடு. டான்னு வந்துடறேன்’.

‘அவசியம் பார்த்தே ஆகணும்னா, ஷார்ட்ஸ் மட்டும் கொடியிலே போடறேன். வந்து பார்த்துட்டுப் போ’ என்று கடுப்படித்தாள். ‘நோ ப்ராப்ளம் அங்கே ஆரம்பிச்சுக்கலாம்’ என்று சொல்லித் திட்டு வாங்கி அவள் வேகமாக நடக்க, நாய்க்குட்டியாக கூடவே ஓடினேன். சைக்கிள் வேணாம் என்று கண்டிப்பாகத் தவிர்த்துவிட்டிருந்தாள் கயல்.

‘எங்கே போகணும்?’

வளை அணிந்த கையைப் பற்றிக் கேட்டேன், செயின்ட் லாரன் தெருவுக்காம்.

‘அங்கே எல்லாம் படம், லாக்கெட், ஊதுபத்திதான் கிடைக்கும். ஆமா, கொலு வைக்க படி எல்லாம் வேணாமா?’ என் நியாயமான சந்தேகத்தையும் கேட்டேன்.

‘நீ முன்னே பின்னே நவராத்திரிக்கு கொலுப்படி எடுத்துவச்சிருக்கியா, கோலம் போட்டிருக்கியா, பொம்மை வாங்கியிருக்கியா?’ என்று கட்டபொம்மியாக உறுமினாள் கயல்.

எல்லாம் செஞ்சிருக்கேன் என்றேன் கர்வத்தோடு. கிழிச்சே என்று ஒரு வார்த்தையில் என் மமதையைக் கெல்லி எறிந்தவள் எனக்குப் பிரியமானவள்.

ரெட்டைத் தெரு மகிமை இந்தச் சின்னப் பெண்ணுக்கு என்ன தெரியும்? ராத்திரி பத்து மணிக்கு வெங்கலப் பாத்திரம் அடைத்த சதுரமும் செவ்வகமுமான கள்ளிக்கோட்டைப் பெட்டிகள், மாடியில் அடுக்கிய தேக்குப் பலகை, வாசல் பெஞ்ச், தாத்தா காலத்து மேஜை என்று வீட்டில் அங்கங்கே இருக்கிறவை இடம் பெயர்ந்து கூடத்துக்கு வந்து, மேலே பளீரென்று சலவை செய்த எட்டு முழ வேட்டிகளைத் தழையத்தழைய விரித்ததும், அழகான ஏழு கொலுப்படிகள் ஆகிற மாயம் சொல்லிப் புரியவைக்கிற சமாசாரம் இல்லை.

கொலுப்படி அசெம்பிள் பண்ணணுமா என்று கேட்டேன்.

‘அதெல்லாம் மேலே லாஃப்ட்லே போட்டிருக்கு. அப்பா எடுத்து நிறுத்தி வச்சிருப்பார். பொம்மை வாங்கிட்டு நேரா வீட்டுக்குப் போகணும். நெறைய வேலை இருக்கு’.

‘எனக்கா உனக்கா?’

‘ஏன் எனக்குன்னா செய்ய மாட்டியா?’

‘உன் விசுவாசமுள்ள ஊழியன்’ என்று குனிந்து ஜப்பானிய பாணியில் வணங்கினேன். சைக்கிள் ஓட்டிவந்த சமிதிப் பெண்கள் களுக்கென்று சிரித்து பேசியபடி கடந்தார்கள். அருகே வந்து விலகிப்போன வழுவழுப்பான அந்தக் கால்கள்.

‘என்ன, கால் கண்டார் காலே கண்டாரா?’

என் கண் போன திசையைப் பார்த்து, கவிதாயினி வம்புக்கிழுக்க நான் வாயை இறுக மூடி அவள் பின் போனேன். சமிதி வாடை கவியும் தெருக்கள். இது தியூப்ளே தெரு இருக்கும் ஊர் இல்லை. பிரஞ்சுக்காரர்கள் விட்டுப்போன பழைய நகரமும் இல்லை. வேறே நிலம். வேறே மொழி. வேறே மனிதர்கள். கடல் மட்டும் எதிரே எல்லோருக்கும் பொதுவாக அலையடித்துக்கொண்டு கிடக்கிறது.

பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்களும், இதமான மஞ்சள் வெளிச்சம் தரும் சோடியம் விளக்குகளும், அங்கங்கே ஜன்னல் ஊடாகத் தெரியும் நீள மெழுகுவர்த்தி ஒளியை இன்னும் மென்மைப்படுத்திக்கொண்டு மேல் தளத்தில் இருந்து கசிந்துவரும் பியானோ இசையும், தோ ரொ மி என்று திரும்பத் திரும்ப எந்தக் குழந்தையோ வயலினில் வாசித்துப் பழகும் மேற்கத்திய இசையின் அடிப்படையும் கவிய வேறு உலகத்தில் இருந்த தெரு.

கயலும் நானும் இந்த நிமிடத்தில் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று பேசிவைத்து முடிவெடுத்த மாதிரி, ஆளரவமற்ற அந்தத் தெருவில் கை கோர்த்து நடந்துகொண்டிருந்தோம். கடல் காற்று கூடவே வந்தது.

‘என்ன பெயர்டா கயல்?’

நளினிகாந்த் சட்டார்ஜி.

வேகமான கடல்காற்றில் தலை கலைய, அவள் கையை விலக்கிக்கொண்டு தோளில் மாட்டி இருந்த கைப்பையில் எதையோ நடந்தபடி எடுக்க சிரமப்பட்டாள்.

‘சீப்பு உள்ளே கிடக்கு. கையிலே தட்டுப்பட மாட்டேங்குது’.

நான் சர்வ சுதந்திரமாக அவளுடைய கைப்பைக்குள் கை விட்டுத் தட்டுப்பட்டதை எடுத்தேன். பார்த்து முகம் சிவந்துபோனாள்.

‘நீ லவ் பண்ணு, மண்ணாங்கட்டியும் பண்ணு. ஒரு பொண்ணோட கைப்பையிலே கை விடறது நாகரிகம் இல்லாத விஷயம். உனக்கு இல்லாத கஷ்டம் எல்லாம் எனக்கு உண்டு. அதைச் சகிச்சுக்கிட்டுத்தான் சிரிக்கிறேன். சைக்கிள் விடறேன். சமைக்கறேன். சாப்பிடறேன். ஊட்டிவிடறேன். கிஸ் பண்ணினா ரசிக்கறேன். திரும்பத் தரேன். கஷ்டம்டா. புரிஞ்சிக்கோ. இப்படி பஞ்சும் துணியுமா நீ எந்தக் காலத்திலேயும் வெளியே போகவேண்டி இருக்காது. ஆணாச்சே’. கயல் குமுறினாள்.

அவள் என் கையில் இருந்து சானிட்டரி நாப்கினைப் பறித்துத் திரும்பவும் கைப்பையில் எறிந்தாள். தப்பு செய்ததை உணர்ந்து மனப்பூர்வமாக திசொலி டியர் என்றேன்.

அவள் சட்டென்று நின்று, எதிர்ப்பட்ட வீட்டில் பெயர்ப்பலகையைச் சுட்டிக் காட்டினாள். வங்காளியில் எழுதி இருந்தது அது.

‘நொளினிகாந்த் சட்டோபாத்யாயா. சட்டோபாத்யாயாதான் சாட்டர்ஜி. முகோபாத்யாயா முகர்ஜி. பாந்தோபாத்யாயா பானர்ஜி’.

நான் படித்து விளக்க, கயல் திகைப்போடு பார்த்து, வங்காளி தெரியுமாடா உனக்கு என்றாள். ஏதோ எழுத்துக் கூட்டி பிரஞ்சு மாதிரிப் படிப்பேன் என்று உள்ளதைச் சொன்னேன். கீழேயே இங்கிலீஷிலும் இருந்ததை அவள் கவனிக்கவில்லைபோல.

‘பக்கத்துக் கட்டிடம் பெண்கள் பள்ளிக்கூடம். இவங்களுக்கு மட்டும்’. அந்தப் பெயர்ப் பலகையையும் படித்தேன்.

‘இங்கே சமிதிப் பொண்ணு யாரையாவது தேத்தறியா?’

அவள் திரும்ப ஃபார்முக்கு வந்திருந்தாள்.

‘ஷர்மிளா தாகூர், மௌஷுமி சாட்டர்ஜி மாதிரி கிடைச்சா ஆட்சேபம் இல்லை. பானுரேகாவும் ஓகேதான். அப்புறம் ஃபரீதா ஜலால், ராக்கி…’

‘அடப்பாவி ஊர்லே ஒரு பொண்ணுகூட விடமாட்டியா?’

என் முதுகில் அடித்துவிட்டு காலிங் பெல்லில் கை வைக்கப் போனாள்.

‘ஒரு நிமிஷம் வெயிட் பண்ணு’ என்று அவள் கையைப் பிடித்தேன்.

‘என்னடா, முத்தம் கொடுக்கப் போறியா?’

‘சர்வ சாதாரணமாகப் போயிடுச்சு உனக்கு’.

சிரித்தேன். வேறென்ன செய்ய?

‘பின்னே, அஞ்சு நிமிஷம் நாம தனியா இருந்து, இப்படி ஒரு வீதியும் ஆள் இல்லாம கிடைச்சா நீ சும்மா இருப்பியா?’

‘எதுக்கு வம்பு? நான் மாட்டேன். யாராவது வீட்டு மாடியில் இருந்து பார்த்தா?’

‘நீயா, அதெல்லாம் யோசிக்கமாட்டே? பூட்டிவச்ச அந்த ஓர வீட்டு வாசலை ஒட்டி ஜோடியா பவழமல்லி மரம் ரெண்டு மறைச்சுக்கிட்டிருக்கே, அங்கே போகலாம்னு நினைப்பியே?’

‘பின்னே இல்லியா?’

கயல் சொன்னபடி, பவழமல்லி மரங்களின் கீழ் இதழ் கலந்தோம். கொடுத்தும் பெற்றும் மகிழ்ந்த முத்தங்களில் பூ வாசனை அடிக்கிறவை அவை.

‘யாரோ பார்க்கறாங்கன்னு தோனறுதுடா’.

ரகசியம் சொல்ல நெருங்கினாள் பெண். முகம் தோளில் பட்டு விலகியது. கயல் என் சட்டையில் ஒற்றிய இடத்தில் லிப்ஸ்டிக்கை பார்க்க சந்தோஷமாக இருந்தது.

‘யாரோ பார்க்கற மாதிரி இருக்கு’. திரும்ப முனகினாள்.

தெருவுக்கு முதுகைக் காட்டி நிற்கிறாள். அவளுக்கு என்ன தெரிந்தது?

‘உனக்கு என்ன முதுகிலே கண்ணா?’ அவள் உதட்டை நிமிண்டினேன்.

என் மனதில் ஏதோ நெருட, கயலை விலக்கித் தலைதூக்கிப் பார்த்தேன். தெருமுனையில் சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் இருந்தபடி யாரோ என்னையும் கயலையும் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. என் கண்ணை சந்திக்க மறுத்து, வந்தவர் திரும்ப ஏறி உட்கார ரிக்ஷா திரும்பிப்போனது.

யாராக இருக்கும்? யார்? டூரிஸ்டுகள் பார்த்த ஊர் வனப்பில், நானும் கயலும் எங்கள் பவழமல்லி முத்தமும் சேர்ந்துகொண்டதா? ஃபோட்டோ எடுத்திருப்பார்களோ? ஃபிரஞ்சு பத்திரிகை அட்டையில் வருமோ? பாரதி தெருவில் ஜே.எஸ்ஸோடு வாங்கக் கிடைக்குமோ?

கயல் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி காலிங் பெல்லை அடித்தாள்.

ஆரோகணத்தில் மட்டும் பாடிய அந்த அழைப்பு மணி ஒலித்து நிற்க, ‘ஆஷோன்’ என்று வரவேற்பு.

ஆறரை அடி உயரமும், மூலக் கச்ச வேட்டியும், நீளமான காவிக் கதர் ஜிப்பாவும், வாயில் இன்னும் கொளுத்தாத புகைச் சுருட்டுமாக வாசலுக்கு வந்து வரவேற்ற பெரியவர், நொளினிகாந்த் சாட்டர்ஜி என்று ஊகிக்க சிரமம் இல்லை.

‘காயல், வா’.

‘அங்கிள், நான் காயல் இல்ல, கயல். இவன் என் காலேஜ்மேட்’.

‘சாரி சாரி, நெக்ஸ்ட் டைம் சரியா சொல்றேன்’ என்று சுருட்டை மேஜையில் வைத்தார்.

‘ரொபீந்தர் சின்ன வயசிலே இருந்த மாதிரி இருக்கே’ அவர் என் கையைக் குலுக்கும்போது சொன்னார்.

எந்த ரொபீந்தர்?

ரொபீந்தர் நாத் தாகூர்.

பெருமையோடு விளக்கினார். உட்காரச் சொல்லி உள்ளே போனார்.

வரவேற்பு அறையில் மிதமான வண்ணங்களும் கோடுகளுமாக ஓவியங்கள். மேஜையில் மொகஞ்சோதாரோ பிரதிமைகள்போல, சுட்ட சிறு களிமண் சிற்பங்கள்.

‘ஏ ரொபீந்தர்நாத் தாகூர், தாடி எங்கேடா?’

கயல், எதிர் நாற்காலியில் இருந்து சீண்டுகிறாள்.

சும்மா சிரித்தேன்.

‘ரவீந்தரநாத் தாகூரைச் சொன்னா, ஷர்மிளா தாகூரை நினைச்சிட்டிருப்பியே. களவாணிடா நீ’.

இந்தப் பெண்களுக்கு மனசில் இருப்பது எப்படியோ தெரிகிறது. அதுவும் பித்துப்பிடித்து கூடவே வரும் பையன்கள் பற்றி ஒரு இழை பிசகாமல்.

‘நீதான் என் ஷர்மிளா. நாணும் நங்கைன்னு அர்த்தம் அந்தப் பெயருக்கு’.

‘மெர்சி பெகூ’ என்று அவசர நன்றி நவின்றாள்.

பழைய இங்கிலீஷ் வீடுகள்போல், வரவேற்பரையில் கணப்பு வைத்த வீட்டில், கணப்புக்குள் அனல் துண்டங்கள்போல் மின் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன.

பக்கத்து நாற்காலியில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்த கயலை, ஒரு சிற்பமாகவோ ஓவியமாகவோ செய்யச்சொல்லி, நொளினிகாந்த் மோஷாயைக் கேட்கணும்.

(தொடரும்)

தினமணி.காம் பிரசுரம் 17.9.2015

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் அத்தியாயம் 48 இரா.முருகன்


நீங்கள் உற்சாகமாக இருக்கிறீர்களா? நேற்று இரவு உணவுக்கு என்ன சாப்பிட்டீர்கள்? நல்ல முறையில் சீரணமானதா? இரவு நல்ல உறக்கம் கிடைத்ததா? விடியலில் பறவைகள் ஜன்னலில் வந்து பாடினவா? தேத்தண்ணீர் கலந்து கொடுக்கும் உதவியாளர் குறித்த நேரத்தில் வந்தாரா? புதியதாகக் கறந்த பசும்பாலை அரசு பண்ணையின் தலைவர் சிறப்புத் தூதர் மூலம் கொடுத்து அனுப்பியிருந்தாரா? அது நேரத்துக்கு வந்ததா? தேயிலையைப் பாலில் கொதிக்க வைத்து நீங்கள் விதித்த வெப்ப அளவுக்குக் காய்ச்சப் பட்டதா? நீங்கள் விரும்பியபடி வெண்மை குறைந்த சர்க்கரை சரியான அளவில் சேர்க்கப் பட்டுத் தேநீர் அருந்தக் கிடைத்ததா?

நந்தினி பேசி நிறுத்தினாள். மூச்சு வாங்கியது. கோப்பை கழுவுவதைப் பற்றி விட்டுப் போனதே என்று ஒரு எண்ணம் வந்து நழுவியது. இன்னொரு தடவை அதையும் சேர்த்து முழுவதுமாகச் சொல்லி விசாரிக்கலாமா?

புதிய ராணுவத் தலைவர் எல்லா மரியாதையும் தொனிக்க, சற்றே முன் சாய்ந்து நந்தினி தொடுத்த கேள்விச் சரங்களைச் செவிப்படுத்தி நின்று கொண்டிருந்தார். கேள்விகளின் மழை ஓய்ந்ததும் அதே மரியாதையோடு பதில் சொல்வார் என்று நந்தினிக்குத் தெரியும்.

கடவுளின் சகோதரி மகிழ்ச்சியாக இருப்பதையும் நகைச்சுவையாகப் பேசுவதையும் எங்களின் பாக்கியமாகக் கருதுகிறோம். இந்த மகிழ்ச்சி நாடு முழுவதும் இப்போது எதிரொலிக்கும். ஆடும் பறவைகள் வீட்டு முன்னறையில் சிறகு விரித்து ஆடி வாழ்த்தும் உங்களுடைய புனிதமான குரலைப் பதிவு செய்ய ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். நாட்டு வானொலியில் இன்று ஒவ்வொரு மணி நேரத்துக்கு ஒரு முறையும் அது ஒலிபரப்பாக உத்தரவு செய்கிறேன். இந்த ஒலிபரப்பைக் கேட்பது எல்லோருக்கும் கட்டாயமாக்கப் பட்டிருக்கிறது. பள்ளிகளிலும் ரேடியோக்கள் கொடுத்திருப்பதால் உங்கள் குரல் கேட்ட பிஞ்சு நெஞ்சங்களில் நல்ல சிந்தனைகள் மேலெழுந்து வரும். சர்க்கரைத் தொழிற்சாலைகளிலும், உணவு விடுதிகளிலும், மின்சார மயானங்களிலும், போக்குவரத்து வாகனங்களிலும், ஐஸ்க்ரீம் உருவாக்கும் தொழில் நிறுவனங்களிலும், கசாப்புக் கடைகளிலும் இந்த நல்ல அதிர்வுகள் பரவி நினைப்பும் செயலும் மேம்படட்டும்.

உடல் வளைந்து நின்று பேசும்போது தொப்பி கீழே விழாமல் ஜாக்கிரதையாக ஒரு கையால் பற்றியபடி ராணுவத் தலைவர் பேச, நந்தினிக்கு முதல் தடவையாகச் சிரிப்பு வந்தது.

இந்த மாதிரித் தானே மிகவும் சாதாரணமான விஷயங்களைப் பற்றிக் கரிசனம் மேலிடக் கேட்கப் போகிறீர்கள் என்று பகடியாக அவள் கோர்த்துச் சொன்னதை வானொலியில் ஒலிபரப்புவார்களாம். நல்ல கூத்து இது.

வைத்தாஸ் இருக்கும் இடத்தில் அந்த ஒலிபரப்பு போய்ச் சேரலாம். மற்ற நாடுகளில் இது ஒற்றர்களாலும், அரசாங்கப் பிரதிநிதிகளாலும், அமைச்சர், நிர்வாக அதிகாரிகளாலும் மறைபொருள் தேடிக் கவனமாகக் கேட்கப் படலாம். இந்த நாட்டின் தற்போதைய நிலை பற்றிய கவலைகளோ, மகிழ்ச்சியோ பரவலாக எழுந்திருக்கலாம். நந்தினி பேசி அதெல்லாம் ஏற்பட வேணுமா?

நேரே விஷயத்துக்கு வந்து விட்டாள் நந்தினி.

நான் போக வேண்டி இருக்கிறது. இனியும் இங்கே தங்கியிருக்க விரும்பவில்லை. வைத்தாஸோடு இருக்க, என் குடும்பத்தோடு இருக்க. எனக்கு உடனே புறப்பட வேணும். எல்லையில் விட்டால் நானே போய் விடுவேன். ஒரு துணையும் வேண்டாம். காசு பணமும் மற்றதும் வேண்டாம்.

அதிகாரி நம்ப முடியாத சொற்களைக் கேட்க நேர்ந்தவரின் முக பாவத்தையும் பதறும் உடல் மொழியையும் கொண்டவராக ஒரு வினாடி தலை குனிந்து நின்றார். தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு பேசத் தொடங்கியது மூன்று முறையும் மேலே நகராமலேயே நின்று விட்டது.

இன்னும் கடுமையாகச் சொல்லலாமா என்று நினைத்தாள் நந்தினி. வேண்டாம். உயிருக்கும் மானத்துக்கும் இங்கே பாதுகாப்பு கிடைக்கிறது. இருக்க இடமும் தின்னச் சோறும் சகல வித மரியாதையோடு கிடைக்கிறது. உடுதுணி புதிதாக வேண்டும் என்று கழிப்பறைச் சுவருக்கு முன் நின்று முணுமுணுத்தாலும் இருபத்து நாலு மணி நேரத்தில் நாட்டுத் தலைவர் தன் முக்கியமான அதிகாரிகள் மூலம் அனுப்பி வைக்கிறார். மாறி மாறி வரும் அரசாங்கத் தலைமையை மனதில் கொள்ளாமல் எல்லாமும் எல்லோரும் எல்லா ஆட்சியும் ஒன்றே தான் என்றும், தானே கடவுளின் சகோதரி என்றும் பார்க்கப் பழகி விட்டால் இந்த வாழ்க்கையும் இனியதாகவே இறுதிவரை போய் ஓயலாம். இடுப்புக்குக் கீழே மரத்துப் போய் வெளியே நடக்க முடியாமல் கட்டைக் கால்களோடு அருள் பாலிக்கும் முது பெண்மணி. வைத்தாஸ் இல்லாத உலகம் அதன் நியதிகளோடும் எதிர்பார்ப்புகளோடும் இயங்கும். இதைக் கடந்து பழைய அனுபவங்களை நோக்கிப் போக முற்பட்டால் உயிருக்கே ஆபத்து ஏற்படலாம். தானே அதைத் தருவித்துக் கொள்ள வேண்டுமா?

நந்தினி கண் மூடி இருந்த நிலை மாற்றி மெல்ல எழுந்து நின்றாள்.

கவலை வேண்டாம். மயில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் வரை நான் இங்கே இருப்பேன். எனக்கான விதிப்பு அது என்பதை அறிவேன். நட்டாற்றில் விட்டு விட்டுப் போக மாட்டேன். ஆயாசம் சற்றே ஏற்படும்போது இதை எல்லாம் விலக்கி நடந்து விடலாமா என்று தோன்றுகிறது. நொடி நேரம் தான். மனம் மறுபடி தெளிவு பெறுகிறது.

வ்ரவழைத்துக் கொண்ட குளிர்ந்த குரலில் அவள் அலுப்பை மறைத்தபடி சொன்னாள்.

நந்தினியின் காலடிகளை நோக்கி நீட்டிய கைகளைத் தன் இரு கண்ணிலும் வைத்துக் கொண்டார் தலைவர். இந்தச் சந்திப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று முன் அறையில் இருந்தவர்களோடு சொல்லியபடி கார் ஏறிப் போனார்.

அவ்ர் போய் வெகு நேரம் சென்றும் அவரிட்ம் கேட்க நினைத்ததும் பொங்கிப் பொங்கி வந்து அடங்கும் ஆத்திரமும் மனதிலேயே தங்கி அலையடித்து இருக்க படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தாள் நந்தினி.

வைத்தாஸ் எங்கே இருக்கான்? அவன் கிட்டே நான் எப்போ போக முடியும்?. சொல்லேண்டா படுபாவி. களவாணித் தேவிடியா மகனே. நான் இங்கே என்ன புடுங்கணும்னு கூழைக் கும்பிடு போடறே?. கடவுள் விளையாட்டுக்கு நான் இல்லே. நீ ஆட்சிக்கு வா. அல்லெங்கில் புழுத்துச் செத்துப் போ. என்னை விடுடா. நான் போகறேன். டிராயிங் ரூம் மயில் படத்தை எடுத்து உன் ஆசன வாயில் செருகிக்க. அங்கே அது ஆடட்டும். எனக்கு ஒரு விரோதமில்லே.

வேலைக்கு நிற்கிற பெண் கதவைத் தட்டி விட்டு எட்டிப் பார்த்தாள். உதடு அசையாமல் ஜாக்கிரதையாக வாயை இழுத்து மூடிக் கொண்டு நந்தினி அவளை நோக்கினாள். உள்ளே ஓடி வந்து, தரையில் உருண்டிருந்த ஆப்பிள் பழத்தை எடுத்து மேஜை மேல் வைத்துவிட்டுத் திருமப வெளியே ஓடி வாசல் கதவைத் தட்டினாள் அந்தப் பெண்.

நந்தினி சிறு புன்னகையோடு அவளை உள்ளே அழைப்பதற்கு முன் பொதியாக இருட்டு மேலே விழுந்து கவிந்ததாக ஒரு பிரமை. ஆசுவாசமாக இருந்தது. இந்த வினாடி உறங்கி எல்லாத் துயரும் களையலாம் என்று தோன்றியது. இருட்டில் நடந்து கடக்க முடியாமல் போகும் பாதை முன்னே நீண்டு பயமுறுத்தியது. அந்தப் பாதையின் தொடக்கத்தில் பெரிய வீடு ஒன்று. கரண்ட் போன ராத்திரி நேரத்தில் படிகளில் இயக்கம் மிகுந்து சப்த ரூபமாக விரியும் இருப்பிடம் அது. தோளில் செத்த மயிலைச் சுமந்து போகிற வாளிப்பான பெண்ணின் கண்கள் காம மயக்கத்தில் லகரி ஏறிக் கிடக்கின்றன. அவளுடைய வெப்ப மூச்சு நந்தினியைத் தகிக்கிறது.

வீராவாலி தானே நீ?

நந்தினி கேட்க மௌனமாகத் தலையசைக்கிறாள். அவளுக்குப் பின்னால் வைத்தாஸ் இப்போது வருவான்.

உறுதியான தோல் செருப்புகள் தரையில் அழுந்தப் பதிந்து ஒலிக்கும் காலடிச் சத்தம். வைத்தாஸ் தான். இவன் எழுத்தில் இருந்து வ்ருகிறவன். வைத்தாஸ் இவனை எழுதியபடி காமத்தோடு இருக்கிறவன். என்றென்றைக்கும்.

வீராவாலியை இணை விழைந்து குறி விரைத்து வரும் மிருகமாகத் தனக்கு முன்னால் படிக்கட்டுகளில் ஏறிப் போகும் அவளுடைய பிருஷ்டம் நோக்கி முன்னேறி நடக்கிறவனை வழி மறிக்கிறாள் நந்தினி.

நான் இன்னும் எத்தனை நாள் இங்கே இருக்கணும்? நந்தினி கேட்கிறாள்.

அவன் முன்னால் நகர்ந்து வீராவாலியின் வாடை பிடித்துப் போவதில் மும்முரமாக இருக்கிறான். நந்தினியின் பிடி தளர அவள் படிக்கட்டில் சரிகிறாள்.

நான் வைத்தாஸ் இல்லை. அவன் நாவலில் இருந்து இறங்கியவன். வீராவாலியைப் புணர்வதல்லாமல் எனக்கு வேறேதும் அனுபவப்பட எழுதிப் போகிறவன் அனுமதிக்கவில்லை.

வீராவாலி நின்று திரும்பிப் பார்த்து நாம் இடம் மாற்றிக் கொள்ளலாமா என்று நந்தினியைக் கேட்கிறாள். அப்படி என்றால்?

நீ செத்த மயிலைச் சுமந்து வைராஸோடு போகம் செய்யப் படி ஏறி நட. நான் நீயாக ஆடும் மயிலின் ஓவியத்தோடு புனிதம் சுமந்து உன் இடத்தில் வந்து விடுகிறேன். எனக்கு இந்த உபசாரங்கள் எல்லாம் வேண்டும் –

நீங்கள் உற்சாகமாக இருக்கிறீர்களா? நேற்று இரவு உணவுக்கு என்ன சாப்பிட்டீர்கள்? நல்ல முறையில் சீரணமானதா? இரவு நல்ல உறக்கம் கிடைத்ததா? விடியலில் பறவைகள் ஜன்னலில் வந்து பாடினவா? தேத்தண்ணீர் செய்து கொடுக்கும் பெண் ஊழியர் குறித்த நேரத்தில் வந்தாரா? புதியதாகக் கறந்த பசும்பாலை.

அவள் நிறுத்தி நிதானமாகச் சொல்ல, பதறிப் போய்க் கைகாட்டி நிறுத்தினாள் நந்தினி. அடுத்த ராணுவத் தலைவர் ஆட்சியைப் பிடிக்க, வீராவாலியை நந்தினி இடத்தில் வைத்துத் தொழத் தொடங்குவார்கள். நந்தினி தப்பி ஓடி, வீராவாலியாக மயிலின் சவம் சுமந்து, வைத்தாஸ் பின்னால் தொடர்ந்து வந்து கூடுவான் என்று எதிர்பார்த்து நடக்கிற மாடிப்படிகள் அந்தரத்தில் நிற்கக் கூடும்.

நந்தினியை அப்போது ஈவிரக்கமில்லாமல், தெரு நாய் போல, புழுத்த தெருநாய் போல, கருக் கொண்ட சொறிநாய் போல, மலம் தின்ன ஓடும் பட்டி போல நக்னமாக்கி மேலே உமிழ்ந்து முகத்தை நனைத்து, நாறும் குறிகள் கொண்டு நெம்பித் திறந்த வாயில் மூத்திரமும் விந்தும் நிறைத்து விழுங்க வைத்து காலால் வயிற்றுக்குக் கீழே உதைத்து சுற்றி நின்று சுட்டுத் தள்ளிக் கொன்று போடுவார்கள்.

அப்படித்தான் அப்படித்தான்.

இருட்டில் லாந்தரைக் கொளுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு படி இறங்கி வந்த யாரோ சொல்லியபடி காத்திரமான நிழல்களைச் சுவர்களில் பதித்துப் போகிறார்கள்.

படகு நீள முழக்கி அழைத்தபடி காயலில் மிதந்து வரும் சத்தம் அருகில் கேட்கிறது. அடர்ந்த திரையாக மழை வழி மறைக்கும் வேம்பநாட்டுக் காயல்.

படகுத் துறையில் குடையோடு நிற்கிற சாமு சொல்கிறான் –

தம்புராட்டி, வரூ. மேல்சாந்தி மனையில் கவடி நிறத்துப் பார்கலாம். நீங்க எப்போ வைத்தாஸ் சேட்டனோடு திரும்பச் சேரலாம்னு உடனே தெரியும்.

நான் நந்தினியா வீராவாலியா?

மாடிப்படி வளைந்து இருட்டில் திரும்பும் வளைவில் நந்தினி நிற்க, கண் தெளிவடைந்து வந்தது. மேசையில் இருந்து விழுந்த ஆப்பிள் பழத்தை எடுத்துத் திரும்ப அங்கேயே வைத்து விட்டு வாசலுக்கு ஓடிய பெண் கதவைத் தட்டியபடி நின்றாள்.

நான் உள்ளே வரலாமா?

வா. ஆனா, நான் யார், அதைச் சொல்லு முதல்லே.

நந்தினி கேட்டாள்.

கடவுளின் சகோதரி.

புதிதாக ஆட்சிக்கு வந்த ராணுவத் தலைவர் அறிவித்தபடி உள்ளே நுழைந்தார்.

(தொடரும்)