About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

புது bio-fiction: தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 8 இரா.முருகன்


ஒரு சின்னக் கோணலும் நெளிவும் இல்லாமல் கிழக்கில் இருந்து மேற்கே விரியும் தெரு வரிசை சவரிராயலு தெருவில் ஆரம்பிக்கிறது. அந்தத் தெருவைச் செங்குத்தாக வெட்டி வடக்கே போக, ரூ பெத்தி கனால், ரூ சாந்த் தெரைசா என்று பிரஞ்சு மணக்கும் பெயர்களோடு இணைத் தெருக்கள்.

ரூ என்றால் தெரு.

தொடர்ந்து, நல்ல தமிழாக நீடாராசப்பையர் தெரு, ரங்கப்பிள்ளை தெரு, தியாகு முதலி தெரு என்று அளந்து ரசமட்டம் வைத்து உறுதி செய்து அடுக்கிய அடுத்தடுத்த தெருக்கள்.

சாயந்திர நேரத்துக் கடல் காற்று சீராக வீசும் தெருக்களை சைக்கிளில் விரசாகக் கடந்து நான் ரங்கப்பிள்ளை தெருவில் நுழைய, டிராபிக் போலிஸ்காரர் அவசரமாக விசில் ஊதி நிறுத்தினார்.

வெளுத்து மெலிந்தவர். ஆறடிக்குக் கொஞ்சம் உயரமானவர். இங்கே வந்த பிரஞ்சு வெள்ளைக்காரர் யாரோ குடியும் குடித்தனமுமாக இருந்து விட்டுப் போயிருக்கிறார். அவருடைய அடுத்த தலைமுறை வாரிசாக இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவர் இவர். அசல் பிரஞ்சும் அவ்வப்போது சுமாரான தமிழும் பேசக் கூடியவர்.

என்ன இருந்து என்ன, படிப்பு போதாமலோ என்னமோ, பஞ்சப்படி, பயணப்படி, யூனிபாரம் அலவன்ஸ் என்று உள்ளூர் உத்தியோகத்தில் தான் இவர் வாழ்க்கை கழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

காக்கி யூனிபாரத்தை அணி செய்யும் போலீஸ் தொப்பியோடு தெருவுக்குக் குறுக்கே நிற்கிற ஒபிசியே, அதாவது ஆபீசர்.

போலீஸ் தொப்பி என்றால் மற்ற இடத்தில் எல்லாம் அப்போது நிலவிய சிவப்புக் கிரீடம் வைத்தது போன தலையலங்காரம் இல்லை. அவசரமாகத் தட்டையாக அடித்து வளைத்துத் தலையில் இடுக்கியது இந்த பிரஞ்சுத் தொப்பி. கம்பீரமே கொஞ்சமும் இல்லாதது.

தொப்பி எப்படி இருந்தால் என்ன? என்னை நிறுத்தி விட்டார்.

என்ன தவறு செய்தேன் மிசியே?

மில்லர் டைனமோ பின் சக்கர டயரில் இழைந்து முன்னால் விளக்கு எரிய வைக்காமல் வந்தேனா? சூரியன் இன்னும் மறையாத மாலை நேரத்தில், எதற்கு அந்த அலங்காரம் எல்லாம்?

சைக்கிளில் லைசென்ஸ் தகடு பொருத்தாமல் வந்தேனா? லைசன்ஸ் எடுத்து சைக்கிள் ஓட்ட, இதென்ன ரெட்டைத் தெரு நடுநாயகமாக விரியும் செம்மண் பூமியா?

அல்லது, பின் சீட்டில் மேகலா நெருங்கி என் கழுத்தில் மூச்சுக் காற்றைப் பூவாகத் தூவியபடி உட்கார்ந்து வர, சைக்கிள் மிதிக்கிறேனா? வெறும் தனியன்.

எதுவுமே இல்லை என்றால் ஒருவழிப் பாதைக்குள் தவறான திசையில் வந்தேனோ?

வெய்ட், இந்தக் கடைசிக் காரணம் கொஞ்சம் எசகேடானது.

தூக்கம் போதவே போதாமல் படுக்கையில் சும்மா புரண்டு கொண்டிருந்து விட்டு எழுந்த யாரோ, அல்லது பின்னால் இறுகித் தக்கை அடைத்தது போன்ற நிலையில் காலைக் கடன் தீர்க்காமல் போன இன்னொருத்தரோ, அல்லது பல் துலக்கியதும் சூடாக ஒரு கப் கஃபேயோ டீயோ கிடைக்காமல் போன மற்றொருத்தரோ, இல்லை இவர்கள் எல்லோருமோ சேர்ந்து உட்கார்ந்து அவ்வப்போது இந்த ஊரில் முடிவு செய்வார்கள் –

‘இன்றிலிருந்து கொசக்கடை தெரு மேற்கில் இருந்து கிழக்கே ’சான்ஸ் யுனீக்’, அதாவது ஒருவழிப் பாதை என்று ஏற்படுத்தி முரசறைந்து உடனடியாக அமுலாக்கப்படும்’.

முடிவு எடுக்கும் உரிமை படைத்த எல்லோருக்கும் எல்லாமும் சரியாக இருக்கும் சுப தினத்தில், லூயிபிரகாசம் தெருவின் ’ஒன் வே’ தடை தவிடுபொடியாகி, ’த லே தூ சான்ஸ்’ அதாவது ’ரெண்டு பக்கமும் போய்க்கோ’ ஆகக் கூடும்.

ஊர் முழுக்க இன்று ஒன்வே ஆக்கி விட்டார்களோ என்னமோ. போலீஸ்காரர் மறிக்கிறாரே.

நான் கேள்விகளே பார்வையாக நிற்க, அந்த ஒபிசியே கிழக்கு நோக்கி ரங்கப்புள்ளை தெருவில் சுட்டிக் காட்டினார்.

‘து லா ரூ ரங்கப்பூ…’.

அவர் சாத்வீகமாகத் தொடங்கியது கெட்ட வார்த்தையில் முடிந்த மாதிரி ஒலித்தது.

து லா என்றால்?

ஒபிசியே கையசைவை வைத்து அங்கிருந்து ஏதோ வருகிறது என்று ஊகித்தேன்.

‘கெதாவ’ என்றார் அவர்.

என்னடா இது வம்பாப் போச்சு என்று மனக் குடைச்சலோ குமைச்சலோ ரவுண்டு கட்டி அடித்தது. இனிமேற்கொண்டு தெருவில் இறங்கினால் சைக்கிள் இருக்கோ என்னமோ, இங்கிலீஷ் – ப்ரஞ்சு அகராதி, அதுவும் உச்சரிப்போடு இருப்பது கைவசம் இல்லாமல் கிளம்பக் கூடாது.

திரும்ப அவர் ‘கெதாவ’ என்றபடி அபிநயித்துக் காட்ட முயற்சி செய்ய, தெருக் கோடி வீட்டில் இருந்து கிளம்பி வந்து கொண்டிருந்த சவ ஊர்வலம் கண்ணில் பட்டது.

உயிர் போனது யாராக இருந்தாலும் நேரே சொர்க்கம் தான் கிடைக்கணும் என்று வாழ்த்தினேன். இன்னொரு ப்ரஞ்சு வார்த்தை அவர் புண்ணியத்தில் கற்றேன்.

தொண்டு கிழவர் ஒருவரின் கெதாவ காலில்லாக் கட்டிலில் அமர்க்களமாகக் கொண்டு போகப்பட்டது. ஓரமாக நின்று தொப்பியை எடுத்துக் கையில் பிடித்தபடி மௌனமாக அஞ்சலி செலுத்தினார் அந்த பொலீஸ் ஒபிசியே.

அவர் மட்டுமில்லை, தெருவில் போகிறவர்களும் வருகிறவர்களும் கூட அந்த ஊர்வலம் கடந்து போகும்போது அஞ்சலி செலுத்தத் தவறவில்லை. இந்த ஊரில் கற்றுக் கொள்ள என்னவெல்லாம் உண்டு!

போ என்று என்னை நோக்கி சைகை செய்தார் ஒபிசியே.

நான் வண்டியில் ஸ்டைலாக ஏறும் போது பக்கத்து தியாகு முதலி தெருவில் இருந்து ஏதோ சத்தம். வண்டி வருகிறது. அதன் ஹார்ன் சிக்கி தீனமாக நாய்க்குட்டி போல் ஒலித்தது.

ப்ரேக் பிடிக்காத லாரி ஏதாவது அந்தச் சின்னத் தெருவில் இருந்து தடாலடியாக இங்கே நுழைந்தால் நான் அந்த போலீஸ் ஒபிசியேக்காக தொப்பி போட்டு பின் அதைக் கழட்ட வேண்டி வரும். அல்லது அவர் எனக்காக மௌனம் அனுஷ்டிப்பார்.

என்ன சத்தம் என்று ஒபிசியே புருவம் உயர்த்தி விட்டு தெரு ஓரம் போனார். நானும் ஒதுங்க வாகாக வண்டியைத் திருப்பினேன். பந்தயத்தில் இறங்கின மாதிரி மின்னல் வேகத்தில் ஒரு லாம்ப்ரட்டா ஸ்கூட்டர். அது தியாகு முதலி தெருவில் இருந்து வந்தபடிக்கு என் சைக்கிளின் முன் சக்கரத்தில் மோதியது.

சைக்கிள் சரிந்தாலும், அது தரையைத் தொடும் முன்னர், லாகவமாக ஒரு காலால் உயர்த்தித் தூக்கி நிறுத்தி நிலையாக நின்றேன். இத்தனை வருடம் சைக்கிள் ஓட்டி இந்தப் புத்திசாலித்தனம் கூடக் கைவராமல் எப்படிப் போகும்?

வந்த வேகத்தில் ஸ்கூட்டர் குடை சாய்ந்தது சாய்ந்தது தான். அது மட்டுமில்லாமல், ஸ்கூட்டர் ஓட்டி வந்தவரும் அரக்கப் பறக்க தெரு மண்ணில் விழுந்தார். பூத்தாற்போல் விழுந்ததால் அடி எதுவும் இல்லை என்பதைக் கவனித்தேன். வந்த இடைஞ்சல் லாரியாக மோதாமல், ப்ரேக் பிடிக்காத ஸ்கூட்டரான நிம்மதி.

விழுந்த ஸ்கூட்டரின் த்ராட்டில் எகிறி அய்யோ அய்யோ என்று உச்சத்தில் இரைந்தது. எனக்கு முன்னால் தரையில் சிரம் தாழ்த்தி வணங்கிக் கிடந்தவரைச் சபித்தபடி கைதூக்கி விடும்போது ஆள் யாரென்று பார்த்தேன்.

வல்லூரி சார்.

கல்லூரிக்கு நான் எவ்வளவு புதுசோ அதை விட ஒரு வாரம் புதியவர் வல்லூரி. என்ன, நான் போன மாதம் முதல் புதன்கிழமை மாணவனாகச் சேர்ந்திருக்கிறேன். அதற்கு அடுத்த திங்கள்கிழமை வல்லூரி இங்கிலீஷ் லெக்சரராக வந்து நின்றார்.

ஆந்திராக்காரர். நடுத்தர உசரத்தில், நல்ல புஷ்டியான தேகத்தோடு, செக்கச் சிவந்து வழிந்து பரங்கிக்காய் போல் அவர் உருண்டு வந்து நின்றதுமே வகுப்பில் கைதட்டும் சிரிப்பும் பறந்தது. நான் சேர்ந்து நாலு நாளில் பிசுபிசுத்துப் போன கல்லூரி ராகிங்கின் மிச்ச சொச்சமாக வல்லூரி ராகிங் இது.

விபத்தோடு தொடங்கியது அந்த ராகிங்.

பிசிக்ஸ், கெமிஸ்ட்ரி, கணக்கு, தாவரவியல், விலங்கியல் என்று அவரவருக்கான துறையில் தனித்தனிக் கூட்டமாக வகுப்பெடுத்துக் கடைத்தேற்றப்பட வேண்டியவர்கள் நாங்கள். என்றாலும் எல்லோருக்கும் பெய்யும் மழையான தமிழும் இங்கிலீஷும் மிகச் சிலருக்கு பிரஞ்சும், சேர்ந்தே கற்க வேண்டிய ஏற்பாடு. கம்பைண்ட் க்ளாஸ் என்று பரிபாஷையில் அறியப்படும் சமாசாரம்.

’சேர்ந்து கற்போம்’ தொடங்கிய போது கடைசி வரிசைக் குழுவும் அமைக்கப்பட்டது. வகுப்புகள் தொடங்கிய வாரத்திலேயே கடைசி வரிசைக் குழுவும் தன்னிச்சையாகச் சேர்ந்து விட்டது.

குழுவில் சேர ஒரே தகுதி சராசரிக்குக் கொஞ்சம் பெரிய ஆகிருதி வேண்டும். சிரிக்க வேண்டாத இடத்தில் சிரிப்பது, அவ்வப்போது கூட்டமாக ஹூம்ம்ம் என்று ஒலி எழுப்புவது, வெளியே போகிற யாரிடமோ குசலம் விசாரிப்பது, கண்ணை மூடி அவ்வப்போது தூங்குகிற பாவனையில் ஆடுவது என்று வகுப்பு நடக்கும் போது கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சில குழு நடவடிக்கைகள் உண்டு.

ஜீவகன், ஜெராமென், அந்துவான், சாதிக், ஃப்ரான்ஸுவா ஆகியோர் அடங்கிய அமைப்பு இது.

கூட்டு வகுப்புகளில் கடைசி வரிசை நாற்காலிகளில் மட்டுமே உட்காருவது என்ற கொள்கைப் பிடிப்பு கொண்டிருந்த இந்த மூத்த சகாக்களோடு, கௌரவ உறுப்பினர் பதவி எனக்கும் அளிக்கப் பட்டிருந்தது.

வைஷாலி, மற்றும் இதர பெண் தேவதைகளிடம் சகஜமாகப் பழகும் ஒரே விடலைப் பையன் என்ற வயற்றெரிச்சல் நிரந்தர உறுப்பினர்களுக்கு. என்றாலும், இவன் எந்த விதத்திலாவது உபயோகப்படுவான் என்று நினைத்து அளிக்கப்பட்ட பதவி.

அவர்கள் இஷ்டப்பட்டு இடமும் இருந்தால் அவ்வப்போது நான் பின் வரிசையில் கம்பீரமாக உட்கார உரிமை கிடைத்திருந்தது.

இந்தக் குழுவுக்கு, காலேஜ் பியூன் மாசிலா நம்பகமான தகவலாகக் கொடுத்திருந்தார் –

‘கேரளத்துப் பொண்ணு. லில்லி தாமஸ்னு பேரு. வாத்தியார் வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கு. முதல் வகுப்பு உங்களுக்குத்தான்’.

லில்லி தாமஸ் என்ற அந்த அழகான பெண் மாசிலாவிடம் தான் பிரின்சிபால் அறைக்கு வழி கேட்டிருக்கிறார். படிக்க வந்த புதுமுகம் என்று நினைத்த மாசிலா அவரை ஆபீசுக்கு ஆற்றுப் படுத்த, லில்லி தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்தாராம்.

‘கட்டுமஸ்தா இருக்குதுப்பா. பம்பினோ போலச்சொல்ல அம்சமான புள்ளே’.

கட்டுமஸ்தான என்ற ஆம்பளைத்தனமான சொல்லை மாசிலா மலையாளப் பெண் லெக்சரருக்கு உரித்தாக்கி, கற்பனையைக் கர்லா கட்டை சுழற்ற வைத்தார்.

‘பம்பினோன்னா?’

நான் அவசரக் குடுக்கையாகக் கேட்க, ‘பம்பினோ வேணாமா, சரி, அந்த சினிமா வந்துச்சே, பேரென்ன, செம்மீனு.. அதுலே வர்ற பொம்பளை .. சீலா. அது மாதிரி’.

போதும் என்று நிறுத்தினேன்.

மாசிலாவுக்கு அன்றைக்குக் கிடைத்தது புகையிலைக்கான துட்டு மட்டுமில்லை. கடைசி வரிசைக் குழு உபயமாக கூடுதல் வருமானமும்.

‘தம்பு நாயக்கர் தெருவுக்குளாறே பூந்தா வருமில்லே முசே, அந்த குல்தெ சாக்கிலே, அதாம்பா முடுக்கு சந்து, அங்கே தான் கடை. கதவு மூடறதே இல்லே’பா. நூறு திராம் பிராந்தி, வறுத்த மீன். இது வச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கறேன். ரொம்ப ஆசைப்படக் கூடாது. வரட்டா?’

பெருந்தன்மையாகச் சொன்னபடி மாசிலா கிளம்பினதை மறக்க முடியுமா?

செம்மீன் ஷீலாவை ஐம்பது சதவிகிதம் தள்ளுபடி செய்தாலும் நேரில் பார்க்கக் கணிசமாக மிச்சம் இருக்கும் என்பதால், திங்கள் கிழமை காலை வகுப்பில் லில்லியை எதிர்பார்த்து எங்கள் கோஷ்டி முதல் வரிசைக்கு வந்தது. அங்கே வழக்கமாக உட்காரும் பெண்கள் எல்லாரும் முணுமுணுத்தபடி பின்னால் போனார்கள். அவங்க பெயர்? எதுக்கு? அதான் பின்னாலே போயாச்சே.

கதவு திறக்கும் சத்தம். கழுக்கு முழுக்கென்று படு குஷியாக, பத்மினி மன்னவன் வந்தானடி பாடும் போது அங்கீகரித்து நடக்கும் சிவாஜி போல உள்ளே நடந்து வந்தவருக்கும் செம்மீன் ஷீலாவுக்கும் ஸ்னானப் பிராப்தி கூட இருக்க முடியாது.

இவர் மீசை மழித்த சேப்பங்கிழங்கு. தெலுங்கு சினிமாவில் இடைவேளைக்கு முன் கண்டசாலா குரலில் தத்துவப் பாடல் பாடும் அண்ணன் ரக மனிதர். விட்டலாச்சாரியா படத்தில் அசடான இந்த அண்ணாச்சி, ஜோதிலட்சுமி டான்ஸ் பார்த்து முடிக்கிற போது செம்மறியாடு ஆகும் படி சபிக்கப்படுவதும் உண்டு.

‘கட்டு மஸ்துன்னாரே மாசிலா, சரியாத் தான் சொல்லிருக்காரு’

எல்லோருக்கும் ஏக காலத்தில் தோன்றியதை ஜீவகன் சோக கீதமாக இசைக்க, அவர் வந்த படிக்கே கையை வீசி ஆட்டியபடி சத்தமாகச் சொன்னார் –

‘நமஸ்காரமு பிரண்ட்ஸ். ஐ யாம் வல்லூரி. வல்லூரி வீரேசலிங்கம் பந்துலு’.

கை தட்டியபடி முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த கடைசி வரிசை கோஷ்டி இந்த அறிவிப்பால் கவரப்பட்டு உடனடியாக ஏகப்பட்ட குஷியாகி, ஒரே குரலில் ‘கிழங்கு’ என்று கூவியது. நான் சும்மா வாயசைத்தேன்.

மொழி புரியாத வரவேற்பில் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்த வல்லூரி சிறிய மரப்படிகளில் ஸ்டைலாக ஏறினார். மேலே சிமெண்ட் மேடையில் நின்று வகுப்பெடுக்க தயாரான சந்தோஷமும் பரபரப்பும் முகத்தில் தெரிந்தது.

மூன்றே மூன்று மரப்படி. அவர் மூன்றாவதில் ஏறும்போது படிக்கட்டு மளுக்கென்று உடையும் சத்தம்.

அடுத்த வினாடி, வல்லூரி வகுப்புத் தரையில் தலை குப்புறக் கிடந்தார். முன் வரிசையான பின் வரிசைக் குழு, ராகிங் பற்றி எல்லாம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் பாய்ந்து சென்று அவரைத் தூக்கி நிறுத்தியது.

வல்லூரி தினசரி வகுப்புக்கு வரும்போது இப்படிக் கும்பிட்டு விழுந்து வருவது தான் வாடிக்கை என்பது போல சகஜமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சாமுவெல் டெயிலர் கால்ரிட்ஜின் கவிதையைத் தொடங்கினார். குப்ளா கான் என்றார்.

கிழங்கு என்று ஓயாமல் ஓங்கி ஒலித்த ஆரவாரத்துக்கு நடுவே கால்ரிட்ஜ் டெய்லரோ, குப்ளா கானோ அன்றைக்கு வகுப்புக்குள் வர முடியவில்லை.

‘மகா பொறுக்கிடா நீ. உனக்கு வாய்ச்ச சிநேகமும் டிட்டோ’.

மனதில் தெற்றுப்பல் தேவதை ஒன்று திட்டியது. மேகலா தான்.

அடுத்த நாள் லாபரட்டரியில் ஏதோ மின்சார சர்க்யூட்டை வெகு பத்திரமாக ஏற்படுத்தி அமிலக் கரைசலில் தகடு செருகி வெப்பத்தைக் கணித்துக் கொண்டிருந்தபோது எதிரே கெமிஸ்ட்ரி லாபில் தடால் என்று பெருஞ்சத்தம்.

புரபசரோடு நாங்களும் ஓடிப்போய்ப் பார்க்க, வல்லூரி, கிடந்த கோலத்தில்.

சொந்த ஊர்க்காரர் யாரையோ அங்கே கெமிஸ்ட்ரி டெமான்ஸ்ட்ரேட்டராகப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் வல்லூரி பாய்ந்து உள்ளே போக, லாப் சிப்பந்தி சவரிராயலு பெரிய கண்ணாடிப் பாத்திரத்தில் என்ன கண்றாவிக்காகவோ கொண்டு வந்த துத்தநாகக் கரைசலைத் தட்டி விட்டு விழுந்தாராம்.

சுக்கு நூறாக உடைந்த கண்ணாடிக் குடுவை, தரையில் நீல வெள்ளமாகப் பெருகிய துத்தநாகக் கரைசல், சவரிராயலுவுக்கு உள்காயம் ஏற்பட்டதாக அவருக்கே சந்தேகம் ஏற்பட்டதால் கல்தேசாக் கடையில் நூறு திராம் திரவத்துக்கான செலவு என்று வல்லூரிக்கு செலவு கணக்காம்.

அடுத்த நாள் மாடிப்படி இறங்கும்போது உலக ஆண் வரலாற்றிலே முதல் முறையாக, பேண்ட் தடுக்கி விழுந்து வல்லூரி காலில் சிராய்ப்பு, மோதிக் கொண்ட பிரஞ்ச் மதாமின் மூக்குக் கண்ணாடி தெறித்து விழுந்து உடைய, பழுது பார்த்தல்.

வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் பஸ்ஸில் திரும்பிய வல்லூரி அம்பலத்தடியார் தெருவில் இறங்கும் முன் வண்டி கிளம்ப, தெருவில் பூ விற்றுக் கொண்டிருந்த பெண் மேல் மோதி விழுதல். பூ நாசம். பூவைக்குக் கஷ்டம். நஷ்ட ஈடு.

அடுத்த திங்கள் கேண்டீனீல் இட்லிக்கு பசும்பால் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிடும்போது வல்லூரிக்குப் புரையேறித் தும்ம, தண்ணீர்க் கிளாஸ் தரையில் விழுந்து உடைதல். கேண்டீனுக்குள் எண்ட்ரி கொடுத்த பேராசிரியை தமிழன்னை காலில் கண்ணாடி குத்திய வகையில் புறங்காலில் இருந்து சில்லு எடுக்க, ஊசி போட செலவு பகிர்தல். இதோடு, வல்லூரி இட்லிக்கு பால் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்ட அராஜகத்துக்கும் அபராதம் விதித்திருக்க வேண்டும்.

வல்லூரியின் பக்கத்து வீட்டுக் காரனான ஃபெலிக்ஸ் ராஜரட்னம் சொன்னபடிக்கு – பிரம்மசாரி கல்லூரி வாத்தியார்கள், பேங்கு கிளார்க்குகள் சேர்ந்து வசிக்கும் குடித்தனத்தில், எலக்ட்ரிக் இஸ்திரிப் பெட்டியை உபயோகிக்க வல்லூரி சுவிட்சைப் போட்டாராம். பக்கத்துச் சுவரில் சாய்ந்து நின்ற பேங்க் கிளார்க் துள்ளி விழ வைத்த மின்சார அதிர்ச்சி. பிளக்கை பிடுங்குகிறேன் பேர்வழி என்று சுவிட்ச் போர்டையே வல்லூரி பிடுங்கி வைக்க, தெருவோடு கரண்ட் போனதாம்.

அப்புறம்.

வேண்டாம். வல்லூரி விபத்துகளை சீராக நடத்தவே பிறப்பிக்கப் பட்ட அபூர்வப் பிறவி.

அங்கே விழுந்து இங்கே விழுந்து இப்போது என் ராலே இருபது இஞ்ச் சைக்கிளுக்குக் குறுக்கேயும் பாய்ந்த புண்ணியம் கட்டிக் கொண்ட வல்லூரி அசட்டுச் சிரிப்போடு எழுந்தார். எழுந்திரு என்று சொல்கிற மாதிரி ஸ்கூட்டர் பக்கம் கையைக் காட்டினார். அதற்கு மட்டும் உசிர் இருந்தால் கெட்ட வார்த்தை சொல்லித் திட்டி விட்டுத் திரும்பப் படுத்திருக்கும்.

இல்லாத பட்சத்தில், டிராபிக் கான்ஸ்டபிள் அந்த லாம்ப்ரட்டாவைத் தூக்கி நிறுத்தி விட்டு வல்லூரியைப் பார்த்துக் கேட்டார் –

‘து யெ ஃபூ’?

வல்லூரி அவசரமாக உய் உய் உய் என்று மூன்று தடவை சொல்ல, அடக்க முடியாமல் சிரித்தபடி தட்டைத் தொப்பியைத் தலையில் இறுக்கிக் கொண்டு போக்குவரத்து பரிபாலனம் செய்யத் திரும்பிப் போனார் ஒபிசியே.

அது என்ன து யெ பூ, அரளிப் பூ, பிச்சிப் பூ மாதிரி ப்ரஞ்சு பூவா? யாருக்குத் தெரியும்?

வல்லூரியைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். காரியமே கண்ணாக இருந்தார் அவர்.

இந்தி சினிமாவில் ஷர்மிளாவை ராஜேஷ் கன்னா சாய்த்துப் பிடித்தபடி டூயட் பாட முனைகிற மாதிரி, ஸ்கூட்டரை எசகு பிசகாகப் பிடித்து உதை விட ஆரம்பித்தார் அவர்.

இன்னும் பத்து செகண்ட் அதைத் தொடர்ந்தால் வண்டியைக் காலில் போட்டுக் கொண்டு விடுவார் என்ற பயத்தில் நான் கெத்தாக ‘து யெ ஃபூ’ சொல்லியபடி ஸ்கூட்டரை என் பங்குக்கு ஓங்கி ஓங்கி உதைத்தேன். அது சிவனே என்று சாந்தமாக நின்றது.

வலமும் இடமுமாக நேரமும் காலமும் திசையும் பிரக்ஞை இல்லாமல் ஆடிக் கொண்டு வந்த ஒரு குடிமகன் என் பக்கத்தில் நின்று என்ன நடக்கிறது என்று கண்கள் கிறங்கப் பார்த்தார். அவர் வாயின் முந்திரிப்பழ வாடையில், அந்தத் தெருவிலிருந்து கடல் காற்றே பின்வாங்கியது.

‘புக்… ஹக் … க்ளக்.. யெவ்வ்.. ப்ள.. கெக்’

நாலு தடவை தப்பாகத் தொடங்கி ஒரு வழியாக விஷயத்துக்கு வந்தார் அவர் –

‘பிளக்கை க்ளீன் பண்ணி யக்.. யெவ்வ். ஸ்டார்ட் ஓவ்வ்வ்’.

தெரு முனையில் தள்ளாடியபடி குந்தி உட்கார்ந்த அவரை மரியாதையோடு பார்த்தேன்.

எனக்கு ஸ்கூட்டர் வசப்படாமல் இருந்த அந்தக் கற்காலத்தில், அதீத தொழில்நுட்பமாகத் தெரிந்தது அந்த அறிவுரை.

என்ன பிளக்கோ? எப்படி கிளீன் பண்ண வேண்டுமோ, ஒன்றும் புரியவில்லை.

‘இங்கே மெக்கானிக் ஷாப் பக்கத்துலே இருக்கா?’

வல்லூரி வாத்தியார், ஷேக்ஸ்பியர் ஜூலியஸ் சீசரை விசாரிக்கிறது போல் என்னைக் கேட்க என்ன பதில் சொல்ல? சாய்சில் விட வேண்டிய கேள்வி ஆச்சே.

பக்கத்தில் யூதிகோலனின் இதமான வாடை. அதையும் மீறி நுட்பமான பெண்வாசனை.

நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

ஜோசபின்.

இந்த மாலை நேரம் தேவதைகளால் வாழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது முதல்.

கருப்பு கலரில் இறுக்கமான கார்டுராய் கால் சராயும், மேலே குளுமையான மஞ்சளில் சின்னச் சின்ன வயலெட் பூவாகத் தெளித்திருக்கும் எடுப்பான ஜிப்பாவும், தலைகுளித்து, மின்னுகிற கருப்பில் அடர்ந்த கூந்தலுமாக சைக்கிளில் வந்த யட்சி. கன்னத்தில் இழையும் முடிக் கற்றையைத் தள்ளி விடக் கை பரபரக்கிறது.

வால்ட்ஸ் ஆடச் சொல்லிக் கொடுக்க வந்திருக்கிறாள். கல்தேசாக்கு கடைக்குப் போகாமல், கடற்கரையில் கூட அமர்ந்து சிவப்பு ஒயின் ஊட்ட வந்திருக்கிறாள்.

‘யாரு அது, ப்ரண்டா?’

அவள் வல்லூரி பக்கம் ஓரக் கண் பார்வையை எறிந்து என் காதில் கேட்டாள்.

என்ன செய்தாலும் ஒன்ஸ் மோர் கேட்க வைக்கிற அழகு. கேட்டேன்.

‘என்னது?’

ஜோசபின் சொன்னது காதில் விழாதது போல் அவள் பக்கம் சாய்ந்தேன்.

உதடு என் காது மடலில் உரச ஏற்கனவே நான் காதில் வாங்கிய கேள்வியைத் திருப்பினாள்.

‘எங்க காலேஜ் வாத்தியார். தமிழ் தெரியாது’.

வல்லூரி, சாவி கொடுக்கப்பட்ட பொம்மை போல உய் என்றார் எங்கள் ரெண்டு பேரையும் பொதுவாகப் பார்த்து.

’இங்கே பக்கத்தில் மெக்கானிக் கடை உண்டா’?

கால் முட்டியைக் குனிந்து தடவியபடி தெலுங்கு ஷேக்ஸ்பியர் ஜோசபினைக் கேட்டார். அவர் மேல் எனக்குக் கோபம். கேள்வியை என் மூலமாகக் கேட்க வேண்டியது தானே?

ஜோசப் மரியாதையான குரலும் உடைந்த ஆங்கிலமுமாக விளக்கியது –

‘அடுத்த ரெண்டு தெரு தள்ளி, கேண்டீன் தெருவில் இருக்கு. கொஞ்சம் இருங்க’.

சட்டென்று, சைக்கிளில் எதிர்ப் பக்கம் இருந்து சைக்கிளில் வந்த யாரோ ஒரு சோல்தோ ரக ரெண்டுங்கெட்டான் வயசுப் பெரிசைத் தடுத்து நிறுத்தினாள். அவரிடம் ஒரு நிமிடம் பிரஞ்சில் கூவினாள். அந்த ஆசாமி பரவசமடைந்து வண்டியில் உட்கார்ந்து பின்னால் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி போனான்.

‘ஒர்க்ஷாப்பிலே சொல்லச் சொல்லியிருக்கேன். ஆள் வரும். ரெண்டு நிமிஷம் தெரு ஓரமா வெயிட் பண்ணுங்க மெத்ரெ’.

நன்றியோடு வல்லூரி பார்த்தபடி இருக்க, நான் ஜோசபினோடு சேர்ந்து சைக்கிள் மிதித்து கபே ஹவுஸை நோக்கி ஓட்டினேன்.

பத்து நிமிடத்தில் வந்து சேர்வதாக ஏன் இந்தக் காபிக் கடை இருக்கிறது? இந்த சாயந்திரமும் அது கடந்து ராத்திரியும் ஊர்ந்து போகட்டும். ஜோசபினும் நானும் கிழக்கு நோக்கி, அங்கே கடல் இரைந்தாலும் இன்னும் இன்னும் போய்க் கொண்டே இருக்க வேணும்.

‘உருப்பட்டாப் போல தான்’

வேறே யார்? கேரியரில் மானசீகமாக உட்கார்ந்த மேகலா தான்.

அவள் குரல் காதில் கேட்காமல் சைக்கிள் மணியைத் தொடர்ந்து அடித்து முன்னால் போனேன்.

‘தெருவிலே யாருமே இல்லே. எதுக்கு இப்படி லொடலொடன்னு மணி அடிக்கறே?’

ஜோசபின் கேட்டாள்.

உய் வேண்டாம். கெதாவ-ரும் சரிப்படாது இந்த அழகான பெண்ணிடம் கொஞ்சலோடு சொல்ல. வேறே என்ன உண்டு, பிரஞ்சில்?

‘மெத்ரெ’ என்றேன்

‘நான் உனக்கு வாத்தியாரா?’ என்றபடி சிரித்தாள் ஜோசபின்.

‘பின்னே இல்லியா?’

‘எதுக்கு வாத்தியாருக்கு முத்தம் கொடுத்துட்டு ஓடினே?’

அவள் ஓரக் கண்ணால் பார்த்தபடி கேட்டாள். சைக்கிள் ரெண்டும் மனம் விட்டுப் பேசியபடி உருண்டு போனது.

’து யெ ஃபூ’ என்றேன் கிசுகிசுப்பான குரலில்.

‘என்னது?’

அவள் சைக்கிள் என் ராலேக்கு முத்தம் கொடுப்பது போல் நெருங்கி வந்தது.

அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னேன் -

‘து யெ ஃபூ’.

‘நீ தான் பித்து பிடிச்சவன்’

சைக்கிள் ஓட்டியபடியே ஹாண்டில் பாரில் இருந்து கையை எடுத்து என் முதுகில் அடித்தாள் ஜோசபின். அடித்த வேகத்தில் அவளுடைய சைக்கிள் சரிய, சட்டென்று அவள் இடுப்பில் கை கொடுத்து நிமிர்த்தினேன்.

கண்ணால் சிரித்தபடி ‘து யெ ஃபூ’ என்றாள்.

கபே ஹவுஸ் வந்திருந்தது.

(தொடரும்)

(தினமணி இணையத் தளத்தில் ஜூலை 2, 2015 பிரசுரம்)

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 44 இரா.முருகன்


எழுந்திரு. ஊர்வலம் வந்துட்டு இருக்கு.

பாதி ராத்திரிக்கு கொச்சு தெரிசா முசாபரை எழுப்பினாள்.

கண்ணூரை மழை நனைத்த ராத்திரி அது. இன்னும் விடிய வெகு நேரம் இருந்ததாக கூகை ஒன்று அவ்வபோது அறிவித்துப் பறந்து போக, தங்குமிடத்து ஜன்னல்களினூடே குழல் விளக்கின் ஒளி விட்டு விட்டுக் கசிந்து கொண்டிருந்தது.

பெரிய மின்விசிறி ஒன்று நிலத்தைக் கெல்லி அசைக்கிறது போல காற்றைக் கிளப்பிச் சுழல, அறையெங்கும் விதையோடியிருந்த குளிர், மங்கலான இரவு விளக்கை ஈசல்கள் மொய்த்துப் பறந்து மழை வாசனையைப் பரப்பியிருந்த அந்தப் பின்னிரவில் தெரிசா ஒரு சொப்பனம் கண்டாள்.

ஒரு பிராமணன். மடியில் மரச் சிலுவையைக் கட்டிக் கொண்டு வருகிறான் அவன். உச்சிக் குடுமியும், காதில் கடுக்கனும், கச்சமாக அணிந்த வேட்டியும். முகத்தில் கருகருவென்று ஒரு வாரத் தாடியுமாக, மெலிந்து கருத்தவன். மங்கல வாத்தியம் ஒலிக்கிற வீட்டுப் பின்புறத்தில் இருந்து அவன் அவசரமாக வெளியேறுகிறான். ஓரமாகக் குரிச்சி போட்டு ஒரு வயசன் இருக்கிறான்.

ஏகத்துக்கு வயதான அந்தக் கிறிஸ்துவன், பூணூலும் தலையில் சரிகைத் தலைப்பாகையுமாக, நாற்காலியில் கால் மேல் கால் போட்டு உட்கார்ந்தபடி, இவனை நிற்க வைத்துப் பேசுகிறான்.

சிரிப்பும், பூவாடையும், சாப்பாட்டு வாடையும், தள்ளுமுள்ளுமாக இருந்த கல்யாண வீட்டில் ஒரு சின்னப் பெண்ணாக, லட்டு உருண்டையைக் கடித்தபடி கொச்சு தெரிசா நிற்கிறாள். இடுப்பில் பட்டுத் துணியைப் பாவாடையாகச் சுற்றியவள். அங்கே பரபரப்பாக அலைந்து கொண்டிருக்கும் பெண்களில் ஒருத்தி முகத்தைச் சுளித்தபடி வருகிறாள். கொச்சு தெரிசாவைக் கையைப் பிடித்து இழுத்துத் தலையில் குட்டுகிறாள். தெரிசா அவளிடமிருந்து விலகி ஓடுகிறாள்.

ஏண்டி லங்கிணி, எப்பப் பாரு, தீனி தான். தொடைக்கு மேலே பாவாடை நிக்கறது. கடங்காரி, எட்டும் பொட்டும் திகஞ்சும் நாணம் இல்லியா? இன்னும் முல குடிக்கற குஞ்ஞா என்ன? உனக்கே நாளைக்கு நாலஞ்சு குடிக்க இடுப்பிலே ஏறிடும். பொசைகெட்டவன் ஒருத்தன் அதுக்கும் பங்குக்கு வந்து கூடவே படுத்துப்பான்.

அவள் படபடவென்று வறுவலுக்கு வெந்த உருளைக்கிழங்கு சீவுகிற மாதிரி வார்த்தை உதிர்த்தபடித் துரத்தி வந்து தெரிசா பின்னலை இழுக்கிறாள்.

கண்ட கழுவேறிக்கெல்லாம் குப்பாயத்தையும் அடி வஸ்திரத்தையும் அழிச்சுக் காட்டப் போறியாடி மிண்டை? லஜ்ஜையில்லே? ரவிக்கையை கீழே இழுத்து விடுடி சாரதே. நன்னா இழு. ரெண்டும் பெரிசாயிண்டிருக்கு. இந்த ரவிக்கை போறாது இனிமேல். ஏண்டி சாரதே, உன்கிட்டே தான் சொல்றேன். காதுலே விழலியா?

கீச்சு கீச்சென்று அந்தப் பெண் பேசுகிறாள். மங்கல வாத்தியத்தை ஓங்கி உயர்த்தி வாசிக்கிற சத்தம். தெரிசா குரலை உயர்த்துகிறாள்.

ஐயோ நான் சாரதே இல்லே.

சரி இல்லே. நீ தெரிசாள். எதோ லோலா போலான்னு பொண்ணு பேரு. பேர்லே என்னடி இருக்கு? எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரிதான் வீங்கியாறது.

தெரிசா தலையில் மறுபடி குட்டு விழுகிறது. குட்டிய வலி துக்கமாகத் தொண்டையை அடைக்கிறது.

நான் அந்த தெரிசாள் இல்லே. அது வல்ய தெரிசா. என் அத்தைப் பாட்டி. நான் கொச்சு தெரிசா.

தெரிசா விக்கி விக்கி அழுகிறாள். கீச்சென்று இரைந்த அந்தப் பெண் உறைந்து போய் நிற்கிறாள். சட்டென்று பாசமாக தெரிசாவை அணைத்துக் கொள்கிறாள்.

என் கண்ணே, நான் என் பொண்ணு சாரதா, அந்த லண்டி முண்டைன்னு நெனச்சுட்டேன். நீ அவளுக்குக் கொள்ளுப் பேத்தியா? நன்னா இருடி கொழந்தே. நன்னா இரு.

அந்த ஸ்திரி கல்யாண ஹோமப் புகையில் கண்ணைக் கவிந்து கொண்டு பழுப்புக் காகிதமும் கடுக்காய் மசிக் கட்டைப் பேனாவுமாக உட்கார்ந்து சதுரமும் செவ்வகமும் முக்கோணமுமாக வரைந்து கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்த யார் தோளில் இருந்தோ அங்க வஸ்திரத்தை இழுத்துப் பிடுங்குகிறாள்.

என் துணியை எதுக்கு உருவறேடி பொண்ணே? யந்திரம் நிர்மிச்சு தேவதைகளை கொண்டு வந்து நிறுத்தணும். கணக்குப் போட விடமாட்டேங்கறியே.

ஜோசியரே, யந்திரம் எல்லாம் அவசரம் இல்லே. இருந்தாலும், நீர் தொப்பையைக் காட்டிண்டு யந்திரம் நிர்மிச்சா தேவதைகள் வரமாட்டேன்னு சொல்லாது.

என் அங்கவஸ்திரம் உனக்கு எதுக்கு?

என் நாலாம் தலைமுறைப் பேத்திக்கு மாரை மறைக்க வஸ்திரம் வேண்டியிருக்கு. தாரும் ஓய். உமக்கும் இந்த மேல் வஸ்திரம் வேண்டித்தான் இருக்குன்னு தெரியும். ஆனா, உம்மை விட அந்தப் பொண்ணுக்கு முக்கியம்.

அதுனாலே?

ஜோசியர் பாதி சிரிப்பும் மீதி அசௌகரியமுமாகக் கேட்கிறார்,

ஓதியிடும் போது அங்கவஸ்திரம் வரும். ஜோரா சுத்திக்குங்கோ.

கீச்சு கீச்சென்று இரைந்தபடி தெரிசாவின் தோளைச் சுற்றி சந்தனமும், குங்குமமும், வயோதிகனின் வியர்வையும் கலந்து வாடை அடித்த வஸ்திரத்தைப் போர்த்தி தெரிசாவிடம் சொல்கிறாள் அந்த முதுபெண் –

என் கண்ணே. மீரட் கத்திரிக்கோல் வாங்கி வச்சிருக்கேன். வலிக்காம களைஞ்சு விடறேன். சுத்தமா இல்லாட்ட சீலைப் பேன் வந்து குடியேறிடும். சமத்தோன்னோ.

பாட்டித் தள்ளே அப்புறமா வரேன்.

முதுபெண் தெரிசாவின் இடுப்புக்குக் கீழே கை சுட்டியதைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி தெரிசா தெருவுக்கு ஓட அங்கே ஒரு ஊர்வலம். குருத்தோலைகளைச் சுமந்து கொண்டு ஆணும் பெண்ணுமாகப் போகிறவர்களோடு கழுத்தில் குரிசும் பஞ்சகச்ச வேஷ்டியுமாக அந்த சிலுவைக்கார பிராமணரன் ஆர்மோனியம் வாசித்தபடி நடக்கிறான். குரல் பிசிறடிக்கப் பாடுகிறான்.

பற்றுவை கிறிஸ்துவில்
உற்றவர்தானே அவர் என்றும்
உற்றவர்தானே அவர்.

வா குழந்தே. பாவாடையை நன்னா இடுப்பில் முடிஞ்சுண்டு வா. இல்லியோ நீ பாட்டுக்கு ஓலையைப் பிடிச்சுண்டு போவே. பாவாடை பாதையிலே கிடக்கும்.

அவன் நின்று, தெரிசாவை பிரியத்தோடு கூப்பிடுகிறான்.

நீயே பாடிட்டுப் போ வல்ய முத்தச்சா. நான் வரலே.

தமிழும் மலையாளமுமாகச் சரளமாகப் பேசியபடி தெரிசா ஓடுகிறாள். தெரு முக்கில் சத்தம். இன்னொரு ஊர்வலம். நெற்றி நிறையக் குங்குமத்தோடு ஒரு கிழவி பாடிக் கொண்டு போகிறாள். மயில்கள் அவளைத் தொடர்கின்றன.

தோரணம் நாட்டக்
கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்
கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்.

அவளுக்கு இந்த வரிகள் புரிகிறது போல் இருக்கின்றன. இந்த பாஷையை அவள் ஒரு ஜென்மம் முழுக்கப் பேசியிருக்கிறாள். இப்படிப் பாடியும் இருக்கிறாள்.

சாரதே வா.

தலைமுறைகளின் வாத்சல்யம் குரலில் பிரவகிக்க, பாடி வந்த பெண் கூப்பிடுகிறாள்.

முசாபர் கிட்டே சொல்ல வேண்டாமா?

கொச்சு தெரிசா குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே கேட்கிறாள்.

பகவதித் தள்ளை கூப்பிடறான்னு சொல்லுடி கண்ணு. அவன் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டான்.

தெரிசா ஊர்வலம் வந்து கொண்டிருப்பதைச் சொல்லி முசாபரை எழுப்பினாள்.

இருட்டிலும் மழைக் குளிரிலும் எந்த ஊர்வலம் வருது?

போய்ப் பாரு. வந்துட்டிருக்காங்க.

தெரிசா சொல்லியபடி எழுந்து தூக்கக் கலக்கத்தோடு செருப்புகளைத் தேட ஆரம்பித்தாள். கொஞ்ச நேரம் ஊர்வலம் வாசலில் நின்றால் அவள் போய்க் கலந்து கொள்வாள் என்பதை முசாபரை விட்டுச் சொல்லச் சொன்னது பாதியில் நின்றது.

முசாபர் ஜன்னல் பக்கம் நின்று எட்டிப் பார்த்தான். காற்றில் வந்த மழைத் திவலைகள் முகத்தை நனைக்க, அவசரமாகப் பின்வாங்கினான்.

கனவு கண்டியா என்ன, தூங்கு.

அவன் அலுத்துக் கொண்டு அவளைப் படுக்கையில் தள்ளி போர்வையை மேலே இழுத்து விட்டான். பக்கத்தில் படுத்து நித்திரை போகலாமா என்று யோசிப்பது போல் கொஞ்ச நேரம் நின்று விட்டு அவன் கட்டிலுக்கு நடந்தான். இந்தியப் பயணத்தில் கட்டில்கள் இந்த இருபது நாளில் ஒரு முறையும் இணையவில்லை.

இடி வலுத்து வந்த போது, ஜன்னலைச் சார்த்தி விட்டுத் தூங்கலாம் என்று இழுத்தால், அந்தச் சாளரங்கள் மரக் கட்டை வைத்து அடைக்க இடம் கொடுக்காமல் தீனமாக முனகிக் கொண்டு நின்றன. கண்ணாடித் தடுப்புகள் நல்ல வேளையாக ஏறி இறங்க, அறைக்குள் இருந்து தற்காலிகமாக இடியோசை விடைபெற்றது. மின்னல் மட்டும் அவ்வப்போது கசிந்து சுற்றுப்புறத்தை ஜொலிக்க வைத்துப் போனது.

தெரிசா திரும்ப நித்திரை போயிருந்தாள். யார் கனவையோ அவள் காண்பது போல் முகத்தில் சிரிப்பு கும்மாளி கொட்டிப் படர்ந்து நிறைந்திருந்தது.

இந்த மலையாளப் பிரதேசத்தில் போன வாரம் கால் பட்டது முதல் அவள் சிறிது சிறிதாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

முசாபருக்குத் தெரிகிறது. எப்படி என்று சொல்ல முடியாது. என்றாலும் அமேயர் பாதிரியார் சுட்டிக் காட்டும் சாத்தானின் ஆக்கிரமிப்பு இல்லை இது.

ஒரு வேளை முசாபர் தன் முன்னோர் பூமிக்கு, அது ஹைதராபாத் அருகே இருக்கிறதாக மட்டும் தெரியும், அங்கே போனால் அவனும் ஏதாவது விதத்தில் மாற்றத்தை அனுபவிப்பானோ என்னமோ.

முசாபர் மறுபடி எழுந்து மின்விசிறியை நிறுத்தினான். குளிர் அதிகமாக இருந்தது. மின்னலில் தெரிசாவின் வகிட்டில் ரத்தச் சிவப்பைத் தீற்றின மாதிரி என்ன அது? பக்கத்தில் போனபோது சிந்தூரம் என்று போதமானது.

நேற்றைக்கு மூஸ் வைத்தியரைப் பார்த்து விட்டு வரும்போது பகவதி காவு என்று பெயர் சொன்ன இடத்தில் ஒரு நிமிடம் நுழைந்தார்கள். அங்கே பூசாரிகள் கொடுத்தது.

நேற்றைய பொழுது முழுக்க, தெரிசா தன்னைத் தானே எதற்கோ தயார்ப்படுத்திக் கொண்டிருந்ததாக முசாபர் உணர்ந்தான். அவள் எதிர்பார்த்தது அற்புத அனுபவங்களாக இருக்கலாம் அல்லது படிப்பினை தரும் கணங்களாக, மனதுக்குப் பிடித்தவர்களோடு மனதுக்குப் பிடித்ததைப் பேசி, பார்த்து, கேட்டு, சுவைக்கிற நிமிடங்களாக இருக்கக் கூடும். முசாபரோடு ராத்திரி முழுக்கத் தூங்காமல், களைப்பு வராமல் நீளும் கலவியில் மெல்ல லகரி மேலேறி உச்சம் காண எதிர்பார்த்து இருந்திருக்கலாம். கண்களில் தட்டுப்படும் எதிர்பார்ப்பின் பரபரப்பை மறைத்து சாதாரணமாக வலம் வரச் சிரமப்பட்டுப் போனாள் தெரிசா.

நேற்று தெரிசாவும் முசாபரும் சந்திக்கப் போன எடத்வா மதுசூதனன் மூஸ் வைத்தியருக்கு எழுபத்தைந்து வயசு. அவர் ஆயுர்வேத சிகிச்சை அளிப்பதை நிறுத்தி பதினைந்து வருடமாகி விட்டது. ஆனாலும் அவர் ஒழித்துக் கொடுத்த இடத்தில் வைத்தியர்களாக உள்ள மகனும் மருமகளும் தினமும் ஒரு நோயாளியின் பொருட்டாவது அவரைக் கலந்தாலோசிப்பதில் மட்டில்லா மகிழ்ச்சி.

மூஸ் வைத்தியரைச் சந்தித்ததுமே தெரிசா கிட்டத்தட்டப் பரவச நிலைக்கு வந்துவிட்டாள். பின்னே இல்லையா? அவளுடைய வம்ச வரலாறு முழுக்க அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. மட்டுமில்லை, கொச்சு தெரிசா வந்த கண்ணூர்த் தலைமுறைகளைத் தொடங்கிய முப்பாட்டன் ஜான் கிட்டாவய்யனில் இருந்து தெரிசாவின் பாட்டி தீபஜோதி அம்மாள் வரை அவளுடைய உற்றாரோடு நேரடியாகப் பேசிப் பழகிக் கூடி இருந்தவரும் கூட அந்த மூஸ் வைத்தியர்.

அவருக்கு எட்டு வயதான போது ஜான் கிட்டாவய்யன் இறந்து போனாராம். அதை நேற்று நடந்தது போல் மூஸ் வைத்தியர் விவரிக்க, தெரிசா கண்களில் நீர் திரண்டது.

விருச்சிகம் மாசம் பிறந்தாச்சு. விருச்சிகப் புலரியாச்சே. சபரிமலைக்கு மாலை போட்டுக்கணும். லட்டு எங்கே? மூஸ் வைத்தியருக்குக் கொடு. அந்த கொச்சனுக்கும் கொடு. இதென்ன என் பூணூல்லே குரிசு? யார் மாட்டினது?

சாய்வு நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து கிழக்கே பார்த்து, கழுத்தில் இல்லாத சிலுவையைப் பிடித்தபடி கிட்டாவய்யனாக அரற்ற, முசாபருக்கே மனசு கரைந்து போனது. அது என் முப்பாட்டனாக்கும் என்று பெருமையும் உணர்ச்சி வசப்படுதலுமாக தெரிசா அவன் கையை அழுத்தித் துக்கத்தைப் பகிர்ந்தாள்.

இதிலே எடத்வா மூஸ் வைத்தியர்னு அறியப்பட்டவர் என் முத்தச்சன் கேசவன் மூஸ். அவர் சொன்ன கொச்சன், சாட்சாத் நான் தான். எவ்வளவு பெரிய மனுஷர், இந்தப் பையனை மறக்கலே பார்.

ஒரு சிரிப்போடு இடித்துக் கூழாக்கிய வெற்றிலையை மென்றபடி நிறைவோடு சுற்றும் முற்றும் பார்த்த மதுசூதனன் மூஸ் மேல் தெரிசாவுக்கு அளவு கடந்த மரியாதை வந்திருந்தது என்பது அவள் பார்வையிலேயே முசாபருக்குத் தெரிந்தது.

கிட்டாவய்யன் கண் மூடிய நிமிடங்களைத் தன் தாத்தன் எடத்வா கேசவன் மூஸ் வைத்தியர் விவரித்ததையும் தெளிவாக நினைவு வைத்திருந்தார் மதுசூதனன்.

மரணத் தறுவாயில் ஜான் கிட்டாவய்யருக்குக் குரல் எழும்பலை. எல்லா வார்த்தையும் வாக்கியமும் சேர்ந்து ஒரு ஒற்றை இழையா அவர் வாயில் அடைச்ச மாதிரி. தீனமாக ஏதோ முணுமுணுத்தார். வயசரோட கால் நீண்டு தடவினதிலே வாசல் பக்கத்தில் இருந்த பால் செம்பு படியிலே உருண்டது. உள்ளே மிச்சம் இருந்த பால் வாசலை நனைச்சு மண்ணில் ஒரு சொட்டு மிச்சம் இல்லாம கலந்து காணாமல் போனது. தீபம் தீபம்னு பேத்திக்கு வைக்க வேண்டிய பெயரை முணுமுணுத்தார் அவர். அப்புறம் ஜான் கிட்டாவய்யர் கண் திறக்கவே இல்லை.

ஒரு நிமிடம் சுவர்க்கோழி சத்தம் மட்டும் ஒலிக்க எடத்வா மதுசூதனன் மூஸ் வைத்தியர் மௌனமாக இருந்தார். அப்புறம் ஏகப்பட்ட சிரிப்போடு கிட்டாவய்யர் கண்ணூரில் பிரபலமாக நடத்திய ஓட்டலைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். மூஸ் வைத்தியர் பள்ளிக்கூட நாட்களில் கிட்டத்தட்ட தினசரி சாயந்திரம் இனிப்பும் கோப்பியும் தேடி அங்கே தான் போவாராம். சாப்பிட்டதற்காக ஒரு காசு போலும் வாங்கினது இல்லையாம்.

தினசரி ஒரு இனிப்பும், எள்ளெண்ணெயும் தேங்காய் எண்ணெயும் மணக்க மணக்க பருப்பு வடையும் உளுந்து வடையும் சுவியனும் மற்றதுமாக சாயந்திரம் கரும்பலகையில் விவரம் எழுதி வைப்பார்களாம். ஒரு மணி நேரத்தில் இனிமேல் நாளைக்குத்தான் என்று அடுத்த பலகை. இல்லை என்று எழுத மனமிருக்காதாம்.

கடையில் பரபரப்பாக விற்றழிந்தாலும் வீட்டில் காப்பியும் தேத்தண்ணீரும் நாவேறாமல் ஜாக்கிரதையாக இருந்தாராம் கிட்டாவய்யர். அவர் மகன் வேதையன் கடைக்கு வருவதே அபூர்வம் என்றாலும், துர்க்கா பட்டர் என்ற அவருடைய ஆப்த சிநேகிதர், துளு பிரதேசத்து பிராமணரான அவர் தான் வியாபாரம் முழுக்கப் பார்த்துக் கொண்டாராம். அவர் போனதோடு கடையும் போச்சென்றார் மூஸ்,

அப்புறம் ராத்திரி எட்டு மணி ஆகியிருந்தாலும் பொருட்படுத்தாமல் கண்ணூர்க் கடைவீதியில் கிட்டாவய்யர் ஓட்டல் இருந்த இடத்துக்கு அவர்களை இட்டுப் போனார். தெரிசா பரவசத்தின் உச்சத்தில், தரையில் மிதக்கிற தோதில் நடந்து போனாள் அப்போது. மூஸ் வைத்தியர் அவர்களோடு லயனல் பாதிரியாரின் காரில் கடைவீதிக்குப் போகும்போது தெரிசாவுக்கு இன்னொரு முறை பரவசம் ஈந்தார்.

குழந்தே, உன் பாட்டி தீபஜோதி அப்படியே அவளை உரிச்சு வச்ச மாதிரி நீ பிறந்திருக்கே. இதே தெளிவும் அழகும் நல்ல மதுரமான பேச்சும் சிரிப்பும் தான் தீபஜோதிக்கும். என் வயது தான். பலபேர் தீபத்தைக் கட்டிக்க தயாரா இருந்தாங்க. நான் கூட வெட்கத்தை விட்டு துர்க்கா பட்டரம்மாவன் கிட்டே கேட்டேன். தீபத்தோட அச்சன் அம்மைக்கு இல்லாத சுவாதீனம அந்தக் குடும்பத்திலே பட்டருக்கு, வைத்தியருக்கெல்லாம் பொண்ணு தரதில்லேன்னுட்டார் அவரானா.

பெருங்குரலெடுத்துச் சிரித்தார் மூஸ் வைத்தியர்.

அவர் மட்டும் சரி என்று சொல்லியிருந்தால் தானும் கிறிஸ்துவராகி இருப்பேன் என்றார் மூஸ், ஐயய்யோ, அப்படி எல்லாம் சொல்ல வேணாம் என்று அவசரமாகத் தடுத்தாள் தெரிசா.

ஓட்டல் இருந்த இடத்தில் நாலு மாடி கட்டி ஏகப்பட்ட விளக்குகள் ராத்திரியைப் பகலாக்கி மின்ன, ஒரு நகைக்கடை இருந்தது. பக்கத்தில் ஓடிய குறுக்குச் சந்தைக் காட்டி அந்த வழியாகத்தான் தான் தினசரி ஓட்டலுக்கு வருவது என்று சொன்னார் மூஸ். ஓட்டல் எப்படி அமைந்திருந்தது, யாரெல்லாம் இருந்தார்கள் என்று சொல்லி வரும்போது சட்டென்று மறுபடி சிரித்தார் அவர்.

ஒரு மாதம் போல நாங்க யாருமே இங்கே போகலே. சர்வர் ஒருத்தன் மேலே பயம். வெளியூர்ப் பையன் ஒருத்தனை ஏடாகூடமான எடத்துலே அழுத்தி கடிச்சுட்டான்.

முசாபருக்கு இந்தத் தகவல் தான் சுவாரசியமாக இருந்தது. எழுபது வருடம் முன்பு சகல விதமான நபர்களும் இந்த மண்ணில் நடமாடி இருக்கிறார்கள். இங்கிலாந்து பரபரப்புக்குச் சற்றும் குறைந்ததில்லை இங்கே பசியும், தீனியும், காமமும்.

திரும்பும்போது வைத்தியரை வீட்டில் இறக்கி விடக் கார் நின்றது. கையில் வைத்திருந்த துணிப்பையை அவசரமாக தெரிசாவிடம் நீட்டினார் மதுசூதனன் மூஸ். உள்ளே இருந்து ஒரு பழைய நோட்டுப் புத்தகம் எட்டிப் பார்த்தது.

மறந்தே போச்சு குழந்தே. இது உங்க வல்ய வல்ய முத்தச்சன் ஜான் கிட்டாவய்யர் செய்த கீர்த்தனங்கள். எல்லாம் கிறிஸ்துநாதர் மேலே. உங்க கொள்ளுத் தாத்தன் வேதையன் இந்த வாய்மொழி பாட்டை எல்லாம் மலையாளத்திலேயும் இங்கிலீஷ்லேயும் எழுதி வச்ச பழைய நோட்டு இது. முதல்லே ஒரு பாட்டு மட்டும் கிறுக்கலா இருக்கும். எங்க தாத்தா எடத்வா கேசவன் மூஸ் எழுதி வச்சது. இதைப் பாடிட்டுத்தான் கிட்டாவய்யர் மரிச்சது.

பாட்டை இங்கிலீஷ் எழுத்தில் மனதுக்குள் படித்தாள் தெரிசா.

சிற்றின்பம் உண்டென்றால்
பேரின்பம் உண்டென்று
சற்றேனும் பார்மனமே – சிந்தித்து
உற்றதொரு பானை அரிசி
பதமென்று அறிந்திட
பற்றுவை கிறிஸ்துவில்
உற்றவர்தானே அவர்.

இதை எப்படியாவது புத்தகமாகப் போடணும்னு கிட்டாவய்யருக்கு மட்டுமில்லே வேதையன் அம்மாவனுக்கும் ஆசை இருந்தது. எப்போ எங்க தாத்தா கிட்டே இது வந்து சேர்ந்ததுன்னு தெரியலே. ஆனா, பத்திரமா வச்சிருந்தேன். இனி உன்னோடது இது. சந்தோஷமா எடுத்துப் போய் வீட்டுக்காரனோடு எல்லா பாக்கியத்தோடும், எல்லா சுகத்தோடும் தீர்க்காயுளா இரும்மா தீபஜோதி.

மூஸ் சொன்னபோது தெரிசா முகத்தில் தென்பட்ட எல்லையற்ற நிறைவும், மகிழ்ச்சியும், பிரியமும், தீபஜோதியும் அவருக்கு இஷ்டமாக இருந்தது.

(தொடரும்)

மூன்று கவிஞர்கள்

கரோல் ஆன் டஃபி

மூன்று கவிஞர்கள்

நேற்றுப் பிற்பகல் சுட்டெரிக்கும் வெய்யில் நேரத்தில் ஒரு நண்பரும் நானும் கவிதை பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

அவர் அண்மையில் படித்த ஒரு தமிழ்க் கவிதையைச் சொன்னார். வாழ்வை முடித்துக் கொண்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றி மற்ற யாரோ கூறும் கையறுநிலைப் புதுக் கவிதை.

நான் சொன்னேன் -

கவிதை எளிமையாக, உருவகப் பூட்டுப் போட்டுக் கொள்ளாமல் இருக்கிறது. ஆனாலும் முதல் வரியிலேயே கடைசி வரிக்கான struct pointer * கிடைத்து விடுகிறது. இன்னொன்று அந்தப் பெண் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வது ஒரு செய்தியாக மட்டும் பகிரப் படுவதால் மன லயிப்பு ஏற்படக் கடினமாக இருக்கிறது. அதனாலோ என்னமோ defeatist ஆகத் தொனி உள்ளது.

நான் அடுத்து எனக்குப் பிடித்த ஸ்காட்டிஷ் பெண் கவிஞரான கரோல் ஆன் டபியின் ’பிறந்த மேனிப் பெண் நிற்கிறாள்’ கவிதையைச் சொன்னேன். அது -

Standing Female Nude
by Carol Ann Duffy

Six hours like this for a few francs.
Belly nipple arse in the window light,
he drains the colour from me. Further to the right,
Madame. And do try to be still.
I shall be represented analytically and hung
in great museums. The bourgeoisie will coo
at such an image of a river-whore. They call it Art.

Maybe. He is concerned with volume, space.
I with the next meal. You’re getting thin,
Madame, this is not good. My breasts hang
slightly low, the studio is cold. In the tea-leaves
I can see the Queen of England gazing
on my shape. Magnificent, she murmurs,
moving on. It makes me laugh. His name
is Georges. They tell me he’s a genius.
There are times he does not concentrate
and stiffens for my warmth.

He possesses me on canvas as he dips the brush
repeatedly into the paint. Little man,
you’ve not the money for the arts I sell.
Both poor, we make our living how we can.
I ask him Why do you do this? Because
I have to. There’s no choice. Don’t talk.
My smile confuses him. These artists
take themselves too seriously. At night I fill myself
with wine and dance around the bars. When it’s finished
he shows me proudly, lights a cigarette. I say
Twelve francs and get my shawl. It does not look like me.

இந்தக் கவிஞரை 2005. 2006 காலகட்டத்தில் எடின்பரோவில் ஒரு கவிதை வாசிப்பு நிகழ்விலும், எடின்பரோ ப்ரிஞ்ச் பெஸ்டிவல் அரங்கு ஒன்றிலும் சந்தித்திருக்கிறேன். மான்செஸ்டர் பல்கலைக் கழகத்தில் புதுக்கவிதைத் துறைப் பேராசிரியர். LGBT ஆதரவுப் பணியாளரும் கூட.

கவிதை, ஓவியத்துக்கு மாடலாக வரும் ஒரு பெண்ணின் கூற்று. அவளும் ஓவியனும் ஓவியமும் உலகமும் வாழ்க்கையும் சிறிய எளிமையான வரிகளில் அற்புதமாக வந்து நிற்பதை உணர்கிறோம்.

எடுத்த எடுப்பிலேயே அவளுடைய அலுப்பு – he drains the colour from me…Six hours like this for a few francs.
Belly nipple arse in the window light,

எள்ளல் – I shall be represented analytically and hung
in great museums. The bourgeoisie will coo
at such an image of a river-whore. They call it Art

ஓவியன் கலைப் பார்வை துறந்து இயற்கையான தூண்டுதலால் பார்க்கும் ஆண் பார்வை –
There are times he does not concentrate
and stiffens for my warmth.

கவிதையை நிதானமாக ரசித்து, நண்பரும் நானும் நிறையப் பேசிக் கொண்டு போனோம்.

மாலை மங்கி வரும் போது நண்பர் மறுபடி கூப்பிட்டார்.

’உங்க ஸ்காட்லாந்து கவிஞருடைய கவிதைபாதிப்பில் என் கவிதை. வாட்ஸ் அப்பில் அனுப்பியிருக்கேன். பாருங்க’ என்றார்.

நண்பர் எழுதிய கவிதை
————————————–
கண்ணில் மட்டும் பக்தி ததும்பும் ஒரு நொடி நன்றி
கழுவிடப் போகுமவன் அவளுள் வடித்த காமம்
பற்றித்தொடரும் பாவம்போல எஞ்சும் ரோகம்
பூசடம் தந்த பார்புகழ் ஔடதம்
பெநிஸிலீனைக்குத்திக்கொண்டால்
தின்பண்டத்தைத் தொட்டுத் தின்னும்
துல்லிய சுத்தம் அவ்விடமெய்தும்
இப்படி ஒர் யுகம் ஐந்து வருடத்தில்
இருபது வயதில் கொண்டு சேர்த்தது
நாடகம் சினிமா வடித்த கனவுகள்
நன்றாய்க் கழுவியும் எஞ்சிப்படிந்து
கூட்டிக் கொடுத்தவன் மாமன் முறையென
காதல் பிரமை காட்டி மயக்கிட
ஓரிரு வருடம் அவ்வழி கழிந்தது
ஆணுறை கிழிந்த காரணத்தாலே
பெண்சிசு ஒன்று முழுவுருப் பெறுமுன்
போகித் தீயில் பொசுங்கிப்போனது
மாமனார்களும் மாறி மாறிவர
மாமாங்கம் ஒன்று கடந்து போனது
செருப்பில்லாத கால்கள் போல
உறுப்புக்குள்ளும் காய்ப்புகள் வருமுன்
நொடித்துப் போகும் விளிம்பிலிருந்த
நகைக்கடைக்காரன் தொடர்பு வலுத்து
ஜோஸியக்காரன் ஜாதகம் பார்த்து
ஐஸ்வரியங்கள் மீண்டு மகிழ்ந்தது
இவளால் தான் என
ஏடு படித்துச் சொலவது போல
பேரப்பிள்ளை பெற்றுப் பல்கி வாழ்வது போல
பகல்னவுகள் காண்பதுகூடத் தற்போதில்லை
வாடிக்கையாக வருபவன் கூட
ஜாடைகாட்டி இளயவள் பக்கம்
கடந்து போகிறான் அநுதாபம் இன்றி
கொண்டவன் கண்ணில் அன்றவள் கண்ட ஒருநொடி நன்றி ,
இனி காண்பதற்கில்லை போகித்தீயில் என்றோ பொசுங்கிய அப்பெண் சிசுபோல.
Thanks to the English Lady poet. She spawned one in Tamil as well

இந்தக் கவிதையை எழுதியவர் நண்பர் கமல் ஹாசன்.

Subramanian Narayanan That was a lovely poem from Ann. Kamal’s effort pales in front of it.
Like · Reply · 3 · 23 hrs

Era.Murukan இரா.முருகன் he is so spontaneous SN.. wrote it in an hour’s time. may be it requires an hour more to revisit and revise
Like · 2 · 23 hrs

Era.Murukan இரா.முருகன் ஆன் கவிதை படிக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு அருண் கொலட்கர் நினைவு வருவார். சின்னச் சின்னச் சொற்கள். உரையாடல் தொனி. சட்டென்று தொடும் உயரங்கள். காட்சிச் சித்தரிப்பு…..

போர்முனைப் புகைப்படக் கலைஞர்கள் பற்றிய ஆன் கவிதை ஆரம்பம் இது –

War Photographer (poem)

In his dark room he is finally alone
with spools of suffering set out in ordered rows.
The only light is red and softly glows,
as though this were a church and he
a priest preparing to intone a Mass.
Belfast. Beirut. Phnom Penh. All flesh is grass.
Like · Reply · 3 · 23 hrs · Edited

Tk Kalapria போலச் செய்வதில் எப்போதுமே ஒரு செயற்கைத் தன்மை வர வாய்ப்பிருக்கிறது.. மேலும் நிறைய விஷயங்களைச் சுற்றி வருகிறது கமல் கவிதை.என்றாலும் அவரது poetic spirit is awesome
Unlike · Reply · 3 · 22 hrs

Subramanian Narayanan We can add many city’s name to the list but the last line is something extraordinary.
Like · Reply · 1 · 22 hrs

Era.Murukan இரா.முருகன் yes, of course, the poem continues..
Like · 22 hrs

Kiruba Kannan Poetry has many dimensions.. Every time you read it, you find the newer one..so, no poem or poetic talent can be paler than the other …
Unlike · Reply · 1 · 22 hrs

Ramesh Kalyan ஆன் கவிதை அழகாயிருக்கிறது. நீங்கள் குறிப்பிட்ட படி stiffens for my warmth என்பதில் ஒரு நக்கல் தெரிகிறது. மேலும் and get my shawl என்பதில் “போங்கடா ணொண்ணைங்களா” எனும் த்வனி கொள்கிறது. அது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.

நண்பரின் கவிதையில் நூதனத்தை பழந்தமிழ் பிரயோகத்தில் சந்தமாக்கும் நுட்பத்தில் ஞானக்கூத்தன் வாசனை.

போகித்தீயில் என்பதில் போகி என்பதை -போகி ரோகி யோகி – எனும் வழக்காடல் வரியின் தொடர்ச்சியாய்ப் பார்க்கையில் கவிதை இன்னொரு உருக்கொள்கிறது. இந்த அர்த்த சுதந்திரத்தை தருவதால் இக்கவிதை மேலும் கவிதையாகிறது. நன்றி.
Unlike · Reply · 2 · 22 hrs

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 43 இரா.முருகன்

எல்லாப் பத்திரிகைகளும் ஒரே மாதிரி இல்லை.

முசாபர் உற்சாகமாக விளக்கிக் கொண்டிருந்தான். பவுலோஸ் சகோதரர் மிகுந்த ஈடுபாட்டோடு கேட்டபடி முன்னால் அமர்ந்திருந்தார். அவர் பார்த்திருக்காத, கேட்டிருக்காத விஷயம் இதெல்லாம். கோயம்புத்தூர் கடந்து தூரதேசம் என்று எங்கும் போனதில்லை அவர். கோவை போனபோது கூட வெள்ளை வெளேரென்று பச்சரிசிச் சோறை ரெண்டு நாளுக்கு மேல் சாப்பிட முடியாமல் திரும்பி விட்டார்.

சவுக்காரம் போட்டுத் துவைத்த மாதிரி ஏன் இப்படிச் சோறு இருக்க வேணும்? மெல்லிய சிவப்பில் வடித்து, ஒரு துண்டு மீனும், பலாக் கறியும் சேர்த்துச் சாப்பிடுவதில் இருக்கும் ரசம் வருமா என்று கோயம்புத்தூர் சகோதரர்களிடம் சொன்னபோது ஒரு குவளையில் இன்னும் கொஞ்சம் புளித்தண்ணீர் கொண்டு வந்து வைத்து இதுதான் ரசம் என்றதை அவர் எத்தனையோ பேரிடம் சொல்லிச் சிரித்திருக்கிறார். இந்த இங்கிலீஷ்கார முசல்மானிடம் இன்னும் சொல்ல நேரம் வரவில்லை. உலகம் தெரிந்த, எல்லா சூழ்நிலையிலும் சிரிக்கத் தெரிந்த மனுஷன் இந்த முசாபர் ரெஹ்மான்.

சாப்பாட்டுக் கடை தான் வைத்திருக்கிறானாம். ஓரியண்ட் பிஷ் அண்ட் சிப்ஸ் என்று மீனும் வறுவலும் மட்டும் விற்கிற கடை. எவ்வளவு தெரிந்திருக்கிறது இவனுக்கு? இங்கிலாந்து போல ஐரோப்பிய தேசங்களில் வசித்தாலே குளிரும் வளமுமான சூழ்நிலையும் காரணமாக எல்லாம் புத்தியில் வேகம் ஏறி விடும்போல.

முசாபர் சொன்னான் -

மீனை வறுக்கறது அவ்வளவு கஷ்டமில்லை அண்ணா. உருளைக் கிழங்கு தான் அழ வச்சிடும் சில நேரம். ரொம்ப வறுத்துட்டா கரகரன்னு பாம்பே மசாலா மாதிரி ஆகித் தூக்கிக் கொட்ட வேண்டியதுதான். சீக்கிரம் எடுத்துட்டா வாயிலே ஒட்டிட்டு, சாப்பிட வந்தவங்க, காசு திரும்பக் கேட்பானுங்க. மெதுக் மெதுக்குனு, கடிச்சா நாக்குலேயே சுத்தி திரும்பச் செல்லமாக் கடிக்கற பதத்திலே வறுவல் இருக்கணும். அது என்ன மாதிரின்னு உங்க கிட்டே எப்படிச் சொல்றது. எப்போவாவது மடாலயம் விட்டு வந்து கல்யாணம் செஞ்சுக்கற ஐடியா வந்தா லெட்டர் போடுங்க, அப்போ வந்து சொல்றேன். இப்போதைக்கு விரலைக் கடிக்கற மாதிரி மெத்துன்னு இருக்கறதா வச்சுக்கலாம்.

கொஞ்சம் தயங்கி பவுலோஸும் அவன் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டார். முசாபரானால் முடிக்காமல் சிரிக்கிறான். கையை இடுப்பில் வைத்துக் குனிந்தும், அகற்றி வீசி எழுந்தும் தோளைக் குலுக்கியும் அவன் நகைக்கிற ஒய்யாரம் சொல்ல ஒண்ணாது.

ஏதோ பத்திரிகை விஷயமாக பேச ஆரம்பிச்சீங்களே.

பவுலோஸ் ஞாபகப்படுத்த திரும்ப உற்சாகமானான் முசாபர்.

கொச்சு தெரிசாவும் அமேயர் பாதிரியரும் பக்கத்தில் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிருக்கிறார்கள். பாதிரியாருக்கு ரத்த அழுத்தம் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறதாம். தலை சுற்றலும் காங்கையுமாக இருக்கிற சுகவீனம்.

எங்கேயும் இலக்கு வைத்துப் போய்ப் பார்க்கவும், அபிப்பிராயம் சொல்லவும் என்று கட்டாயம் இல்லாமல் முசாபரின் விருப்பத்துக்கு, இங்கே குருசுப்பள்ளி தங்குமிடத்தில் பகலெல்லாம் தங்கி இருக்க அமேயர் பாதிரியார் தயவில் இடம். இலவசமாகவே சோறும், ரொட்டியுமாகச் சாப்பாடு. பக்கத்து அறையில் இருந்து சுத்தியல் கிடைக்குமா என்று கேட்டு வந்த பாதிரிப் படிப்பு படிக்கும் சகோதரன் பவுலோஸோடு சுகமான அரட்டை. வேறே என்ன வேண்டும் முசாபருக்கு? இன்னொரு சாயா கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும். சாரமில்லை.

அது இருக்கட்டும். பத்திரிகையா, எந்தப் பத்திரிகை?

கொஞ்சம் யோசித்து, பேச வந்தது முழுக்க மனசில் நிறைய முசாபர் மேஜை மேல் தொடுக்கி உட்கார்ந்தபடி வார்த்தை சொல்லத் தொடங்கினான்.

எல்லாப் பத்திரிகையும் ஒரே மாதிரி இல்லைதான். மீனையும் வறுவலையும் சும்மா பிளேட்லே வச்சு கொடுத்தா எண்ணெய் ஊறிடும் பதார்த்தத்திலே. கஸ்டமர் எல்லாருக்கும் வயிறு கலகம் செஞ்சு ஜீரணம் ஏடாகூடமாகி பர்பர்பர்னு முழக்கத்தோடு நகர்ந்துக்கிட்டிருப்பாங்க. அதுனாலே தான், நியூஸ் பேப்பர்லே வைச்சுக் கொடுக்கணும். பேப்பரோடு மீனையும் வறுவலையும் அப்படியே பிடிச்சு ஒரு அழுத்து. பிழிஞ்சு, எண்ணெய் கம்மி ஆக்கிட்டு சாப்பிட்டா பிரச்சனையே இல்லே. எந்தப் பத்திரிகையிலே வச்சுத் தரணும்னு ஒரு எழுதாத விதிமுறை இருக்கு அண்ணா.

பவுலோஸ் சகோதரருக்கு இது எல்லாம் புதுத் தகவல்கள். தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவை. எதற்காக என்று கேட்டால் அவருக்குத் தெரியாது.

முசாபர் ரகசியம் சொல்கிறது போல் அவரிடம் தெரிவித்தான்.

கார்டியன் பத்திரிகையிலே கொடுத்தா கச்சிதமா எண்ணெய் குடிக்கும். சன் பத்திரிகையில் சுத்திக் கொடுத்தா ஒரே அஜீர்ணம்தான். சன்னுலே முதல் பக்கத்திலே பின் அப் போட்ட பிறந்தமேனி பொண்ணுங்க படம் இருக்குதில்லே? அதுங்களைப் பாக்கறதுக்கு அசங்காம குலுங்காம பேப்பரை எடுத்துப் போயிடுவாங்க. பத்திரிகை இருந்தா இல்லே எண்ணெய் உறிஞ்சறதுக்கு?

சொல்லி முடிப்பதற்கும் தெரிசா திரும்பி வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

தலையைச் சுற்றி மப்ளரைப் போர்த்திக் கொண்டு கார்பனேட் மிக்சர் வாடையோடு நின்ற அமேயர் பாதிரியார் முகத்தில் நோயாளிக் களை ஏறியிருந்தது.

மரியாதை மிகுந்த டாக்டர்கள், ஆசிர்வாதம் கேட்கிற நர்சுகள், மன்றாடச் சொல்கிற படுத்த படுக்கையான நோயாளிகளும் குடும்பங்களும் என்று அவருக்கு வேண்டிய ஒரு சூழலில் இருந்துவிட்டு வந்த நிம்மதியும் திருப்தியும் தெரிந்தது அவரிடம்.

லேசான கிருமித் தொற்று ஏற்பட்டு உடம்பு சூடு அதிகமாகி இருக்காம். ரத்த அழுத்தம் எப்பவும் போல

அவர் மருந்து சீசாவை பெருமைக்குரிய வெகுமதி போல உயர்த்திக் காட்டிவிட்டு குப்பாயத்தில் வைத்துக் கொண்டபோது லயோனல் பாதிரியாரும் வந்துவிட்டார்.

ரோமாபுரியில் அமேயரின் நண்பர் இவரைச் சந்திக்கச் சொல்லியிருந்தார். கொச்சு தெரிசாவின் குடும்ப மரம் அவருக்கும் பிரியமான தேடலாகப் போயிருக்கிறது.

அமேயர் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாமே என்று ஆலோசனை சொன்னார் லயோனல். ஜீப்பில் வெய்யில் நேரத்தில் தூசு துப்படையோடு சிறு பயணம் போக உடல்நிலை இடம் கொடுக்குமா என்று சந்தேகப்பட்டார் அவர்.

அதெல்லாம் ஒரு குழப்பமுமில்லை என்று அமேயர் கிளம்பி விட்டார்.

நகரத்தில் ஒரு வைத்தியரைப் பார்க்கத்தான் போய்க் கொண்டிருப்பது. பரம்பரையாக ஆயுர்வேத வைத்தியக் குடும்பத்தில் வந்த அவர் அந்தப் பகுதியில் எல்லாக் குடும்பங்களையும் தொழில் முறையில் மட்டுமில்லாமல் சிநேகிதமாகவும் அறிந்தவராம். கொச்சு தெரிசா தரப்பு விவரங்கள் அவரிடம் இருக்கலாம்.

உங்களுக்கு ரொம்ப தொந்தரவு கொடுக்கறோம். குருத்துவக் கல்லூரி ப்ரின்சிபாலா, நீங்க பாடம் எடுக்க, நிர்வாகம் செய்யன்னு பரபரப்பா இருப்பீங்க. எங்களுக்காக அந்த ரொட்டீனை முறிச்சு கூட வர்றீங்க. எல்லாம் முடிச்சுட்டு சாயந்திரம் வந்தாக்கூட சரிதான். நாங்க இங்கே வேடிக்கை விநோதம் பார்க்க வந்தவங்க. நீங்க ஊழியம் செய்யறவங்க. அதுலே குறுக்கிடக் கூடாது.

லயோனல் அப்படி ஒண்ணும் இல்லை என்றார். திட்டமிட்டுக் காரியமாற்றுகிறவர்களின் தன்னம்பிக்கை அவர் குரலில் மிளிர்ந்தது.

இன்றைய பாடங்களை எல்லாம் சகோதரர் எடுக்க ஏற்கனவே ஏற்பாடு செய்தாகிவிட்டது. ரோமாபுரி நண்பருக்காக இது கூட நான் செய்ய மாட்டேனா என்ன? வாங்க, போய்ட்டு வந்துடலாம். வழியிலே நீங்க பார்க்க சில இடம் உண்டு.

முசாபர் தானும் வரவேண்டுமா என்பது போல் பார்த்தான். இங்கேயே இருந்து இன்னொரு சாயா குடித்து ஒரு உறக்கமும் போட்டால் சுகமாக இருக்கும்.

போகிற இடத்திலெல்லாம் விநோதம் காட்சிக்கு வரும். முசாபர், கிளம்பு.

தெரிசா சொல்லி அவனை எழுப்பி விட்டாள்.

கார் சீரான வேகத்தில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. லயோனல் வாகனத்தைச் செலுத்தியபடியே பேசிக் கொண்டு வந்தார். அவர் பேசாவிட்டாலும் அமேயர் அவரைப் பேச வைத்துவிடுவார். முன் சீட்டில் வாய் மூடி உட்கார்ந்து போனால் அவருக்கு உறக்கம் வந்துவிடும். தூங்குகிற ஒரு பயணியோடு, அவர் சக பாதிரியாக, இறை ஊழியக் காரராக இருந்தாலும் வாகனத்தில் போக ஓட்டுகிறவர்கள் விரும்புகிறதில்லை. தெரிசாவின் முதல் கணவன் மெட்காஃப் தடியனின் பெட்ரோல் தேவைப்படாத காரில் அவர் உட்கார்ந்து வந்தபோதும் அதுதான் நிலைமை என்று அறிந்து கொண்டார். என்ன வித்தியாசமானதாக இருக்கட்டுமே, வாகனத்தைச் செலுத்துகிறவன் ஒரு வினாடி கண் மூடினாலும் விபத்து ஏற்படலாம். அதற்குத் தான் துணைபோகக் கூடாது என்பதில் அமேயருக்கு உறுதி இருந்தது.

லயோனல் இந்தப் பகுதிக்கு வந்து இருபது வருஷமாகிறதாம். இங்கே யட்சித் தொந்தரவு இருந்ததால் டயோசிஸ் என்ற பேராயத்தில் இருந்து அவரை அனுப்பி வைத்தார்களாம்.

எனக்கு முந்தி, கன்னடம் பேசுகிற பாதிரியார் இங்கே ஊழியத்தில் இருந்தார். ஆனால் இந்த யட்சிகளோ கன்னடம் தெரியாதவர்கள். பாண்டித் தமிழிலும் மலையாளத்திலும் இவர்களோடு கதைக்க பல மொழி அறிந்தவர்களை அழைத்துப் போக வேண்டி இருந்தது. இந்த உதவியாளர்கள் ஒரு கோப்பை சாயா, நாலு ஆசீர்வாதங்கள், ஒரு துண்டு கேக், நெற்றியில் ஒரு குரிசு வரைதலோடு போக மாட்டார்களே. மொழிபெயர்ப்பு வேலைக்குக் காசு கேட்டார்கள்.

ஆயத்தில் பணம் குறைவாக இருந்ததால், மலையாளமும் தமிழும் அறிந்த பாதிரியாரைத் தேடினார்கள். லயோனல் சம்மதிக்க அவரை அனுப்பினார்களாம்.

யட்சிகளை சந்தித்திருக்கீங்களா?

பின்சீட்டில் இருந்து ஆர்வமும் வியப்புமாக தெரிசா கேட்டாள்.

லயோனல் பாதிரியார் காரை நிறுத்தி இறங்கினார். எதிரில் சாயாக் கடையில் இருந்த யாரிடமோ ரேடியேட்டரில் தண்ணீர் ஊற்றச் சொல்லி விட்டு நடக்க ஆரம்பித்தார்.

கொஞ்ச தூரம் தான், வாங்க.

அவர் காட்டிய இடத்தில் ஒரு ரெட்டை மாடிக் கட்டடம் ரொம்பப் பழையதாக நின்று கொண்டிருந்தது. யாரும் அதில் வசிப்பதற்கான அடையாளம் இல்லாமல் பொட்டல் காட்டில் நிற்கும் அந்த மனையைச் சிறு முட்செடிகள் சூழ்ந்திருந்தன.

இதான் சாவக்காட்டு வயசன் கட்டின வீடு.

லயோனல் சிரித்தபடி சொல்ல தெரிசாவும் மற்றவர்களும் புரியாமல் பார்த்தார்கள். யாரோ பெரியவரின் வீடாக இருக்கலாம். இப்படி ஒரு பெயரை தெரிசாவின் குடும்ப மரத்தில் பார்த்ததாக அமேயர் பாதிரியாருக்கு நினைவு இல்லை.

நூற்றைம்பது வருஷம் முன்பு கிறிஸ்துநாதரின் வேதத்திலே ஏறின பிராமணன் இந்த சாவக்காட்டு வயசன். ஆதரவு இல்லாம நாயைப் போல சுற்றிக்கிட்டு இருந்தவருக்கு இங்கே நிலத்து அடியிலே தான் புதையலும், வேறே ஏதோ ரசாயனமும் கிடைத்ததுன்னு கதை போகும்.

வீட்டுக்குள் போக தெரிசா ஆர்வம் காட்டினாள். கட்டிடம் இடிந்து விழுகிற ஸ்திதியில் இருக்கு என்று லயோனல் நினைவூட்டினார்.

ஒரு ஓரமாக நின்று பார்த்துட்டு உடனே வந்துடறேன்.

பதிலுக்குக் காத்திராமல், அவசரமாக ஓடினாள் தெரிசா.

பகல் நேரத்திலும் சாத்தான் வந்து இந்த ஸ்திரியிடம் ஒண்டியிருக்கிறான், அதுவும் தான் கண்ணின் இமை போல அக்கறையாகப் பாதுகாத்துக் கொண்டு வரும்போது. ஹைட்ரஜன் பலூனில் காற்று ஏறின மாதிரி ஓசைப்படாமல் பிசாசு நுழைகிறது.

நினைக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது அமேயருக்கு. லயோனல் பாதிரியாரின் ஒத்துழைப்பைக் கேட்கலாமா என்று யோசித்தார். வேண்டாம், அந்த அளவுக்குப் போய்விட்டால் அப்புறம் ஹைட்ரஜன் பலூனில் காற்று இறக்கக் கஷ்டப்படுவது மட்டுமில்லை, பலூனும் எகிறிப் பறந்து விடக்கூடும்.

அவருக்கு லயோனல் பாதிரியார் மேல் கொஞ்சம் மன வருத்தமும் தான். குடும்ப வரலாறு தெரிந்து கொள்ள உதவி செய்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டு, இப்படி யாரும் இல்லாத, முள்ளுச் செடி மண்டிய கட்டடங்களுக்கு அருகில் கொண்டு வந்து நிறுத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன வந்து சேர்ந்தது?

தெரிசா வெயிலுக்குப் பாந்தமாக, உடுத்தியிருந்த புடவையின் தலைப்பை முக்காடாகப் போட்டுப் போனது பாதிரியாருக்குச் சற்றே ஆசுவாசத்தைக் கொடுத்தது. இங்கத்திய கிறித்துவப் பெண்கள் மாதாகோவிலுக்குத் தொழப் போகும்போது தரிக்கிற கோலமாச்சே இது.

ரொம்ப மணி நேரம் போனது போல அடுத்த ஐந்து நிமிடமும் போக, தெரிசா திரும்பி வந்தாள்.

இனி இவளை எங்கேயும் தனியாக விடக்கூடாது என்று அமேயர் பாதிரியார் முசாபரிடம் சொல்ல, அவன் சுற்றிப் பறந்த தட்டாம்பூச்சிகளை லாகவமாகப் பிடித்து ஒரு வினாடி கழித்து விடுவிக்கிற விநோத விளையாட்டில் மூழ்கியிருந்தான்.

பிஷ் அண்ட் சிப்ஸ் கடை இன்னும் ஒரு மாதம் அடைத்துப் பூட்டினால் அவன் நிலை தளர்ந்து போய்விடுவான். தெரிசாவை விட அவளுடைய கடையை ரொம்ப நேசிக்கிற மனுஷனாக அவனைக் கண்டு கொண்டிருக்கிறார் அமேயர் பாதிரியார்.

தெரிசா திரும்பி வந்தபோது சிரித்துக் கொண்டே வந்தாள்.

யாருமே இல்லாத இடம்னு சொன்னீங்களே. உள்ளே தொழுவத்திலே பசுமாடு கட்டி வச்சிருக்காங்க. அதுவும் பாருங்க. நான் கால்டர்டேல்லே இருந்து வரேன்னு தெரிஞ்சு அது என்னோடு இங்கிலீஷ்லே பேச ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

என்ன கேட்டது?

முசாபர் ஆர்வத்தோடு விசாரித்தான்.

அவன் பக்கத்தில் நெருங்கிக் காதோடு சொன்னாள் தெரிசா –

இதுக்கெல்லாம் சோம்பல் கூடாது, முசாபரை ஒரு தடவை மேலே இருக்கச் சொல்லுன்னுது.

அவன் சங்கடமாக நெளிந்ததைப் பார்த்து அவள் திரும்பவும் சிரிக்க, லயோனல் கை காட்டி அமர்த்தினார்.

இந்த இடத்தோட பழைய சரித்திரம் அது. நான் சொன்னேனே, சாவக்காட்டு வயசன். சாவக்காட்டானுக்குப் பழம்பானையிலிருந்து ஒரு குப்பியில் ஏதோ திரவம் கிடைத்ததாகப் பிரஸ்தாபம். அவன் தூக்கி எறிந்த அந்தப் பலா இலையை மேய்ந்த, தெருவிலே போன மாடு ஒன்று அரைகுறையாகத் துரைத்தனப் பாஷையில் இரைய ஆரம்பித்தது. மாட்டுக்காரன் சாவக்காட்டு வேதக்காரன் வீட்டில் ஏறி அவனிடம் பிராது கொடுத்தான். இப்படி என் பசுமாட்டை ராஜ தூஷணம் செய்ய வைத்து விட்டீர்களே. இது கறக்கிற பாலும் இனி விலை போக மாட்டாதே. ஊரில் ஒருத்தனாவது அதைக் கையால் தொடவும் துணிவானா? மாட்டைப் பழையபடி ஆக்கிப் போடும். இல்லாத பட்சத்தில் நீரே அதை எடுத்துக்கொண்டு அதுக்குண்டான பணத்தை அடையும் என்று சொன்னான்.

அப்புறம்?

இன்னும் சிரிப்பு அடங்காத நிலையில், தெரிசா கேட்டாள்.
சாவக்காட்டான் மறுபேச்சு பேசாமல் மாட்டை அவன் சொன்ன விலை கொடுத்து வாங்கிக் கொட்டிலில் கட்ட அது ராத்திரி முழுக்க ஏதோ அன்னிய பாஷையில் பிரலாபித்துக் கொண்டிருந்தது. அது கறந்த பாலை வீணாக்க மனம் இல்லாமல் தினசரி சுண்டக் காய்ச்சி வெல்லப்பாகு சேர்த்து அம்பலத்தில் பாதியும், கொடுங்கல்லூர் பள்ளியில் மீதியுமாக விநியோகிக்கக் கொடுத்தான். பகவதி அம்பலத்தில் கொடியேற்றம் நடக்கிற போது பகவதி இங்கே வருதாம். அந்தப் பசுவும் இங்கே கரையும்னு நம்பிக்கை. நேற்றைக்கு கொடியேற்றம்.

லயோனல் சொல்லிக் கொண்டே நடந்தார்.

இருந்தாலும், இத்தனை காலம் கழிச்சு எப்படி அந்தப் பசு மாடு?

எல்லாம் உன்னைப் பிடிக்கப் பார்க்கிற சாத்தானுடைய வித்தை. பாதுகாப்பாக இரு மகளே.

அமேயர் பாதிரியார் யாரிடமும் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் காரில் ஏறினார். தெரிசா அந்த மனையில் மண்ணைக் கையில் எடுத்து சிரத்தையோடு நெற்றியில் தரித்துக் கொண்டதை அவர் பார்க்கவில்லை.

(தொடரும்)

புது biofiction : தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 7 இரா.முருகன்

அப்பா ரெண்டு நாளாக முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை. முகத்தில் சிரிப்பில்லை.

நான் தான் அப்படி நினைத்திருக்க வேண்டும். அவருக்கு பேங்கில் வேலை அதிகம் இருந்திருக்கலாம். விக்தோ, ஓவர்கோட் அக்கவுண்டண்ட், வின்செண்ட் நடராஜன் மற்றும் பேங்கில் இருந்த மிச்சம் பதினெட்டு ஊழியர்கள் அவர் சொல் கேட்காமல் போயிருக்கலாம். அல்லது மெட்ராஸ் தலைமை அலுவலகத்திலிருந்து ராத்திரி எட்டு மணிக்கு மேல் ஃபோன் செய்து பெரிய அதிகாரி கடிந்து கொண்டிருக்கலாம்.

சாயந்திரம் வந்தால் இது சரியாகி விடக்கூடும். அதற்கு வெகு முன்னால், இப்போது தான் பொழுது விடிந்திருக்கிறது. இந்தக் காலையில் எழுந்ததும் செய்ய வேண்டிய காரியம் ஒன்று உண்டு. நானே வலுவில் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டது.

விக்தோ காலை ஏழு மணிக்கு கடற்கரையில் அவரோடு கூட ஓடுவதற்காக என்னைக் கூப்பிட வந்திருக்கிறார். நேற்று சாயந்திரம் நான் காலேஜில் இருந்து வந்தபோது அவர் பீரோவில் இருந்தார். அவ்வளவு பெரிய, ஆஜானுபாகுவான மனிதர் பார்ப்பது டெஸ்பாட்ச் கிளார்க் உத்தியோகம் என்பது மகா அபத்தமானது.

ஒரு ரூபா ஸ்டாம்புகளைக் கவனமாக எண்ணி, பழுப்பு நிற உறைகளையும் அதே போல எத்தனை என்று பார்த்து பக்கத்தில் டெம்பரவரி ஊழியர் சுந்தரத்திடம் விக்தோ கொடுத்துக் கொண்டிருந்த போது நான் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

சீக்கிரம் வேலை முடித்துப் போய் வெள்ளை சாக்ஸ் வாங்க வேண்டும் என்று பக்கத்து நாற்காலிக்காரரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் விக்தோ. என்ன விஷயம் என்று, சம்பந்தமே இல்லாமல் மூக்கை நுழைக்கிற தினசரி வழக்கப்படி நான் கேட்டேன். கடற்கரையில் தினம் காலையில் ஓடி விட்டுத்தான் தான் நாளைத் தொடங்குவதாக மகா பெருமிதத்தோடு அறிவித்தார் விக்தோ.

‘ஓடினால் உடம்பு திம்முனு ஆகும். உன் வயசுக்கும் முகத்துக்கும், பொண்ணுங்க கடிச்சுத் தின்னுடுவாங்க’

அவர் என்னிடம் ரகசியம் போல் கீச்சுக் கீச்சென்று இதைச் சொன்னார். தேவையே இல்லாதபடி, நர மாமிசம் சாப்பிடும் ஏதோ இருண்ட காலக் கலாச்சாரத்தை அவர் மேற்கோள் காட்டினாலும், எனக்கும் விடிந்ததும் கடற்கரை நெடுக ஓட ஆசை தான். அவர் கூட வரலாமா என்று கேட்கத் தயக்கம். மெல்லக் கேட்டேன்.

‘வாயேன், காலையிலே பிக் அப் பண்ணிக்கறேன்’

விக்தோ உடனடி நேசக் கரம் நீட்ட, காலை நடைத் துணைக்கு வழி பிறந்தது.

‘ஷார்ட்ஸ் இருந்தா போட்டுக்கிட்டு வா’

‘அப்படீன்னா?’

‘அதாம்பா, நிஜார்’.

நிஜார் அணிந்த, சைக்கிளில் வரிசை வரிசையாகப் போகிற பெண்கள் மீன் வியாபாரிகளிடம் கடன் வாங்கிய பாடலை ஹும்ம்ம் என்று கோரஸாக மனதில் பாடிக் கொண்டு போனார்கள். மகிழம்பூ பூத்த மாதிரி மனசில் ரம்மியம் சூழ்ந்தது. காலை நடைக்கு அந்தப் பெண்களும் வருவார்களோ. போய்த்தான் பார்க்கணும்.

‘கான்வாஸ் ஷூ இருக்கா?’

விக்தோ கேட்க, சந்தோஷமாகத் தலையாட்டினேன். நல்ல வேளையாக, காலேஜ் என்சிசி மாணவர் படையில் இருப்பதால் காலேஜில் வழங்கிய புதிய கான்வாஸ் ஷூ கைவசம் உண்டு. இனிமேல் தான் கால் வசமாக்க வேணும் அதை.

‘எதுக்கும் டாடி கிட்டே ஒரு வார்த்தை கேட்டுடுங்க தம்பி’

விக்தோ யோசனை சொன்னாலும், இதுக்கெல்லாம் வீட்டில் அனுமதி வாங்க நான் என்ன பத்தாம் கிளாஸ் பையனா என்று தோன்ற, வேண்டாம் என்று ஒதுக்கி வைத்தேன்.

ஆனாலும், கிளம்பும்போது அப்பாவிடம் சொன்னேன். ஒரு தகவல் அறிவிப்பாக அது இருந்தது.

‘காலேஜுக்கு லேட் ஆயிடாதோ?’

‘ஒன்பதுக்குத் தானே கிளம்பணும்’

‘படிச்சுட்டியோ?’

எதைப் படிக்கச் சொல்கிறார் என்று தெரியவில்லை. ஆச்சு என்று தலையாட்டினேன்.

சட்டென்று மனதில் தோன்றியது. இவர் இரண்டு நாள் மவுனம் அனுஷ்டிப்பதற்கும், விக்தோவோடு நான் டவுண் ஹாலில் ஆடப் போய் ஜோசபினுக்கு வாய்ப்பாடு கற்றுக் கொடுத்ததற்கும் தொடர்பு இருக்கலாமோ. சேதி அவர் காதில் விழுந்திருக்குமோ.

யார் சொல்லியிருக்கக் கூடும்? பார்வேந்தனார், வின்செண்ட் நடராஜன், தம்பீஸ் கபேயில் கடப்பா ஊற்றுகிற சர்வர் வைரவன், ஆபீஸ் கூட்டும் தனம்மாள் என்று சம்பந்தமில்லாத பேர்வழிகள் நினைவுக்கு வர, சாவகாசமாக இதை விசாரித்துக் கொள்ளலாம் என்று ஒத்தி வைத்தேன். கடற்கரையில் காலையில் ஓடி விட்டு வந்தால் மனம் லேசாகும். வெட்டிக் கவலை எல்லாமே காணாமல் போய் விடும்.

‘போய்ட்டு சீக்கரம் வா. விக்தோ கிட்டே பிரெஞ்சு பேசக் கத்துக்கப் பாரு. மத்ததெல்லாம் அப்புறம் கத்துக்கலாம்’

அப்பா சுமுகமானார். அவர் அப்புறம் என்று சொன்னது பியானோ அக்கார்டியனை என்று நம்பினேன்.

விக்தோவோடு வெளியே வந்தால், ஏகப்பட்ட கூட்டம்.

அது எங்கள் கட்டிட வாசலில் இல்லை என்பதில் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது. கூட்டம் எல்லாம் தியூப்ளே வீதியும் அதை செங்குத்தாக வெட்டிப் போகும் பாரதியார் தெருவும் சந்திக்கும் இடத்தில் தான். அங்கே ஒரு விநாயகர் கோவில் உண்டு. ஊரில் நல்ல விஷயம் என்று சட்டென்று கண்ணில் படுகிறவை இப்படி அங்கங்கே சின்னதும் பெரிசுமாகத் தட்டுப்படுகிற கணபதிகளே. குடி போதை தலைக்கேறி நேரம் காலம் பொருட்படுத்தாது எந்தத் தெருவிலாவது உருண்டு கிடக்கிறவன் கூட விநாயகனைப் பார்த்து விட்டு கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் உருளுவது வாடிக்கை.

பக்கத்துக் கோவிலில் தான் இப்போது பரபரப்பு. அங்கே சூழ்ந்து நின்று, தியூப்ளே தெருவிலும் கசிந்திருக்கிறது. கூட்டமாக நின்று, ‘பரே’, ‘பரே’ என்று வாய் விட்டுக் கூப்பிடும் அத்தனை பேரும் வசதி குறைவான வாழ்க்கை அமைந்தவர்கள். நான் என்ன சங்கதி என்று தெரிந்து கொள்ளக் கொஞ்சம் அருகில் போனேன்.

கோவிலை ஒட்டி ஒரு அம்பாசடர் கார் நின்றிருந்தது. காரில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்த முதியவர் நிச்சயம் பிரெஞ்சுக்காரராகத்தான் இருக்க வேண்டும். தலையில் வைக்கோல் தொப்பி. பல் இல்லாத புன்னகை பழுப்புக் கண்கள் இடுங்கி மிளகாய்ப்பழ மூக்கு விடைத்து தீர்க்கமாக முகத்தில் சந்தோஷம் வரைந்திருந்தது. இப்படி முகம் படைத்தவர்கள் சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது.

‘மரக்காணம், நல்லா இருக்கியா?’

பரே என்று அழைக்கப்பட்ட பிரெஞ்சு முதியவர் தன் பக்கத்தில் ஆர்வத்தோடு வந்து நின்ற தெருமுனை ரிக்ஷாக்காரர் மரக்காணத்தைத் தோளில் தட்டி அன்போடு விசாரித்தபடி சட்டைப் பையில் இருந்து ஒரு இரண்டு ரூபாய் நோட்டை அவரிடம் கொடுத்தார். துலுக்காணம், மண்ணாங்கட்டி, சேத்தூரான் என்று அக்கம்பக்கம் இருந்த ரிக்ஷாக்காரர்களும் குடும்பங்களும் அடுத்து அவரால் அன்போடு விசாரிக்கப்பட்டு ரெண்டு ரெண்டு ரூபாயாக வழங்கப்பட்டன.

‘கஃபே குடி. கள்ளு வேணாம். சரியா?’.

பிரெஞ்சுக்காரராக இருக்க மாட்டார் இவர். இருந்தால், இப்படி சரளமாகத் தமிழ் வாயில் வராதே.

‘புள்ளையை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பறியா?’

‘போக மாட்டேங்கறான் பரே’

‘உன் ரிக்ஷா எதுக்கு இருக்கு? பொஸ்தவத்தோட அலாக்காத் தூக்கி’

பரே தெருவில் கால் பரப்பி நின்று எப்படி பையனைப் புத்தகக் கட்டோடு தூக்கி ரிக்ஷாவில் போடுவது என்று அபிநயித்துக் காட்ட உற்சாகமாகக் கூட்டம் கைதட்டுகிறது. எம்.ஜி.ஆர் வந்தால் தான் இது போல் இன்னொரு பரபரப்பு வரும்.

‘ஸ்கூல்லே போட்டுடு’.

‘சரி பரே’

மண்ணாங்கட்டிக்குப் பின்னால் நிற்கிற சின்னப் பையனை முன்னால் இழுத்து, முதுகில் நாலைந்து தடவை மெல்லத் தட்டினார் பரே.

‘நீ பள்ளிக்கூடம் போகலே, குச்சி வச்சு உங்கப்பனை அடிப்பேன், ஆமா’

முதுகில் தடவிய பசு போல குழைகிற அந்தப் பையனுக்கும் ரெண்டு ரூபாய்.

நான் கட்டட வாசலுக்குத் திரும்பி வந்து, பரே என்றால் என்ன என்று விக்தோவைக் கேட்டேன்.

‘உடன்பிறப்பு. ஆம்பளை’.

‘அது அண்ணனா தம்பியான்னு எப்படி சொல்றது?’

‘என்னாத்துக்கு’?

’எதுக்காவது ஆகட்டும்னு தான். வல்லின ற போட்டு பறேன்னு சொன்னா அண்ணா, சின்ன ர போட்டு பரேன்னா தம்பி. சரி தானே?’

விக்தோவுக்கு வல்லினம், மெல்லினம் விவகாரமே தெரியாததால் பயந்து போய் கூடுதல் தகவல் கொடுத்து விட்டார்.

’பெரியண்ணாவை Le Grand frere ல க்ராந் ஃப்ரேன்னு சொல்லலாம்’

வேண்டாம், அவர் அண்ணாவாகவே இருந்து விட்டுப் போகட்டும்.

பரே வைக்கோல் தொப்பியைக் கொஞ்சம் போல் தலையைச் சுற்றித் திருகியபடி நிமிரிந்து பார்க்கிறார்,

‘வின்செண்டு, என்னய்யா செய்யறீரு?’

வாயே பல்லாக, குக்கிக்கு அள்ளிய வைக்கோல் சிதற மகிழ்ச்சியோடு கையை உயர்த்தினார் வின்செண்ட் நடராஜன்.

‘போன்ழூர் பரே. உங்க புண்ணியத்துலே ஏதோ ஓடுது’

கூளத்தோடு வேகமாக கார் பக்கம் வந்தார் வின்செண்ட்.

‘அந்த பிரெஞ்சு பஸ்போ.. கன்சல் கிட்டே பரே சொன்னா நடக்கும்’

‘ஆமாய்யா, இந்தா இந்தான்னு பிரெஞ்சுக்காரன் தாம்பாளத்துலே பாஸ்போர்ட்டும் பிஸ்கோத்தும் சொக்லத்தும் வச்சு நீட்டிட்டு இருந்த போது நீர் அந்த .. பேரு என்ன?

அவர் வாக்கியத்தை முடிக்காமல் தலையை ஆட்டிச் சிரித்தபடி, கார் ஓட்டி வந்த இன்னொரு வயோதிகரைப் பார்த்தார்.

‘மயிலத்துப் பொம்மனாட்டி’ என்றார் காரோட்டி வந்த பரேவின் நண்பர். வின்செண்ட், கூளத்தில் இருந்து ஈயோ கொசுவோ மூக்கில் போன மாதிரி மூக்கைப் பரபரவென்று சொரிந்தபடி சிரித்தார். வெட்கப்படுகிறாராம்.

‘பார்க்கலாம். நாளைக்கு என் பீரோவுக்கு வாரும்’

பரே முகத்தில் சட்டென்று ஏதோ அசௌகரியம் தெரிந்தது. கார் நண்பரிடம் காதில் ஏதோ சொன்னார்.

‘போயிடலாமா? என்றார் அவர் அவசரத்தை உணர்ந்து.

பரே வின்செண்ட் நடராஜனைப் பார்த்தார். அவர் பரே பக்கம் நகர்ந்தவர் உடனே வேகவேகமாகத் தலையாட்டினார்.

‘ரொம்ப சுத்தமா, வெள்ளைக்காரங்க போறது மாதிரி வச்சிருக்கு பரே. வாங்க’.

கூட்டம் ஒரு நிமிடத்தில் கலைந்து போக, பரே பேங்க் கிளைக்கு நடந்தார். அவருக்கு ஆதரவாக இரண்டு பக்கமும் தோளில் கை வைத்துத் தாங்கி அவருடைய நண்பரும், வின்செண்டும் வந்தார்கள்.

இன்றைக்கு கடற்கரையில் ஓடப் போன மாதிரித்தான் என்று தோன்றினாலும், அவ்வளவு பெரியவர் ஏதோ சிரமத்தில் இருக்கிறார் என்பது வருத்தம் கொடுத்தது.

‘போன்ழூர் பப்பா’ என்று விக்தோ அவருக்கு வணக்கம் சொன்னார், உள்ளே கடந்து போகும்போது.

‘நல்லா இரு’ என்கிற மாதிரி ஆசீர்வதித்தபடி நடந்தார் பரே.

‘பப்பான்னா அப்பா. அவர் வயசுக்கு எங்கப்பா மாதிரித்தான்.’

பரே நீரிழிவு நோயால் அவதிப்படுவதாகவும், பாத்ரூம் உபயோகிக்க வேண்டிய அவசரம் என்றும் விக்தோ சொன்னார். நானே ஊகித்திருந்தது தான் அது.

‘பரே, அங்கே தான்.’

பப்பா கை உயர்த்தி அவரையும் ஆசிர்வதித்து விட்டு நடந்து, அடுத்த பத்தாவது வினாடி திரும்பினார்.

‘வின்செண்ட், என்னை விட அவசரமா யாரோ வந்துட்டுப் போயிருக்காங்க போல’

வந்த அவசரத்தில் பரே போக, தர்ம சங்கடமான மௌனம் அங்கே. நான் வின்செண்ட் நடராஜனை முந்திக் கொண்டு பின்னறைக்குப் போய் அதே வேகத்தில் திரும்பினேன். பரே துன்பத்தை எல்லாம் பொறுத்துக் கொண்டு திரும்பிப் போனதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை என்று தோன்றியது.

கழிப்பறை வாசலில் நின்று வாட்ச்மேன் வின்செண்ட் நடராஜன் வழக்கத்தை விட அதிகமான டெசிபல்களில் யாரிடம் என்றில்லாமல் புகார் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

‘பாம்பே கக்ஸுலே வெள்ளைக்காரன் ஏறி உக்கார ஒண்ணு, நம்ம மனுசன் குந்த இன்னொண்ணு வச்சது சரிதான். அது என்னத்துக்காக நின்னுக்கிட்டே போறதுக்கு தனியா ஒண்ணை வெளியே வைக்கணும்?’

அப்பா கீழே வந்தபோது இந்தக் களேபரம் எல்லாம் முடிந்து மூக்கு அறுந்து விழும் அளவுக்கு துர்வாடையும், அமைதியுமாக இருந்தது பேங்க் ஹால்.

‘குளிச்சுட்டு வர்றதுக்குள்ளே என்ன கலாட்டா?’

‘ல க்ராந் ஃபரே வந்திருந்தார் சார்’ என்றார் விக்தோ ஒற்றை வாக்கியத்தில்.

அப்பா தலையாட்டி விட்டு, வின்செண்ட் நடராஜனிடம் தன்னிலை விளக்கம் எதிர்பார்க்கிறது போல் அவரைப் பார்த்தார்.

‘யாருக்கோ அவசரம் ஐயா. இங்கே புகுந்துட்டான் போல. நின்னு போற பீங்கானை, உக்காந்து போறதா வேறே நினைச்சுட்டான். எப்படிடா அம்புட்டு உயரம் ஏறி உக்காரன்னு யோசிச்சு, நாற்காலியை போட்டு ஏறியிருக்கான்.’

வின்செண்ட் சொல்ல, விக்தோ சிரிக்க ஆரம்பித்து அது தப்பு என்று படவோ என்னமோ முகத்தை சீரியஸாக வைத்துக் கொண்டார்.

‘வின்செண்ட், எல்லாம் சரிதான், இங்கே, பேங்குக்குள்ளே எப்படிப் புகுந்தான்?’

வின்செண்ட் புருபுரு என்று விரோதமாக அப்பாவைப் பார்த்தார். குற்றம் சாட்டப்பட்டதாக நினைப்பவர்கள் வைத்துக் கொள்ளும் முகபாவம் அது.

வாசலில் கூட்டமாக நிற்பது என்ன விஷயத்துக்காக என்று பார்க்கப் போன போது பரே தன்னைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டதாகவும் அதனால் போக வேண்டிப் போனது என்றும் முணுமுணுத்தார். அந்த நேரத்தில் உள்ளே யாராவது புகுந்தால் தான் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று அறிவித்து, அடுத்த வினாடி அறிவிப்பைச் சற்றே மாற்றினார்.

தான் வாசல் கதவுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி திரும்பி நின்று பரேயைப் பார்க்கும் போது கவனத்தில் படாமல் யாரோ சின்னப் பயல் விளையாட்டாக உள்ளே நுழைந்திருக்க சாத்தியம் உண்டு என்றார் வின்செண்ட். தெருவும், உலகமும், வஞ்சனையில்லாமல் சாப்பிடும், ஜீரண சக்தியில் எவ்விதக் குறைவும் இல்லாத விஷமக்காரச் சின்னப் பயல்களால் ஆனது இல்லையா?

‘ஆமா, இது வெளியே வச்ச பீங்கான் கமோ தானே, உள்ளாற உக்காந்து போக பின்னாடி ரூம் இருக்கே’

விக்தோ தன் பங்குக்கு சந்தேகம் கேட்டார். காலை நேரம் கழிப்பறை விசாரணைகளில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

‘நான் அதைப் பூட்டி சாவியை எங்கேயோ கை மறதியா வச்சுட்டேன் முசியே. கூளம் போடப் போனேனா, அப்போ?’

பாதியில் நிறுத்தி வின்செண்ட் நடராஜன் காம்பவுண்ட் சுவர்ப் பக்கம் ஓடினார். குக்கி மென்றது போக மிச்சம் இருந்த சொற்ப வைக்கோலில் கை அளைந்து தேடி, அந்தத் தொலைந்து போன சாவியோடு திரும்பவும் வந்தார்.

என்னால் பரேயின் அவஸ்தையை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

பத்து நிமிஷமாகத் திறந்து விட்டிருந்த தண்ணீர்க் குழாயை நிறுத்தி விட்டு தொப்பமாக நனைந்தபடி வந்தார் வின்செண்ட் நடராஜன். பிரச்சனை தீர்ந்த திருப்தி அவர் முகத்தில். அடுத்து எப்போதாவது திருப்தி அவருக்கு வரும் பட்சத்தில், மெல்ல மயிலம் பொம்மனாட்டி பற்றி விசாரிக்க வேண்டும்.

‘ஏண்டா அவ்வளவு பெரியவர், மிஸ்டர் பரே, அவர் நம்ம பேங்குக்கு வந்திருக்கார். ஒரு ஆத்திரம் அவசரம்னா அவரை மேலே கூட்டி வந்திருக்கக் கூடாதா நீயாவது?’

அப்பா என்னைக் கேட்டார்.

அதானே என்றார் வின்செண்ட் நடராஜன். அதானே என்றார் விக்தோ. அதானே என்றாள் மேகலா.

அதானே! நான் தான் முழு மூடன். அடிக்கடி மூளை லீவு போட்டு விட்டுக் காற்று வாங்கப் போக, அதில்லாமலேயே மூச்சு விடுகிறவன். மற்றவர்கள் அதி புத்திசாலிகள்.

‘மேலேயும் தண்ணி போகாம ஃப்ளஷ் அடச்சிருக்கு, பிளம்பருக்கு ஃபோன் பண்ணனும்’

அப்பா பரே மாதிரி ஒரு தெய்வீகச் சிரிப்போடு டெலிபோன் பக்கம் நடந்தார்.

(தொடரும்)