About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

New Novel : வாழ்ந்து போதீரே – அத்தியாயம் 43 இரா.முருகன்

இப்படித்தான் திடுதிப்புனு வந்து நிப்பியா?

திலீப் குரலில் போலி அதிகாரமும் அதன் பின்னே ஒரு குவளை சுண்டக் காய்ச்சிய பால் பாயச இனிமையும் தட்டுப்பட்டது.

அகல்யாவை அங்கே பார்த்தபோது சம்பந்தமே இல்லாமல் ஓர் அழுகை தொண்டைக்குழியில் இருந்து புறப்பட, வாய் கோணக் குரல் கீச்சிட்டு அழச் சொன்னது மனசு. பின்னாலேயே இன்னொரு மனம் அதட்டி ஆண்மகன் அழுதல் நன்றன்று என்று கட்டுப் படுத்த வாயை இறுகப் பொத்திக் கொண்டு, விரைப்பாக வைத்த கைகள் மேலே உயர, அவசரமாகப் புன்னகை செய்தான்

ஆப்பீசரே, நான் போய் சாயா கொண்டு வரேன்.

வயசன் உள்ளே தெர்மாஸ் பழுதுபட்ட பிளாஸ்கின் கூட்டைக் கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டு இங்கிதம் கருதி உடனே படி இறங்கிப் போனான். நிதானமாக அவன் பின்னால் நடந்து கதவடைத்து திலீப் உள்ளே வந்தான்.

மேஜை, நாற்காலி, நிரம்பி வழியும் குப்பைக்கூடையில் அர்ஜுனன் ஆடும் அடுத்த பாட்டு என்று பகுதி டைப் அடித்துக் கசக்கிப் போட்ட காகிதம், ஜாடி நிறைய யாரோ எடுத்து வைத்த அந்துருண்டை, பாதி திறந்த அலமாரியில் இங்கிலீஷ்காரர்கள் பரத நாட்டியம் பற்றி இங்கே பிறந்தவர்களுக்கு விளக்கிக் கடைத்தேற்ற எழுதிய புத்தகங்கள் என்று காகிதமும், மரமும், தெருத் தூசியும் மண்டிய சூழலில் அகல்யா இரண்டு மாதம் இடைவெளிக்கு அப்புறம் திலீப்பின் அணைப்புக்குள் ஒடுங்கினாள்.

லண்டி மிண்டே, கிழவியை ஈசுவரான்னு விட்டுட்டு ஓடி வந்திட்டியாடி?

அவள் மூக்கை நிமிண்டியபடி அகல்யா மேலே அடித்த ரயில் வாடையை ரசித்தான் திலீப்.

போடா ராட்சசா, உன்னைப் பாக்கணும், இனி எப்பவும் உன்னோட கூட ஒட்டிண்டு கட்டிண்டு இருக்கணும்னு ஓடோடி வந்தா, மிண்டைங்கறே. நீ குத்துக்கல்லா இருக்க, நான் எப்படிடா கழுவேறி, மிண்டை ஆக முடியும்?

அவள் கை அவசரமாக இயங்கியது.

ஏய், வேணாம், வலி பிராணன் போறது. மூக்கைப் பிடிச்சா மூக்கைத் திரும்பப் பிடி. அது ஒண்ணுக்கொண்ணு பரோபர். வேறே எடத்துலே பேய்ப் பிடுங்கலா இப்படி அழுத்தினா.

அவன் அம்மாஞ்சி போல சிரித்தபடி நெளிந்தான்.

அழுத்தினா வேண்டியிருக்கோ?

குறுகுறுவெனப் பார்த்தபடி கேட்டாள் திலீப்பின் பெண்டாட்டி.

வலி வேறே. மத்தது வேறே.

அவன் சமாளித்தான்.

என்னாக்க?

சொல்றேன். வயசன் சாயாக்காரப் பையனோட வந்து சேர இன்னும் அரை மணிக் கூறாவது ஆகும். அது வரைக்கும் சிரம பரிகாரம் பண்ணிக்கலாமேன்னு.

திலீப் ஆசையோடு பார்த்தான்.

நினைத்தால் உடனே காமம் எப்படி இந்த ஆண்களுக்குக் கண்ணில் ததும்பி உடம்பே அதிர ஆரம்பித்து விடுகிறது.

நீட்டிய அவன் கையில் படாமல் அகல்யா ஒதுங்கினாள். பின்னால் நகர்ந்து வளைத்துப் பிடித்து ஆபீஸ் மேசைக்கு மாற்று உபயோகம் கற்றுக் கொடுக்கத் தீர்மானித்தது போல் திலீப் அவளை தூக்கி மேஜை மேல் மெதுவாக இட்டான்.

ப்ராந்தா. உச்சி வெய்யில் நேரத்துலே யாராவது இப்படி செய்யறதுண்டா.

கண்டிப்போ அன்போ ரெண்டுமோ சேர்ந்தோ கேட்டுச் சிரித்தபடி அவள் அவசரமாக இறங்கினாள்.

சதா சிரிப்புத்தான். இப்போதோ அது கூடுதலாகப் பொங்கி வழிந்து முகத்தை மத்தாப்பு கொளுத்தியது. வாசல் பக்கம் கரகரவென்று சத்தம் வர திலீபும் விலகி நின்றான். கதவின் தாழ்ப்பாள் சத்தத்தோடு கீழே இறங்கியது.

திடுமென்று கதவு திறக்க பளபளவென்று சுத்தமாக்கிய ஸ்டீல் தட்டில் இரண்டு கோப்பை தேநீரும், நீண்ட சதுரமான பழுப்பு பிஸ்கட் சில்லுகளுமாக அரைநிஜார்ப் பையன் ஒருத்தன் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

உச்சி வெய்யில் நேரத்துலே யாராவது இப்படி செய்யறதுண்டா? திலீப்புக்கு நடாஷா நினைவு வந்தது. இன்றைய பகல் நேரம் அவனுக்குக் கட்டுப்படாமல் தன்னிச்சையாக ஏதேதோ நடந்தேற இப்படியாக நகர்கிறது. நடாஷாவிடம் இன்னொரு மானசீக மன்னிப்புக் கேட்டான் அவன்.

ஏட்டா, மதாம்மைக்கும் உருப்படாத வெட்டி ஆப்பீசருக்கும் முத்தச்சன் சாயா கொடுக்கச் சொல்லிட்டுப் போனார். மதாம்மை இவங்களா?

வந்த பையன் குரலை ஏற்றாமல், இறக்காமல், மிக வேகமான மலையாளத்தில் விசாரித்தபடி நக்கலாக திலீப்பை பார்த்தான்.

எடோ செக்கா, வெட்டி ஆபீசர் என்ன பண்ணுவார்னு தெரியணுமா? இதோ பாரு.

திலீப் அவன் கையில் பிடித்திருந்த ட்ரேயை அகற்றி மேஜையில் வைத்து விட்டு சட்டென்று திரும்பி, அவனுடைய பின்புறத்தில் விளையாட்டாக உதைத்தான்.

ஐயோ மானம் போறது. சாயக்காரப் பையனை எல்லாம் மிதிச்சு ஏடாகூடமா ஏதாவது ஆகிடப் போறது.

அகல்யா நிஜமாகவே மிரள, அந்தப் பையன் கெக்கே என்று சிரித்து ஓடினான்.

கற்பகம் பாட்டியை என்னடி செஞ்சே கண்ணம்மா?

டீ குடித்தபடி அவளைச் சீண்டினான் திலீப்.

சுண்ணாம்பு தேச்சு தின்னாச்சு. கேட்டேளா?

காலி கிளாசை மேஜை மேல் வைத்தபடி சொன்னாள் அகல்யா. சீக்கிரம் இந்த ஆபீஸ் அறையில் இருந்து வெளியே போகணும். வீடு பார்த்துக் குடி போக அவசரம் தான். மற்றதெல்லாம் இருக்கட்டும். இன்னொரு சாந்தி முகூர்த்தம் ஃபைல்கள், டைப்ரைட்டர், காகிதங்கள் இடையில் அவளுக்கு நடக்க வேண்டாம்.

கற்பகம் பாட்டி புறப்பட்டு போய்ட்டா.

கண்ணாடி கிளாஸ் டீயை சந்தோஷமாக ருசித்தபடி அகல்யா தொடர்ந்தாள். என்னமோ இந்த இடம், இந்த சூழ்நிலை அவளுக்குப் சகஜமாகிப் போன ஏற்பு அவள் கண்ணில் தெரிந்தது.

பாட்டி போய்ட்டான்னா? ஒரேயடியாவா?

கொஞ்சம் பதைபதைப்போடு கேட்டான் திலீப்.

அழகான பொண்ணுதான். ஆனாலும் வளர்த்தப்பட்ட சூழ்நிலை ஒருவேளை மனசில் ஈரமில்லாது ஆக்கியிருக்குமோ? கிழவியை சாக விட்டு விட்டு வேடிக்கை பார்த்தபடி பேல்பூரி தின்று கொண்டிருந்தாளோ.

கல் மனசாக இருந்தால் அதில் எப்படிக் காதல் பிறக்கும்? தேவ் ஆனந்தைக் காதலித்து அவன் கிடைக்காமல் திலீப்புக்கு ரீ-டிரக்ட் செய்து அனுப்பிய போஸ்ட் கார்ட் இல்லையா அந்த பிரேமை, இஷ்க், பிரியம், ஆசை, லவ்? ஏதோ பெயரில் வந்து ஈஷிக் கொள்கிற அசட்டுத்தனம். அது மனசில் இருக்கப்பட்ட யாரும், இருக்கும் வரைக்கும் குரூரமாக இருக்க முடியாது. திலீப் படித்திருக்கிறான். மராத்தி நாவல் பலதும் இதைச் சுற்றித்தான் சுழல்கிறது.

சர்வமங்கள் சால்-லே, பக்கத்து பில்டிங் ரெண்டாம் மாடி எஸ் டூ எச் எட்டாம் நம்பர் கோபாலசாமி ஐயங்கார் இருக்கார் இல்லே?

அகல்யா மேஜை ஓரமாக உட்கார்ந்தபடி அடுத்த பேச்சுக்கான முஸ்தீபாக அவனிடம் அடையாளம் சொன்னாள்.

யாரையும் தெரியாது எனக்கு. வீம்பாகச் சொன்னான் திலீப்.

உங்களுக்குத் தெரியணும்னு அவசியம் இல்லே. எனக்குத் தெரிஞ்சா போதும்.

அப்படியே ஆகட்டும் மகாராணி. மேலே சொல்ல திருமனசு உத்தரவாகணும்.

ஐயங்கார் ரயில்வே எம்ப்ளாயி இல்லையா. அவர் குடும்பத்தோட பர்ஸ்ட் கிளாஸ் பாஸில் ஏதோ விசேஷத்துக்கு மதராஸ் போறதா ப்ளான். ஐயங்கார் மாமி நம்ம வீட்டுலே வந்து சொன்னா. ஐயங்காருக்கும் நுங்கம்பாக்கம் பக்கம் மாம்பலத்திலே தானாம் சொந்த வீடு இருக்கறது. இதோ வந்தேன் வந்தேன்னு பாட்டி அவாளோட கிளம்பிட்டா. ஐயங்கார் மூலமா பணம் அடைச்சு பர்ட்ஸ் கிளாஸ் டிக்கெட் ஏதோ ரயில்வே கோட்டாவிலே ரிலீஸ் பண்ணி ஜாம்ஜாம்னு மெட்றாஸ் பயணம் கிளம்பிட்டா. கேட்டேளா.

கேட்டேனே.

ஆச்சரியத்தோடு அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான் திலீப். எண்பது சில்லறை வயசுக் கிழவிக்கா இவ்வளவு அடம்? தஞ்சாவூர்க்காரியாச்சே என்று அப்பா சொல்வது நினைவில் இருக்கிறது. தஞ்சாவூர் மனுஷர்கள் இப்படித்தான் எதைப் பற்றியும் கவலை இல்லாமல் தன் போக்கில் போய்க் கொண்டிருப்பார்கள் போல

அவ தான் கிளம்பறான்னா நீ அப்படியே விட்டுடறதா?

அகல்யாவை சீரியஸாகவே கேட்டான் அவன். அந்தக் கிழவி வீடு போய்ச் சேரும்வரை அவளுக்குத் துணை இருந்திருக்கும் என்று என்ன நிச்சயம்? இந்தத் தள்ளாத வயசில் அவளுக்கு இன்னொரு அலைச்சல் தேவையா? மதராஸில் இருந்து பம்பாய்க்கு அவளை வலுக்கட்டாயமாகத் தானும் ஜனனியும் கூட்டி வந்தபோதே அவள் அனுபவித்த பிரயாண சங்கடங்களுக்கும், அலைச்சலுக்கும் ரெண்டு பேருமே வருத்தப்பட்டதை மறக்கவில்லை திலீப். தனியாக அவளை மதராஸில் விடாமல் இங்கே எல்லா துணையும் ஆதரவுமாக இருத்தி வைக்கப் போட்ட திட்டம் அள்ளு கந்தலாக, பாட்டி தன் மருமகள் உசிர் பிரியும் வரை அவளுக்கு சிஷ்ருசை செய்து இன்னும் ஓய்ந்து தான் போனாள். இப்போது பாட்டியம்மாவே தீர்மானித்து நடத்திக் கொண்ட இன்னொரு பயணமா?

பாட்டித் தள்ளை பம்பாயிலே இருந்தா அவளோட மினிஸ்டர் பிள்ளை மெட்ராஸ் வீட்டை ஓசைப்படாம வித்துடுவாராம். நீங்களும் அவருக்கு கூட்டுக் களவாணியாம். யாரையும் நம்ப மாட்டாளாம். ஆனாலும் நீங்க பாவமாம். சொல்றா கிழவி. ஏய், களவாணி. உன் கை எங்கே போறது பாரு. எடு அதை.

இன்னொரு கையும் தப்புக் காரியத்தில் கூட்டுக்குச் சேர அவன் விசாரித்தான் – உன் கிட்டே வேறே என்ன சொல்லிட்டுப் போனா கற்பகம்?

இங்கே வந்த காரியம் முடிஞ்சுது. என் நாட்டுப் பொண்ணும் போய்ச் சேர்ந்தாச்சு. பேரன் கல்யாணம் பண்ணி பேரன் பொண்டாட்டின்னு நீயும் வந்துட்டே. அவனை நீயும் உன்னை அவனும் கவனிச்சுக்கட்டும். நான் என் வீட்டைக் கவனிச்சுக்கப் புறப்படறேன்.

அகல்யா ஆபீஸ் போன பின் தனியொருத்தியாகப் பாட்டி நறுவிசாக மூட்டை முடிச்செல்லாம் கட்டி பயணம் கிளம்பும் முன் அகல்யாவிடம் சொல்லியதாம் இது.

வேறே ஒண்ணுமே சொல்லலியா? திலீப் அவளை இடுப்பில் கை கோர்த்தபடி கேட்டான்.

தோசை மாவுக்கு உப்புப் போட மறக்க வேண்டாம்னு ஏழெட்டு தடவை ஞாபகப் படுத்தினா. கக்கூஸிலே ப்ளஷ் ரிப்பேர் பண்ணிடுன்னா. எதிர்த்துண்டு வருதாம்.

ரெண்டு பேரும் சிரித்து ஓய்ந்த போது அகல்யா கேட்டாள் –

டாய்லெட் சுத்தமா இருக்குமா இங்கே?

சட்டென்று யதார்த்தமான சூழ்நிலை திலீப் மனசில் அறைந்தது. இங்கே கழிப்பறை அடிப்படை சௌகரியமான அளவில் கூட இருக்காது என்பது இருக்கட்டும். அதை சகித்துக் கொள்ளத் தயார் என்றாலும், இவளை எங்கே தங்க வைப்பது? கோவில் குளத்தில் குளித்து, இங்கே புத்தகத்தோடு புத்தகமாக கீழ்த் தட்டில் உடுப்பு இஸ்திரி செய்து வைத்து உடுத்திக் கொண்டு, ஓட்டல் சாப்பாடும், ராத்திரி ஆபீஸிலேயே ரெண்டு பெஞ்ச் இழுத்துப் போட்டுத் தூங்குவதும் அவனைப் போல, அவளுக்கும் எப்படி சரிப்படும்? குடும்பம் நடத்தவா ஆபீஸ்?

இந்த சூட்கேஸ் சின்னது இல்லியோ? வேணும்கற எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சுண்டு, ஊர் விட்டு ஊர் நிரந்தரமா மாறி வர, இது மட்டும் போதுமா என்ன?

அவன் கேட்டே விட்டான்.

நாலு ஜோடி டிரஸ், சீப்பு, சோப்பு, பிரஷ், பேஸ்ட்.

போதுமா?

அதான் நீங்க இருக்கேளே மத்ததுக்கெல்லாம்.

அகல்யா அவன் தோளில் மறுபடி சரிந்தாள். வியர்வை மணத்தோடு இறுக்கி இன்னொரு அணைப்பு. இன்னொரு முத்தம்.

நான் இருக்கேன் தான் ராஜாத்தி. ஆனா, திடுதிப்புனு வீடு பார்த்து, அட்வான்ஸ் கொடுத்து, குடி போய், கட்டில், நாற்காலி வாங்கிப் போட்டு, பாத்திரம் வாங்கி, அடுப்பு வாங்கி.

அவன் சொல்லும்போதே மலைத்துப் போய்விட்டான். இது எல்லாவற்றுக்கும் மேல், அவனுக்குக் கிடைக்கிற சம்பளத்தில் இவர்கள் ரெண்டு பேரும் இந்த ஊரில் குடித்தனம் நடத்த முடியுமா?

பெரியம்மா தயவு நீடிக்கும் வரை அவனுக்கு உத்தியோகம். அது எத்தனை நாள், மாசம் வரும்? வருடக் கணக்காக நீடிக்கும் என்று நம்ப அவன் தயாரில்லை தான்.

இந்த வருமானத்தை நம்பி, அகல்யா கட்சி ஆபீஸில் மாசம் சுளையாக ஐநூறு ரூபாய் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்த கட்சி ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் மேனேஜர் உத்தியோகத்தை வீசியெறிந்து விட்டு வந்திருக்கிறாளா? என்ன நடக்கிறது?

வீட்டுக்குள்ளும் அவன் கயிற்றில் ஆடும் பொம்மை தானா? கூட ஆட அகல்யா உண்டு. அந்த நிம்மதி அவனுக்குப் பெரிசு.

அகல்யா சுவரைப் பார்த்துத் திரும்பி நின்று கொண்டு தாலிக் கொடியில் ஏதோ தேட திலீபுக்கு அவள் முன்னால் போய் உற்று நோக்கக் கால்கள் பரபரத்து, வேணாம் என்று விலகி நின்றான்.

அகல்யா கழுத்தில் சேப்டி பின் தூக்கு மாட்டித் தொங்கிய சூட்கேஸின் சாவியைப் பத்திரமாக எடுத்துப் பெட்டியைத் திறக்க, முதலில் கீழே விழுந்த முலைக்கச்சை பிரியமாகப் பாய்ந்து எடுத்து கைக்குள் பொத்தி வைத்து அணைத்துக் கொண்டான் திலீப்.

கிடக்கறது கிடக்கு கெழவியை மணையிலே உக்காத்துன்னு பாச்சிக் கட்டு ஊருக்கு முந்தி வந்து விழுந்தாச்சு. அதைக் கட்டிப் பிடிச்சுண்டு போய் படுங்கோ.

அவள் கிண்டலாக திலீப்பிடம் சொல்லி விட்டு பெட்டியின் மேல் பக்கத்தில் அழுத்தமாக ஜிப் போட்டு மூடியிருந்த இடத்தைத் திறந்து அரசாங்க முத்திரை போட்டிருந்த ஒரு கவரை வெளியே எடுத்தாள்.

எனக்கு கட்சியிலே டிக்கெட் கொடுத்திருக்காளா?

அவன் ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்பில் கேட்டபடி அதைக் கையில் வாங்கிக் கொண்டான். அப்படி ஒரு ஆசை இன்னும் இருக்கிறது உள் மனசில். அதான் போட்டி போட மாட்டேன்னு எழுதிக் கொடுத்தாச்சே. ஆனாலும் ஆசை வைக்க வேண்டாம் என்று எங்கே எழுதியிருக்கிறது? இந்தக் கவரிலா? இது திலீபுக்கு வந்தது இல்லை.

கவர் திறக்கப்பட்டிருந்தது. மத்திய அரசு ஆபீஸில் இருந்து வந்தது. அழுக்கு கலரில் சிங்க முத்திரை அச்சடித்த தபால் தலைகள் ஒழுங்கில்லாமல் ஒட்டி அலங்காரம் செய்து வந்திருக்கும் உறை அது. அகல்யாவுக்கு வந்தது.

எனக்கு செண்ட்ரல் கவர்ன்மெண்ட் போஸ்டல் டெலிக்ராப் டிபார்ட்மெண்டிலே அசிஸ்டெண்டா வேலை கிடைச்சிருக்கு. சர்வீஸ் கமிஷன் பாஸ் ஆகிட்டேன்ன்.

அவனை நெருங்கி நின்றபடி அகல்யா கூவென்று காதில் கூவிச் சொன்னாள்.

குப்பென மனதில் சந்தோஷம் கவிந்து பற்றிக் கொள்ள, கவரை வாயில் கவ்வியபடி அவளை அப்படியே தூக்கிச் சுற்றி ஆடினான் திலீப். கொச்சுக் குழந்தை மாதிரி அவன் அணைப்பிலும் சுமந்து சுற்றுவதிலும் ஆனந்தம் கண்டு ஐயோ வேணாமே என உதடு சொல்ல அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, ஓவெனச் சிரித்தபடி இருந்தாள் அகல்யா.

எப்போ ஜாயின் பண்ணனும்? எங்கே ஆபீஸ்?

திலீப் கேட்டபடி அகல்யா கொண்டு வந்த கவரைப் பிரித்து நியமன உத்தரவில் சம்பள விவரம் பார்த்தான். முழுசாக ஆயிரத்து நூறு ரூபாய். அவனுக்கு பெரியம்மா கொடுக்கும் சம்பளம் போல் ரெண்டு மடங்கு.

கொஞ்சம் போல் பொறாமை. அது அடுத்த வினாடி, அகல்யா முதுகோடு கை பிணைத்து அடுத்த அணைப்பில் அவனோடு சேர, ஓடியே போனது. ஆக, வருமானம் ஒரு உத்தரவாதத்தோடு கிடைக்கும். அதுவும் சர்க்கார் உத்தியோகம். தில்லியோ, பம்பாயோ, டேராடூனோ, கல்கத்தாவோ எங்கே இருந்தாலு என்ன? ரெண்டு பேர் அடிப்படை சௌகரியத்தோடு இருக்க இந்தப் பணம் போதும்.

எப்போ ஜாயின் பண்ணனும்னு சொல்லுடா செல்லக் குட்டி.

அவன் மறுபடி கேட்க, முடியுமானால் நாளைக்கே என்றாள் அகல்யா. செல்லக்குட்டி விளி அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது என்று மலர்ந்த முகம் சொன்னது.

எப்போ வேலையிலே சேரணும்கறது இருக்கட்டும். எங்கே உத்தியோகம்னு கேட்க மாட்டேளா?

அகல்யா அவன் விரலை அப்பாயிண்ட்மெண்ட் ஆர்டரின் மேற்பகுதிக்கு நகர்த்தினாள். ஆலப்புழை தலைமை தபால் அலுவலகம் என்றது அந்த அரசு உத்தரவு. இன்னொரு சந்தோஷம் மனசில் திரும்ப வந்து நிறைந்தது. இங்கே தான் உத்தியோகம். பழகத் தொடங்கி இருக்கும் பிரதேசம். அதிகச் செலவில்லை. இங்கேயே இருக்க, இனி எல்லா நல்லதுக்கும் பிள்ளையார் சுழி போட்ட அகல்யாவை இன்னொரு தடவை தூக்கிச் சுற்றலாம் தான். சுற்றினான்.

ஆலப்புழையில் இப்போதைக்கு ஒரு ஓட்டலில் ரூம் எடுத்துத் தங்கிக்கலாம். நான் உடனே வீடு பார்த்து.

அகல்யா ஓட்டல் ரூம் என்றதும் தயங்கினாள். ரொம்ப ஆகுமே என்று ஒரு கவலை. நியாயமானது தான் அது. ஆனால் அடுத்த விசாரம் பம்பாய்க்காரி பெண்ணுக்கு வந்தது ஆச்சரியம் தான்.

யார்யாரோ வந்து தங்கி என்னென்னமோ செஞ்சிருப்பா ஓட்டல் ரூம்லே. தலகாணி உறை கூட மாத்தியிருக்க மாட்டான். அந்த பாஷாண்டத்துலே நாமளும் போய் கலக்கணுமா? நரகத்துக்குப் போற கும்பல் அதெல்லாம்.

அவள் வெகுளியாகச் சொன்னாள்.

இதை மட்டும் ஸ்டார் ஓட்டல், வெறும் ஓட்டல் மேனேஜர், முதலாளின்னு யாராவது கேட்டா, தூக்குப் போட்டிண்டிருப்பா.

திலீப் அவள் பின்புறம் பலமாகத் தட்டியபடி அறிவித்தான்.

இது என்ன காவாலித் தனம்? இங்கே இருக்கப்பட்ட ஸ்திரிகளுக்கு எல்லாம் இப்படித்தான் ஹலோ சொல்ற வழக்கமோ?

அவள் வாய் ஓயாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். டாய்லெட்டின் கதவு சரியாக பொருந்தாததால், அங்கே போகவே மாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டாள்.

நான் மட்டும் தானே இருக்கேன் என்றான் திலீப். திடுதிப்புனு யாராவது வந்துடுவா, வேண்டாம். இனி எப்போ போகமுடியுமோ அப்போ போய்க்கறேன் என்றாள் அவள் தீர்மானமாக.

நம்ம பம்பாய் சர்வமங்கள் குடியிருப்பை காலி பண்ணியாச்சா? ஞாபகம் வர அவசரமாக திலீப் கேட்டான்.

அங்கே தேவையானதை எடுத்து அங்கே இருந்து எங்க வீட்டுலே அப்பா ஒரு ரூமில் போட்டுப் பூட்டி வச்சுட்டார். பார்த்துண்டு காலி பண்ணலாம்கிறார்.

பேசியபடி தலையை வாரி முடிந்து, வாஷ்பேசினில் முகம் கழுவி அவனிடம் துண்டு வாங்கித் துடைத்து விட்டுப் பெரிய சிவப்புப் பொட்டு இட்டுக் கொண்டாள் அகல்யா. போகலாம் என்றான் திலீப்.

வெடிவழிபாட்டு வயசனிடம் ஆபீஸ் கதவைப் பூட்டிக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டு அகல்யாவின் சூட்கேஸைத் தோளில் மாட்டிக் கொண்டான் திலீப். எங்கே என்று தெரியாமல் பார்த்தாள் அகல்யா.

உங்க பெரியம்மாவைப் பார்க்கத் தானே?

இல்லே.

கோவிலுக்கா?

குளிக்காமலா? நிச்சயம் இல்லை.

பின்னே யாரைப் பார்க்க?

எம்பிராந்திரி மனைக்குப் போறோம்.

எம்பிராந்திரியின் மனவி சந்தோஷமாக வரவேற்றாள்.

மூப்பர் அம்பலத்தில் போயில்லா, இஸ்ஸி சுகக்கேடு.

எம்பிராந்திரி சந்தியாகால பூஜைக்குக் கோவிலுக்குப் போகாமல் சாயந்திர நேரம் வீட்டு சாய்வு நாற்காலியில் இருந்ததற்குக் காரணம் சொன்னவள் அகல்யாவோடு நேசம் வெளிப்படப் பேச ஆரம்பித்தாள். அகல்யாவின் மலையாளம் அவளுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. பம்பாயின் தமிழும், இந்தியும் மராத்தியும் ஏகத்துக்குச் சேர்த்த மலையாளமாக, பேசவும் கேட்கவும் இடைஞ்சல் எதுவும் இல்லாத கலவை மொழி அது.

வீடு பிடிக்கணும். எங்கேன்னு தெரியலே. யார் கிட்டே கேட்கணும்னு தெரியலே.

திலீப் தயங்கித் தயங்கி பேச்சுக்கு நடுவே குறுக்கிட்டான்.

அந்த ப்ரோப்ளம் சால்வ்ட். தீர்ன்னு போயி.

எம்ப்ராந்தரி மனைவி உற்சாகமாகச் சொன்னாள்.

எம்பிராந்திரி வீட்டு காம்பவுண்டில் நேர்த்தியான ஒரு மர வீடு உண்டு. அவருடைய மகன் பத்மன் நம்பூத்ரி இருந்து படிக்க, எழுத என்று உபயோகப்படுத்திய ஒற்றை அறை வீடு அது. திலீப்பும் அகல்யாவும் வேறு வீடு பார்க்கும் வரை அங்கேயே தங்கிக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லி விட்டாள் எம்பிராந்திரியின் மனைவி.

வாடகை எவ்வளவு தர வேண்டியது என்று திலீப் தயக்கத்தோடு இழுக்க, சாய்வு நாற்காலியில் படுத்திருந்த எம்பிராந்தரி எழுந்து வந்து விட்டார்.

இங்கே தங்கறதுக்கு வாடகை என்னன்னா, அந்தச் சின்னப் பொண்ணு காலையிலே அஞ்சு மணிக்கு அம்பலத்துலே நிர்மால்ய பூஜைக்கு களபம், அதான் சந்தனம் அரைக்கணும். சிரத்தையோட நாலரை மணிக்கு குளி கழிச்சு சுத்த வஸ்திரம் உடுத்தி வந்து செய்யற காரியம் அது. முடியுமா சொல்லு குட்டி.

அகல்யா இருகை கூப்பி மெய்மறந்து நின்றாள்.

அம்பலத்திலே தொழப் போறதே அதுவும் தினம் தொழக் கொடுப்பினை இருக்கறதே எவ்வளவு பெரிய விஷயம். இப்படி மணக்க மணக்க சந்தனம் அரைச்சு கிருஷ்ணனுக்கு சார்த்தக் கொடுக்கற மாதிரி ஒரு அனுபவம் கிட்ட, இன்னும் அதிகமா போன ஜன்மத்துலே கொடுத்து வச்சிருக்கணும்.

அவள் சொல்லியபடி திலீப்பைக் கண்காட்ட அடுத்த வினாடி இருவரும் எம்பிராந்திரி தம்பதிகள் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றுக் கொண்டார்கள்.

ரெண்டுங்கெட்டான் நேரம். பசியா இருப்பே. இந்தா சாப்பிடு.

எம்பிராந்திரி மனைவி கோவில் உன்னியப்பம் நாலைந்தும் ஆளுக்கு ஆழாக்கு கோவில் பால் பாயசமும் விளம்ப, உள்நாக்கு வரை இனித்தது என்றாள் அகல்யா. இந்த ஊர் அவளுக்கு இனிக்க ஆரம்பித்தது என்பதை திலீப் அறிவான்.

மாலை மங்கி வரும்போது, போதும் என்றே தோன்றாமல் குளிர்ந்த நீரில் நீண்ட நேரம் குளித்து, எம்பிராந்திரி மனைவி கொடுத்த இளம் மஞ்சள் மலையாளிப் புடவையும் நெற்றியில் சந்தனமுமாக அம்பலம் தொழக் கிளம்பினாள் அகல்யா.

அசல் நாடன் மலையாளிப் பெண்ணு அல்லே.

எம்ப்ராந்தரியிடம் முதுபெண் கேட்க, அந்த செக்கன் முகத்தில் மாத்ரம் மராத்திக் களை தான் இருக்கு என்றார் அவர்.

தணுத்த காற்று உலவி வரும் பாதையில் அவர்கள் கோவிலுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கும்போது உலகம் ஒரு நியதியில் இயங்கத் தொடங்கி இருப்பதாக திலீப்புக்குப் பட, அகல்யாவோடு அதைப் பகிர்ந்து கொண்டான். எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாத மகிழ்ச்சி மட்டும் நிறைந்த உலகம் அது. இதுவரை திலீப்புக்கு வாய்க்காதது. இனி அது தான் நிலைக்கும். அவன் அறிவான்.

ஒரு டாக்சி வேகமாக பக்கம் வந்து ப்ரேக் அடித்து நின்றது. கார் எல்லாம் வேணாம். நடக்கிற சந்தோஷமே போதும் அவனுக்கும் அகல்யாவுக்கும்.

திலீப்.

சத்தமாக ஒரு பெண்குரல்.

மிரண்டு போய்ப் பார்த்தாள் அகல்யா. ஆஜானுபாகுவாக ஆறரை அடி உயரத்தில் ஒரு ஐரோப்பிய இளம்பெண் காரில் இருந்து இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அகல்யாவைப் பார்த்தபடி திலீப் முன் நின்றாள்.

ஏய், நான் போகறேன்.

திலீப் புரியாமல் பார்த்தான். எங்கே போகறே? அவன் முணுமுணுப்பாகக் கேட்டான்.

அப்பாவை சைபீரியா கொண்டு போயிட்டாங்களாம். என்னை கண் மறைவா இருக்கச் சொல்லி மாஸ்கோவில் இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு. தில்லி போறேன்.

அப்புறம்? இன்னும் விளங்காமல் திலீப் விசாரித்தான் வந்தவளிடம்.

அப்புறம் என்னவோ, கடவுளுக்குத் தான் தெரியும். ஒரு உதவி மட்டும் பண்ணு.

என்ன செய்யணும் நடாஷா?

என் அறையிலே ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை பிரதி, டேப் ரிகார்டர் எல்லாம் போட்டது போட்டபடி இருக்கு. எடுத்து வச்சுக்கிறியா? எப்பவாவது வந்து தொடரலாம். என் நல்ல நண்பன் இல்லியோ நீ.

தன் கணவனின் கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டி, தலையில் வாஞ்சையாக முத்தமிட்டுப் போகும் பெண் யாரென்று தெரியாமல் மலைத்துப் போய் நின்றாள் அகல்யா.

அம்மே நாராயணா. தேவி நாராயணா. நமோ நாராயணா.

முன்னால் போன பெண்கள் ஸ்மரித்தபடி போனார்கள். அகல்யாவும் நாமம் சொன்னாள்.

சாந்த்ரானந்தா வபோதாத்மகம் அனுபமிதம் காலதேசாவதிப்யாம்
நிர்முக்தம் நித்யமுக்தம் நிகமசடசஹஸ்றேண நிர்பாச்யமானம்

அம்பலத்து உள்ளில் இருந்து நாராயணீயம் பாடும் சத்தம் காற்றில் எழுந்து வந்தது.

(தொடரும்)

New Novel: வாழ்ந்து போதீரே – அத்தியாயம் 42 இரா.முருகன்

ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கான சாவகாசத் தனத்தோடு ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது ஆலப்புழை டவுண் பஸ். அம்பலப்புழையைத் தொட்டடுத்து ஏழெட்டு கிராமம். ஒவ்வொன்றாகப் புகுந்து புறப்படும் அது. அப்படிப் புறப்படாமல் அயோத்தி ராமன் வில் விட்ட அம்பு மாதிரி வலம் இடம் திரும்பாது நேரே போனால் வெறும் பதினைந்து நிமிஷத்தில் போய்ச் சேர்ந்து விடலாம் தான். ஆனால் அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு விரசாகப் போய்ச் சேருவதில் யாருக்கும் விருப்பம் இல்லை.

திலீப் மட்டும் வித்தியாசமாக இருக்க நினைத்தால் நடக்குமா என்ன? ஊரோடு, யாரோ சொல்லியபடிக்கு சரிசரி சரிசரியென்று தலையாட்டி ஆமோதித்து டவுண்பஸ் ஜன்னல் ஓர சீட்டில் உட்கார்ந்து ஊர்வதே அவனுக்கு விதிக்கப்பட்டது. ஊர்ந்து ஊர் சேர்ந்து உடன் விழித்து ஆடி அடங்கி உறங்கிப் பின் ஊரும் பொம்மை அவன்.

ஒரு வாரமாகத் தன்னை பொம்மலாட்டப் பொம்மையாக உருவகித்துக் கொள்ள அவனுக்கு சுவாரசியமாக இருக்கிறது. அதெதுக்கு ஒற்றை பொம்மையாகக் கயிற்றில் ஆட? தாலிக் கயறு கட்டிக் கூட்டி வந்த அகல்யாவும் இன்னொடு கயிற்றில் ஆடட்டும். ஆட்டுவிக்கப் படுகிற தோல் பொம்மைகள் அவர்கள்.

இந்த கயறு உவமானமும் அவனுக்கு ரொம்ப இஷ்டமாகி விட்டது. நாலைந்து மலையாளப் படம் பார்த்ததில் இடைவேளைக்கு அப்புறம் தாலிக் கயிறைக் கழற்றி எறியாத கதாநாயகியைப் பார்க்க முடியவில்லை இங்கே. திரை முழுக்க மார்பு நிறைக்க குளோஸ் அப்பில் அந்த மாதிரி காட்சி வரும்போதெல்லாம் அரை இருட்டில் பக்கத்து சீட் முகங்கள் துயரத்தையும் ஆத்திரத்தையும் தான் காட்டுமே தவிர அவன் போல முலையழகில் ஈடுபடுவது இல்லை. ஊரோடு அவனும் கோபப்பட வேண்டாமா? வேணும் தான். அகல்யாவிடம் கேட்டால் என்ன சொல்வாளோ? சொல்ல என்ன உண்டு? அவளும் அவனைப் போல கட்புத்லி தான். கயிற்றில் ஆடும் இன்னொரு பொம்மை.

அம்மா தகனம் முடிந்ததுமே அழுகைக்கும் புலம்பலுக்கும் நடுவே கற்பகம் பாட்டி சொல்லி விட்டாள் –

உனக்கு பணம் தேவையா இருக்கும். எங்க காலத்திலேயே யாராவது போய்ச் சேர்ந்தா, சம்ஸ்காரத்துக்கும் அப்புறம் பத்து நாள் காரியத்துக்குமா ஆயிரம் ரூபா வள்ளிசா எடுத்து வைக்கணும். இப்போ இன்னும் பத்து மடங்கு ஆயிருக்கும். உன் பெரியப்பன் தான் உனக்குத் தரணும் கடனாவாவது பணம். அந்த லோபி, ஈயாத லோபி தர மாட்டேன்னா நீ உன் சிநேகிதா கிட்டே வாங்கு. நான் என் தாலிக் கொடியை வச்சு உனக்குப் பணம் தரேன். கிழவிக்கு ஏது தாலி, கிழவனைத் தான் பாதாம் அல்வா மாதிரி முழுங்கிட்டாளேன்னு பார்க்கறியா? அவர் போனதும் என் கழுத்திலே இருந்து கழட்டி பால்லே போட்டு வச்சா. உக்ரமா தேவர்கள் கோபப்படுவாளாம் எங்கேயாவது தாலி இறங்கினா. கட்டி வச்ச பரம்பரை வீட்டை வித்தா கோபப்படற தேவர்கள் இருக்காளான்னு தெரியலை. அவா உன்னையும் உன் பெரியப்பனையும் ஆசீர்வாதம் பண்ணட்டும். என் வீட்டை இப்போ விக்க ஏற்பாடு பண்ண வேண்டாம். காலக் கிரமத்துலே, நான் போய்ச் சேர்ந்து, யார் கண்டது அடுத்த மாசமே தீபாவளிக்கு ரெண்டு நாள் முந்தி நான் போய்ச் சேருவேனா இருக்கும். வீட்டை வித்துடாதே.

பெரியப்பா வீட்டை விற்கிற மனநிலையில் இல்லை என்பதைப் பாட்டிக்கு எடுத்துச் சொல்வதற்குள் அவள் கட்டைப் பலகையைத் தலைக்கடியில் வைத்துத் தூங்கியிருந்தாள்.

பாட்டி பாவம். அவா சொல்றதை கேளுங்கோ. அவ வீடு அது. வித்துடாதீங்கோ நீங்களும் உங்க மினிஸ்டர் பெரியப்பாவும்.

அகல்யா அவன் அணைப்புக்குள் இடுங்கிக் கொண்டு சொன்னது அந்த ராத்திரியில் தான். அம்மாவை எரித்து விட்டு வந்து மனதில் சோகம் அணையுடைத்துப் பீறிட்டு வர அழுகையில் கரைந்து இருந்தவனை அகல்யா உதட்டைக் கடித்து முத்தமிட்டாள். மெல்லிய குரலில், நான் இருக்கேன் ராஜா உனக்கு என்றாள் அவள், அவன் காது மடலைக் கடித்தபடி. மழை ஓய்ந்த அந்த இரவில், கட்டிலும் தலையணையும் விலக்கி காலடி மண் நறநறத்த சிமெண்ட் தரையில் கிடந்து அவளோடு உக்கிரமாக அவன் உறவு கொண்டான். குறுகிய இருப்பிடத்தின் சுவர்கள் சற்றே வெளிநோக்கி நீண்டு வளைந்து, அவர்கள் முயங்க இடமொழித்துக் கொடுத்தன அப்போது. வாசலை ஒட்டிய தாழ்வாரத்தில் கற்பகம் பாட்டி ஆழ்ந்த நித்திரையில் கிடக்க அடைத்த கதவுகளுக்குப் பின் புழுங்கி வியர்க்கும் உடல்கள் ஒன்றக் கலந்தார்கள் அவர்கள். சாவு கையொப்பமிட்டுப் போன பரப்பில், உயிர் மூச்சு பிணைந்து உடல் அதிர அவர்கள் இசைந்து இயங்கினார்கள். வேறெதுவும் குறுக்கிடாமல் போகமும், கூடிப்பின் விலகலும் ஒரு மனதோடு நாடி விரைந்து கொண்ட மறுபோகமுமே நினைப்பும், நாட்டமும், கொண்டு செலுத்தும் செயலுமாகி புலனமிழ்த்தி இருந்த நேரம் அது. அதற்கும் இடைவேளை இப்போது. இது எப்போது தொடருமோ. பொம்மைகள் ஆட்ட நேரத்தைத் தீர்மானிப்பதில்லை.

டவுண்பஸ் பெரிதாகக் கிறீச்சிட்டுக் கொண்டு நிற்க, பெரிய பெரிய பலாப்பழங்களைச் செல்லமாக அணைத்தபடி நாலைந்து பேரும் பின்னாலேயே செண்டை, மேளம், இலைத் தாளம், கொம்பு என்று தூக்கிக் கொண்டு ஒரு பஞ்ச வாத்தியக் குழுவும் வண்டி ஏறினார்கள். கொம்பு வாசிக்கிறவன் திலீப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான். அவனுடைய வாத்தியம் திலீப்பின் தலைக்குப் பக்கம் அவனுக்குக் கொம்பு முளைத்தது போல் நீண்டிருந்தது.

பூம் பூம்.

அந்தக் கொம்பில் இருந்து வந்த சத்தம் சங்கு முழங்குகிறது போல் இருந்தது. அம்மாவை எடுத்துப் போகும் முன் முழங்கிய சங்கு அது. கூட்டத்தில் எப்படியோ அவன் பக்கம் வந்து மிட்டாய்க்கடை பாலகிருஷ்ண கதம் சொன்னார் –

திலீப் பாய். உனக்குப் பணம் தேவைப்படும். நிறையப் பணம் வேண்டியிருக்கும். ஏதொண்ணுக்கும் கவலைப்படாதே. கை கொடுக்க நான் இருக்கேன். போ.

சவ ஊர்வல வண்டியின் முன்னால் ஏறிக் கொண்டபோது ஏனோ மனதுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது அப்போது என்று திலீப்புக்கு நினைவு வந்தது. ஏனோ இல்லை. அது பாலகிருஷ்ண கதம் கொடுத்த வாக்குறுதி குறித்தான மகிழ்ச்சி.

தகனம் முடிந்து அடுத்த நாளே அவனைத் தேடி வந்து, அவன் அஸ்தி பொறுக்கி எடுத்துப் பால் ஊற்றிக் கடலில் கரைக்கப் போயிருந்ததால், அகல்யாவிடம் ஒரு பழுப்பு கவரைக் கொடுத்துச் சென்றிருந்தார் அவர்.

கட்சி நிதியா மாமாஜி?

அவள் அப்பாவியாகக் கேட்க, அவர் சொன்னாராம் –

இல்லே பேடி. நாம நிதி கொடுத்தாத் தான் கட்சிக்குப் பணம் இருக்கும். இது நான் கொடுக்கறது. திலீப் கிட்டே கொடும்மா. புரிஞ்சுப்பான்.

திலீப்புக்கு அந்த ஐயாயிரம் ஏதோ உணர்த்தியது. எதையோ தியாகம் செய்ய வேண்டி இருக்கும் என்று தோன்றியது. அகல்யாவையா? சே, கதம் அப்படிப்பட்ட மனுஷர் இல்லை.

சூனாம்பட்டில் வைதீக காரியங்கள் தொடர்ந்து பத்து நாள் நடத்தி அம்மாவைக் கரையேற்ற வேண்டும் எனத் தீர்மானமாக, அவன் கதம் வீட்டுக்குப் போயிருந்தான். மாடுங்கா அந்தணர்கள் பொறுப்பேற்ற, சாவுக்கு மறுநாள் அது.

திலீப்பைப் பார்த்ததும் அவர் குடும்பமே சூழ்ந்து கொண்டது.

துக்கம் கேட்க அவங்க வீட்டுக்குத் தான் போகணும். அதைத் தவிர வேறே எல்லாம் பேசலாம்.

கதம் தன் மகளிடம் சொன்னதில் அவனுக்கு பரிவு புலப்பட்டது. அந்த மகள் போன வருடம் தான் போதார் காலேஜில் பி.ஏ முடித்தவள். துடிப்பான பெண். இந்திப் படத்தில் தங்கை வேடத்துக்கே அவதாரம் எடுத்திருக்கும் ஒரு நடிகையின் முகச் சாயல் அவளுக்கு உண்டு என்று திலீபுக்குத் தோன்றியது. தூங்கி எழுந்து வந்திருக்கிறாள். அந்த வசீகரத்தோடு எல்லாப் பெண்ணுமே அழகாகத் தெரிவார்கள். ஆனால் இந்தப் பெண்ணோ, ராத்திரி நல்லா தூங்கினாயாம்மா, காப்பி சாப்பிட்டியா, பல் துலக்கிட்டு சாப்பிடு என்று அண்ணா தோரணைகளோடு கண்கள் பனிக்க அழைத்துப் பேச வேண்டியவள்.

அவள் தான் கார்ப்பரேஷன் தேர்தலில் இந்தத் தொகுதியில் போட்டியிட கட்சிக்கு மனுக் கொடுத்திருக்கிறாள் என்று ரகசியத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் தோரணையில் கதம் அறிவித்தார். அவரை ஒரு மாதம் முன்னால் கட்சி ஆபீசில் பார்த்தது நினைவு வந்தது திலீப்புக்கு. அப்போது அவர் சொன்னது –

ஏய், நான் கவுன்சில் எலக்‌ஷன் நிக்கலே. இன்னும் ஒரு வருஷத்துலே அசம்பிளி எலக்‌ஷன் வருதே. நேரே எம்.எல்.ஏ தான். என் வயசுக்கு கார்ப்பரேஷன் ஆபீசுக்குள்ளே குஸ்திச் சண்டை, தள்ளு முள்ளுன்னு தரையிலே கட்டிப் பிடித்து உருண்டு உதச்சு மெனக்கெட முடியாது.

ரொம்பப் பெருந்தன்மையாக அறிவித்தார் கதம் அப்போது. கூடவே சொன்னார்.

உன் பெயர் லிஸ்ட்லே இருக்கு. நம்ம வார்டுக்கு மூணு பேர் உண்டு.. உன்னைத் தவிர, ஸ்கூல் டீச்சர் ரகுநாத் காலே அப்புறம் ஒருத்தர்.

கவுன்சிலர் தேர்தலுக்கு வார்டில் டிக்கெட் கேட்கும் இன்னொருத்தர் யாரென்று அவர் அப்போது ஏன் சொல்லவில்லை என்று திலீப்புக்கு அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் புரிந்தது.

அவன் கேட்காமலேயே இருபதாயிரம் ரூபாய் புது நோட்டாக அவனிடம் கொடுத்து அம்மா சம்பந்தமான செலவுக்கு வைத்துக் கொள்ளச் சொன்னவர் மறக்காமல் சேர்த்துக் கொண்டது –

நீ இதை உடனே திருப்பித் தரணும்னு எதிர்பார்க்கலே. அஞ்சு வருஷம், பத்து வருஷம் ஆனாலும் சரிதான். நான் காத்திருக்கேன். முடியலேன்னாலும் பரவாயில்லே. உன் கிட்டே என் பணம் ஜாக்கிரதையா இருக்கட்டும். போதும்.

அவருக்கு நன்றி சொல்லிக் காலில் விழுந்து எழுந்தான் திலீப் அப்போது.

ஒரே ஒரு உதவி செய்யணும் திலீப்.

அவர் கருப்பாக இன்ஸ்டண்ட் காப்பிப்பொடி அடர்ந்திருந்த காபி டம்ளரை அவனிடம் கொடுத்தபடி கிசுகிசுப்பான குரலில் சொன்னார். அறைக்கு வெளியே அவருடைய மகள் நின்று கொண்டிருந்ததை திலீப் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

திலீப், நீ நல்லா படிச்சவன். கவர்மெண்ட் வேலைக்கு போறே.

இல்லே சார். இது கேரளத்துலே, கவர்மெண்ட் நிதியோடு நடக்கற வேலை.

ஏதோ ஒண்ணு. நாளைக்கே அந்த இடத்தை கவர்மெண்ட் எடுத்துக்கிட்டா நீ மந்த்ராலயா உத்தியோகஸ்தன். அங்கே செக்ரெட்டேரியட்டா? ஏதோ ஒண்ணு.

சரி பாய் சாப். அப்படி இருக்கட்டும்.

உனக்கு இது பெரிய விஷயமே இல்லை. இந்த கவுன்சிலர் பதவி இல்லேன்னா உனக்கு உலகத்திலே பிழைக்க ஆயிரம் வழி உண்டு. நம்ம பாப்பா ஒரு டெர்ம் கவுன்சிலரா இருக்க ஆசைப்படறா. அப்புறம் கல்யாணம் கட்டிக் கொடுத்திடுவேன். எங்கேயோ கண் காணாத தூரத்துக்கு போயிடுவா.

இப்போ நான் என்ன பண்ணனும் கதம் பாய்சாப்?

உனக்குத் தான் கட்சியிலே சீட் கிடைக்கும்னு பேச்சு. நீ வேண்டாம்னு சொன்னா.

அவர் நிறுத்த, சட்டென்று சொன்னான் திலீப் –

என் தங்கச்சிக்கு இது கூட செய்ய மாட்டேனா என்ன.

கதம் பெற்ற மகள் வெளியே இருந்து வேகமாக உள்ளே வந்து அவன் கால் தொட்டு வணங்கி, ஆசிர்வதியுங்கள் அண்ணா என்றாள் பதவிசாக.

அடுத்த பத்து நிமிஷத்தில் அந்தப் பெண்ணே டைப் செய்து கொடுக்க, போட்டியிடக் கொடுத்த மனுவை விலக்கிக் கொண்டதாக திலீப் கட்சிக்கு அறிவிக்கும் கடிதத்தில் கையெழுத்துப் போட்டு, விடைபெற்றுப் போனான்.

கயிற்றில் ஆடும் பொம்மலாட்ட பொம்மை. அப்போது தான் அவன் மனதில் அந்தப் படிமம் வந்து படிந்தது.

வழக்கு முத்தச்சி ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல்.

ஆலப்புழ – அம்பலப்புழ டவுண்பஸ் படிக்கட்டில் பல்லி போல தொங்கிக் கொண்டு நின்ற க்ளீனர் பையன் சத்தமாக அறிவித்துச் சிரித்தான்.

பஸ் இங்கே ஒரு அஞ்சு மினிட் நிக்கும். தோச, பரிப்பு வட, சாயா, மலையாளத்திலே தெறி பறைய, தமிழ்லே கெட்ட வார்த்தை சொல்லித் திட்ட வசதி எல்லாம் உண்டு மான்ய மகா ஜனங்களே. வழக்கு முத்தச்சிக்கு வேறெங்கும் கிளைகள் இல்லை.

அவன் அறிவிக்க, திலீப் அதிசயமாகப் பார்த்தான். மற்ற பயணிகள் குலுங்கிச் சிரித்தபடி சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது போல கடைக்கு ஏக காலத்தில் நடந்து பரிப்பு வடையும் சாயாவும் உடனே விளம்பித் தரும்படி கோரினார்கள். கடைக்குப் பின்னால் தொலைவில் ஆங்காங்கே செடிகளுக்கும் புதர்களுக்கும் இடையில் குத்தி இருந்து சிறுநீர் கழிக்கும் வாடை இங்கே முகத்தில் குத்தத் தொடங்கி இருந்தது.

மிஞ்சிப் போனால் பத்து நிமிஷமோ, பதினைந்து நிமிஷமோ பிடிக்கும் இந்தப் பயணத்தை அரைமணி நேரமாக்கிய மகானுபாவன் யார் என்று திலீப்புக்குத் தெரியவில்லை.
உலகத்தோடு ஒட்டி செயல்பட, திலீப்பும் ஒரு கயிற்றைப் பற்றி. பற்றி? ஓரமாக உட்கார்ந்து மூத்திரம் போக வேண்டும். அவன் அவசரமாக இறங்கினான்.

சாப்பாட்டுக்கடைவாசலில் கால் நீட்டி இருந்த முத்தச்சி அவனைப் பார்த்ததும் தள்ளாடி எழுந்து அவனைக் கும்பிட்டாள்.

திருமேனி எனக்கு உடனே சாவு வர ஆசீர்வாதம் பண்ணு. ஜீவிதம் மதியாயி.

திலீப் சொன்னான் – அதது அதது நடக்கற நேரத்தில் நடக்கும். நான் திருமேனி இல்லே பாட்டி. பம்பாய் கி சோக்ரா. சின்னப் பையன்.

அவன் சட்டைப் பையில் இருந்து பர்ஸை எடுத்தான்.

இது திட்ட இல்லே, பாட்டித் தள்ளை. வாழ்த்த. நுங்கம்பாக்கம் நீலகண்டய்யர் சம்சாரம் கற்பகம்மாள் இன்னும் இருக்கபட்ட காலம் சௌக்கியமாக கழிந்து தூக்கத்திலேயே சொர்க்கம் போய்ச் சேரணும். தூக்கம்னா மலையாளத்திலே வேறே தானே. அது வேணாம். உறக்கத்திலேயே. உறங்கியே மெல்ல போகட்டும்.

கிழவி திருதிருவென்று விழித்தாள். பிரியமாகக் காசு கொடுத்து ஒருத்தரை வாழ்த்தச் சொன்னது அவள் ஆயுசிலேயே இதுதான் முதல் முறை.

வாய் கோணி, கண் நிலைக்க அவள் வெற்றுவெளியில் கைகளை நீட்டிப் பரத்தினாள். சுழலில் அகப்பட்டு வெள்ளப் பெருக்கத்தில் அடித்துப் போகப்படும் போது சின்னச் செடியையோ மிதக்கும் மரக் கட்டையையோ பற்றியபடி நீந்திக் கரை சேர்ந்து உயிர் பிழைக்கச் செய்யும் கடைசி முயற்சி போல அவள் வார்த்தைகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாள். இதுவரை கற்றது எல்லாம், பேசியது எல்லாம், சபித்தது எல்லாம் பிரயோஜனப் படாதவை என்று ஆக, இன்னொரு தடவை முதலில் இருந்து தொடங்கி, புதிய ஒரு மொழியில் எழுத்தெண்ணிப் படிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பவளாக அவள் தெரிந்தாள். நீட்டிய கைகள் நீட்டியபடி இருக்க அவள் மெல்ல எழுந்தாள். ஓவென்று அழுதபடி திலீப்பின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள் –

நாயனே, எனக்குத் தெரியாது. யாரையும் வாழ்த்த எனக்குத் தெரியாது.

சொல்லியபடி அவன் கையில் அவனிடமிருந்து வாங்கிய ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து விட்டு அவள் தள்ளாடித் தள்ளாடி நடந்து போய்விட்டாள். பஸ் திரும்பக் கிளம்பும் போது யாருமே எதுவுமே பேசவில்லை.

கிழவியைச் செயலில்லாமல் நான் ஆக்கி விட்டேனா? புதுசாகக் கவலைப் பட ஆரம்பித்தான் திலீப். எதிர்பார்க்க, கரிசனம் காட்ட, பயம் விலக எவ்வளவோ இருக்க, இந்த வயசான பெண்பிள்ளை எங்கே இதற்கு நடுவே வந்தாள். அவளுக்கு ஏதும் கயிறுகள் இல்லை. அவள் நினைத்தபடி நினைத்த இடத்தில் நினைத்த நேரம் கோலூன்றி நடுங்கும் கால்களை ஊன்றி ஆட முயலலாம். திட்டாமலேயே உயிர் வாழ முடியாதா என்ன? வாழ்த்தாமல் இத்தனை வருடம் வாழ்ந்தவளுக்கு அது என்ன கஷ்டம்? ஆனால் வருமானத்துக்கு என்ன செய்வாள்? திலீப் அவளை மறுபடி சந்திக்கும்போது ஐந்து ரூபாய் கொடுப்பான். அவனால் முடிந்தது அதுதான்.

என்னால் முடிஞ்சது இதுதான். இந்த சம்பளம் தான் திலீப்.

பிஸ்கட் சாஸ்திரி நேற்றைக்கு அவனிடம் சொன்னார். இன்னும் இருநூறு ரூபாய் சம்பளம் உயர்த்தித் தர முடியுமா என்று அவர் சந்தோஷமும் சாந்தமுமாக இருந்த நேரத்தில் விசாரித்தான் திலீப்.

உங்க பெரியம்மா இப்போதைக்கு வர மாட்டா. டாக்டரேட் வாங்கிட்டா. மற்ற நாட்டு பல்கலைக் கழகத்திலே எல்லாம் பேசக் கூப்பிடறா. பிரிட்டன் முடிச்சு பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, அப்புறம் நடாஷா மூலமா சோவியத் யூனியன் பிரயாணம். அப்படி மெகா பெரிய சுற்றுப் பயணத் திட்டம். அவா வர வரைக்கும் இங்கே உனக்கும் வேலை இல்லே. எனக்கும் கிடையாது. சியாமளா வந்து கவர்மெண்ட் நிதி கையிலே கிடைக்க இன்னும் குறைஞ்சது மூணு மாசமாவது ஆகும். அதுவரை தண்டச் சம்பளம் தான் நமக்கு. எப்படி ஏத்தித் தர?

பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கி வழக்கு முத்தச்சியிடம் காசு கொடுத்து பிஸ்கட்டைப் பிய்த்தெறியச் சொல்லலாமா என்று ஒரு நினைப்பு.
பிழைத்துப் போகட்டும். திலீப் படிப்புக்கு இந்த வேலை கிடைத்ததே ஆச்சரியம். பிஸ்கட் சாஸ்திரி அவனை இரைந்து பேசி எடுத்தெறிந்து இதுவரை வேலை வாங்கியதில்லை. ஆனால் நக்கலாக ஒரு சிரிப்பு அவரிடம் உண்டு. ட்ரங்குப் பெட்டிக்குள் ஷார்ட் ஹேண்ட் லோயர், டைப் ரைட்டிங் ஹையர், எஸ் எஸ் எல் சி சர்ட்டிபிகேட்டுகளுடனும், உள்ளூர் ஹெட்மாஸ்டர் கொடுத்த ரென் அண்ட் மார்ட்டின் இலக்கணப் புத்தகத்தை விட்டு இம்மியும் வழுவாத இங்கிலீஷில் நன்னடத்தை சர்ட்டிபிகேட்டுடனும் மதராஸ் செண்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் ரயிலேறி, வடக்கே தில்லி, கிழக்கே கல்கத்தா, மேற்கே பம்பாய் என வேலை தேடிப் போய் வெற்றி கண்டு நிலைத்தவர்களின் தேகத்தில் ஊறி வரும் அந்தண எள்ளல் அதுவென்று திலீப்புக்குத் தெரியும். அத்தனை படித்த அவன் அப்பாவும் பெரியப்பாவும் கூட அந்த மனநிலையில் ஊறியவர்கள் என அவன் அறிவான்.

தியேட்டர் வாசலில் பஸ்ஸை நட்ட நடு ரோடில் நிறுத்தி, சகாவே அடிச்சுப் பொளி என்று பஸ் டிரைவரும் க்ளீனர் பையனும், விசில் ஊதாமல் காத்திருந்த கண்டக்டரும் திலீப்பை உற்சாகப்படுத்தி இறக்கி விட்டு பஸ் நகர்த்திப் போனார்கள். இந்த எட்டு மாசப் பழக்கத்தில் அவன் கிட்டத்தட்ட நூறு மலையாளி இளைஞர்களுக்கு நல்ல சிநேகிதனாகி விட்டான். கோவில் போகிற வழியில் ஒரு வினாடி புன்சிரித்துப் போகிற தலை குளித்த, உதடு பெருத்த மலையாளி தேவதைகளும் அதில் உண்டு. இன்னும் ஒரு வருஷம் எல்லோர் புண்ணியத்திலும் இங்கேயே குப்பை கொட்டினால் அவனுக்காகவே பஸ் விடுவார்கள். அந்த சுந்தரிகள் ஏட்டா என்று விளித்துக் கைகோர்த்து வருவார்கள்.

அடி செருப்பாலே.

மனதில் அகல்யா மிரட்ட துள்ளிக் குதித்து நடந்தான் திலீப். தியேட்டர் வாசலில் வைத்திருந்த புகைப்பட போஸ்டரைப் பார்த்து திகைத்துப் போய் நின்று விட்டான் அவன்.

இந்திப் படம் தான். நேற்று பத்திரிகையில் சிறப்பு காலைக் காட்சி என்று போட்டு விளம்பரம் செய்த சினிமா இல்லை. படப் பெட்டி வராததால் வேறே ஒண்ணு.
பம்பாய் கிராண்ட் ட்ரங்க் ரோடில் அவன் மாட்னி பார்த்துப் பாதியில் எழுந்து வந்த சினிமா அது.

மனதில் ஃப்ரேம் ஃப்ரேமாகப் படிந்து போயிருக்கிற படம். ஆனாலும் பார்த்தாக வேண்டும் இப்போது. அவனைக் கட்டி நிறுத்திய கயிறை வலித்து இழுத்து யாரோ ஆட்டுகிறார்கள்.

டிக்கெட் எடுத்து உள்ளே போகிறான். தியேட்டர் இருட்டில் நியூஸ் ரீல் ஓடும் சத்தம். இது கிராண்ட் ரோடா, அம்பலப்புழையா?

திலீப் எதிர்பார்த்து இருக்க, சற்றும் பிசகாமல், ஊஊஊ என்று காண்டாமிருகம் போலவோ, நிலக்கரி பற்ற வைத்து ஓட்டும் ரயில் இஞ்சின் போலவோ ஊளையிடும் தீக்குச்சி அழகிக் கதாநாயகியைப் பின்னால் இருந்து அணைக்க அடி மேல் அடி வைத்து நெருங்கி வருகிறான் கதாநாயகன். அழகான முன்பாரம் கொண்ட பெண். அடுத்து என்ன ஆகும் என்று திலீப் அறிவான்.

வேகம் கொண்டு கடகடத்துச் சுழலும் கூரை மின்விசிறிகள் வெக்கையைக் கூட்டிப் புழுக்கத்தை சர்வ வியாபகமாக நிறுத்தி வைக்கும் நொடி இது. அவை ராட்சசத்தனமாகச் சுழல்கின்றன இப்போது. திலீப்புக்கு இதுவும் தெரியும்- குளோசப்பில் உதட்டைச் சுழித்து அழகு காட்டும் கதாநாயகி, குச்சியில் செருகிய ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டபடி கண்ணடிப்பாள். கண்ணடிக்கிறாள். கதாநாயகன் குரங்கு போலக் குதித்து யாஹு என்று சத்தம் போட்டு வரப் போகிறான். இதோ, அவன் குதித்து வந்து, கதாநாயகியைத் துரத்திப் பிடித்து அவளைத் தூக்குவான். தூக்குகிறான். வரப் போகும் கணங்கள் தெரிந்தால் உற்சாகமின்மை தான் ஏற்படும். திலீப் வெளியே போய் உலகுக்குச் சொல்வான்.

அரங்கத்தில் உள்ளே வரும் வழி ஓரமாக, ஒளிக் கற்றையைக் கசிய விட்டுக் கொண்டு ஒரு கதவு திறக்கும் இனி. கம்பளிச் சால்வையும், சரிகை மாலையும், புகையும் ஊதுபத்தியும் ஒரு தட்டில் சுமந்து ஒரு முதிய முகம்மதியர். அவர் இடுப்பில் இருந்து இறங்கி வழியும் பைஜாமாவும், மேலே இறுக்கமான கமீஸும் அதற்குச் சுற்றி மேலே அரைகுறையாக நிற்கும் கை இல்லாத கம்பளிக் கோட்டுமாக உள்ளே நுழைவார். நேரே நடந்து இடது பக்கம் கதவு திறந்து அவர் வெளியேறுவார். திலீப் எதிர்பார்த்து இருந்தான். அதொன்றும் நடக்கவில்லை. எதுவும் அப்படி நடக்கவில்லை. வாழ்க்கையில் சுவாரசியம் அழிந்து போய்விடவில்லை. தேவனுக்கு ஸ்தோத்ரம் சொல்ல அவனுக்குத் தோன்றியது.

ஆனாலும், அதெல்லாம் எந்த நேரமும் நடக்கக் கூடும் என எதிர்பார்த்து எப்போதெனத் தெரியாத நிச்சயமின்மை சூழ இருப்பது மூச்சு முட்ட வைத்தது.

இது பம்பாய் இல்லை. நீ அன்றைக்கு அங்கே போயிருந்தவன் இல்லை. இங்கே காட்சியும் ஒலியும் சூழலும் அன்று அனுபவப்பட்டது இல்லை. காலம் திரும்பித் திரும்பி வந்து ஒரே புள்ளியில் குவியம் கொள்ளும் என்று எதிர்பார்க்காதே.

யாரோ கயிற்றை இயக்கி, திலீப்பை நிமிர்த்தி சிறு காலடிகளாக வைத்து தியேட்டருக்கு வெளியே நடக்கச் செய்கிறார்கள்.

கால்கள் நடாஷா தங்கியிருக்கும் ஹோட்டல் படி ஏறச் சொல்கின்றன. மழை பெய்து சகதி நிறையாத, சுத்தமான பளிங்குப் படிகள் உள்ளே இட்டுச் செல்லும் விசாலமான கட்டிடம் அது.

ரிசப்ஷனில் இருப்பவர் எந்த விஷமப் பார்வையும் இன்றி கோயிலுக்கோ, குரிசுப் பள்ளிக்கோ போயிருந்து வெளிவரும் நொடியில் மனதை நிறைக்கும் அதே புனிதமான உணர்வுகள் மேலெழ அவனைப் பார்த்துச் சொல்கிறார் –

மதாம்மா உள்ளே தான் இருக்காங்க. உறக்கம் போல. காலிங் பெல் அடியுங்க.

அடித்தான். ஒரு முழு நிமிடம் ஏதும் ஆகவில்லை.

அவள் உறங்குகிறாள். அவள் மயக்கம் போட்டு விழுந்திருக்கிறாள். அவள் உயிர் போய் உடலாகக் கட்டிலில் சரிந்து கிடக்கிறாள். அவள் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கி வைத்துச் சுட்டுக் கொண்டு தரையில் ரத்த வெள்ளத்தில். வேண்டாம். மனதைக் கட்டுக்கடங்காமல் ஆடாது நிறுத்தச் சொன்னான். நூலில் ஆடும் பொம்மைக்கு மனம் ஆடினால் என்ன ஆகும்? அது இற்று வீழ்ந்து இறுதிப் படும்.

வேண்டாம்.

இன்னொரு முறை காலிங் பெல்லை அடித்தான். பத்து வினாடி கடந்து போக, கைகள் கதவை ஓசையெழத் தட்டப் பரபரத்தன.

நடாஷா.
மெல்லக் கூப்பிட்டான். திரும்பவும் சத்தமாக நடாஷா என்றபடி கதவில் இடிக்க முற்பட்டபோது கதவு திறந்தது.

சுத்தமான உடுப்புகளை உடுத்து வசீகரமாகத் தலை சீவிக் கொண்டையும் இட்டிருந்தாள் நடாஷா. முழங்கால் வரை தழைந்த சிவப்பு ஸ்கர்ட். மேற்தோல் நிறத்தில், தொடை வரை உயர்ந்த மெல்லிய காலுறைகளை இட்டிருக்கிறாள் அவள். தழைத்துத் தைத்த கறுத்த மேலுடுப்பை மீறிச் செழித்து அடர்ந்து நின்ற மார்பிடத்தைப் பார்க்கவொண்ணாமல் தலை தாழ்த்தினான் திலீப்.

ஊர் சுத்திட்டிருக்கியா?

அவன் முகவாயை நிமிர்த்தி, புன்சிரிப்போடு கேட்டாள் நடாஷா.

நிதானமான, படபடக்காத அழகிய விழிகள் அவளுக்கு. எதையும் எதிர்கொள்ளும் பார்வை அவளுடையது. விண்கலத்தில் உலகைச் சுற்றி வரும் தீரமான சோவியத் பெண்கள் இந்த நிதானத்தோடு தான் செயல்படுவார்கள். நடாஷாவும் வாலண்டினா தெரஷ்கோவா போல விண்ணில் வலம் வருவாள். திலீப் அண்ணாந்து பார்த்திருக்க சந்திரனில் அரிவாள் சுத்தியலோடு, செங்கொடி பிடித்து, லெனின் நாமம் சொல்லியபடி அடியெடுத்து வைப்பாள்.

அவனை உள்ளே கூப்பிட்டு உட்காரச் சொல்லி விட்டுக் கதவுகளை ஒலியில்லாமல் அடைத்தாள் நடாஷா.

நாற்காலியில் விஸ்கி போத்தல் இருந்ததால் அவன் ஒரு வினாடி தயங்கி கட்டிலில் உட்கார்ந்தான். அவன் அருகே தோள் தொடும் நெருக்கத்தில் இருந்தபடி அவள் அவன் கைகளைப் பற்றிச் சொன்னாள்-

செர்யோஷா. என் பாய் ப்ரண்ட். விட்டுட்டுப் போயிட்டான் ராஸ்கல்.

அதான் ஏற்கனவே சொன்னியே. நினைவில்லையா? அன்னிக்கு லைப்ரரியிலேருந்து வெளியே வந்த போது.

திலீப் சுவாதீனமாக விஸ்கி பாட்டிலில் இருந்து அவள் எச்சில் படுத்திய, கொஞ்சம் திரவம் மிச்சமிருந்த கிளாஸில் மது ஒழித்து ஒரே மடக்கில் விழுங்கினான்.

போதும் உனக்கு இது வேணாம். பகல் நேரம் வேறே.

நடாஷா தடுத்தாள். அவன் மாட்டேன் எனத் தலையாட்டினான்.

சொன்னாக் கேளு.

அவள் சொல்லச் சொல்ல பிடிவாதத்தோடு கை நீட்டி மறுபடி பாட்டிலை எடுத்தான் அவன். விஷமம் செய்யும் குழந்தை போல இன்னும் ஒரு மிடறு கிளாஸில் ஒழித்து விழுங்கினான். நடாஷாவைப் புன்சிரிப்போடு பார்த்தபடி காலி கிளாஸை அவளிடம் கொடுத்தான். கட்டிலேயே அதை வைத்தாள் அவள்.

அவள் யட்சி. அப்சரஸ் ஆளி என லாவணி ஆடும் தேவ கன்யகை. மாட்னி ஷோ சினிமாக் கதாநாயகியை விட அழகானவள். தெரஷ்கோவா போல துணிச்சலானவள். அத்துணிச்சலின் அண்மை அவனுக்கு வேண்டியிருக்கிறது.

செர்யோஷா போய்ட்டான்

அவள் திரும்பச் சொல்ல அவன் காலிக் குப்பியைப் படுக்கையில் இருந்து எடுத்து நாற்காலியில் வைத்தான். சட்டென்று இருகை நீட்டி அவளை முடிந்தவரை தழுவக் குனிந்து மாணப் பெரிய முலைகளுக்கு நடுவே காமம் மிகுந்தெழ முத்தமிட்டான். கட்டிலில் அவளைக் கால் பரத்திச் சாய்க்க முயன்று தோற்று மறு திசையில் மல்லாந்து விழுந்தான்.

நாயே.

அவள் எழுந்து திலீபைப் பேயறை அறைந்தாள். இடுப்பைப் பிடித்துத் தூக்கிச் சுற்றி வெறுந்தரையில் தொப்பென்று போட்டாள்.

என் பாய் பிரண்ட் செத்துப் போனான்னு சொல்றேன். உனக்கு என் கிட்டே உடம்பு சுகம் கேக்குதா? நீ மனுஷன் இல்லே. கேடு கெட்ட பன்றி. பன்றியும் நாயும் கலந்து உயிர்க் கொடுத்த இழிந்த பிறவி.

அவன் முதுகிலும் மார்பிலும் காலால் எற்றினாள். திலீப் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வெறி நாயே.

குரல் எழாமல் கூச்சலிட்டு ஒரு நொடி அவன் இடுப்புக்குக் கீழே ஏறி மிதித்து இறங்கினாள் நடாஷா. உயிர் போய்த் திரும்பி வர, அரை மயக்கமானான் அவன்.

கீழே கூட்டி வந்து ஆட்டோ ரிக்‌ஷாவில் அவனை நடாஷா அமர்த்தியதை மூன்றாம் மனிதனுக்கு நடப்பது போல் திலீப் அரை பிரக்ஞையில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

இந்தப் பையனுக்கு உடம்பு சுகமில்லை. பாத்துக் கூட்டிப் போ. இந்தா வண்டி வாடகை. மருந்து ஏதாவது வேணும்னா வாங்கிக் கொடு. தஸ்விதானியா திலீப்.

அவள் அனுப்பி வைக்க, உச்சி வெயில் நேரத்தில் ஆட்டோ அம்பலப்புழைக்கு ஓடியது.

என்ன சகாவே, மதாம்மா கிட்டே விரல் வித்தை காட்டினியா?

ஆட்டோ ஓட்டியபடி திரும்பப் பார்த்துச் சிரிக்கிறவன் திலீப்புக்கு இங்கே கிடைத்த தோழன் தான். சகா, வண்டியை திலீப் ஆபீசில் நிறுத்தினான்.

எங்கே போயிருந்தேள்? நான் ஒரு மணிக்கூறா காத்துண்டிருக்கேன்

ஆபீஸ் வாசலில் கான்வாஸ் பையும், பெட்டியுமாக அகல்யா நின்றிருந்தாள்.

(தொடரும்)

ஔரங்கசீப்

ஔரங்கசீப் நாடகத்தின் நோக்கம் ஔரங்கசீப்பை அற்புதமான குணநலன்கள் கொண்ட, நீதிக்கும் நேர்மைக்கும் உருவகமாக நின்ற கதாநாயகனாகச் சித்தரிப்பது இல்லை.

மத சகிப்புத்தன்மையில் அக்பர் ஒரு முனையில் என்றால், அவருடைய கொள்ளுப் பேரரான அவுரங்கசீப் முற்றிலும் எதிர்முனையில் இருந்தவர். இந்துக்கள் கட்டாயமாகச் செலுத்த வேண்டி இருந்த ஜெசியா வரியை அக்பர் விலக்கினார். ஜெஸியா வரியைத் திரும்ப விதித்தவர் ஔரங்கசீப். அந்த வரிப் பணம் சமூக நலனுக்காகப் பயன்பட வேண்டும் என்று இன்னொரு சட்டம் கொண்டு வந்து அதுவும் போதாமல், நலிந்த முஸ்லீம் குருமார்களின் நலனுக்காக ஜெசியா வரிப்பணம் செலவிடப்பட வேண்டும் என்று அடுத்த மாற்றம் கொண்டு வந்தவர் அவர். இசை போன்ற அழகுணர்ச்சியும் கலாச்சாரப் பின்னணியும் கொண்ட நுண்ணிய ரசனையைப் புறம் தள்ளித் தடை செய்தவரும் அவரே. தன் தந்தை ஷாஜஹானுக்குப் பிரியமானவை என்பதாலேயே இசையையும், அழகும் நேர்த்தியான கட்டுமானமும் கொண்ட கட்டிடங்களை நிர்மாணித்து ரசிக்கும் கட்டிடக் கலையையும் புறந்தள்ளியவர் ஔரங்கசீப். அரசுப் பணத்தில் அழகுணர்ச்சி ஏன் என்ற கருத்தாக்கம் அதன் பின்னொட்டாக வந்திருக்கலாம்.

ஔரங்கசீப் நாடகம் அவர் தம் தந்தையாரான சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹானையும் தமக்கை ஜெஹனாராவையும் சிறை வைத்து, போட்டியாக இருந்த தாரா ஷிகோவையும் மற்ற சகோதரர்களையும் கொன்று, தில்லி முகலாயப் பேரரசின் ஆறாவது பேரரசராக முடி சூட்டிக் கொள்ளும் நேரத்தை* காலமாகக் கொண்டு நிகழ்கிறது. பாபர், ஹுமாயுன், அக்பர், ஜஹாங்கீர், ஷாஜஹான், ஔரங்கசீப் என்று போகும் வரிசை இது.

ஔரங்கசீப்பின் மூத்த சகோதரி ரோஷனாரா அவரைச் சார்ந்து இயங்கியவர். இன்னொரு சகோதரியான ஜஹனாராவோ மற்ற சகோதரனான தாரா ஷிகோவைச் சார்ந்து இயங்கிவர். எல்லோருமே ஷாஹஹானுக்கும் அவர் மிகவும் நேசித்து தாஜ்மஹாலில் வைத்து ஆராதித்த மும்தாஜ்க்கும் பிறந்த குழந்தைகள்.

நல்லவர்கள் X அல்லாதவர்கள் = ஔரங்கசீப், ரோஷனாரா X தாரா, ஜஹானாரா
என்று எளிமையான சமன்பாடு சரித்திரத்தில் இல்லை. இந்த நாடகம் நிகழும் 1658-க்குப் பிறகு, ரோஷனாரா காதலித்தார் என்ற காரணத்துக்காக ஔரங்கசீப் அவளை அரண்மனையில் இருந்து புறத்தாக்க, தாராவுக்குப் பிரியமான சகோதரி ஜஹனாரா ஔரங்கசீப் அணிக்கு மாறி அந்தக்கால அரசியலில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கத் தொடங்குகிறார் என்று போகிறது வரலாறு.

இறக்கும் தறுவாயில் நோயுற்று மூத்துத் தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் புலம்பும் ஷாஜஹான், நாடகம் காட்டும் இறந்த காலம். அவனைச் சிறை வைத்து முகலாயச் சக்கரவர்த்தியாகும் ஔரங்கசீப் நாடகத்தின் தற்காலம். தன் சகோதரன் ஔரங்கசீப்பைக் கொன்று, மத சகிப்புத் தன்மையோடு அக்பர் ஆண்டது போல தான் ஓர் அரசு அமைக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்ட தாரா மனதளவில் வாழ்ந்தது நாடகக் களன் சார்ந்த எதிர்காலத்தில். இந்தக் கால ஒருமையின்மை, ஆளுமை அடிப்படையிலான முரண்கள் காரணமாக எழும் தனிமனித, குடும்ப, சமூக வாழ்க்கை சார்ந்த பிரச்சனைகளையே நாடகம் முன்னெடுத்துப் போகிறது.

* ஔரங்கசீப் தன் சகோதரன் தாரா ஷிகோவை வென்ற சாமு கார் போர்க் காலம் – 1658 CE

நாரத கான சபா, ஆழ்வார்ப்பேட்டை, சென்னை

செப் 15,16,17,18

ஷ்ரத்தா தியேட்டர்ஸ், தியேட்டர் நிஷா

New column: The Wagon Magazine : Talespin September 2016 Era.Murukan

Fast enough to reach, slow enough to preach

Long ago, I was running around and across cemeteries. I was then a young and supposed to be upcoming techno banker, working for a bank at their New Delhi operations, as a back office executive. The said uncertainty about my future sprang up from my job description as a techno banker. A horde of well meaning friends wryly observed it all sounded sinister like binary existentialism.

I told them it is in fact akin to Chinese Metaphysics. Like what a character of a small town newspaper editor in Charles Dickens’ ‘The Pickwick Paper’ observes, you blend the data in Encyclopaedia Britannica on metaphysics with any sensible writing therein about China and there emerges a well written newspaper article on the unusual subject. Two searches on the internet, one for technology and the other for banking would ferret out the necessary information to define my assigned role, playing which to the bits and bytes would take me on a promising career path strewn with elements of rigor, risks, rewards and recommendations.

At the threshold of the information revolution of the nineteen eighties, unwilling to spend a fortune on recruiting thoroughbred technocrats to manage the digital show, regular bankers like me already in service were reoriented by our bank as technologists and rendered useful again. We were trained for a month and a half on programming computers and were declared as those with special skills. I was a techie by compulsion and a banker by profession.

The bank transferred me on a miniscule promotion to Delhi to do whatever that could be done with my newly acquired knowledge, on the newly installed computers. So I, promptly rented a sparsely furnished first floor apartment in Lajpath Nagar area of New Delhi, to anchor myself and get going in the wilderness that is Delhi. My landlord happened to be a retired army major, as more than half of the house owners in Delhi are.

Observing that I come from down south, a few thousand miles away from the capital of the nation and am still a confirmed bachelor, my landlord without losing further time went on to play his self assumed role of my benefactor and mentor with a missionary zeal, to guide me on how I should regementalize my existence to make my productivity optimal, fine tune and groom my behaviour as a bachelor, be a survival instinct driven Delhiite and what not.

Alcohol was a strict no-no for me to consume anywhere in the residential premises and late coming home after 10 PM was an uncivilised act not easily pardoned. Physical well being was a must and I had to keep a check on what I eat in the neighbourhood dabha, the roadside restaurant serving leavened bread, butter chicken, grilled red meat and spicy Madras curry. Anything oily or with enormous unsaturated fat was to be outright shunned according to the major sahib. To economize my monetary outflow, I was also nudged to use to the maximum, the office canteen serving subsidized food, opting for simpleton fare like dhal chawal (rice with lentils) which usually make the standard diet of infants down south.

That drove me to go for my own cooking which would be nothing more than a minimalist breakfast of bread and hot milk. The burnt toast I was skilled enough to make with remarkable consistency was from the Government manufactured and sold Modern Bread. Toasting was done on a Nutan stove manufactured and mass marketed by the Government owned Indian Oil Corporation. Kerosene, the fuel to keep the stove burning was also made available by the same Government undertaking. Not stopping at that, the Government with a motherly care for the citizens especially the teetotaller bachelors from down south, also made it a point to deliver through the state run Mother Diary, pasteurised rich creamy milk through automatic milk vending machines installed at most street corners.

Thus with the retired major and the Government of India taking due parental care of me, it would become my prime duty to abide by their regulations as a token of gratitude. Though I could once in a while forego the regulations of the Government, it would be important I should not drift away from the benevolent control regimen of the retired major. I knew I heavily ran the risk of getting thrown out of the residential premises in that case. Marriage was a pipe dream those days as the elders in the family had much important things to do like attending music concerts, standing at the tail end of serpentine queues to buy a state lottery ticket and being on ‘fasting on snacks’ requesting the blessings of specific deities, perhaps for winning the lottery. You don’t consume rice on these ‘fasting’ days and can contently settle upon a diet of high-on carbohydrate refreshments like idly, dosa and vada, thrice a day!

At office, my role definition again underwent a change. When there was not much work to do at the information front, I was supposed to play the role of a front desk executive as well. Both reckoned together, would require an immense capacity for endurance and a lot of stamina to interact with the customers and the computers. My landlord, the retired major declared in all solemnity that it would be in order for me without losing further time to take a plunge into a daily routine of running, to keep me fit as a Stradivarius fiddle. That indeed set the tone of my morning marathons.

Every morning pat at 5 AM the retired major would keep banging on the doors of my apartment to wake me as well the entire neighbourhood up. Then, I had to take to my heels without fail, in his august company. As we would start running beneath the then newly constructed Defence Colony Flyover at a stone’s throw from our place, for a warm up run, he would pull up and goad me to proceed further, run up to and into Lodhi Gardens and duly return without any respite in between.

Lodhi Gardens are the resting place for a considerable number of Delhi sultanate rulers of the 15th Century and their kith and kin. More than anywhere else in Delhi, they are there in eternal slumber in ornamental tombs. That would explain my running in the land of dead as the day broke in all its splendour.

The Government appeared to have gone a step or a few laps further. In addition to making available to me all Governmental goodness as nutritious bread, tasty milk, subsidised kerosene and best of the breed stove to take care of myself, I also had a sort of Government company during my daily walks. The Deputy Prime Minister of the then predecessor Government who was a humility-personified septuagenarian, used to take a stroll at the same gardens where I was running for good. Being one with plain simple rustic manners, he never failed to impress me with his benign smiles and unassuming demeanour. If not for my landlord or the then ruling Government, it was for the pleasure of smiling back at him and for the occasional exchange of pleasantries, I would not mind running or jogging around all time in the gardens, provided my office approved of that.

As the elderly statesman would take slow strides not necessarily because of age but also due to his presumably making mental notes on how to manoeuvre his next political move, I would be reckoning when I could conclude my run and proceed right away to the dinky south Indian eatery in Lodhi colony. Of course, on Sundays, I made it a point not to cook at home, Major willing or not. At half past seven, that modest eatery would often open to serve hot idly and vada for breakfast along with a small cup of strong filter coffee. Thirty minutes after, the eatery would commence serving upma cooked in a haste and tepid coffee with the second extract of the coffee decoction cajoled out of an already drained coffee filter. A timely entry at the eatery for a sumptuous breakfast would set the tone of my return run homewards as well.

Those cemetery runs made me what I am now – running ever since.

After a stint in the Capital of India that lasted for four years, I was transferred to Mumbai then called Bombay, again with a small promotion to go along with the transfer. From a simple techno banker I had turned into a senior techno banker, though I am still clueless as to what kind of expertise and experience I had accumulated to qualify for the senior tag.

It was my first day in Bombay. The runner in me activated the biological clock sharp at 5 AM at my Matunga residence and I, feeling fresh, sprang up and darted into the Gymkana Club grounds near my place, as it was still dark everywhere with the metro waiting for the day to be born, new.

The vast expanse of the playground was not deserted on the wee hours of the day, as I thought. As my trainer clad feet felt something on the ground, I slowed up my run and then abruptly pulled up utterly shocked as rows of men and women rose from the ground, wriggling out of their blankets, men hastily pulling up their pajamas and women tucking into their waist their sarees and covering their bare chest with their hands. They started shouting at me in a medley of languages that I guess was with choice cuss words as I had intruded into their privacy and slumber. They all used the playground for their respite at night under the open sky and were reluctant to be woken up at the early hours by an itinerant jogger quite new to the city and its ways.

I walked down the path, mentally counting all those underprivileged I could spot in that vast space when I was hit on my forehead by a projectile. It was a kookaburra cricket ball bowled at an appropriate pace to bend in search of me and hit me hard. Benumbed with pain I stood there massaging my temple when a chorus of distant voices demanded I throw the ball back to them immediately and clear off. The neighbourhood cricket team had earnestly started their Sunday morning practice with no knowledge about my interruption, as I came to know a little while later.

A regular Bombayite foe of mine on being told of this aborted attempt to keep fit in Bombay casually observed –
‘in any case you will from tomorrow start running up and down all the foot over bridges and will be meandering your course through crowded rail platforms to catch the 9:17 Dadar Fast VT, 9.48 Brwli slow Chgate, 9:21 Chmbr Fast Dckyrd Rd, 18:03 VT Slow Thane…’

He went on merrily like a control tower admonishing a trainee pilot for flying too close to the airport, expressing strong sentiments about his altitudinal and attitudinal issues before providing navigational guidance. He was a walking suburban railway time table with awareness of all short and long names and in-depth knowledge of how the local train life line of Bombay operates through all the three major routes. He had a point, after all, I understood.

Enlightened thus, I became voluntarily oblivious to the bite by the runner’s bug, developing a thick skin and packed my trainers back in the wooden box, pushed deep into the attic.

Having quit the bank’s services a few years thereafter, I commenced my stint at San Jose, California as a banking project manager for an Information Technology major. This major is not a friendly human being like my erstwhile landlord in Delhi but a corporate who would expect me, anointed as a banking project manager, to know in depth about a thousand and three hundred and eighty seven aspects of retail, corporate, private, commercial and all other types of banking and banks except Blood Bank. Based in California, I and my small team of Japanese professionals had to touch base with a group of Japanese in Tokyo and stay in touch with another two in Yokohama and Kyoto. These groups constituted mostly of pretty young Japanese women who kept uttering ‘moshi, moshi’ – that means, ‘hello, hello’ – and were smiling smartly in both Japanese and in English throughout the daily long-haul and long-drawn video conferences, often more than adequately compensating for their knowledge gap in the spaces of banking as well as technology. I know it all sounds inappropriate to touch base and stay in touch with these charming ladies for official purposes, but, corporate jargons being corporate jargons, we could do nothing about that.

The Japanese are work horses who never tire of working at desk for twenty hours a day or more and through seven days a week. They appeared to view going home at the end of the day a carnal sin and were fully convinced that the very purpose of existence is for working at office till one faints down dead. Appropriately sensitized culturally and imbibing the Japanese work culture, I plunged headlong into work, reducing effectively the time available for all other pursuits in life with my daily exercising routines of running and jogging becoming the major causalities.

It was then I commenced waking to office, a task that would have been earnestly carried out by only two persons in the whole of USA at the turn of the present century. The second individual was one of my Japanese colleagues impressed and influenced sufficiently by me, who joined me in the last mile of my walk, discussing nothing else except the project in progress in terms of application widgets produced, tested, certified and integrated. He sometimes walked all the way from the neighbourhood town of Fremont, where he stayed.

Departing from the USA, I travelled to Europe as the call of duty came from there through an email instructing me to land forthwith in the United Kingdom. To start with, I was having my lodging at Cromwell Road in London, near the Earls’ Court tube station. Like a fish taking to water, on a beautiful English summer morning, I pushed myself into my pair of jeans and canvass shoes, ready to run all the way to Kensington Gardens. My friendly Pakistani inn keeper told me to tread with caution in pre dawn London metropolis, especially while in parks and other public enclosures.

‘While jogging at Kensington Gardens, every now and then, stop, turn around and make sure no one is following you’, he suggested. He explained such caution is necessary to be exercised as these are the times when joggers are waylaid and walkers are mugged even in the mother of all cities.

I abided by his words of caution and on reaching Kensington Gardens, conducted a peculiar routine like the comedian in an Indian mythological film who appears as the side kick of the villainous magician – I ran with gusto a few yards, stopped abruptly, did a ninety degrees smart right turn, cast a hawkish look at both sides, turned another right angle clockwise, looked at the path I have traversed, turned 180 degrees again and resumed running. The calamity extended further, I have to say. An aged baroness looking British lady who could be a wealthy resident of the posh Kensington neighbourhood was taking her little poodle for a walk, on leash. The dog on looking at my gyrations was somewhat terrified and though seemingly house trained, eased itself well ahead of entering the ‘Pets’ Toilet’ area. The lady with the dog with a downcast look of she having committed a heinous offence, walked fast past me, admonishing the dog in whispers.

Last week, when dawn broke in Chennai, I sprang up from my bed and imbibing a mug full of hot and strong filter coffee, I set out on my running routine.

The problems started erupting even as I began searching for my shoe laces beneath the bed. August is one of the months in Chennai when it is sultry even at early morning and the weather becomes unbearably hot during the day. Of course it is so for eleven out of twelve months of the year and Chennaites are perfectly tuned to this, sweating it out nonchalantly while engrossed in all types of pursuits.

So, I changed to my pair of jeans and pulled up the socks. As I had the trainers in place and the laces tied up snug, I was drenched in sweat from head to toe, looking like a Hippopotamus amphibius out of water.

Do I take my mobile phone for my jogging? Being a corporate entity at the one up the bottom rung of the career ladder and with many more steps to go, our customers and clients would always be willing to pounce on me and reduce me to a piece of excreta for some perceived bug in the software or for a week’s delay in making the deliverables as committed. Not to disappoint them, I pushed the mobile phone deep into my trouser packet. My sixth sense warned me that the smart phone may fall down while on the run which would be the best thing to happen in the short run but would definitely be bringing in more problems in its wake, strategically. The phone was then clipped to the waist belt along with the lengthy chord terminating at a pair of tiny interconnected head phones, making me look like a trainee astronaut about to practice his moon walk.

Time to run, my senses signalled. What about my pair of spectacles? Without it will I be able to spot the hindrances big and small on the way? These would be in the form of trenches created by stealthily removed manhole covers, the steep speed breakers to be negotiated like going up and coming down a hill and shallow pits dug out by the electricity, telecom and water supply departments of the Government for maintenance of supply lines or for sheer fun. Overnight rains would convert these dug outs into micro reservoirs perfect for breeding all exotic species of mosquitos. Without the glasses, I would be easily entrapped anywhere down the road. The glasses were duly picked up, worn and securely fastened. And the wallet too got in.

I started in right earnest with my trouser pockets bulging at the seams. I ran wherever the footpath was laid and was available for jogging without any squatter or a parked vehicle blocking my way. Where there was an encroachment on the pavement, I took to the road braving a traffic menacingly building up bi-directionally as speeding buses, water tankers, fish carts and recklessly driven rickety three wheelers painted yellow and two wheelers occupying every inch of the road moved at breakneck speed. I deftly negotiated my way away from the diesel and petrol monsters racing on the bitumen and reached the park.

A huge gathering of people was moving at fox-trot, two in a row and one row closely following the other, looking very much like the official delegation accompanying a minister of state on an official visit from another nation, walking with all respect, dignity and solemnity to place a wreath at the cemetery of a national leader. They were supposed to be the joggers and walkers and the park won’t be accommodating one more. I turned and ran away from the urban crowd back into the concrete jungle.

(The Wagon Magazine – Sep 2016 issue)

New novel : வாழ்ந்து போதீரே அத்தியாயம் 41 இரா.முருகன்

சங்கரன் காரைக் கிளப்பும் போதே கிண்டலும் கேலியுமாக காலேஜ் சூழ்நிலை காருக்குள் அடர்த்தியாகக் கவிந்து விட்டது. தெரிசா பச்சைக் குழந்தை போல சத்தம் போட்டுக் கொண்டு முன் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தாள். மந்தமான வேகத்தில் போய்க் கொண்டிருந்தது கார். அதற்கு மேல் வேகம் கூட்ட சங்கரனுக்கு தைரியமில்லை.

அமைச்சரக் காரியாலயத்தைக் கடந்து ஆளில்லாத குளிர்காலச் சாலையில் வண்டி போய்க் கொண்டிருந்த போது, மஃப்ளரும் கம்பளிக் கோட்டுமாக சைக்கிளில் வந்து குறுக்கே திரும்பிய வயோதிகனைச் சமாளிக்க கொஞ்சம் அவசரமாக ப்ரேக் பிடிக்க வேண்டிப் போனது.

கடவுளே, அந்தக் கிழவர் மேலே இடிச்சிருப்பே. மத்தவங்க மேலே கருணையே இல்லியா? தெரிசா கேட்டாள்.

அதெல்லாம் இடிக்க மாட்டேன். தில்லியிலே கார் ஓடற வீதியிலே தான் எல்லாம் வரும். ஒண்ணொன்ணா நின்னு போனா, நாளைக்குத்தான் போய்ச் சேர முடியும்.

எப்போ கார் ஓட்ட கத்துக்கிட்டே?

ரெண்டு மாசம் முந்தி. நல்லா ஓட்டறேனா?

ஸ்டியரிங்கில் மெல்லத் தாளமிட்டபடி ஆவலோடு கேட்டான் சங்கரன். வெள்ளைக்கார தேசத்தில் பிறந்ததுமே கார் ஓட்ட லைசன்ஸ் வாங்கியிருப்பாள் இந்த சுந்தரிப் பெண்குட்டி. ஆனால் என்ன? இன்றைக்கு பயணி அவள். வழிநடத்தி, ஓட்டிப் போவது சங்கரனுக்கு விதிக்கப் பட்டிருக்கும் காரியம்.

நல்ல ட்ரைவிங்னு சொல்லணுமா? சரி, அப்படியே ஆகட்டும். ஆனா, உன் மற்ற ட்ரைவிங்கை விட இதிலே உன் திறமை கொஞ்சம் கம்மிதான். க்ளட்சை சட்டு சட்டுனு விட்டுடறே. அதான் ஒரு மாதிரி இருக்கு. கியரை மேலே எடுக்கவே மாட்டேங்கறே. ஹேண்ட் ப்ரேக் போட்டே ஓட்டினே, பாத்தேன். தப்பு அதெல்லாம்.

பழகணுமில்லே. ஆமா, அது என்ன மற்ற டிரைவிங்?

நீ கள்ளன்.

இரு கையையும் பின்னால் கொண்டு சென்று தலைமுடியை நெகிழக் கட்டியபடி தெரிசா கள்ளக் குரலில் சொன்னாள். ஒரு வினாடி சுவாசத்தில் படிந்து விலகிய வாசனையை மூச்சு நிறுத்தி அனுபவித்தபடி சங்கரன் இருந்தான்.

இது எத்தனாவது கார் உனக்கு? சங்கரனின் சட்டைப் பைக்குள் ஹேர்பின்னை போட்டபடி விசாரித்தாள் தெரிசா. அவன் அவசரமாக ஸ்டீரிங்கில் இருந்து கை எடுத்து அந்த ஹேர்பின்னை டேஷ்போர்டில் வைத்தான்.

பயமா?

எனக்கென்ன பயம்?

நாளைக்கு மிசிஸ் சங்கரன் துணி துவைக்கும்போது மாட்டிக்குவே இல்லே

அவனுக்கு பதில் வரவில்லை. சமாளித்துக் கொண்டு சொன்னான் –

துணி துவைக்க பீகாரி கிழவி இருக்கா.

தெரிசா வயலெட் நகச்சாயம் பூசிய விரல்களை அழகாக நீட்டி விடர்த்தியபடி சங்கரனின் மனதை இன்னும் கிறுக்காக்கிக் கிறங்க வைத்தாள்.

நான் சந்திக்கணுமே. தெரிசா அடமாகச் சொன்னாள்.

பீகாரிக் கிழவியையா?

அவ தாத்தாவை. ஆளைப் பாரு. மதராஸி அப்சரஸை பார்க்கணும்.

அப்சரஸ் ராஜகுமாரியோட பிறந்த வீடு போயிருக்கா.

அவள் மேலே கேட்காததில் சங்கரனுக்கு ஆசுவாசம். பிறந்த வீடு இங்கே தான் என்று அதிகம் தகவல் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

தனியாவா இருக்கே?

தெரிசா அவனிடம் எதிர்பார்த்த பதிலைக் காணோம்.

தனி என்ன? அக்கம் பக்கத்திலே எல்லாம் நம்ம மனுஷங்க தான்.

அவன் வாயைப் பிடுங்குவதில் அவளுக்கு சந்தோஷம். வந்த காரியம் சங்கரன் முயற்சியால் முடியப் போகிற மகிழ்ச்சி அடித்தளமாக அமைத்த உற்சாகம் அது. மதராஸி அப்சரஸுக்கு உரிமையானதை அபகரிக்கும் குற்ற உணர்ச்சி ஒரு வினாடி மேலெழுந்தாலும், அதெல்லாம் நகரும் மேகப் பொதி போல் கடந்து போகும் என்ற மனநிலை. தப்பு தான். வாழ்க்கை பூரா செய்யப் போவதில்லையே. Is there anything called transient sin? அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

வருத்தப்பட வேண்டாம். மகிழ்ச்சியாக இருக்க விதிக்கப்பட்ட தினம் இது.

அவள் முகத்தில் சற்றே படிந்த வருத்தம் விலக, மறுபடி மலர்ந்த சிரிப்பு. இந்தக் கார் சவாரி முடியாமல் நீண்டு போகட்டும் என்று தெரிசாவின் மனம் ஆசைப்பட்டது.

உனக்கு ரொம்பவே நல்ல பழக்கம் எல்லோரோடயும். அப்படித்தானே? அண்டை அயல்லே எல்லா மொழி பொண்ணுங்களும் இருக்கும். இந்தி, பஞ்சாபி, காஷ்மீரின்னு எல்லா மொழியிலேயும் பிரியமா இருக்கலாம். சரி தானே?

எல்லார் கிட்டேயும் பழக மாட்டேன்.

யார் கிட்டே பின்னே நெருக்கம்?

அழகா, துருதுருன்னு, கண்ணாலே கடிச்சுத் தின்னுட்டு. இறுக்கமான ஸ்கர்ட், இறுக்கமான சிகப்பு ஸ்வெட்டர். ஏய், காதைக் கடிக்காதே. காரும் வேணும் என் காதும் வேணும்

ஓகே ஓகே சார். அவள் விலகி உட்கார்ந்தாள். அடுத்த வினாடியே நெருங்கினாள்.

சாரா? இன்னொரு தடவை கூப்பிட்டா கொன்னுடுவேன் ராட்சசி.

அவள் மடியில் ஓங்கி அடித்து, கார் கொஞ்சம் அலைபாய, ஸ்டீரிங் பிடித்த கைகள் நேரானதைப் பார்த்த தெரிசா, யூ ஆர் க்ரேஸி என்றாள் கூச்சலாக.

இருந்துட்டுப் போறேன்.

திரும்ப கீழே வந்த கைக்கு இடம் கொடுக்காமல் மறுபடி விலகி உட்கார்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

ரொம்ப ஸ்மார்ட்டா இருக்கே ஷங்க்ஸ் . முப்பத்தஞ்சு இருப்பியா?

முப்பத்தெட்டு. ஷங்க்ஸ் நல்லா இருக்கு

யூ ஆர் க்ரேஸி.

நீ ஒரு இருபத்தைஞ்சு இருப்பியா? சங்கரன் நேரே பார்த்தபடி விசாரித்தான்.

இதானே வேணாம்கறது. நான் போன மாசம் முப்பத்தஞ்சு.

சின்னக் குட்டி மாதிரி இருக்கே. அதுவும் இந்த ஸ்கட்ர்லே. அப்படியே இடுப்பைக் கட்டித் தூக்கி மடியிலே போட்டுக்கிட்டு

ஏய் ஒழுங்கா ஓட்டு திருப்பத்திலே இவ்வளவு வேகமா திரும்பக் கூடாது.

பரவாயில்லே. இங்கே எல்லாம் ட்ராபிக்கே கிடையாது.

எதுக்கு அந்த சைக்கிளுக்குப் பின்னாலே இவ்வளவு நிதானமா போகறே?

உனக்கு தெரியாது, அவர் வாத்தியார். அப்புறம் அவருக்கு முந்தி, பாக்கறே இல்லே, முனிசிபாலிடி குப்பை வண்டி போய்ட்டிருக்கு.

வாத்தியார்னா?

சொல்லிக் கொடுக்கறவர். கிளாசிக் ம்யூசிக். பாட்டு வாத்தியார்.

இங்கே ஸ்கூல் டீச்சர் எல்லாம் இப்படித்தான் இருப்பாங்களா?

வேறே எப்படி இருக்கணும்? சூட் போட்டா?

கால் சராய் கூட இல்லாம, வேஷ்டியை தழையத் தழைய உடுத்துப் போறாரே, சைக்கிள் சக்கரத்துலே சிக்காதா?

எதுக்கு சிக்கறது, ஒழுங்கா ஓட்டினா ஒண்ணும் ஆகாது.

சட்டென்று பாட்டு வாத்தியார் ப்ரேக் அடித்துக் காலை ஊன்றி நின்றார். கீயென்று சத்தமிட்டு சங்கரன் கார் அவருடைய சைக்கிள் மட்கார்டில் இடித்து நிற்க பாட்டு வாத்தியார் திரும்பிப் பார்த்தார். மானமே போன மாதிரி சங்கரனுக்கு.

தெரிசா சிரிக்க் ஆரம்பித்து தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். சங்கரனை இந்தக் கோலத்தில் அவளுக்கு இன்னும் பிடித்திருந்தது.

நமஸ்காரம் மினிஸ்ட்ரி மாமா. ஆபீஸ் லீவாக்கம்?

பாட்டு வாத்தியார் காருக்குள் பார்த்து விட்டு சந்தோஷத்தோடு கை கூப்பினார்.

ஹெஸ்ட் வந்திருக்கா போலே ஆத்துக்கு. அதான் லீவா இருக்கும்.

அவரே விளக்கமும் அளித்துக் கொண்டார். விளங்கிய மகிழ்ச்சி முகத்தில் பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிந்தது.

நீ என்னோட கெஸ்ட். சன்னமான குரலில் சங்கரன் விளக்கம் சொன்னான்.

ஹெஸ்ட் தெரசா நட்பாகச் சிரித்தாள். வாத்தியார், கார் ஜன்னல் வழியே அவளுக்கு வணக்கம் என்று கை குவித்தார்.

அப்புறம் என்ன விசேஷம், சொல்லுங்கோ.

சங்கரன் அவரை நலம் விசாரித்தான். ஓட்டிப் போகிற காரை நிறுத்திக் குசலம் விசாரிக்கும் சங்கரனுடைய நல்ல மனசு மனசை நிறைக்க அவனைப் பார்த்து இஸ்லாமிய பாதுஷா பாணியில் சலாம் வைத்தார் வாத்தியார்.

தஞ்சாவூர் தப்ளாம்புதூர் மனுஷனாக ரெண்டு வருஷம் முன்னால் வந்தவரை பாதுஷா அவுரங்சீப் மாதிரி தில்லி விரட்டாமல் ஆதரிக்க சங்கரனும் உதவியிருக்கிறான்.

பாட்டு வாத்தியார் சங்கரனைப் பார்த்துச் சொன்னார் –

அசோசியேஷன்லே எனக்கு ஒரு ஸ்கூட்டர் வாங்கித் தர ஏற்பாடு பண்ணணுமே மாமா. சங்க ஆபீஸ்லே சாயந்திரம் வீணை கிளாஸ். அதுக்கு முந்தி கல்காஜியிலே ஒரு பாட்டு கிளாஸ், கரோல் பாக்கிலே ரெண்டு சிஸ்டர்ஸ் ஒரே ட்யூஷன். முடிச்சு ஜனக்புரியிலே இன்னொண்ணு. ஆர்கேபுரம் ஆபீஸ்லே நாலு பேருக்கு வீணையும் பத்து மாமிக்கு வாய்ப்பாட்டும். என்ன வாய்ப்பாட்டு சிக்‌ஷை போங்கோ. ஒரு மாமாங்கமா அந்த மாமிகள் எல்லாம் சரளி வரிசைதான் பாடிண்டிருக்கா. முன்னேறவே இல்லே. போறதுன்னு அந்த கிளாஸை முடிச்சு ஏறக்கட்டி, தௌலா க்வான்ல வேறே ஒண்ணுன்னு சைக்கிள் விட்டுண்டு போறதுக்குள்ளே போதும் போதும்னு ஆயிடறது.

தெரிசாவைப் பார்த்துக் கொண்டே கோரிக்கை வைத்தார் அவர்.

அவசியம் சொல்றேன் பாட்டு மாமா. என் கிட்டே சொல்லியாச்சு இல்லையோ. கவலையை விட்டுடலாம். நான் கிளம்பறேன். அவசர ஜோலி இருக்கு. உங்களைப் பார்தது ரொம்ப நாளாச்சேன்னு நிறுத்தினேன். ஆத்திலே எல்லாரும் சௌக்யம் தானே?

அவர் வசந்தியிடம் சொல்ல மாட்டார் எதையும் என்று நம்பிக்கை வந்தது சங்கரனுக்கு.

ஆத்துக்கு வந்து வாய்ப்பாட்டு மட்டும் சொல்லிக் கொடுத்தா போறாது. எங்காத்துக் குழந்தைக்கு வீணையும் கத்துக் கொடுங்கறா ஒருத்தர். வீணையைக் கட்டித் தூக்கிண்டு எப்படி சைக்கிள் விடறது? நாரதர் மாதிரி பூணூலோட தோளுக்குக் குறுக்கா மாட்டிண்டு தான் போயாகணும்

அவர் சிரிக்காமல் சொல்ல, சங்கரன் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு கரிசனமான முக பாவத்தைப் புலப்படுத்தினான்.

ஒரு ஸ்கூட்டர் அவருக்கு வாங்கித் தர முடியாமல் என்ன ஆபீஸ் சூபரெண்ட்டண்ட் அவன். செகண்ட் ஹேண்ட் காரே வாங்கித் தரலாம்.

சங்கரன் காரை ஸ்டார்ட் பண்ணும்போது வாத்தியார் அவசரமாகச் சொன்னார் –

எல்லாரும் அவாவா ஆத்துலே பெண்ணை பொண்ணு பார்க்க வரும்போது பாட சரளி வரிசை, ஆதி தாள வர்ணம், லகுவா ஒரு சாஹித்யம், யாராவது என்ன ராகம்னு கேட்டா சொல்ல கொஞ்சம் ராக ஞானம் இது போதும்னு நினைக்கறா. ஷார்ட் கோர்ஸ் மியூசிக் சித்தப்படுத்திட்டேள்னா அசோசியேஷன்லேயே க்ளாஸ் வச்சுடலாம். ஃபீஸ் பத்தி முன்னே பின்னே இருந்தாலும் ஒண்ணுமில்லே.

சங்கரன் சிரித்தபடியே காரை நகர்த்திக் கொண்டு சொன்னான் – மகா மகா உருப்படியான யோசனை ஸ்வாமி. நிச்சயம் நடப்பாக்கிடலாம்

அவரைக் கைகாட்ட விட்டு விட்டு, பேருக்குக் கொஞ்சம் வேகம் எடுத்தது கார். தெரிசா இன்னும் அரை அங்குலம் சங்கரன் பக்கத்தில் நெருங்கி அமர்ந்தாள்.

எந்த ஸ்கூல் வாத்தியார் இவர்?

ஸ்கூல் இல்லே. சௌத் இந்தியன் அசோசியேஷன் வாத்தியார்.

அப்படீன்னா?

மெட்ராஸ் பக்கம் இருந்து என்னை மாதிரி உத்தியோகத்துக்காக டெல்லி வந்தவங்க எல்லாம் சங்கம் வைச்சிருக்காங்க. அங்கே சாயந்திரம் வாய்ப்பாட்டு, வீணை வாசிக்க கத்துக்க வர்ற பசங்களுக்கு இவர் தான் பாடம் எடுப்பார்.

வீணைன்னா?

வீணைன்னா? எப்படிச் சொல்ல? சங்கரன் யோசித்தான்.

வீணைன்னா? மறுபடி கேட்டாள் தெரிசா.

வீணைன்னா முன்னே பின்னே திரண்டு உன்னைப் போல அம்சமா இருக்கும். மடியிலே போட்டுண்டு வாசிக்க ஜோஜோன்னு மனசை அள்ளிண்டு போகும். புரியறதா?

அவன் தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள் தெரிசா. அவன் இணக்கமாகத் தலையைச் சாய்த்தபடி முணுமுணுத்தான் –

இந்த ஹேர் ஆயில் வாசனை எனக்கு அம்பலப்புழையிலே பழகினது இல்லியே

கேரளாவிலே வாங்கினது.

எடீ, நீ ஒரு கொச்சு குட்டியாகவே ஆகிட்டு இருக்கே. செல்லமாகச் சொன்னான்.

எடீன்னா?

எல்லாத்துக்கும் அர்த்தம் கேட்கக் கூடாது. எடீன்னா யூ தேர் டியர்.

குட்டின்னா?

இதானே. குட்டின்னா சின்னப் பொண்ணு. அதிலேயும் முக்கியமா மலையாளப் பொண்ணு.

மலையாளப் பொண்ணுன்னா விசேஷமா?

பின்னே இல்லியா? ஒவ்வொரு ஸ்டேட் பொண்ணுக்கும் ஒவ்வொரு அழகு. பெங்கால்னா கண்ணு. பஞ்சாப்னா நிறம். மகாராஷ்ட்ரம்னா உதடு. ஆந்திரான்னா சிரிப்பு. தமிழ்னா தலைமுடி. மலையாளம்னா?

அவன் பார்வை அவள் மேல் படிந்து விலக சிரித்தபடி அவன் கன்னத்தில் தட்டினாள் தெரிசா. கார் ஊர்வலம் போகிற வேகத்தில் நகர்ந்தபடி இருக்க, பின்னால் இருந்து லாம்பரட்டா ஸ்கூட்டரில் ஓவர்டேக் செய்த பைஜாமாக்காரன் வெற்றிப் பார்வை பார்த்தபடி முன்னே போனான். அவன் கண்கள் தெரிசாவை முரட்டுத் தனமாக இறுக்கி மனசே இல்லாமல் விலகிப் போனதைக் கவனித்தாள்

இந்த ஊர்லே எப்பவும் செக்ஸ் பற்றித் தான் நினைச்சுட்டு இருப்பீங்களா?

எடி மனுஷன் என்ன கோழியா எப்பவும் செக்ஸ் நினைப்போட சுத்த? விளையாட்டாக எகிறினான் சங்கரன்.

எப்பல்லாம் நினைக்கறது இல்லே?

இது என்ன கேள்வி. ரமிக்கற நேரத்துலே தான்.

கமான், ஜோக் அடிக்காதே

ஜோக் இல்லே குட்டி. செக்ஸ் நேரத்தில் அதை நினைக்காம இருந்தா.

இருந்தா?

இன்னும் அதிக நேரம் அப்படியே தாக்குப் பிடிச்சு.

கடவுளே. என் கடவுளே. அவள் தலையில் அடித்தபடி சிரித்தாள்.

முறையிடவில்லை. நீ வரவேண்டாம், நாங்களே பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்று அனுப்பி வைக்கும் பாவம் அது. சங்கரனுக்குத் தெரியும்.

பாரு, இது மேற்கு டில்லி.

காரை தெரு ஓரமாக பார்க் பண்ணிவிட்டுச் சொன்னான் சங்கரன்.

ஸ்கூட்டர்காரன் மாதிரி கவனிச்சுச் சொல்றியே.

இங்கே எல்லாம் நானே இப்போ தான் முதல் தடவையா வர்றேன்.

யாரைப் பார்க்க போய்ட்டிருக்கோம்?

ஜோதிர்மய் மித்ரா மோஷாய்.

ஆபீசரா?

அதுக்கு மேலே.

மினிஸ்டர்?

அதுக்கும் மேலே.

பிரசிடெண்ட் ஓஃப் இந்தியாவா?

இவர் இவரோட கட்சிக்கு பிரசிடெண்ட். எதிர்க் கட்சித் தலைவர். மந்திரியை விட செல்வாக்கு. பார்லிமெண்ட் மெம்பர். வெரி ஆக்டிவ் ஃபார் ஹிஸ் ஏஜ்.

தேங்க்ஸ் ஷங்க்ஸ். என்லைட்டண்ட்.

அறிவொளி பெற்றேன் என்று தலைக்குப் பின் ஒளிவட்டம் சுழல்வதை ஆள்காட்டி விரல் சுழற்றி அபிநயித்தாள் தெரிசா. அந்தக் கரம் பற்றி இழுத்து உள்ளங்கையில் முத்தமிட்டு வா போகலாம் என்று இறங்கினான் சங்கரன்.

நல்ல உயரமும் மூலக் கச்ச வேஷ்டியும் வாயில் புகையும் உறையூர்ச் சுருட்டுமாக இருந்த ஜோதிர்மய் மித்ரா மோஷாயைப் பார்த்ததுமே தெரிசாவுக்குப் பிடித்து விட்டது.

மோஷாய் அவளையும் சங்கரனையும் அன்போடு வரவேற்றார். அவருடைய கார் டிரைவர் உள்ளே இருந்து ஒரு சூட் கேசும் படுக்கையுமாக வர, அவர் பயணம் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று சங்கரனுக்குப் புரிந்தது.

சாரி மோஷாய். நீங்க பயணம் வச்சிருக்கீங்க போல. நான் போய்ட்டு அப்புறம் வரட்டா?

மரியாதை விலகாமல் கேட்டான் சங்கரன்.

நோ ப்ராப்ளம் ஷொங்கர் பாபு. சொல்லுங்க.

வராந்தாவில் இருந்த பிரம்பு நாற்காலிகளில் தெரிசாவையும் சங்கரனையும் உட்காரச் சொல்லித் தானும் அமர்ந்தார் மோஷாய்.

ரயிலுக்கு நேரமாகலியா? சங்கரன் சங்கடத்தோடு கேட்டான்.

இன்னும் ஒண்ணரை மணி நேரம் இருக்கு. போயிடலாம். சொல்லுங்க பாபு மோஷாய்.

இவங்க தெரிசா முசாபர். என் இங்கிலாந்து சிநேகிதி. உறவும் கூட.

சுருக்கமாக சங்கரன் விளக்க அவர் அரைக்கண் மூடிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். பின் தெரிசாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

நல்வரவு தோழி. இந்திய வம்சாவளிப் பெண் இந்தியக் குடிமகளாக நினைப்பது வியப்பானதில்லை. இங்கே இருந்தும் நீங்க பிரிட்டீஷராக இருக்கலாம். அங்கே போயும் மனசாலே இந்தியப் பெண்ணாக இருக்கலாம். வசிப்பிடம் நம்ம சௌகரியத்துக்காக ஏற்படுத்திக் கொள்றது தானே?

தெரிசா ஆமாம் என்று தலையசைத்து அவசரமாக அவரிடம் சொன்னாள் –

நான் இங்கே குடியுரிமை பெற்றதும் மதமும் மாற இருக்கேன். என் மூன்று தலைமுறை முந்திய கொள்ளுப் பாட்டனார் ஜான் கிட்டாவய்யர் இந்து மதத்திலிருந்து மாறி கிறிஸ்துவரானார். அது நூறு வருஷம் முந்தி. நான் திரும்பி வரேன்.

சங்கரன் அவளை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தான். அவனுக்கு இது புதிய செய்தி.

அப்படியா? அது உங்க விருப்பம். நான் சொல்ல ஒண்ணுமில்லை. என் அளவிலே ஒரு கூண்டிலேருந்து இன்னொண்ணுக்கு போகிற மாதிரி அது. ஆனா அது உங்க தனிப்பட்ட விஷயம். குடியுரிமை மாற்றத்துக்கும் மத மாற்றத்துக்கும் உங்களுக்கு சொந்தக் காரணங்கள் இருக்கலாம். அவை பற்றி நான் கேட்க மாட்டேன். உங்க தனி வெளியில் மற்றவர்கள் குறுக்கிடக் கூடாதில்லையா?

அவருக்கு தன் மதமாற்றம் பேச வேண்டிய விஷயமாகத் தோன்றாதது தெரிசாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நாத்திகராக இருப்பாரோ? இருக்கட்டுமே. சிடிசன்ஷிப் கிடைக்க யார் உதவினாலும் தெரிசாவின் நன்றி.

ஷொங்கர் பாபு. உங்களுக்குத் தெரியாதில்லை. நீங்க வெளியுறவு அமைச்சகம் மூலம் உள்துறை அமைச்சகத்துக்கு இந்தப் பெண்மணியோட குடியேற்ற மனுவை அனுப்புங்க. பின்புலச் சோதனை, விசாரணை முடியும் போது எனக்கு நினைவு படுத்துங்க. அது தாமதமானாலும் சொல்லுங்க. நான் பார்த்துக்கறேன். அமெரிக்கா, இங்கிலாந்திலே இருந்து தேன் குடம்னு செல்லமாகச் சொல்லப்படற பெண் ஒற்றர்கள் தில்லியை மையமாக வச்சு செயல்படறாங்கன்னு சொல்லப்படுது. இவர் அப்படி எல்லாம் இருக்க மாட்டார்னு தெரியும்.

தெரிசா இல்லை என்று தலையசைத்து தன் ஃபேம்லி ட்ரீ படத்தை அவருக்கு எடுத்துக் காட்ட, வேணாம் என்று சொல்லி எழுந்தார் மோஷாய்.

நான் பாத்துக்கறேன். கவலைப்பட வேண்டாம்.

நல்ல வார்த்தை சொல்லி விடை கொடுத்தார் ஜோதிர்மய் மித்ரா மோஷாய். சங்கரன் அவருக்கு நன்றி சொல்லித் தெரிசாவோடு புறப்பட்டான்.

நாலடி நடந்து வந்து சட்டென்று திரும்பி நின்றாள் தெரிசா. ஓடிப் போய் மோஷாயின் பாதத்தில் கரம் வைத்துத் தொட்டுத் தன் தலையில் வைத்து வணங்கினாள் அவள்.

ஓ நோ. இதெல்லாம் எதுக்கு. கை கூப்பினா, அல்லது கை கொடுத்தா போதாதா?

அவர் வன்மையாக மறுத்தாலும், அவருக்குள் இருந்த வயதான வங்காளிப் பெரியவர் அவள் தலைதடவி ஆசிர்வதித்தார்.

கூட்ட நெரிசல் மிகுந்த குறுகிய தெருக்களில் சங்கரனின் கார் போய்க் கொண்டிருந்தது. தெரிசா பஷ்மினா சால்வையும், ஜரிகை தைத்த வடக்கத்திய உடுப்புகளும் வாங்க ஆசைப் பட்டதால், தாரியா கஞ்சை ஒட்டிய பழைய தில்லியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான் சங்கரன்.

சாந்த்னிசௌக் பராத்தேவாலி கலி வீதியில் நூறு விதமான பரத்தாக்களையும் கூடக் கழிக்க ஆகாரமான பருப்புக் கூட்டு, காய்கறி வதக்கல், இறைச்சி சுட்டது என்று வியஞ்சனங்களையும் ஆவலடங்காமல் தெரிசா கடை கடையாக நின்று பார்த்து வந்தாள். ஆனாலும் அவள் பரத்தாவோ ரூமாலி ரொட்டியோ சாப்பிட ஆசை காட்டவில்லை. பரத்தா சுட்டடுக்கி விற்கும் கடைகளோடு போட்டி போடாமல் ஓரமாக சின்னத் தடுப்புக்கு உள்ளே மதராஸி கானா என்று பலகை வைத்த இடத்தையே அவள் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

இங்கேயா? இருபத்துநாலு மணி நேரமும் வடையும், உத்தேசமா செய்த சுத்த இந்திக்கார சாம்பாரும் தானே கிடைக்கும்?

சங்கரன் தடுக்க முயன்றாலும் அவள் உள்ளே போயிருந்தாள்.

சூடான சாம்பாரும் சுடச்சுட வடையும் தான் அவன் சொன்ன படிக்கு இருந்தது. ஆனாலும் குளிரும், அருகருகே அமர்ந்து ஆசையோடு முகம் பார்த்தபடி சாப்பிடுவதும் அதை அமிர்தமாக ஆக்கி விட்டது.

கார் கூட்ட நெரிசலில் மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. டமடம் என்று முரசறைகிற சத்தம். எதிர்த் திசையில் இருந்து ஓர் ஊர்வலம் வந்து கொண்டிருந்தது. காரை ஓரமாக நிறுத்தினான் சங்கரன்.

இரண்டு வரிசையாக பெண்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு வரிசையில் நீர் நிரப்பிய குடங்களை இடுப்பில் சுமந்த இளம் பெண்கள். இன்னொன்றில், மத்திய வயசுப் பெண்கள் கையில் தாம்பாளங்களில் தாமரைப் பூவும், இலையும் எடுத்து வரிசை கலையாமல் வந்தார்கள். நடுவே ஆடி அசைந்து ஓர் யானை நடந்து வந்தது.

கேமரா கொண்டு வந்திருக்கலாம்.

தெரிசா அவன் கையை இறுகப் பற்றியபடி சொன்னாள். பரவச நிலையில் பக்கத்தில் நிற்கும் வீட்டுப் பெரியவர்களின் கரம் பிடித்து ஒண்டி நிற்கும் குழந்தை போல இருந்தாள் அவள்.

யானை மேல் மர அம்பாரியில் அமர்ந்து, காவி உடுத்திய வயசர் ஒருத்தர் வந்து கொண்டிருந்தார். கவிழ்ந்து படுத்தது போலவோ, பிரார்த்தனையில் இருப்பது போலவோ குனிந்து, முகபடாத்திலிருந்து வரும் கயிறுகளைப் பிடித்தபடி இருந்தார் அவர்.

யார் என்ன எதற்காக ஊர்வலம் என்று புரியாமல் தெரிசா சங்கரனைப் பார்த்தாள். அவனுக்கும் அவ்வளவாகத் தெரியாத விஷயம் அது.

காரை ஒட்டி நடந்தபடி கண்ணாடியில் காகித விசிறியால் தட்டிய பையனை விரல் சுண்டிக் கண்டித்து, அவனிடம் யானை மேல் யார் என்று சைகையால் விசாரித்தான் சங்கரன். வால்மீகி மகராஜ் என்று ஆடியபடி போனான் பையன்.

ஏதோ இனத்துக்கான குருநாதர்.

சங்கரன் தெரிசாவின் தகவலுக்காகச் சொன்னான்.

யானை அசைந்து அசைந்து பக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்தது.

இனம்னா? அவன் தோளைப் பற்றி இழுத்து விசாரித்தாள் தெரிசா.

ராமாயணம் எழுதினவர் ஜாதியா இருக்கும்.

ராமாயணத்துக்கும் ஜாதிக்கும் என்ன சம்பந்தம்? தெரிசா கேட்டாள்.

தொணதொணக்காதே. அப்புறம் தெருன்னு பார்க்காம முத்தம் கொடுத்துடுவேன்

யானை மேல் இருந்த வால்மீகி குரு அவனைக் கூர்மையாகப் பார்த்து ஓவென்று சிரித்தபடி போனார். தண்ணீர் சுமந்து போன பெண்களும் சிரித்துப் போக, ஓவென்று அடுத்த வரிசைப் பெண்கள் குலவை இட்டார்கள்.

பிடரி முடி சிலிர்த்து அமர்ந்திருந்தாள் தெரிசா. ஆதரவாக அவள் தலையைத் தடவினான் சங்கரன்.

சாப், மயில் தைலம். ராத்திரி முழுக்க சந்தோஷமா இருக்கலாம்.

கார் ஜன்னல் ஓரம் பெரிய இரு கருவிழிகள் சங்கரனைப் பார்த்தன. தோளில் குரங்குக் குட்டியைச் சுமந்திருக்கும் அழகான ஆதிவாசிப் பெண் அவள். தெரிசாவைப் பார்த்து ரொம்ப நாள் பழக்கம் போல் குதூகலமாகக் கையாட்டினாள் அந்தப் பெண்.

மேம்சாப். பாசிமணி மாலை. உங்க கழுத்துக்கு எடுப்பா இருக்கும். வாங்குங்க.

வேணாம் என்றாள் தெரிசா.

மாலை இல்லாமலேயே அங்கே எடுப்பாத்தான் இருக்கு.

சங்கரன் இங்கிலீஷில் சொல்லிக் காரைக் கிளப்பினான்.

சொன்னா கேளுங்க. மயில் தைலம். வாங்குங்க சாப். சந்தோஷமா இருங்க.

குரங்குக் குட்டியும் சேர்ந்து விழிக்க, அந்த அழகிய பெண் தெரிசாவைப் பார்த்தாள்

மேம்சாப், சந்தோஷமா இருங்க.

வீராவாலி, வாங்காட்ட விடேன்

யாரோ அவளைப் பின்னால் இருந்து தள்ளிப் போனார்கள்.

வீராவாலி. வீராவாலி. என்ன ஒரு பெயர். சங்கீதம் போல இனிமையா இருக்கு.

தெரிசா முணுமுணுத்தபடி இருந்தாள்.

வீராவாலி. வீராவாலி.

ஓட்டல் அறையின் ஏர் கண்டிஷன் குளிர்ச்சியில் சங்கரனின் அணைப்புக்குள் ஒடுங்கிப் படுத்திருந்த தெரிசா முனகினாள்.

வீராவாலி. அந்தப் பெயரே உச்சரிக்கக் கிளர்ச்சி தருகிறது. சந்தோஷமாக இருக்கச் சொன்னாள். குளித்து விட்டு சந்தோஷமாக வெளியே போகலாம் என்று சங்கரனை காக்க வைத்தது தெரிசாவின் தவறு தான். குளித்து மணக்க மணக்க, குளிர்ந்து வந்த அவளை அள்ளிக் கொண்டு போய்க் கிடத்திக் கூடவே கிடக்க சங்கரனுக்கு ஒரு ஒற்றை நிமிடம் போதுமாக இருந்தது.

வீராவாலி.

தெரிசாவின் உதடுகளை இறுக்கமாக இதழ் கொண்டு மூடியபடி கிடந்தான் சங்கரன்.

சட்டென்று எழுந்தான். உறை?

தெரிசா புன்னகையோடு அவனைத் தலையணைக்கு இழுத்தாள்.

குளிச்சு இன்னிக்கு ஏழாவது நாள். தேவையில்லை.

அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் சந்தோஷமாக இருந்தது.

வீராவாலி

அவனும் சொன்னான். தெரிசா அவன் உதடுகளை விரல் கொண்டு வருடினாள்.

வீராவாலி.

இவ்வளவு உக்ரமான முத்தத்தை அவன் இதுவரை எதிர்க் கொண்டதில்லை.

(தொடரும்)