About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

அச்சுதம் கேசவம் : நாவல் அத்தியாயம் இரண்டு

அச்சுதம் கேசவம் – 2

பின் அலை : ஆகஸ்ட் 28 1963 புதன்கிழமை முற்பகல்

படகுத் துறை. மழைக்கு முதுகு காட்டிக் கொண்டு எட்டு பேர் நிற்கிறார்கள். சீலைக் குடை பிடித்தவர்கள். காயலில் படகுச் சத்தம் கேட்குமெனக் காத்திருப்பவர்கள்.

பழுப்பில் நீள நெடுக மடிந்து வந்த அலையாகச் சுழன்று, கருநீலத் திரை உயர்த்திக் காற்றில் விசிறியடித்துச் சிதறி, வெற்று வெள்ளையாய் நெகிழ்ந்து அகன்று விரியும் நீரோட்டம். அது வாழ வைப்பது. காவு கொண்டு மருட்டுவது. நீர்ப் பெருக்கைக் கருமை பூசிப் பூடகமாக்க முயன்றபடி இடி முழக்கத்தோடு மழை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மழை மறைத்த அடிவானத் தொலைவில் நீர்ப் பரப்பில் சலனம். நீர் வட்டங்கள் ஆரம் நீட்டி அடுக்கடுக்காகப் படிந்து புறப்பட்டுக் கரை தொட, சன்னமாக, கொம்பு வாத்திய ஒலியாக பூம் பூம் என்ற முழக்கம். கோட்டயம் போகும் படகின் அழைப்பாக இருக்கலாம் அது.

நீர்ப் பரப்பில் அலைகள் எழுகின்றன. சலசலத்து விட்டு அவை காயல் பரப்பைச் சமனப் படுத்த, அடுத்த ஈடு அலைகள் எழுகின்றன. வலுக்கும் மழை படகின் அழைப்பைச் சிதறடிக்கிறது. ஆனாலும் பயணிகள் அதைக் கேட்டிருந்தார்கள்.

வாழ்க்கையில் ஆயிரம் முறையும் அதற்கு மேலும் படகு ஏறிப் பயணப்பட்டு இன்னொரு துறையில் நீரிலிருந்து நிலத்திற்கு மெல்லக் காலடி எடுத்து வைத்துப் போனவர்கள் தான் எல்லோரும். இது மற்றுமொரு மழைநாள்ப் பயணம்.

நாளைக்குத் தான் மழை விடும் போல.

இல்லே. நாலு நாள் இருக்குமாம்.

ஏதாவது பேசாவிட்டால் காயல் காவு கொள்ளும் என்று பயந்தது போல் வெற்று வார்த்தைகளைப் பரிமாறியபடி நிற்கிறார்கள். வாய் ஓயாது பேசுகிறவர்கள் மழைநாளில் குரல் சலித்து ஓய்ந்த கணத்தைக் கணக்காக்கி, வந்த அலையைச் சாக்காக, போன அலையைச் சாட்சியாகக் கொண்டு தலை குப்புறக் கவிழ்த்துக் காலம் உறைந்த ஆழத்தில் அமிழ்த்தி உயிர் பறிக்கும் காயலை அவர்கள் அறிவார்கள். எல்லோரும் அறிவார்கள்.

இறங்கறவங்களை எறங்க விடுங்க முதல்லே

வந்து நிற்கும் படகைக் கழியில் பிணைத்தபடி, படகுத் துறைக்காரன் கூவுவது இப்படித்தான். அங்கே யாருமே இல்லாமல் இருந்தாலும் கேட்கும் ஓசை இது. நீரைக் கிழித்து அவமதிக்காமல், கம்பீரமான நீர்ப் பரப்புக்கு சிநேகமாக அலைகளை அரவணைத்து மிதந்து வரும் நீண்ட படகுக்குச் செய்யும் குறைந்த பட்ச உபசரிப்பும் மரியாதையும் இந்தக் கயிறும் குரலும்.

சங்கணாச்சேரி படகு இது.

படகோட்டி உள்ளே இருந்து மழை சத்தத்தை மீறிக் கத்துகிறான். காக்கிச் சட்டை தரித்து சர்க்கார் உத்தியோகஸ்தன் போல பொறுப்பும், சலிப்பும் பதட்டமுமாக இருந்த அவன் படகுத்துறைக் காரனைக் குற்றப்படுத்துவது போல் பார்க்கிறான்.

படகேற வருகிறவர்கள் விவரமறிந்தவர்களாக இருக்கச் செய்வது படகுத்துறையை நிர்வகிக்கிறவர்கள் பொறுப்பு. படகு நகரத் தொடங்கியதும், அவர்கள் படகோட்டியைச் சார்ந்தவர்கள்.

படகுத்துறைக் காரன் கண்களைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறான். அவனுடைய தவறுதான். சங்கணாச்சேரி போக ஒற்றைப் பயணி இருந்தாலும் அவனுக்குப் பழி வந்து சேர்ந்திருக்காது. மழைநாளில் சங்கணாச்சேரி போக ஏனோ யாரும் விரும்புவதில்லை. கோட்டயம் அப்படியில்லை.

காத்திருந்தவர்கள் முகத்தில் ஏமாற்றம் அப்பட்டமாகத் தெரிய மடக்கிப் பிடித்த குடைகளோடு நனைந்தபடி திரும்பக் கரைக்கு நடக்கிறார்கள். படகு இன்று வராமலே போய் விட்டால் என்ன செய்யலாம் என்ற நினைவும் வெள்ளம் உயரும் காயலும் அவர்கள் குரலை நிசப்தத்துக்குள் ஆழப் புதைத்திருக்கிறது. இந்தக் காயலை நம்புவதற்கில்லை. எந்தக் காயலையும், மழை கவிந்த நதியையும்.

அகன்ற தொப்பி தரித்த ஒருத்தன் படகிலிருந்து வெளிப்படுகிறான். துரை. உயரம் கூடிய கருப்புத் துரை. ஆப்பிரிக்க தேசத்திலிருந்து வருகிறவனாக இருக்கும் என்று படகுத் துறைக்காரன் ஊகிக்கிறான். அவன் அப்படி இல்லாமல் போனாலும் ஒன்றும் பாதகமில்லை.

படகுப் பயணம் அதுவும் மழை நேரத்தில் செய்து பழக்கமில்லாதவனாக இருக்க வேண்டும். கையில் சுமந்து வந்த பெரிய தோல்பையைக் கரையில் சேர்ப்பது எப்படி என்பது குறித்த தீர்மானமான செயல்பாடு எதுவும் இல்லாதவனாக ஒரு வினாடி படகிலேயே நிற்கிறான். பிறகு பையைப் படகுத் துறைக்கு தளம் அமைத்த மரப் பலகையில் வைத்தான். அதை வைத்து விட்டு இறங்குவதற்குள் விழுந்து ஆற்றோடு போய் விடும் என்று படத் திரும்ப எடுத்துக் கொண்டு படகுத் துறைக்காரனை எதிர்ப்பார்ப்போடு பார்க்கிறான்.

துரை ஏன் தடுமாறறே. ஒரு குரல் விட்டிருக்கலாமில்லே.

படகுத்துறைக் காரன் சொன்னது புரிந்ததா என்று தெரியவில்லை. என்றாலும் படகுத்துறைக் காரன் கைப்பையைப் பற்றி எடுத்துச் சுமந்து கொண்டு நிற்பதைக் கவனித்தபடி மெல்லப் படகை விட்டு இறங்குகிறான்.

படகுக்குள் இன்னும் கொஞ்சம் மூட்டை முடிச்சு இருப்பதாக சைகையால் சொல்லும்போது படகுக்காரனுக்கு உதவியாக வந்தவன் அவற்றோடு இறங்கி மரப் பாலத்தில் வைத்து விட்டு ஓ என்று சத்தம் எழுப்பி மழையோடு கூவுகிறான். அவனுடைய குரல் அவனுக்கே அந்நியமாகப் படும் ஆனந்தத்தை அனுபவித்தபடி கருப்புத் துரையிடம் கை நீட்டுகிறான்.

கோயிலுக்குப் போகணுமா தொரே?

படகுத் துறைக்காரன் கேட்கிறான்.

வேணாம். கோயில் பிஷப்பைப் பார்க்கணும்.

அப்படி எல்லாம் யாரும் கிடையாது.இங்கே தொரை.

அட பிஷப்னு சொன்னா பிஷப்பு தானா? வேறே மற்ற.

வானம் உதிர்ந்து விழப் போவது போல் அதிரப் பெரும் ஒலியோடு இடிச் சத்தம் கருப்புத் திரள் மேகங்களில் மோதிப் பம்மிப் பின்வாங்கி அடுத்த வினாடி ஆக்ரோஷத்தோடு வெடித்துச் சிதறுகிறது.

துரை இரண்டு காதிலும் கையை வைத்துப் பொத்தியபடி நிற்கிறான்.

பயமா இருக்கா தொரே.

வந்தவன் சிரிக்கிறான்.

ஆறு நொரைச்சுக்கிட்டுப் போகுது..மழை வேறே காட்டடியாப் பெய்யுது.

அவன் முடிப்பதற்குள், சரியான பதம் நினைவு வந்தவனாகச் சொல்கிறான் வந்தவன் – அம்பல மேல்சாந்தியைப் பார்க்கணும்.

படகுத் துறைக்காரன் மழையில் அசங்கித் தெரிந்த கோவிலையும் குளத்தையும் சுட்டு விரலால் காட்டுகிறான். தெய்வத்தை அவன் கை விரல் சுட்டுக்குள் கொண்டு வந்த ஆனந்தம் முகத்தில்.

அவரா, பகல் ஆகாரம் கழிச்சு உறக்கம். எழுந்தா, அம்பலக் குளத்திலே குளிச்சு கோவிலுக்குப் புறப்பாடு. வந்து ஆகாரம் கழிச்சு உறக்கம். எழுந்தா குளிச்சு. அதுவும் ஒரு ஜீவிதம். நான் வந்த படகை அனுப்பிட்டு அடுத்த படகுக்காக உட்கார்ந்திருக்கற மாதிரி. போ வா போ வா போ.

படகுத் துறைக்காரன் மழை நீரை உள்ளங்கையில் ஏந்திக் குடித்தபடி கூகூவென்று சிரிக்கிறான்.

சாமு. சாமு’வெ. எடொ சாம்’வெ.

கரையில் வெகு தூரம் தள்ளி உத்தேசமாகக் குரல் எறிகிறான் அவன்.

யார் சாமு? சாமுவுக்கு என்ன கேடு? வானம் கடமுடவென்று இடிக்கான முன்னேற்பாட்டோடு விசாரிக்கிறது.

வந்தாச்சு.

படகுத் துறைக்கு எதிரே அடைத்துப் பூட்டியிருந்த ஒரு தையல் கடை. அதை அடுத்து மரம் அறுத்துப் புது வீடு எடுக்க, பழைய வீட்டைப் பராமரிக்க வழி செய்யும் மரக்கடை. இதுவும் பூட்டி இருந்தது. மேல் ஓரமாக நாவிதர் கடையில் விளக்கு எரிந்தது. குரல் அங்கே இருந்து தான் வந்தது என்பதைப் படகில் வந்த கருப்புத் துரை கவனிக்கிறான்.

கெச்சலாக ஒரு மனிதன். மழையைச் சட்டமே செய்யாமல், உயர்த்திக் கட்டிய ஒற்றை முண்டும் தலையில் அழுக்குத் துணி முண்டாசுமாக நந்தவனத்தில் உலவ வந்த ராஜகுமாரன் மாதிரி ஒவ்வொரு அடிவைப்பையும் ரசித்துக் கொண்டு படகுத் துறைக்குள் வந்து சேர்கிறான். மடக்கிய குடை கஷ்கத்தில்.

அடுத்த வருஷ மழைக்காவது குடையை விரிச்சுடு.

படகுத் துறைக்காரன் சொல்ல வந்தவன் தலை ஈரத்தை உதறிக் கொண்டு சிரிக்கிறானே தவிர குடையை விரித்துப் பிடிக்க நோக்கம் இருக்கிறவனாகத் தெரியவில்லை.

துரையைக் கூட்டிப் போகணும்.

படகுத் துறைக்காரன் வந்தவனை அவனிடம் காட்டிச் சொல்கிறான்.

எதற்கென்று இல்லாமல் கருப்புத் துரையைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறான் அவன். அது முடிந்து படகுத் துறைக்காரனுக்கு அடுத்த சிரிப்பு வினியோகிக்கப்படுகிறது.

எல்லாம் முடிச்சு எடத்வா போகணுமோ?

சாமு விசாரிக்கிறான். இங்கே படகு இறங்கியோ அல்லது கிழக்கே இருக்கும் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் ரயில் நிற்க இறங்கி வந்தோ கால் பதிக்கிறவர்கள் எல்லோருக்கும் விசாரம் என்ன என்றாலோ -

அம்பலக் குளம் எங்கே, அங்கே இறங்கிக் குளிக்கணும், தரக்கேடில்லாத ஓட்டல் எங்கே, இட்டலியும் சம்மந்தியும், கோப்பியும் கழிக்கணும், அம்பலம் போகணும், நல்ல வண்ணம் ஒரு தரிசனம், சந்தனக்குறி தொட்டு நெற்றியில் பூசி வந்து ஒரு மிடக்கு பாயசம் கேட்டு வாங்கிச் சாப்பிடணும், ஓரமாகக் குத்த வைத்து விட்டு, நேரம் இருந்தால் அம்பலக் குளத்தில் கால் நனைத்துக் கொண்டு குரிசுப் பள்ளி தொழ எடத்வா போகணும். அல்லது, மற்ற இடம் போக ரயிலுக்குக் காத்திருக்கணும்.

இனிமேல் கொண்டு ரயில் நாளைக் காலையிலே தான் சேட்டா.

சாமு சொல்வதைக் கேட்டு அதில் பலர் சலித்தபடி, அந்தி உறங்கக் குறைந்த சார்ஜில் முறி கிட்டும் லோட்ஜ் ஏதும் இங்கே உண்டோ என்று விசாரிப்பார்கள். அம்பாடி லோட்ஜ் உடமைஸ்தன் பார்க்கவன் பிள்ளைக்கு வருமானமும் அங்கே கட்டில்களில் காத்திருக்கும் ஆயிரக் கணக்கான மூட்டைப் பூச்சிகளுக்கு ஆகாரமும் கொண்டு சேர்ப்பிப்பதை, வெய்யிலோ மழையோ கிரமமாகக் கவனித்து வருகிறான் சாமு.

வந்த சில கழுவேறிகள் அந்தி உறங்க முன்னேற்பாடாக ஒரு போத்தல் பிராந்தி கேட்பார்கள். அவர்களை விட மோசமான துஷ்டர்கள் கூடப் படுத்து உறங்கி உடல் உஷ்ணம் கூட்ட ரதி சுகமும் கிட்டுமா என்று எதிர்பார்த்து நிற்பார்கள். போடா பட்டி என்று சாமு அவர்களிடமிருந்து விலகி வந்ததும் உண்டு.

அப்புறம் தான் அப்படியானவர்களை நாணுப் பிள்ளைக்குக் கை காட்டி விடுவது கிரமமானது. நாணு, இப்படி அவனுக்குக் கிட்டிய ஒவ்வொரு தலை திரிஞ்ச பேர்வழிக்கும் சாமுவுக்கான கமிஷனாக ரெண்டு ரூபாய் கொடுக்க ஆரம்பித்ததும் அதுவும் பழகிப் போயிருக்கிறது சாமுவுக்கு. வருமானம் இல்லாத சமயங்களில் அப்படியான மனுஷர்கள் வரணும் என்று உள்ளபடிக்கே ஆசைப்படுவதும் அவனுக்குப் படிந்து போயிருக்கிறது.

மழைக்காலம் தொடங்கி அந்த மனுஷர்கள் வருவது குறைந்து போயிருக்கிறது. இந்தத் துரை எப்படியோ.

துரை, பெட்டியை இங்கே கொடு.

மாட்டேன் என்பது போல ஜாக்கிரதையாகப் பெட்டியை இடுக்கிக் கொண்டு படகில் வந்த கருப்பன் சொன்னான்.

எனக்கு எங்கேயும் தங்க வேணாம்.

சரி, உடம்பு சிஷ்ருசைக்கு மருந்தும் மற்றதும்?

இவன் சுகம் தேடுகிற கழுவேறியாக இருக்க வேணாம் என்று சாமுவின் மனசு சொன்னாலும் காசு தேவை என்று அடிமனதில் அழிக்க முடியாமல் எழுந்து வருகிறது.

எந்த செர்வீஸும் வேணாம். கோவில் பிஷப். அது அந்த மேல்சாந்தி. அவரைப் பார்க்கணும். அவ்வளவு தான்.

கூட்டிப் போறேன். சாப்பாடு?

வரும்போதே முடிச்சாச்சு.

சரி பெட்டியைக் கொடு துரை. கனமா இருக்கும் போலே இருக்கே.

சாமு பெட்டியை வாங்க மறுபடி கை நீட்டுகிறான். அவன் சின்னக் குழந்தை அடம் பிடிப்பது போல் மாட்டேன் என்று மறுபடியும் பின் வலித்துக் கொள்கிறான்.

இதுக்கு பணம்?

அவன் முன் ஜாக்கிரதையோடு சாமுவையும் படகுத் துறைக்காரனையும் ஒரே பார்வையிலாக்கி விசாரிக்கிறான்.

அதெல்லாம் குறைவுதான். ஆகக் குறைவு. துரைகள் மூத்திரம் ஒழிக்கச் செலவழிப்பதை விட ஆகக் குறைவு.

படகுத் துறைக்காரன் திரும்ப நடந்தபடி சொல்கிறான்.

சாமு தன் குடையை வந்தவன் வசம் ஒப்படைத்து விட்டு பெட்டியைத் தலையில் ஏற்றிக் கொள்கிறான். நான் உன்னை நம்பி என் குடையையே கொடுத்திருக்கேன் என்ற பெருந்தன்மை அவன் முகத்தில் தெரிகிறது.

துரை அமெரிக்கா தானே?

அவர்கள் படகுத்துறை கடந்து பாதைக்கு வருகிறார்கள்.

என் பேர் துரை இல்லை. வைத்தாஸ். வைத்தாஸ் இக்வானோ ரெட்டி.

துரைன்னே கூப்பிட்டுக்கறேன். அதெல்லாம் வாயில் வராது.

நீ இனிமேல் கொண்டு எப்போதும் துரை தான்.

மிதந்து கொண்டு வந்த அடுத்த படகு சத்தமாக ஒலியெழுப்பிச் சொல்கிறது.

(தொடரும்)
ak_2_pre_final_edit_1.0 nov_22_2014

அச்சுதம் கேசவம் நாவல் முதல் அத்தியாயம்

அச்சுதம் கேசவம் நாவல் இப்படித்தான் கர்கடகப் பெருமழையில் சொட்டச் சொட்ட நனைந்தபடி தொடங்குகிறது.

அச்சுதம் கேசவம் 1
அலை : இன்று : ஆகஸ்ட் 28 1963 புதன்கிழமை

மழை.குளிரக் குளிரப் பெய்து கொண்டிருந்தது.

நேற்று விடிகாலையில் அது தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்தது. தலையில் துணி பரத்தி அமர்த்திய பலாப் பழமும், தோளில் தொங்கும் துணி முடிச்சில் பழுத்துக் கனிந்து கொண்டிருக்கும் மாம்பழங்களும், கையில் பிடித்த மஞ்சள் மினுக்கும் பூவன் பழக் குலையுமாக வீட்டு வாசலில் நின்று கதவைத் தட்டுகிற வயசன் அம்மாவன் போல அலை பாய்ந்து கொண்டு சத்தம் எழுப்பிப் பெய்யும் மழை.

பிசகாகப் புரிந்து கொண்டு, போக வேண்டியதற்குப் பதிலாக வேறேதோ வீட்டுக்கு முன் நின்று ஒச்சையிட்டுக் கதவு தட்டுகிறதாக ஒரு கணத்தில் தோன்ற, பம்மிப் பதுங்கி நிற்கிற கிழவன் அவன்.

வரணும் வரணும்.

மழை ஓய்ந்த கணத்தில் உச்சத்தில் ஒலிக்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அம்பல மணிச் சத்தம் அழைக்கிறது. வாக்கப்பட்ட பெண் போல கூடவே மாராரின் எடக்க வாத்தியம் சன்னமாக இழைந்து வரவேற்கிறது.

சோபான சங்கீதம் எடுத்துப் பாடும் மாரார் குரல் வீட்டு மூத்தவனாக ‘எதுக்கு வெளியே நிற்கறே? உள்ளே வாடா என்று வாத்சல்யத்தோடு கூவிக் காற்றில் கலக்க, வந்தேன் வந்தேன் என்று கும்மாளி கொட்டி ஆடி வந்த கர்க்கடக காலத்து அடைமழை.

எந்த அவசரமும் இல்லை. நின்று, இருந்து, படுத்து ஓய்வெடுத்து விட்டு சாவகாசமாகத் திரும்பலாம் என்று முடிவு செய்த மேகங்கள் அடர்ந்து சூழ்ந்து கவிந்து இறங்கச் சீராக நிலம் நனைத்து மண் நிறம் கலந்து வெள்ளமாகப் பெருகித் தெரு எல்லை மறைத்த மழை.

மேல்சாந்தி சாய்வு நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தார். கையில் பிடித்திருந்த புத்தகம் தரையில் வழுக்கி விழ, சற்றே சிரமத்தோடு அதைக் குனிந்து எடுத்து நாற்காலியின் கைத்தண்டையில் வைத்தார். சிரமம் தான். தானே இழுத்து வாரிப் போட்டுக் கொண்டதாச்சே அது.

உச்சைக்கு ஊண் கழித்து உறக்கம். அந்தியுறக்கம் ராத்திரி ஒன்பது மணிக்கே ஆரம்பிக்கிற பரிபாடியும் எந்த இடர்பாடும் இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

பாலும், பால் பொருளான தயிரும், வெண்ணெயும், நெய்யும், வெண்ணெய் காய்ச்சி நெய் வடிகட்டி உருளியில் மீந்த கசண்டில் முருங்கை இலையையும் அரிசி மாவு, வெல்லச் சர்க்கரையையும், தேங்காய்ப் பூவையும் ரசனையோடு போட்டுக் கலந்து அடுப்பில் மிச்சம் இருந்த இளம் சூட்டில் துழாவித் துழாவி வதக்கி வாரிக் கொட்டி, பிடிப் பிடியாகத் தின்று தீர்க்கிற இனிப்பும் எங்கே எங்கே என்று திரட்டிக் கொண்டு வந்து வயிற்றுக்குக் கீழே உருட்டிப் பிடித்து நிறுத்திய குட வயிறு. என்றால் பாண்டிச் சொல்லில் தொந்தி.

கோயில் பால் பாயசம் வேறே தினமும் ஒரு இலை மடக்காவது, சமைத்த நேர்த்தியைப் பற்றி அபிப்பிராயம் சொல்லவோ, பூஜைக்கு அப்புறம் பிரசாதமாக வழிபட வந்தவர்களுக்குக் கொடுக்கும் முன்னால் சற்றே ருசி பார்த்துத் தரம் தீர்மானிக்க குடித்து வைக்க வேண்டிய கட்டாயம்.

ஒரு கட்டாயமும் இல்லை. அம்பலத்திலே மேல்சாந்தி அடுக்களைப் பதார்த்தத்துக்குமா பொறுப்பு? அச்சன் நாக்கைக் கட்டினால் போதும். அந்த ஸ்ரிகிருஷ்ணனே வந்து சாப்பிடுடா சாப்பிடுடா என்று தாடையைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாலும், ஐயோ வேணாம், சர்க்கரை வியாதி மாத்திரை போட்டு மாளாது என்று நைச்சியமாகக் கழண்டு கொள்ள சாமர்த்தியம் வேணும்.

மேல்சாந்தி சிரித்துக் கொண்டார். இது பதிவாக அவர் மகன் பத்மன் சொல்வது. அவன் இங்கே ஆலப்புழை காலேஜில் சரித்திர புரபசராக இருந்த வரைக்கும் தினமும் ஸ்கூட்டர் விட்டுக் கொண்டு காலேஜ் போவான். இனிப்பு சாப்பிட வேண்டாம் என்று மேல்சாந்தியிடம் எச்சரிக்கை விடுத்தபடி வண்டியைக் கிளப்பினால் தான் அது மேற்கொண்டு ஓடும்.

மகன் இப்போது இங்கிலாந்து யூனிவர்சிட்டியில் சரித்திரம் சொல்லிக் கொடுக்கிறான். கிளாஸ்கோ என்று ஊர்ப் பெயர் சொன்னான். சிசுக்கள் ஆரோக்கியமாக இருக்க வென்னீரில் கரைத்துப் புகட்டுகிற பால் மாவுப் பெயர் போல இருக்கே என்று மேல்சாந்தி கேட்க அது கிளாஸ்கோ என்றான் மகன். எதோ ஒண்ணு. காதில் விழுகிற சமாச்சாரமாகவே இதெல்லாம் இருந்து விட்டுப் போகட்டும்.

மேல்சாந்தி ஆளோடியில் நின்று வெளியே பார்த்தார். மழை எப்போது விடும் என்று மனதில் கணக்குப் போட என்னமோ விருப்பமில்லை. இன்னும் தொடர்ந்து அது அடித்துப் பெய்தால் அம்பலத்துக்குப் போவது பற்றி யோசிக்க வேண்டி வரும்.

எதாவது சாக்கு போக்கு சொல்லி வேலைக்குப் போகாமல் தப்பித்துக் கொண்டதாக கோவில் உத்தியோகஸ்தன் ஒருத்தனை நேற்று தான் மேல் சாந்தி சத்தம் போட்டார். பூ மாலை கட்டுகிற வேலையாள் அவன். உள்ளபடிக்கே மழைக்காலம் ஒத்துக் கொள்ளாமல் காய்ச்சல் தீவிரமாகி வீட்டில் முடக்கிய பாவம் மனுஷன்.

ஆனாலும் என்ன, மேல்சாந்தி கூப்பிட்ட குரலுக்குச் சாடி எழுந்து உந்திப் பறந்து வந்து திருமுகம் கண்டபடிக் கை கூப்பி நிற்காமல் போனால், பூமாலை தொடுக்கிற, களபச் சந்தனம் மை போல அரைக்கிற, குடலையில் துளசிதளம் நிறைத்து வைக்கிற ஸ்ரீகாரியம் செய்கிற வாரியக்காரர்கள் பிழைப்பு அந்தரத்தில் நிற்கக் கூடும்.

வேணாம். குளித்துத் தொழுது அத்தாழ பூஜையையும் முடித்து வந்து விடலாம். அர்ச்சனை முடக்குவதால் குறைந்தது அரைப்படியாவது பால் பாயசம் சுண்டக் காய்ச்சி விற்க ஆள் வரக் காத்திருக்கும் சமையல் சுயம்பாகி மற்றும் கோயில் உத்தியோகஸ்தர்கள் மட்டுமில்லை, கோயிலுக்குத் தொலை தூரத்தில் இருந்து வரக்கூடிய யாத்திரீகர்கள் கூட பாதிக்கப் படலாம். தரங்கெட்ட சோம்பலால் அந்தப் பாவம் எழுந்து மேலே சூழ்வதை மேல் சாந்தி அனுமதிக்கப் போவதில்லை.

மகாகவி குமாரன் ஆசானின் வீண பூ காவிய தர்சனம்.

உள்ளறையில் இருந்து உரக்கக் கேட்டது. தொடர்ந்து ரேடியோ கர்ரென்று கர்ஜிக்கத் தொடங்கியது. மேல்சாந்தி இடுப்பு வேட்டி அவிழ்ந்ததைக் கையால் பற்றித் தாங்கிக் கொண்டு உள்ளே போனார்.

நாராயணி அம்மாள் தரையில் நித்திரை போயிருந்தாள். அவள் கண் விழித்திருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் உதட்டில் நிரந்தரமாக ஒட்டிக் கொண்ட புன்னகை முடிவதே இல்லை.

புஞ்சிரி பொழிஞ்சு கொஞ்சி நடக்குன்ன வஞ்சிக் களப் பெண்ணே.

மேல்சாந்தி பழைய சினிமா கானம் ஒன்றை வாய்க்குள் பாட யத்தனித்தார். நாராயணி அம்மாளைக் கல்யாணம் கழித்து வந்த மழைக்காலத்தில் வீட்டில் மழைச் சத்தத்தோடு நிறைந்து நின்ற பாட்டு அது. முப்பது வருடம் முன் மழைச் சத்தம் இன்னும் வலுவாக இருந்தது. நாராயணி அம்மாளும், நாராயணிக் குட்டியாக வலம் வந்து கொண்டிருந்த போது அம்பலத்தில் அப்போதைய மேல்சாந்திக்கு அடுத்த தந்திரி அவர்.

பகல்லே அப்படி என்ன பயங்கர உறக்கம் பெண்ணே. அடி நாணி. எழுந்துக்கோ.

மகாகவி ஆசான் வீண பூவினெ ஆஸ்பதமாக்கி.

பகல் நேரத்தில் அதுவும் மழை ஒளித்து மறைத்து வஞ்சனை செய்யாது வானத்தைப் பொத்துக் கொண்டு கொட்டிய பொழுதில் யாருக்காக வீண பூ பற்றி ரேடியோ பேசுகிறது? யார் பேசுகிறார்கள்?

மேல் சாந்திக்குப் புரியாவிட்டாலும் ரேடியோவை மரியாதையும் பணிவுமாக அமர்த்தினார். ஆசான் கவிதை அவருக்கும் பிடித்திருந்தது. அது நாராயணி வீட்டுக்கு வந்த பொழுது. மகன் பிறந்து அடுத்த இருபது வருடத்தில் ஆசானும், வள்ளத்தோலும் உள்ளூர் கவிதையும் அவனுக்குக் கைமாற, மேல் சாந்திக்குக் குட வயிறே மிச்சம்.

நாராயணி அம்மாள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். ரேடியோவைப் பார்த்து ‘நிற்த்திக்கோ’ என்றாள். அது சுபாவமாக நின்றது.
அதுவும் சரிதான். இல்லாது போனால் இன்னொரு முறை வயிறு வலித்து நோக மேல் சாந்தி ரேடியோவோடு போராட வேண்டி இருக்கும். அவருக்கும் கரண்ட் பாய்ந்து வேலை பார்க்கும் யந்திர தந்திரங்களுக்கும் அவ்வளவு நல்ல சிநேகிதம் கிடையாது.

ராத்திரியில் தூக்கம் கலைந்து தோட்டத்துக்கு மூத்திரம் ஒழிக்க வரும்போது சுவிட்சைப் போட்டால் விளக்கு எரிய மாட்டேன் என்று அழிச்சாட்டியம் பண்ணும். இருட்டில் தட்டுத் தடுமாறிப் போய்த் திரும்பி வந்து கட்டிலில் சரீரத்தைக் கிடத்திய வினாடியே ஏதோ சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்ட மாதிரி அந்த விளக்கு மட்டும் இல்லாமல் வீடு முழுக்க, படுக்கை அறை தவிர்த்து மீதி இடமெல்லாம் ஜகஜ்ஜோதியாக விளக்கு எரியும்.

பக்கத்து மனை தந்திரி கோபிகிருஷ்ணன் கூட காலையில் விசாரிப்பான் – மூப்பு தான், சந்தேகமே இல்லை திருமேனி. விளக்கை அணைக்கக் கூட மறந்து போகிறது போல் ஒரு ஷீணம்.

போடா பட்டி.

மேல் சாந்தி தன் கீழ்ப்படிதல் உள்ள உத்தியோகஸ்தனான தந்த்ரி கோபிகிருஷ்ணனை இடது காலால் சவட்டினார். ரேடியோ வைத்திருந்த உயர மேசையில் கால் பட ரேடியோ அதிர்ந்தது. இன்னும் பலமாக இடித்திருந்தால் வீண பூ திரும்ப விடர்ந்து வந்திருக்கும்.

ஆசானே, உம் கவிதைக்கு இன்று ராத்திரி அத்தாழம் கழித்த பின்னே, வெற்றிலை பாக்கு மெல்லும் பொழுது நேரம் ஒதுக்கட்டுமா?

போடா பட்டி. நான் அஷ்டமுடிக் காயலிலேயே படகு கவிழ்ந்து ஜல சமாதி ஆகிறேன்.

ஆசான் கரகரப்பான ரேடியோ சத்தமாகக் குரல் எழுப்பி விட்டுப் போனார். அடுத்து நாராயணி அம்மாள் மெல்லச் சுவரைப் பிடித்தபடி நடந்து பின்கட்டுக்குப் போனாள். இனிக் குளியும், தலை துவட்டுதலும், அம்பலத்துக்கு கொழும்புக் குடையோடு புறப்படுவதுமாக இருக்கும். ஒரு டம்ளர் காப்பியோ டீயோ உண்டாக்கிக் கொடுத்து விட்டுப் போவாளா?

மகன் பத்மன் வேளி கழித்து அம்புஜாட்சி அந்தர்ஜனத்தை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தபோது நாராயணி பெருமையாக முழங்கியது மேல் சாந்திக்கு நினைவு வந்தது.

உங்களுக்கு இனிமேல் கொண்டு தலைவலி, கால்வலின்னு ஏது வந்தாலும், எதுக்கு வரணும்.. வந்தா நான் இல்லாம போனாலும் மருமகள் அகத்து உண்டு. கஷாயமும் சுக்கும் இஞ்சியுமாக சிஷ்ருஷை கிட்டுமாக்கும்.

அம்புஜாட்சியின் அச்சன் நீலாம்பரன் நம்பூதிரி கொல்லத்தில் பெயர் வாங்கிய வைத்தியன். முக்கியமாக சிசு வைத்தியத்தில். வயிற்றில் மாந்தம் கண்டு வலி அதிகப்பட்டு நாட்பட்ட வாதனை சூழ்ந்த சிசுக்களும் வயிற்றில் மெல்ல ஆள்காட்டி விரலால் அவர் நீவி விட்ட மாத்திரத்தில் குணம் அனுபவப்பட்டுக் கரைச்சலை நிறுத்தும் என்று மலையாள பூமி முழுக்கப் பிரசித்தம்.

ஆனாலும் அம்புஜாட்சிக்கும் இந்த சிசு வைத்தியத்துக்கும் ஏகத்துக்கு தொலைவு. அடிக்கடி தலைக்குக் குடைச்சல் என்று குழைந்து உட்கார்ந்து, வீட்டுக்காரன் பத்மன் கோடாபிரின் குளிகை இங்கிலீஷ் மருந்துக் கடையில் வாங்கி வந்து கொடுத்துத்தான் இங்கே இருந்த வரை காலம் தள்ளிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது அவளுக்குக் கொடுக்க லண்டனிலோ வேறே லார்ட்ஷிப் பட்டணங்களிலோ கோடாப்ரின் கிடைக்கிறதா என்று மேல்சாந்திக்குத் தெரியவில்லை.

மருமகள் ராசிக்கு ஒரு குறைவுமில்லை. அவள் இங்கே வந்த பிற்பாடு உங்களுக்கு தலை, நாசி, கண்ணு, தொண்டை என்று ஏதாவது பெரிதாக நோய் கண்டிருக்கோ? உங்க வயதுக்கு அதுவும் இப்படி முறுக்கான் முறுக்கான் என்கிறபடி கண்ணு விழித்த நேரம் முழுக்க, அம்பலத்தில் பகவான் சந்நிதியில் சேவைக்காக நிற்கிற நேரம் போக சதா வெற்றிலைக் காட்டை மேய்ந்தாகிறதே இந்த சீலத்துக்காகவே வாதனை எல்லாம் வந்து சேருமே.

நாராயணி அம்மாள் சரியாகத் தான் கணித்தாள். மேல் சாந்தியின் குடவண்டி வயிறு அடிக்கடி வலி காணுவதும், நாராயணி அம்மாளின் முகத்தில் தசை இழுத்து சதா சந்தோஷமாக இருக்கிறதைத் தெள்ளத் தெளிவாகப் படம் வரைந்து காட்டியது போல சிரிப்பாக எழுதி வைத்ததும் பத்மனும் அம்புஜாட்சி அந்தர்ஜனமும் நாடு விட்டுப் போன பிற்பாடுதான் என்பதும் மேல் சாந்திக்கு நினைவு வந்தது.

அதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். அம்பலக் குளத்தில் குளி கழித்து சாயந்திர பூஜையும் அத்தாழ பூஜையும் முடித்து வந்தால் இன்றைய பொழுதுக்கு விதித்த கர்மங்கள் எல்லாம் முடிந்து விடும். அப்புறம் நேரே அத்தாழமாகச் சம்பாரம் விரகிய சோறும் உண்ணி மாங்காயும். விஸ்தரித்து முறுக்கான் ஒரு பாட்டம். நித்திரை. நாளை இன்னொரு மழை நாளாக இருந்தாலும் இல்லாமல் போனாலும் கோயில் துரை ஸ்ரீகிருஷ்ண மகாப்ரபு கவனித்துக் கொள்வான்.

வாசலில் மழைத் தாரைகளுக்கு இடையே சற்றுச் சிரமப்பட்டு பாதையை நோக்கினார். ஓரத்தில், கால் பட்ட ரேடியோ மேசை மாதிரி ஆடிக் கொண்டு அம்பலக் குளமும், முரசு வைத்த மிழா மண்டபமும் நீர்க் கம்பிகளுக்கு இடையே அலைந்து அடங்கின. பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதே மழையினூடே மீண்டும் ஆட ஆரம்பித்தன அவை.

கோயிலுக்கு அந்த மழைக்கு நடுவே குடை பிடித்து, முண்டு மடக்கிக் குத்திப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது யார்? வக்கீல் குமஸ்தனாக இருந்து, வெடிவழிபாடு குத்தகைக்காரனாக மாறி வந்த வயசன் நடேசனா? இந்த மழையில் எந்த வெடி வெடித்து வழிபாடு செய்ய?

அம்பல வெடிவழிபாடு எதோ ஒரு காலத்தில் நக்னனான ஒரு வயசன் கொடிமரத்தைச் சுற்றிப் பறந்து அங்கிருந்து எவ்வி விழுந்து நிறுத்திப் போட்ட கதையெல்லாம் உள்ள இடமாச்சே இது.

அவரவர் அவரவர் ஜீவிதம், தொழில், ஆகாரம், ஓய்வு எல்லாம் பார்த்துக் கொள்ள எழுதியிருக்கேன். நீ என்னதுக்கு கவலைப்படறே. பட்டுத்தான் ஆகணும் என்றால் நாராயணி சாயா எடுக்கலையே இன்னும் – அதுக்காக ஒரு நிமிஷம் முட்டுக்குத்திக் கவலைப்படு.

ஸ்ரிகிருஷ்ணன் ரேடியோ குரலில் உசிதமான ஆலோசனை சொன்னான்.

வாசலில் யாரோ வந்து நின்றார்கள் என்று மேல் சாந்திக்குப் பட்டது.

தடி தடியாக மூட்டை முடிச்சுக்களோடு பத்மனா? இந்தப் பொக்கம், ஆற்ரை அடி உயரம் எப்படி உடனே சித்திக்கும்? பத்மனாக இருந்தால் பெண்டாட்டி அம்புஜாட்சி அந்தர்ஜனம் கூட வரணுமே?

ஆரா அது?

வந்தவன் தொப்பியிலிருந்து வழியும் தண்ணீரைத் தள்ளியபடி ஏதோ பெயர் சொன்னான். ஆப்பிரிக்க தேசத்திலிருந்து வருகிறவனாம். மழையோடு சேர்ந்து கொண்டு ஸ்ருதி பிசகாமல் ஒலித்த அவன் ஆங்கிலம் கம்பீரமாக இருந்தது. நல்லவனாக இருப்பான் என்பது தவிர மேல் சாந்திக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை.

உள்ளே வரச் சொல்லி சைகை காட்டினார் அவர்.

அகத்துக் கேரி வரு.

ஷூவை எங்கே விடணும் நம்பூதிரி?

கம்பீரமான ஆங்கிலத்தில் சொன்னவன் கருத்த துரை என்பதை மேல் சாந்தி கவனித்தார்.

பத்மன் இங்கிலாந்திலிருந்து ஏதாவது கொடுத்து விட்டிருக்கிறானோ? அல்லது அம்புஜாட்சிக்காக மருந்து வாங்கித் தரச் சொல்லி அனுப்பியிருப்பானோ?

உலகத்தில் நம்மவர்கள் தவிர்த்தும் அனந்தகோடி பெர் உண்டே.

கிருஷ்ணனோடு நித்தியச் சிரிப்பில் ஆழ்ந்து நாராயணி அம்மாளும் சாயாவோடு வந்தாள்.

இன்னொரு சாயா எடுக்கு நாணிக்குட்டி.

மேல்சாந்தி மனசில் மழைக்கு இதமாக வாத்சல்யம் வழிந்தோடியது

நான் வைத்தாஸ். வைத்தியநாதன். மொரிசியஷில் இருந்து வரேன்.

வந்தவன் நிறுத்தி நிதானமாகச் சொன்னது தமிழில் தான். என்றாலும் மேல் சாந்திக்கு அர்த்தமாகியது.

அம்பலத்துக்குப் போகலியா?

கிருஷ்ணன், அப்பு மாரார் செண்டையில் ஏறிக் கூப்பிட ஆரம்பித்ததும், மழை சற்றே நின்றதும் அப்போது தான்

தொடரும்

வீட்டுக் கடனைக் கட்டிப் பார்

நவம்பர் 13, 2014) தி இந்து நாளிதழில் வெளியாகியுள்ள என் கட்டுரை

வீட்டுக் கடனைக் கட்டிப் பார்

வங்கிகள் பிறப்பதற்குக் கன காலம் முன்பே வசிப்பிடத்தின் பேரில் வழங்கப்படும் வீட்டு அடமானக் கடன் (Mortgage Loan) புழக்கத்துக்கு வந்துவிட்டது. வீட்டு உடமைக்கான ஆவணத்தைக் கடன் வழங்கும் வங்கியிடம் கொடுத்து வைத்திருந்து, வாங்கிய தொகையை வட்டியோடு கட்டி முடித்தவுடன் அந்தப் பத்திரத்தைத் திரும்ப வாங்குவது அடமானக் கடனுக்கான நடைமுறை.

பெரும்பாலும் புது வீடு கட்டவோ, கட்டிக் குடியிருக் கும் வீட்டை வாங்கவோ, புதுப்பிக்கவோ கடன் தரப்படும். வீட்டை விற்பவரிடம் சட்டபூர்வமாக வீட்டு உடமை இருக்கிறதா என்பதைச் சொத்துப் பத்திரங்களின் மூலம் வங்கியின் சட்ட நிபுணர்கள் ஆராய்வார்கள். வீட்டு மதிப்பு என்ன என்பதை வங்கியின் மதிப்பீட்டாளர்கள் அந்த வீட்டை, சுற்றுப்புறத்தை நேரில் பார்த்து முடிவு செய்வார்கள்.

நில உரிமைக்கான பட்டா பத்திரத்தை வங்கியில் வைத்து நில அடமானக் கடன் பெறுவதும் நடப்பு. அடமானக் கடன்கள் 20, 25 ஆண்டு கால அளவில் தவணை முறையில் திருப்பிச் செலுத்தப்படும்.

கைமாற்றப்படும் கடன்

நம் நாட்டு வங்கிகளில் பொதுவாக வீட்டு அடமானக் கடன் வழிமுறை இந்த வரிசையில் இருக்கும் – கடன் விண்ணப்பத்தை ஆய்வு செய்தல், கடன் வழங்குதல், வட்டியையும் அசலையும் திரும்பப் பெறுதல், ஆவணங் களைத் திருப்பி அளித்தல். அமெரிக்க வங்கிகளின் செயல்பாடு இதிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டது.

அடமானக் கடனை வாடிக்கையாளருக்கு வங்கி வழங்கும். உடனே, ஆவணங்களைக் கை மாற்றி, பெரும் நிதி நிறுவனங்களிடம் கடனை விற்கும். அந்த நிறுவனங்கள் இம்மாதிரியான வீட்டுக் கடன் தொகைகளைத் துண்டு துணுக்காக்கி உலகச் சந்தை முதலீட் டாளர்களிடம் விற்றுவிடுவார்கள். கடன் வாங்கிய வாடிக்கையாளர்கள் செலுத்தும் தவணைத் தொகை இந்த முதலீட்டாளர்களை வருமானமாக அடையும்.

கடன் வழங்கும் வங்கி வசூல் செய்ய, 20 ஆண்டுகள் பொறுத்திருக்காமல், வழங்கியதுமே கடனை விற்று, வரும் தொகையில் இன்னும் சில பல புதுக் கடன்களை அளிக்கலாம் என்பது இந்த நடைமுறையின் சாதகமான விளைவு. அதேசமயம், அமெரிக்காவில் வீட்டுக் கடன் பெற்றவர் தவணைத் தொகை கட்டத் தவறினால், ஆப்பிரிக்க முதலீட்டாளர் பாதிக்கப்படலாம் என்பது பாதகமான உண்மை.

சாதகமோ, பாதகமோ, அடமானக் கடன் நிர்வாகத்துக்கான வங்கிக் கணினி அமைப்புகள் கடன் மனு பரிசீலனை செய்வதிலிருந்து, வாராக் கடனை வசூலிக்க நடவடிக்கை எடுப்பது வரை பலதரப்பட்ட பணிகளை நிகழ்த்தும் ஆற்றல் உள்ளவை. விண்ணப்பித்தவரின் வருமானம், இதர சொத்து, கட்டும் வீட்டின் மதிப்பு எனப் பலவற்றையும் கருத்தில் கொண்டு கடன் தொகையை முடிவுசெய்வதும் இதில் அடக்கம். வங்கியின் சட்ட ஆலோசகர்களும், மதிப்பீட்டாளர்களும் தங்கள் அறிக்கைகளை நேரடியாகவே கணினி அமைப்பில் சேர்ப்பிக்கலாம். செயற்கைக் கோளைத் துணை கொண்ட மதிப்பிடும் மென்பொருள் மூலம் வீடு இருக்கும் பகுதியின் தற்போதைய மதிப்பு, அது உயர்வதற்கான சாத்தியங்கள் இவற்றையும் அலசி ஆராய்ந்து அறிவிக்க இந்த அமைப்புகள் திறன் கொண்டவை.

‘ஒரு தடவை கையெழுத்துப் போட்டா…’

அமெரிக்காவில் எந்த வங்கியில் வீட்டுக் கடன் வாங்கினாலும் அரசு நிர்ணயித்த படிவம் எண். 1003 என்ற ஒரே விண்ணப்பம்தான் பயன்படுகிறது. வாடிக்கையாளர் கணினி மூலமே இந்தப் படிவத்தைப் பூர்த்திசெய்து வங்கியில் சேர்த்துவிடலாம். கடன் பெறுவதற்காக நூற்றுக் கணக்கான முறை பல ஆவணங்களிலும் கடனாளி கையெழுத்துப் போட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஒரு தடவை இட்ட கையெழுத்தை ஆவணங்களில் தேவையான இடங்களில் நகலெடுத்துப் பதிய இந்தக் கணினி அமைப்புகள் வழி செய்யும். ஒரு தடவை கையெழுத்துப் போட்டால், நூறு தடவை போட்டதாக்கும் இந்த வழிமுறை, மின் படிவம் நிறைவு செய்தல் (eClosing) எனப்படும்.

கடன் வாங்க அடமானம் வைத்த வீட்டின் மதிப்பு உயர வாய்ப்புள்ளதால், கடன் அடைக்கும் போதே, கூடுதல் வீட்டு மதிப்பின் பேரில் அதிகக் கடன் வேண்டிக் கோரிக்கை எழலாம். வங்கிக் கடன் அமைப்புகள் இவ்வகைக் கடன்களையும் கையாளும். ஒரு வங்கியில் வாங்கிய கடனில் உள்ள நிலுவைத் தொகையை இன் னொரு வங்கி ஏற்றெடுத்து சற்றே குறைவான வட்டி விகிதத்தில் கடன் வழங்கவும் இந்த மென்பொருள் அமைப்புகள் வகை செய்யும்.

இது தவிர, பாதி திருப்பிக் கட்டிய நிலையில், வீட்டு மதிப்பு உயரலாம். இப்படியான சூழலில் ஒரு வாடிக்கையாளர் வாங்கிய கடனை இன்னொரு வாடிக்கையாளர் ஏற்றெடுக்க (loan assumption) வங்கிக் கணினி அமைப்பு துணை செய்யும். கடனில் இருந்து விடுபடும் முதல் வாடிக்கையாளர் கையில் கணிசமான பணம், வீடு விற்ற கணக்கில் கிடைக்க, ஏற்றெடுத்த வாடிக்கையாளர், ஏற்கெனவே உடன்படிக்கையான தவணை, வட்டி விகிதங்களில் திருப்பிச் செலுத்தலைத் தொடரலாம். அடமானக் கணினி அமைப்புகள் இக்கடன் களை உள்ளது உள்ளபடி தொடர்ந்து நடத்திப் போகவும், மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் அவற்றைப் பதிவு செய்து சிக்கலான கணக்குகளின் அடிப்படையில் தவணை, வட்டி, செலுத்தும் காலம் இவற்றை நிர்ணயித்து மேலே செல்லவும் வல்லமை வாய்ந்தவை.

இஸ்லாம் மதத்தில் வட்டிக்குக் கடன் தருவதும் பெறுவதும் பாவச் செயல் என்பதால், இஸ்லாமிய வங்கிகள் வாடிக்கையாளருக்குத் தேவைப்படும் வீட்டைக் கட்டுவித்து சிறிது லாபம் வைத்து அந்த வாடிக்கையாளருக்கு விற்கும். எவ்வளவு லாபம் என்பதை வங்கி முன்கூட்டியே வாடிக்கையாளருக்குச் சொல்ல வேண்டும். இப்படியான கடன் வகைகளான முராபாஹா, ல்’இஜாரா போன்றவற்றை இஸ்லாமிய வங்கியியல் சார்ந்த கணினி அமைப்புகள் எளிதாகக் கையாளும்.

காத்திருக்கும் வங்கிகள்

வித்தியாசமான நேர்மாறு அடமானக் கடனையும் (reverse mortgage) கணினி அமைப்புகள் செயல்படுத்தும். வீடு வாங்க மொத்தமாக ஒரு தொகையைக் கடனளித்து, வருடக் கணக்கில் திரும்பப் பெறும் வழக்கத்தோடு மாறு பட்டது இது. வங்கி, கடன் வேண்டிய முதியவர் வசிக்கும் சொந்த வீட்டை அடமானம் பெறும். மாதாமாதம் கடனின் பகுதியாக ஒரு தொகை வீட்டுக்காரப் பெரியவருக்கு வங்கியால் அளிக்கப்படும். அவர் இறந்ததும் வங்கி வீட்டை விற்றுக் கடனை அடைத்துவிட்டு, ஏதேனும் மீந்தால் அவர் வாரிசுகளுக்கு அதை அளிக்கும்.

அறுபத்திரண்டு வயது முதியவருக்கு அளித்த கடன் ‘சீக்கிரம் வசூலாகி’, அடுத்த பல கடன்கள் தர வேண்டும் என்று வங்கி விரும்பலாம். ‘அண்ணன் எப்போ சாவான், திண்ணை எப்போ காலியாகும்’ என்ற இந்த ஆர்வம் சமூக நலம் சார்ந்தது இல்லைதான். வங்கித் தொழிலும் வியாபாரமாகும்போது அதை எல்லாம் யார் பார்க்கிறார்கள்?

மூன்று அழைப்புகள்

நண்பர் திரு.கமல் ஹாசன் அவர்களுக்கு இதயம் நிறைந்த 60-ம் பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்

குமுதம் கமல் 60 சிறப்பு மலரில் என் கட்டுரை

மூன்று அழைப்புகள்

மொபைல் கூப்பிட்டது. ’பிரைவேட் நம்பர் அழைக்கிறது. நண்பர் கமல் தான். இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் கார் சாவியைத் தேட வேண்டும்.. அல்லது கம்ப்யூட்டரைத் திறக்க வேண்டும்.

‘என்ன சார், வரணுமா?’

‘ஆமா’

கார் சாவி..

‘காரில் வர வேணாம், திருவனந்தபுரம் போகறோம்’.

முக்கியமான தமிழ் எழுத்தாளரான நீல.பத்மநாபனைச் சந்திக்க திருவனந்தபுரத்தில் அவர் வீட்டில் நாங்கள் மறுநாள் காலையில் இருந்தோம். எங்களை அன்போடு வரவேற்றார் அந்த மூத்த எழுத்தாளர்.

அடுத்த மூன்று மணி நேரம் பரபரப்பு மிகுந்த அந்தப் பகுதிக்குக் கமல் ஹாசன் வந்திருப்பதையே அறியாமல் நகரம் வேலை நாள் மெத்தனத்தோடு இயங்கிக் கொண்டிருக்க, உள்ளே காமிரா, விளக்கு, சட்டைக் காலரில் மைக் இன்ன பிற அம்சங்களோடு பேச உட்கார்ந்தோம். பேசப் பேச பேச்சு வளர்ந்தது.

அதில் ஒரு துளி -

நான்: உங்க நாவல்கள் எல்லாத்திலேயும் பாத்திரங்கள் நிறைய பழமொழி பயன்படுத்தறாங்க.. அந்தக் கால சமுதாயத்தில் இப்படி இருந்ததா?

நீல.பத்மநாபன்: நான் கூட்டுக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவன். என் பாட்டியோட கதை கேட்கறதிலே நான் ரொம்ப ஈடுபாடு உள்ளவன்.. அவங்க நெறைய பழமொழி சொல்வாங்க…

கமல்: எனக்கென்ன தோணுதுனா பழமொழிங்கறது சிறுகதையின் மூதாதையார்.. இவர் மாதிரி எழுத இவரோட பாட்டி மாதிரியான பெண்மணிகளாலே அந்தக் காலத்திலே முடியாது.. அனுமதியும் இருந்திருக்காது..முழுக்கதையை தலைப்பு போல வேகமாகச் சொல்ல அதை ஒரு பழமொழியாக, அவங்க பதிவு செஞ்சிருக்காங்க..

பகல் ஒரு மணிக்கு பவர் கட். ஆனாலும் என்ன? வீட்டுக்குப் பின்னால் அவுட் ஹவுஸ் ஆக இருந்த பழைய கால பாணி மர வீட்டில் பேச்சை உற்சாகமாகத் தொடர்ந்தோம். அந்த வாசல் படியில் உட்கார்ந்தபடி நான் திகிலோடு சுற்றிலும் பார்த்தேன். ஓங்குதாங்காக எழுந்து நின்ற அடுக்கு மாடிக் கட்டிடங்கள். அங்கே யாராவது ஒருத்தர் பார்த்து அடையாளம் கண்டு கொண்டாலும் போதும். அப்புறம் நாங்கள் பார்க்கப் போனவர்களின் வீட்டுக்கு முன்னால் ஜனசமுத்திரம் திரண்டு அலையடித்து எல்லோரையும் கடல் கொண்டு விடும்.

ஒரு ஜன்னல், ஒரு கதவு கூட அந்த ஒரு மணி நேரத்தில் பக்கத்தில் எங்கேயும் திறக்கப்படவில்லை. நகர வாழ்க்கையின் அமானுஷ்யத் தனிமையிலும் ஏக நன்மை!

வாய்க்கு ருசியான நாஞ்சில் நாட்டு சமையல். திருமதி பத்மநாபனின் அன்பான உபசரிப்பு. விருந்து முடிந்து வாசல் திண்ணையில் சகஜமாக பிரம்பு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு மேல் வீட்டு குஜராத்தி குடும்பத்துக் குழந்தைகளோடு அரட்டை. பலிடானா சமணக் கோவில்கள் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் ‘வாங்க, போகலாம்’ என்று எழுந்தார். நீல.பத்மநாபனிடம் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினோம்.

சென்னை திரும்ப திருவனந்தபுரம் விமான நிலையத்தில் உட்கார்ந்திருந்தோம். அவருக்கு மொபைலில் ஒரு எஸ்.எம்.எஸ் வந்தது. படித்துவிட்டு முகம் மலர்ந்தார். என்னிடம் மொபைலை நீட்டினார்.

‘அப்பா, என் முதல் சம்பளம் இன்று வாங்கினேன்’.

நான் புரியாமல் அவரைப் பார்த்தேன்.

’என் மகள். சின்னவ. மும்பாய்லே அசிஸ்டெண்ட் டைரக்டரா ஒரு படத்துலே வேலை செய்யறா. அங்கே முதல் மாச சம்பளம்..’

எவ்வளவு சார் இருக்கும்?

’பத்தாயிரம் ரூபாய்’.

பூவாகச் சிரிக்கிறார் அந்த அப்பா.

என் மனதில் தொலைபேசி இன்னுமொரு முறை ஒலிக்கிறது. ‘பிரைவேட் நம்பர்’ அழைப்பு.

‘எழுத்தாளர் ரா.கி.ரஙகராஜனைச் சந்திக்கலாம், வாங்க. ப்ரபசரும் வரார்’

பேராசிரியர் ஞானசம்பந்தன் உடன் வர, சென்னை அண்ணா நகரில் ரா.கி.ரஙகராஜனைச் சந்தித்தோம். அதை நான்கு மணி நேரம் வீடியோ பேட்டி எடுத்தோம். கேமரா தகராறு காரணமாக ஒளி ஒலி சரியாக வரவில்லை.

ஆறு மாதம் கழித்து எனக்குப் போன் செய்தார் ராகி. ‘என்ன ஆச்சு அந்த வீடியோ? நீங்க எல்லாம் வந்துட்டுப் போனதை அண்ணாநகர் டைம்ஸிலே எழுதியிருந்தேனே..’.

நான் சொன்னேன் – ’சார், அதை இன்னும் விரிவா ஒரு பேனல் டிஸ்கஷனா எடுக்க ஐடியா’.

‘எடுங்கோ ஆனா நான் இருக்கணுமே’ என்றார் ரா.கி.

நூறு வருஷம் இருப்பீங்க சார் என்றேன்.மாட்டேன் என்று கிளம்பி விட்டார்.

ரா.கி மறைவைப் பற்றி ஆதூரத்தோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார் கமல்.

‘அவர் எழுதின அடிமையின் காதல் அற்புதமான படைபு. அதை கிராபிக் நாவல் ஆகக் கொண்டு வரணும்’ என்றார். ’புதுத் தலைமுறை ஓவியர்களை ஒவ்வொரு பேனலையும் போட வைக்கணும்’.

சமீபத்தில் நண்பர் கமலிடம் இருந்து இன்னொரு தொலைபேசி அழைப்பு

’பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எழுதின மேற்கத்திய ஓவியங்கள் புத்தக வெளியீடு இன்னிக்கு இருக்கு. நான் வெளியிடறேன்.’

அவர் அழைக்க, நான் மெல்லச் சொன்னேன் – ‘கிரேசி மோகனும் நானும் நேரே வந்துடறோமே’

’பரவாயில்லே வாங்க, சேர்ந்தே போகலாம்’.

பிரஞ்சு சிற்பக்கலை மேதை ரோடினின் குறுகிய கால சீடன் ருமேனியனான கான்ஸ்டண்டைன் ப்ராங்கூஸி பற்றிப் பேசியபடி காரில் வந்தார் கமல்.

‘பி.ஏ.கிருஷ்ணன் புத்தகம் படிச்சிட்டீங்களா?’ நான் கேட்டேன்.

‘ஓரளவு படிச்சிருக்கேன்.. காப்ளியோட சுறாமீன் ஓவியத்தில் ஆரம்பிச்சு வெர்மீர் வரைஞ்ச படம்.. காதணி….’

‘முத்துக் காதணி அணிந்த பெண்’

’ஆமா, அதுவரைக்கும் போனேன்.. பார்த்து அனுபவிச்ச ஓவியம் எல்லாம்’.

சுருக்கமாக, என்றாலும் ஆழமான கருத்துப் பகிர்வாகக் கூட்டத்தில் பேசினார். திரும்ப வ்ந்து ஆழ்வார்ப்பேட்டை அலுவலக மாடிக்குக் கீழே நின்று மறுமலர்ச்சி கால ஓவியன் கரவாஜியோ வரைந்த ஓவியங்கள், பத்திரிகை ஓவியங்கள் என்று ராத்திரி ஒன்பது மணி வரை நீண்ட பேச்சு அது.

வீட்டுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது மொபைல் அழைத்தது. பிரைவேட் நம்பர்!

’காரைத் திருப்பிக்கிட்டு வந்துடட்டா?’

‘வேணாம்.. ஹை ப்ரீக்வென்ஸி டிரேடிங் பத்தி கேட்டிருக்கீங்களா?’

‘ஆமா, ஷேர் மார்க்கெட்லே பெரிய அளவிலே வாங்க விற்க (விலை அதிர்வைப் பயன்படுத்தி) செய்யற ஏற்பாடு..அல்காரித்மிக் ட்ரேடிங்னு பரிபாஷையிலே சொல்றது’

‘அதேதான், எனக்கு உடனே ஒரு சிறு குறிப்பு அனுப்ப முடியுமா?’

அறிவுத் தேடலோடு கமல் ஓடிக் கொண்டெ இருக்கிறார். அவர் வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாவிட்டாலும், கூட ஓட வாய்த்ததிலும், அதற்காக தயார் செய்து கொள்வதிலும் எனக்கு நிறைவு.

கார் சாவியைத் தேட வேண்டாம். வீடு போய், கம்ப்யூட்டரைத் திறக்க வேண்டும்

சின்னத் திகைப்பு எனக்கு. இவருக்கு எதுக்கு இது?

திரைக்கதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாராம்.

.மீதியை வெள்ளித் திரையில் காண்க.

கல்லத்தி – புதிய சிறுகதை

குமுதம் தீராநதி நவம்பர் 2014 இதழில் வெளியாகி இருக்கும் என் சிறுகதை

கல்லத்தி

’மன்னிக்கணும் ஐயா, மறந்துட்டேன்’.

வேளார் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, மொபைலில் பாங்காக் அழைத்தது. தவாசாய் தான். கூட வேலை பார்க்கிறவன். எதிர் வீட்டுக்காரன்.

‘உன் வீட்டு வாசல்லே ஆர்மி நிக்குதுப்பா. மத்தப்படி அமைதியா இருக்கு நம்ம பேட்டை எல்லாம். ஆனாலும் நீ காரை ஏன் வாசல்லே வச்சிட்டு போயிருக்கே?’

ஆர்மி ஏன் ஊரில் அத்தனை வீட்டையும் விட்டுவிட்டு என் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறது? பூட்டை உடைத்து அவர்கள் உள்ளே போய் உட்கார்ந்தால்? வீடு அப்புறம் என்னுடையதில்லை என்று ஆகி விடுமோ?

இனம் புரியாத கவலை. வீட்டுக்கு இன்ஷ்யூரன்ஸ் இருக்கிறது என்று மனம் அசட்டுத்தனமாக நினைவு படுத்தி வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டது.

ஊரில் இருந்து கிளம்பும்போது ராணுவ ஆட்சி இல்லை. எந்த ஆட்சியுமே இல்லாமல் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த நேரம். வீட்டை வந்த விலைக்கு விற்றுவிட்டு மலேசியாவில் குடியேறி விடலாமா என்று கூட யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது தான் இங்கே நெருங்கிய உறவில் பட்டவர்கள் வீடுகளில் ஒன்றில்லை, மூன்று கல்யாணம். வந்ததற்கு, குலதெய்வம் கும்பிட பூர்வீக கிராமத்துக்குப் போய் வரச் சொல்லி கல்யாணப் பந்தலில் ஒரு பெரியவர் சாக்ஸபோன் சத்தத்தை மீறி உரக்கச் சொன்னார். புறப்பட்டோம்.

‘சிங்கப்பூர் ஐயா மன்னிச்சுக்கணும்.. வயசாகிடுத்து.. நானு தற்குறிப் பய வேறே’

வேளார் மீண்டும் கண்கலங்க, அவரை அவசரமாகக் கைகாட்டி நிறுத்தி விட்டு மொபைலில் தவாசாயிடம் சயாமிய மொழியில் சொன்னேன்:

‘ஐடி கார்டை காட்டு. உன்னோட கார் சாவியைப் போட்டு திறந்து பாரு. கார்லே அலாரம் ஆஃப் பண்ணியிருக்கேன்.. உன் வீட்டு போர்ட்டிகோவிலே வச்சிரு. திங்கள் ஃப்ளைட்லே.. ’. நான் பாதி சொல்ல, அவன் பேசி முடித்தாகி விட்டது.

கார் சீட்டில் ஓங்கி அடித்தேன். கார் ஓட்டிக் கொண்டிருந்த இளைஞர் ரியர்வ்யூ மிரரில் கவனிக்க, வேளார் உலகத்துத் துன்பம் எல்லாவற்றுக்கும் அவரே காரணம் என்று உணர்ந்தவர் போல் கூனிக் குறுகி உட்கார்ந்திருந்தார். இந்த வயதில் நான் ஹவாயில் குடிபோய், குடித்தபடியே சொர்க்கம் புகுந்திருப்பேன்.

‘நான் சிங்கப்பூர் இல்லே வேளாரே.. தாய்லாந்து.. பாங்காக் கேட்டிருப்பீங்களே’? மாட்டார். என் மூன்று மணி நேரத்தை முழுங்கிய மனிதர். எண்பது வயதிருக்கும்?

கோபிக்க மனம் வரவில்லை. இவரைத் தேடித்தான் காரை எடுத்துக் கொண்டு ஓடி வந்தேன். காற்று இல்லாத வெளியின் சூட்டை எல்லாம் சுருங்கி வற்றிய உடம்பில் வாங்கிக் கொண்டு, காலில் செருப்பு கூட இல்லாமல், காருக்கு முன்னால் கடந்து போன ஒவ்வொரு வாகனமாகக் கைகாட்ட, யாரும் கவனிக்காது போன கிழவர்.

என்னமோ அனுமானத்தோடு நான் வண்டியை நிறுத்த, ‘கருப்பன் கோவில் பூசாரிங்க. செத்தெ அவசரமா ஆஸ்டலுக்குப் போய்ட்டு’. கும்பிடத் தேடிப் போன பூசாரி, அடுத்த நிமிடத்தில் இருந்து அவர் என்னோடு தான் காரில்.

மதுரையை விட்டுக் காலை ஆறு மணிக்குக் கிளம்பும்போது பூசாரி வேளாருக்குப் போன் செய்யச் சொல்லி இருந்தார் தைவானில் இருந்து சித்தப்பு. ’ தாத்தன் வயது. வேளாருக்கு. எழுதப் படிக்கப் பேருக்குத் தான் தெரியும். ஃபோன் எல்லாம் அவருக்கு அனாவசியம். அவர் மருமகள் மொபைலுக்கு பேசு. இதான் நம்பர்’.

வேளாரின் மருமகள் சூட்டிகை. விடிகாலையில் கூப்பிட்டாலும் அழகாக வணக்கம் சொன்னாள். ‘பெரியவுக வெள்ளென எளுந்து போய்ட்டாங்களே. காவல் கருப்பன் கோயிலுக்குத்தான் போறதாச் சொன்னாக.. சிங்கப்பூர்க்காரவுக வராகன்னு நேத்தி முச்சூடும் சொல்லிக்கிட்டிருந்தாப்பல. நீங்க தானா அது?’.

ஆனாலும் நாங்கள் போய்ச் சேரும்போது கருப்பன் கோவில் பூட்டியிருந்தது. ஏறு வெயிலில், கோவிலை ஒட்டிய வரண்ட குளம் சூழ்நிலையை வெக்கைப்படுத்தியது. அதன் கரையில் ஒரு செல்ஃபோன் கோபுரம் கெத்தாக விலகி நீண்டு நின்றது.

‘வரப் போறதா அவங்க கிட்டே முன் கூட்டியே சொன்னீங்களோ?’

வழக்கமான குற்றச்சாட்டுகள் என்னை நோக்கித்தான் நீளும். பூசாரியை மொபைல் போனில் கூப்பிடலாம் தானே? சின்னவள் கேட்க, இந்தியாவில் அவ்வளவு தூரம் செல்போன் வந்தாச்சா என்றாள் மூத்த மகள். ஃபேஸ்புக்கில் கேட்கச் சொன்னேன்.

சுட்ட மண் குதிரைகளையும், கான்கிரீட்டில் பிரம்மாண்டமாகச் செய்து நிறுத்தியிருந்த இரண்டு பெரிய புரவிகளையும் எத்தனை நேரம் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்து, மொபைலில் அவற்றையும், அங்கே நிற்கிற தங்களையும் செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருப்பது? பேஸ்புக்கில் உடனுக்குடன் வலையேற்றுவதும், ‘நூறு லைக் கடந்தாச்சு’ என்று அறிவிப்பதும் அவர்களை இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கேள்வி கேட்காமல் உட்கார வைக்கும். சூட்டில் உட்கார நிழலான இடம் ஏது?

’குதிரை ரெண்டும் நல்லா தான் இருக்கு. பொண்ணுங்களும் அதே போல வளருதே. கல்யாணம் கட்ட வேணாமா?’ லண்டனில் இருந்து மூத்த அக்கா பேஸ்புக் உள்பெட்டியில் கேட்டாள். குடும்பமே பேஸ்புக் மூலம் தான் உறவு வளர்க்கிறது.

என்ன செய்ய என்று சித்தப்புவை மொபைல் தகவல் சேவை வாட்ஸ் அப்பில் கேட்டேன். அடுத்த ஊர்ப் பஞ்சாயத்து தலைவர் அவர் கூடப் படித்தவருடைய மகனாம். போன முறை குலதெய்வம் கும்பிட வந்தபோது நம்பர் வாங்கி..

’கோவில் சாவி அவரிடம் இருக்குமா சித்தப்பு’?

’தெரியலே. ஒத்தைச் சாவி தான். எதுக்கும் அவர் கிட்டே பேசிட்டு சொல்றேன்’.

மகா அபத்தமாக இருந்தது. எதிரில் சின்னதாக செங்கல் சுவரும் சன்னமான இரும்புக் கம்பிக் கதவுமாக ஒரு கோவில் பூட்டியிருக்கிறது. சாவி வைத்திருக்கும் பூசாரி காணாமல் போய் விட்டார். தைவானில் இருந்து பேசி தீர்வு காண வேண்டி இருக்கிறது. பேசாமல் இந்தப் பூட்டை இழுத்துத் திறந்து உள்ளே போய் விட்டால் என்ன? இவள் கண்ணை உருட்டி தெய்வ குத்தமாயிடும் என்றாள். அந்தக் கண் உருட்டல் நல்லா இருக்கு என்று லண்டன் அக்கா பேஸ்புக்கில் சொன்னாள். சின்னவள் படம் எடுத்து அனுப்பியிருக்கிறாள் போலிருக்கிறது.

ஐபேடில் ஸ்கைப் இணையச் சொன்னது. இணைந்தபோது தைவான் சித்தப்பு தலை தெரிந்தது. முகத்தில் சோகம். அவர் சிநேகிதரான பக்கத்து ஊர்ப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் போன மாசம் போய்ச் சேர்ந்து விட்டாராம். பெரியவள் அவளுடைய கைக்கடக்கமான டேப்ளெட் கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்தபடி என் பெரிய ஐபேடை அலட்சியமாகப் பார்த்தாள். ’தலையிலே தூக்கிட்டுப் போங்க. அடாஸ் ஓல்ட்’.

திடீரென்று ஒரே நிமிடத்தில் எல்லோருக்கும் தாகம். கொண்டு வந்திருந்த தண்ணீர் எல்லாம் தீர்ந்திருந்தது. கிளம்பும்போது, குளிர்பானம் ஒரு கூடை வாங்கி காரில் கொண்டு போகலாம் என்றாள் மூத்த மகள். சாமி கும்பிடப் போகும்போது அந்த சக்கரை சனியன்கள் எல்லாம் வேணாம். சுத்தபத்தமாக, பட்டினி கிடந்தாலும் பரவாயில்லை, கும்பிட்டு வந்து சாப்பிடலாம் என்றாள் இவள்.

பெரியவள் டேப்லட் கம்ப்யூட்டரில் ட்விட்டரில் புகுந்து உலகத்திடம் அம்மா மேல் புகார் சொல்ல, ஆஸ்திரேலியாக் காரன் எவனோ சாமி கும்பிடுவது பற்றி பதிலுக்கு விசாரித்தான். அவளோடு ஸ்டாம்போர்ட் பல்கலையில் படித்தவனாம். படிக்கும்போது பெண். ஆப்பரேஷன் நடத்தி இப்போது ஆணாம்.

தண்ணி இல்லாக் காட்டில் கொண்டு வந்து விட்டுட்டீங்களே அப்பா என்று இரண்டும் முறையிட, நான் கூப்பிடு தூரத்தில் இருந்த ஓட்டு வீடுகளைக் காட்டினேன். ’போய் நலம் விசாரிச்சுட்டு தண்ணி கேளுங்களேன்’.

கேமிராக்களையும் ஃபோன்களையும் எடுத்துக் கொண்டார்கள். சின்னவள் என் ஐபேடைப் பிடுங்கிக் கொண்டாள். அதில் கோயிலும் ஒற்றையடிப் பாதையும் பிரதிபலித்தன. எங்கேயோ யாருக்கோ இங்கே நடப்பதெல்லாம் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருக்கிறது. பெரியவள் என்றால் விவரம் கேட்பேன். சின்னவள் எகிறுவாள்.

அவர்கள் போகும்போது தவாசாய் மறுபடி மொபைலில் வந்தான். நான் இந்தியா வந்திருப்பதால் அவனை நெதர்லாந்து போகச் சொல்கிறார்களாம் ஆபீசில். குளிரக் குளிரப் போய்ட்டு வா என்றேன். குடும்பத்தை தனியாக விட்டுவிட்டு என்னைப் போல வெளியூர்ப் பயணம் வைக்க அவனிடம் துணிச்சல் இல்லையாம்.

‘உன் குலதெய்வம் என்னைப் போல சயாமியனை காப்பாத்துமா என்ன? ராணுவ ஆட்சி எங்கே இழுத்துப் போகுமோ? பக்கத்து வீட்டு ப்ரபசரைக் கொண்டு போயாச்சு. எதிர்த்த வீட்டு டாக்டரும் கண்ணிலே படலே’.

அவன் சிரித்தாலும் பயம் தெரிந்தது. சீக்கிரம் திரும்பி வந்து நெதர்லாந்து நீயே போ என்றபடி அவன் ஓய்ந்தான். அத்துவானக் காட்டுத் தனிமையில் பயம் கூடி வந்தது. புகுந்து விட முனைப்பாக ஆர்மி நிற்கும் வீடு எனக்குத் தங்குமா?

சித்தப்பு மொபைலில் கூப்பிட்டார். ’ஸ்கைப் போக மாட்டேங்குது சனியன். தைவானில் இன்னிக்கு சீனப் பண்டிகை. லீவுதான். இங்கே இருந்தபடி காரியத்தை முடிச்சுத் தரப் பாக்கறேன். எதுக்கும் நீ அங்கே செஞ்சா இன்னும் சுளுவு’.

நானும் கிராமத்தை நோக்கி நடந்தேன். கோவில் வாசலில் அபிஷேகத்துக்குப் பால் வச்சதை நாய், பூனை வந்து குடிச்சுட்டா?

பால் பாக்கெட்டுகளை துணிப் பையில் பிடித்தபடி நான் ஊருக்குள் நுழைந்தபோது இரண்டாம் வீட்டில் நம்ம பசங்க சத்தம். கூடவே ஒரு பெண் முணுமுணுவென்று ஏதோ சொல்வதும். வாசலில் நின்றேன். கல் கட்டிடம். உள்ளே என் சின்ன மகள் வயதில் ஒருத்தி. அவளை விட உயரம் கம்மி. மேக்ஸி உடுத்தி இருந்தாள்.

‘ஆத்தா வந்திருக்கேன்’ என்றாள் சுருக்கமாக என்னைப் பார்த்து. அரைக் கண்ணை மூடி தலையை தட்டாமாலை சுற்றுவதை கேமிராவில் பிடிக்க இவள் ஆரம்பிக்க, ‘நோ அம்மா’ என்று பிடுங்கி வைத்தாள் சின்னவள். என் ஐபேடில் அது பதிவாகிக் கொண்டிருந்ததை அவள் கவனிக்கவில்லை போல.

‘அனங்காம கெட ஆத்தா. முடியலேன்னா போய்ட்டு பெறகு வா. தலையாரி வீடு உன் வீடு. அவுக ஊர்லே இல்லே. வேளாரையும் காணோம்’. பெண்ணின் அம்மா அவளைப் பார்த்து கண்டிப்போடு சொன்னாள். அது வேறு யாருக்கோ சொல்கிறது.

தலையாரி வீட்டுப் பெண் உச்சத்தில் கவிச்சி கேட்டு இரைந்து தரையில் உருள, வீட்டுப் பெண்டுகள் அவளைக் கட்டிலில் பதனமாகப் படுக்க வைத்தார்கள்.

’கூட்டு ரோடு போனா பிடிச்சுடலாம்’. சித்தப்பா திரும்ப ஸ்கைப்பில் வந்தார்.

’யாரு பூசாரி தானே? காலையிலே இங்கே தான் நீத்துத்தண்ணி வாங்கிக் குடிச்சார். பேரப் புள்ளையை ஹாஸ்டல்லே பாத்துட்டு உடனே வந்துடறேன்னார். கொஞ்சம் புத்தி சரியில்லாத பய. வேளார் மகனோட மூத்த சம்சாரத்துப் பிள்ளை. இப்போ இருக்கறது ரெண்டாவது’. தலையாரி வீட்டம்மா பதில் சொன்னாள்.

‘ஹாஸ்டல்லே அதான் விட்டுட்டாங்களா?

மூத்த பெண் சின்னவளிடம் இங்கிலீஷில் கருத்து சொல்ல, அவர்களுடைய அம்மா ’நல்ல பழக்கமில்லை’ என்று முணுமுணுத்தாள்.

’இலவசவா ஏதோ படிப்.பு பாய் முடைய, தறி போடன்னு டிரெயினிங், தங்க இடம். ஆனா உறவுன்னு யாரும் பார்க்கப் போக முடியாது. மாசம் ஒரு முறை போகலாமாம்’. தலையாரி மனைவி கேள்வியை ஊகித்திருந்தாள்.

நான் காரை எடுத்துக் கொண்டு சாலையோடு வந்தேன்.

சித்தப்பு சொன்னது சரி. இதோ, வழி தெரிந்து வேளாரையும் கூட்டிப் போகிறோம்.

‘அனங்காம அதும் பாட்டுக்கு நிக்குது’. டிரைவர் சலித்துக் கொண்டு, குறுக்கே போன ஆட்டுக்காகக் காரை நிறுத்தியபோது வேளார் கண் திறந்தார்.

‘பாரும் வேளாரே.. நீங்க தான் வரல்லே. ஆத்தா கூட அங்கே வந்தாச்சு’.

நான் பரிகாசமாகச் சொல்ல ஆரம்பித்து அவர் கண்கள் பளிச்சென்று ஒளிர்ந்ததைப் பார்த்து நடையை மாற்றினேன். ‘சாமி ஏறிடுச்சாம் ஐயா அந்த வீட்டுப் பொண்ணு மேலே. நீங்க பாட்டுக்கு சவாரி விட்டுட்டீங்க’ என்றேன். அவரைக் குற்றப்படுத்துகிற குரல். போகிறது. கொஞ்சமாவது குறைப்படலாம்.

‘‘என்ன கெரகமோ ரெண்டு நாளா அந்த ஆத்தாப் பொம்பளை என் பின்னாலேயும் வந்துக்கிட்டே இருக்கா. பிறுபிறுன்னு பேசிக்கிட்டே கிடந்தா வெள்ளன வந்தப்ப’.

பேசிட்டிருந்தான்னா? பேசறதுன்னா பேசறதுதான். பெரியவர் கையில் பிடித்திருந்த காகிதப் பொட்டலத்தைப் பத்திரமாகப் பக்கத்தில் வைத்தார்.

‘வேறே யார் கிட்டேயும் ஒண்ணும் கேக்காதேன்னு சொல்லி வச்சும் கேட்டுதா?’.

‘அதென்னமோ டாக்டர் கிட்டே காட்டணும் போல… உங்களுக்கு இதெல்லாம் புரியுமான்னு தெரியலே. தேவையில்லாததை எல்லாம் மனசுலே போட்டு நம்பி,,’.

அவர் மௌனமாக இருந்தார். முரட்டுத் தனமாகப் பேசி விட்டேனோ? குரலை நேசமாக்கினேன். வீட்டுக்கு வந்த ஆர்மி என் மேலும் அப்படியே இருக்கட்டும்.

‘அந்தப் பிள்ளை கவிச்சி திங்கணும் கவிச்சி திங்கணும்னு ஓயாமச் சொல்லுது. அதோட அம்மா, கையை நீட்டி நீட்டிப் பேசறாங்க’

’என்னன்னு?’. வம்பு விசாரிக்கும் ஆர்வத்தோடு வேளார் கேட்டார். ஐபேட் திரையை ஒளிர வைத்து அவருக்கு முன் நீட்ட, அதில் தலையாரி மனைவி.

‘தோ பாரு, சைவம் பொழங்கற வீடு இது. கவிச்சி கண்றாவி எல்லாம் உள்ளே சேராது. அறியாப் பிள்ளைங்களைப் பிடிச்சு கண்டதையும் பேச வைக்கறியே. நீயெல்லாம் என்ன மாதிரி ஆத்தா? சிங்கப்பூராருங்க வந்திருக்காங்க, அவுகளெ காவல் கருப்பரோடு உனக்கும் சேர்த்து பொங்கல் வைக்கச் சொல்றேன். பழம், பால் இருக்கவே இருக்கு. பசியாறிட்டு எல்லையிலே போய் நில்லு. புரியுதா?’.

வேளார் ஆனந்தமாகச் சிரித்தார். பல் இல்லாத மூத்தோர் எல்லோர் போலவும் அவர் புன்னகை வசீகரமாக இருந்தது. உடனடியாக இன்ஸ்டாகிராமில் அவர் படத்தை விநியோகித்தேன். பசங்களிடமிருந்து எனக்கும் இண்டர்நெட் தொற்று.

பேஸ்புக்கில் வரிசையாக ‘லைக்’ விழுந்த சிரிப்பு அது. ஹெட்போனை எடுத்தேன். ஸ்கைப்பில் புது அழைப்பு. அக்கா மகன் ஸ்பெயின் மேட்ரிடில் இருந்து சேர்ந்து கொண்டான். அவன் ஆபீஸில் அவனை வேலையை விட்டு அனுப்பி விட்டார்களாம். தாய்லாந்தில் வேலை கிடைக்குமா என்று ஒரு வாரமாகக் கேட்கிறான். முயற்சி செய்யலாம். என் வீட்டில் நிற்கும் ஆர்மியைக் கேட்கலாமா?

பூசாரிக்கு ஸ்பானிஷ்காரர் சாயல் இருப்பதாக அக்கா மகன் சொல்ல, தாய்வான் சித்தப்புவும் ஆமோதித்தப்டி ஸ்கைப்பில் வந்தார். வேளார் அந்த முகங்களைக் கண்டு மிரண்டாலும் பேசிக் கொண்டே போனார்.

‘சொல்றேன் கோவிச்சுக்க மாட்டியேன்னு காலை மறிச்சுக் கெஞ்சினா ஆத்தா. என் அப்பத்தா வயசு. அதுக்கும் மேலே. அப்பத்தா, அம்மாச்சி போல காது வளத்து தண்டட்டை போட்ட கெளவி. என்னத்துக்கு கெஞ்சறேன்னேன். சொல்றா, கருப்பனுக்கு படைக்கறதையே தின்னுன்னு ஏண்டா விதிச்சீங்க? முடியலேடா. ஒரே ஒரு நாளு, வேறே என்னத்தை கேக்கப் போறேன், குருதி ஒரு கை.. கவிச்சி.. படையோட வந்து சாப்பிட்டுப் போயிடறேன். எல்லாரும் பசியாறணுங்கறானுக’.

ஸ்கைப்பில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தாய்வான் சித்தப்பு ‘பூசாரி இன்னொரு படையலுக்கு அடிப்போடறாரு. எல்லைக் கருப்பிக்குன்னு தனிச் செலவு. முழு அசைவம்.’ என்றார். ஹெட்போன் மாட்டியிருந்ததால் நான் மட்டும் கேட்டேன்.

‘எங்கே இருக்கு அந்தக் கோவில்’? சுபாவமாக ஆங்கிலத்துக்கு மாறினேன்

’கோவில் எல்லாம் கிடையாது. ஊர்ப் பொதுவிலே கரடுமுரடா சின்னதா ஒரு பாறை கெடக்கும் பாரு. அதான். பாறை இன்னும் உயரமாக இருந்ததாம். அங்கே கல்லத்தி மரம் கூட ஒரு காலத்தில் உண்டாம்’.

‘கல்லத்தின்னா?’ நான் கேட்க வேளார் புரிந்த மாதிரித் தலையை ஆட்டினார். அவருக்கு என் கேள்வி மட்டுப்பட்டது ஆச்சரியம் இல்லை. அவருடைய அலைவரிசைக்கு நானும் வந்திருந்தேன்.

’அத்தி மரத்துலே ஒரு வகை.. கல்லத்திப் பால் பட்டா, நுட வைத்தியன் கை வச்சும் ஒட்டாத எலும்பு கூட சேந்துடும். படுபாவிங்க மரத்தை வெட்டிட்டாங்க’.

அக்கா மகன் கூகிளில் தேடி கல்லத்தி மரம் புகைப்படம் அனுப்பியிருந்தான். வேளாரிடம் காட்டினேன். நம்ப முடியாத ஆச்சரியத்தோடு என்னைப் பார்த்தார்.

மொபைல் அடித்தது. அக்கா தான். குரல் விட்டு விட்டு வந்தது. பாதாள ரயிலில் ஈஸ்ட் ஹாம் ஸ்டேஷனில் இறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். ‘நடுப்பகல் முந்தி சாமி கும்பிட்டு முடி’ என்று சொல்லக் கூப்பிட்டிருக்கிறாள். ’பகலுக்கு அப்புறம் கும்பிட்டா, சாமியைப் பட்டினி போட்ட குத்தமாயிடும்’. போயிடலாம் என்றேன்.

தார்ச்சாலை வளைந்து திரும்பும் இடத்தில் பெரியவர் அவசரமாகக் குரலெடுத்தார்.

‘கொஞ்சம் நிறுத்துங்க சாமி. புண்ணியமாப் போகும். பேரப் புள்ளைகிட்டே ஒரு பொருள் தந்துட்டு இதா பூஞ்சிட்டாட்டம் பறிஞ்சு ஓடியாந்துடறேன்’

‘ஏற்கனவே நேரமாச்சு. இன்னும் ஏன் காலம் கடத்தறீங்க?’

நான் வெடித்தேன். தலையாரி வீட்டில் இருந்து கிளம்பும்போது அந்த அம்மா சொன்னது நினைவு வந்தது. ஹாஸ்டலில் புத்தி சுவாதீனமில்லாத இவர் பேரன். வண்டியை நிறுத்தினேன். அவர் வயசுக்குப் பொருந்தாத வேகத்தோடு இறங்கி ஹாஸ்டலுக்குள் ஓட்டமும் நடையுமாக ஓடினார். ஐந்து நிமிடம் கழித்து வாசலுக்குத் தட்டுத் தடுமாறி வந்த இளைஞனுக்கு காகிதப் பொட்டலத்தில் இருந்து ரஸ்க் ஒன்றை எடுத்து பொறுமையாக ஊட்டிக் கொண்டிருந்தார் வேளார்.

டிரைவர் பொறுமையில்லாமல் அவரைப் பார்த்து, நீளமாக ஹார்ன் அடித்தான். வேணாம் என்று நான் தடுப்பதற்குள் இன்னொரு தடவை ஹார்ன் கோபப் பட்டது.

வேளார் ஓடி வந்து காரில் உட்கார்ந்தபடி இளைஞனுக்குக் கையாட்டினார்.

‘காலையிலே வந்தேன் அய்யா. ஏதோ ரத்த தானமாம். பயித்தாரப் பய இவன் என்னத்தை ரத்தம் கொடுத்து. எடுத்த ரத்தமெல்லாம் வேறே யார் யாருக்கோ பிரயோசமாகும்னாங்க வார்டன் ஐயாமாருங்க. ஒரு நாள்லே திரும்ப ஊறிடுமாமில்லே. நான் என்னத்தக் கண்டேன்? நாங்க பாத்துக்கறோம் போன்னாங்க. மனசு கேக்கலே. ரொட்டி வாங்கிப் போகணும்னு பஸ் பிடிச்சு கைகாட்டி வந்தேன். வாங்கிட்டு திரும்ப பஸ் கிடைக்காம நடந்தே ஆஸ்டலுக்குப் போனேனா.. நீங்க வரீங்கன்னு தாக்கல் வந்ததை முச்சூடும் மறந்துட்டேன்’.

‘சீக்கிரம் வண்டியை விடப்பா’ என்று சொன்னபோதே ஐபேடில் சின்ன மகள் தலையாரி வீட்டுத் திண்ணையில் மரத் தூணில் சாய்ந்து கள்ள உறக்கத்தில் இருக்கிற புகைப்படம். ‘கவனித்துப் பார்க்கவும். கடைவாயில் எச்சில் வடிகிறது’. பெரியவள் தான் அனுப்பியிருக்கிறாள். ‘பகடி பண்ணாதே வந்துட்டேன்’ என்றேன். வீட்டு வாசலில் ஆர்மி நிற்கிற சமாசாரம் இவர்கள் யாருக்கும் தெரிய வேணாம்.

‘ஐயா, ஆயிரம் தடவை மன்னிக்கணும். வயசான கூமுட்டை நான்’

இப்ப என்னய்யா?

‘பொங்கல் வைக்க அரிசி, பருப்பு வாங்கணும் இல்லே.. மறந்துட்டேன் சாமி. ஒரு நிமிசம் கைகாட்டியிலே நிப்பாட்டி, நாடார் கடையிலே வாங்கிட்டு.’

ஒன்றும் பேசாமல் காரை நிறுத்தச் சொன்னேன். இந்த வேகத்தில் நாளைக்குத் தான் சாமி கும்பிட்டுத் திரும்ப முடியும். ராத்திரி எங்கே தங்க? கோவில் வாசலில் ஜமுக்காளம் விரித்தா? கருப்பியாத்தாள் எழுப்பி கவிச்சி கேட்பாளோ. ஆர்மி கனவில் வந்து எழுப்பி விடுமோ?

ஐந்து இல்லை, பத்து நிமிடம் கழித்துத் தான் திரும்ப வந்தார். கேட்க வேண்டாம். கடையில் கூட்டம். கடையே திறக்கலை. வெல்லம் இல்லை. கையில் பணம் இல்லாமல் கடன் சொல்ல வேண்டிப் போனது.

இவர் கையில் நூறு ரூபாய் கொடுத்தனுப்பியிருக்கலாம்.

பொங்கலுக்கு வாங்கிய அரிசியும் வெல்லமும் ஏன் ஒரு மாதிரி வாடை அடிக்குது? நான் கண்ணை மூடிக் கொண்டேன். இன்னும் பத்து நிமிஷத்தில் கோவில். அப்புறம் ஊருக்குக் கிளம்புகிற வழியைப் பார்க்கணும். ஊர் போய், வீடு போய். போவேனா?

மிகச் சரியாக திரும்ப செல்போன். பேங்காக்கில் இருந்து தவாசாய் தான்.

‘உன் வீட்டு வாசலில் நின்ன ஆர்மியிலே ஒரு இருபது பேர் தவிர மிச்சம் பேர் போயாச்சு. காலைச் சாப்பாட்டை உங்க வீட்டு போர்ட்டிகோவில் வச்சு முடிச்சுட்டு, குழாயில் தண்ணி பிடிச்சுக்கிட்டு ஒவ்வொருத்தராக் கிளம்பிக்கிட்டிருக்காங்க. ஒருத்தன் குளிக்கிறான். படம் எடுக்கலாம்னு பார்த்தா, ஆர்மி. போகுது. படை நுழைந்து சாப்பிட்டுத் திரும்பிய வீடப்பா உன்னுடையது.

வேளார் முகத்தில் புன்சிரிப்பு. ஏன்? தெரியவில்லை. ஆனால் இதமாக இருந்தது.

கார் கிராமத்தில் நுழைந்து தலையாரி வீட்டு வாசலில் நின்றது. வேளார் என் காதில் ஏதோ சொல்ல அருகில் வந்தார். புகையிலை வாடை.

‘இந்தப் பக்கத்திலேயே சைவக் குடும்பம் இவுக மட்டும் தான்.பக்கத்துலே எல்லாம் கவிச்சி திங்கறவக. அக்கம் பக்கம் தாயாப் புள்ளையாப் பழகி வளர்ந்த பொண்ணு. போன மாசம் தான் ஆளானா இந்தக் குட்டி. பாவம் நாச்சியா’.

அவர் இறங்க முற்பட, நான் வேண்டாம் என்றேன். சின்னவளும், அரை உறக்கத்தில் அம்மா தோளில் சாய்ந்தபடி பெரியவளும், மெனோபாஸ் சலிப்போடு இவளும் காரை நோக்கி வந்தார்கள்.

‘ராவுத்தர் கடையிலே பிரியாணி வாங்கினேன். பேத்தியாளுக்குக் கொடுத்துட்டு வந்துடறேன். நான் கொடுத்தா தலையாரி வேணாம்னு சொல்ல மாட்டார். நீங்க கோவில் வாசல்லே இறங்கி நில்லுங்க. இதோ வந்தாச்சு நாலே எட்டு’.

வேளார் உள்ளே போக, என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்த ஆத்தா சொன்னாள் -
‘பிரியாணி நல்லா இருக்கு தம்பி. பொங்கலை வை. கருப்பன் காத்துட்டிருக்கான்’.

நான் மொபைலை அவளை நோக்கி நிமிர்த்தினேன். அந்தக் காது வளர்த்த கிழவிக்குப் பதிலாக ஒரு கல்லத்தி மரம் மட்டும் திரையில் படர்ந்திருந்தது.

இரா.முருகன்
ஜூன் 2014