Monthly Archives: October 30, 2008, 12:30 pm

சாக்லெட் கிருஷ்ணா – 100

 

Crazy Creations 100th performance of Chocolate Krishna

‘சாக்லெட் கிருஷ்ணா’ நூறாவது நிகழ்ச்சி காணும் அன்பு நண்பர்கள் கிரேசி மோகன், மாது பாலாஜி இருவருக்கும் அவர்களுடைய குழுவினருக்கும் என் நல்வாழ்த்துகள்.

நூறு முடிந்திடத் தேரை விடுத்தவா
நூறுணா நூறுயில் நிலைத்தவா –நூறு
முறையெங்கள் சாக்லெட் கிருஷ்ணா படைத்த
இறையின்று போலென்றும் இரு.

(மோகன் – 30 அக்டோபர் 2008)

கல்யாணம் கச்சேரி உல்லாசம் எல்லாமே

 

குங்குமம் ‘அற்ப விஷயம்’ பத்தி

‘இந்தத் தேதியில் கல்யாணம். ரிசப்ஷன். வந்து வாழ்த்தவும்.’ ஆடி பிறந்து ஆத்தா கோவில்களில் ஒலிபெருக்கி கட்டி எல்.ஆர்.ஈஸ்வரி பாட்டு போட ஆரம்பிக்கும்வரை தொடர்வது திருமண அழைப்புகளின் படையெடுப்பு. மனசு நிறைய அன்பும், வாழ்த்த வாயில் வார்த்தையும் இருக்குது தான். ஆனாலும் ஒரு கல்யாணப் பந்தல் விடாமல் ஏறி இறங்கினால் ஆபீசில் லீவும் பர்ஸில் பணமும் கரைந்து போகும். செருப்பு அடிக்கடி காணாமல் போகும்.

டிவிடி மாதிரி வட்டமாக, கோலக் குழலாக மடித்து சரிகை சுற்றி, தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் போது கிடைத்த ஓலைச்சுவடி மாதிரி மொடமொடத்து, வெள்ளைத் தாளில் கையெழுத்து மாதிரி நாலே வரி அச்சடித்து பல தினுசில் வரும் திருமண அழைப்புகள். சம்பிரதாயத்துக்கு அதன் டிசைனைப் பற்றி ஒரு வினாடி பாராட்ட வேணும். அப்புறம் அவசரமாக கல்யாணம் எங்கே என்று தேடிப் பார்க்கணும். வெளியூரா? தீர்ந்தது கவலை. ‘அட்வான்ஸ் வாழ்த்துகள். நான் வரமுடியாட்டாலும் என் இதயம் அங்கேதான்’. பொய். ஆனால், சொல்லவும் கேட்கவும் அழகானது.

காகிதங்கள், மேலும் காகிதங்கள்

குங்குமம் பத்தி – ‘அற்ப விஷயங்கள்’

தினசரிப் பத்திரிகையைக் காசு கொடுத்து வாங்கிக் கொண்டு தெருவோடு நடந்தால், பின்னால் இருந்து குரல். ‘ஏன் சார், நான் மாஞ்சு மாஞ்சு சுத்தம் செஞ்சுக்கிட்டிருக்கேன். நீங்க பாட்டுக்கு குப்பை போட்டுக்கிட்டுப் போறீங்களே’.

திரும்பிப் பார்க்கிறேன். தலையைப் தழையத் தழைய வாரி மல்லிகைப் பூ சூடிக் கொண்டு மாநகரத் துப்புரவில் ஈடுபட்டிருக்கும் நீல் மெட்டல் பனாகா நிறுவனப் பெண். அவள் சொன்னது உண்மைதான். அவள் சுத்தமாகப் பெருக்கி குப்பை செத்தை எல்லாம் ஓரமாகக் குவித்திருந்த தெருவில் நான் காகிதம் காகிதமாக உதிர்த்தபடி நடந்துகொண்டிருக்கிறேன். என்ன காகிதம் அதெல்லாம் என்று குனிந்து பார்ப்பதற்குள் செல்போன் அடிக்கிறது. என்னுடையது இல்லை. அந்தப் பெண்ணுடையது. அவள் வாரியலை சுவரில் சாய்த்து வைத்தபடி பேச ஆரம்பிக்கிறாள். ‘சாயந்திரமா? சத்யம் தியேட்டர்லே ஈவினிங் ஷோ ரிசர்வ் செஞ்சு வச்சிருக்கேனே’.

நெம்பர் 40, ரெட்டைத் தெரு – க்ரேஸி மோகன்

 

க்ரேஸியின் முன்னுரையிலிருந்து சில பகுதிகள்

இந்த 2008-ம் ஆண்டு பல விதத்தில் எனக்கு முக்கியமானது. மூன்று வருட இடைவெளிக்கு அப்புறம் மறுபடி ஒரு இசை விழா, சென்னை சங்கமம் என்று மகிழ்ச்சியாகத் தொடங்கி, பிப்ரவரி மாதம் சட்டென்று ஒரு மாபெரும் துயரத்தோடு முடிவுக்கு வந்தது – சுஜாதாசார் நம்மிடையே இல்லை என்பதை இன்னும் மனது நம்ப மறுக்கிறது. தனிப்பட்ட முறையிலும், தமிழ் இலக்கிய வாசகனாகவும் எனக்கு ஏற்பட்ட மாபெரும் சோகம் அது.

பேரிழப்பில் உருவாகும் பிறப்பாக, பிப்ரவரி 28க்கு அடுத்த இரண்டு நாட்கள் என்னளவில் கூடுதல் பாதிப்பை வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தி, புது திசைகளில் அடியெடுத்து வைப்பதற்குத் தொடக்கம் குறித்தவை. துக்கத்தை மனதில் ஒரு ஓரமாக வைத்து, சுஜாதா சார் இறுதி யாத்திரைக்கான ஏற்பாடுகளை மேற்பார்வை செய்து கொண்டிருந்த டைரக்டர் வசந்திலிருந்து தொடங்கி அந்த இரண்டு நாட்களில் என் நட்பு வளையம் விரிந்ததை ஒரு செய்தியாக மட்டும் முன்வைக்கிறேன்.

கோவிந்த் நிஹலானி @ சென்னை

 

‘வார்த்தை’ பத்தி – குட்டப்பன் கார்னர் ஷோப்

எல்லாப் பக்கத்திலிருந்துன் விஸ்தாரமாகத் தோண்டித் துளைத்து அங்கங்கே தேசலான பழைய தார்த் தடம் தெரிய பரிதாபமாகக் கிடக்கிற திருமலைப் பிள்ளை சாலை. பெருந்தலைவர் காமராஜ் அவர் வீட்டு வாசலில் கருப்புப் பளிங்குச் சிலையாக நின்று ‘இதெல்லாம் என்னங்கறேன்’ என்கிற போஸில் இடுப்பில் கைவைத்து எல்லா அமர்க்களத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். கொஞ்சம் தள்ளி நான். காரை எப்படியோ ஓரம் கட்டி நிறுத்திவிட்டு மொபைல் ஃபோனைக் காதில் ஒட்டி வைத்தபடி தெரு இரைச்சலை மீறிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

கோவிந்த், நான் உங்க கட்டிட வாசல்லே தான் நிக்கறேன். கறுப்புச் சட்டை.

நான் முதல் மாடி ஜன்னல் பக்கம் நிக்கறேன். தலையைத் தூக்கிப் பாருங்க இரா.