About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

புது bio-fiction தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 12 இரா.முருகன்


அவசரமாக எச்சில் முழுங்கினேன். கண் இதுக்கு மேலே விரிந்தால் உள்ளே இருந்து கண்விழிப் பாப்பா, நரம்பு, பெருமூளை, சிறு மூளை எல்லாம் வெளியே வந்து விழுந்து விடும்.

’என்ன தம்பி, காசு எடுத்தாறலியா? பரவாயில்லே பெறகு கொடு’

நான் நீட்டிய ஜூனியர் ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகையைத் திரும்ப வாங்கிக் கொள்ளாமல் பெருந்தன்மையாக என்னிடமே தருகிறார் பாரதி வீதி கடைக்காரர்.

பத்திரிகை அட்டை முழுக்க ஈரம் ஜொலிக்கச் சாய்ந்து, ஒய்யாரமாக ரெண்டு துண்டு நீச்சல் உடையில் போஸ் கொடுத்தபடி ஒரு பேரழகி. அவள் மேல் வைத்த கண்ணை என்னால் எடுக்க முடியவில்லை. உள்ளே நடுப் பக்க ப்ளோ அப் படமும் அவள் தான்.

எழுபத்தைந்து பைசா கொடுத்துப் உடனே பத்திரிகையை வாங்கித் தனதாக்கிக் கொள்ள, ஆசை என்றால் அப்படி ஒரு ஆசை. ஆனால் வாங்கினால் சிக்கல்.

அந்தச் சிக்கல், சாவகாசமாக வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டு உத்தேசமாகப் பதினைந்து அடி எனக்குப் பின்னால் நிற்கிறது.

ஞாயிற்றுக் கிழமை பிரச்சனைகளோடு விடிந்திருக்கிறது.

அப்பா மேனேஜராக இருக்கும் வங்கியின் கருப்பு கோட்டு அக்கௌண்டண்ட். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றாலும் ஆபீஸ் வந்திருக்கிறார். இந்த ஜன்மத்தில் தீராத ஏதோ ஆபீஸ் வேலையை இன்னும் சற்றே முன்னால் நகர்த்திப் பார்த்து விட்டு, எதிரே தம்பீஸ் கபேயில் கடப்பாவோடு இட்லி சாப்பிட்டிருக்கிறார். அடுத்து காளியப்பன் கடையில் நிதானமாக வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டு நிற்கிறார். இப்படி சுதி ஏற்றிக் கொண்டு அவர் திரும்ப பேங்கில் கணக்கு சரிபார்க்க உள்ளே புகலாம். அது அவர் பாடு.

ஜே.எஸ் என்ற ஜூனியர் ஸ்டேட்ஸ்மேன் பத்திரிகை வாரா வாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை இந்த ஊருக்கு வரும். என்னயும் சேர்த்த, காலேஜ் படிக்கிற, இந்தியன் கஃபே ஹவுஸில் காப்பியும் அரட்டையுமாகப் பொழுது போக்கும் கூட்டத்தில் எல்லோரும் வாங்குவதால், வந்ததுமே பரபரப்பாக விற்றுப் போகும். ஆவலோடு பாரதி வீதி கடைக்காரரிடம் பத்திரிகை வந்த விவரம் கேட்கும் போது சற்று ஜாக்கிரதையாகக் கேட்க வேண்டும். மியூசியத்தில் படமாகத் தொங்கும் பழைய பிரஞ்சு திவான் ஆனந்தரங்கம் பிள்ளையின் உடம்பு வாகு அவருக்கு. மீசையும் ஆகிருதியும் மாணப் பெரிசு.

‘ஜே எஸ் வரல்லியா’

இப்படிக் கேட்டால் அவருடைய நரைமீசை துடிக்க கண்களை உருட்டி விழித்து முணுமுணுவென்று வாய்க்குள் திட்டுவார். அதில் கடைசியாகக் குரலை உயர்த்திக் கண்டிக்கிற தொனியில் கேட்டவரை ஏசுவார் –

‘ஞாயித்துக் கெளமை. சூரிய தினம். விடிகால நேரம். இல்லியான்னு கேக்கறியே. விளங்குமா? எம்மா பெரிய அவச்சொல்லு..’

ஆனால் இன்றைக்கு அவர் வகையில் பிரச்சனை இல்லை என்பதோடு பேச்சும் அன்பும் ஆதரவுமாக இருக்கிறது.

சரி, அவர் கொடுக்கிறாரே என்று நீச்சல் உடை அழகியோடு போய் அக்கவுண்டண்டிடம் மாட்டிக் கொண்டால் வேறே வினையே வேண்டாம்.

போன வாரம் காலேஜில் என் லாகிர்தம் டேபிள் புத்தகம் காணாமல் போய் விட்டது. ரத்தச் சிவப்பு நிறத்தில் அட்டையும் பக்கத்துக்குப் பக்கம் பத்தி பிரித்துப் போட்ட எண்களும் தவிர வேறு எதுவுமில்லாத அந்தப் புத்தகம் கணக்கு வகுப்பில் மட்டும் உபயோகப்படுகிற ஒன்று. அதைத் திருடிப் போய் என்ன செய்வது? வல்லூரி சார் வகுப்பில் ராக்கெட் விடக்கூட நீளம் பத்தாது.

என்றாலும், போனது போகட்டும் என்று இருக்க முடியாதே. நடு வகுப்பில் எள்ளி நகையாடி இன்று போய் நாளை டேபிள்ஸ் புத்தகத்தோடு வா என்று கணக்கய்யா அனுப்புவார். சுருக் என்று அவர் இங்கிலீஷும் பிரஞ்சுமான மணிப்பிரவாளத்தில் சொல்ல, முதல் வரிசைப் பெண்கள் சிரிப்பார்கள்.

நானும் பார்த்து விட்டேன், முதல் வரிசை தேவதைகளை இம்ப்ரஸ் செய்வதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டே எல்லா ஆண்களும், பிரின்சிபாலில் இருந்து, அட்டெண்டர் மாசிலா உட்பட, செயல்படுகிறோம்.

துயூப்ளே தெரு ஸ்டேஷனரி கடையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பிரஞ்சு இந்திய அம்மாளை எழுப்பி, புரிய வைக்க முடியாமல் நானே கடைக்குள் போய் ஒரு டேபிள்ஸ் எடுத்துக் கொண்டு காசு எண்ணிக் கொடுத்து விட்டு வரும்போது அன்றைக்குக் கருப்புக் கோட்டுக் காரரிடம் மாட்டிக் கொண்டேன்.

’என்ன தம்பி, எண்சுவடி வாய்ப்பாடா’?

’இல்லே சார். காலேஜ்லே எதுக்கு வாய்ப்பாடு? க்ளார்க் டேபிள்’.

’படிக்கறதுதான் படிக்கறே. ஆபீசர் டேபிளாப் பாத்து வாங்கக் கூடாதா’?

’இது ட்ரிக்னாமெட்ரி கிளாஸுக்கு சார். தொகுத்தவன் பேரு க்ளார்க்’.

உடனே சுவாதீனமாகக் கையில் வைத்திருந்த டேபிள்ஸைப் பிடுங்கிக் கொண்டு அது என்ன மாதிரிப் புத்தகம் என்று உறுதிப் படுத்திக் கொள்ளவோ என்னமோ அவசரமாகத் தேடினார். மஞ்சள் பத்திரிகையோடு போகிறபோது கையும் களவுமாகப் பிடிக்க முற்படும் தோரணை அது. கிளார்க் டேபிளில் சிவப்பு அட்டை தவிர வெளியே அல்லது உள்ளே மஞ்சளாக ஒன்றும் இல்லை. ஒன்றுமே இல்லை.

’நான் உன் வயசுலே இருக்கும்போது பிரான்ஸிலே இருந்து கணக்குப் பொஸ்தகம் வரும். வாங்கி ஒரே மாசத்துலே எல்லாக் கணக்கையும் போட்டு முடிச்சுட்டு அடுத்த வருஷம் போற கிளாஸுக்கான புஸ்தகம் வாங்கிடுவேன்’.

நான் அன்றைக்குப் பிய்த்துக் கொண்டு கிளம்பியது இன்று மாட்டிக் கொள்ளத்தான்.

இப்போது கையில் டேபிள்ஸ் இல்லை. நீச்சல் அழகி படம் போட்ட ஜே.எஸ். இப்போதும் வெற்றிலை வாயோடு நிற்கிறார் கருப்புக் கோட்டு, முன் அனுபவ அடிப்படையில் இப்போது என்ன நடக்கும் என்று என்னால் சொல்ல முடியும்.

என்ன புஸ்தகம் தம்பி, நோட்ஸா என்று கேட்பார்.

’இல்லே, பத்திரிகை’ என்று சொல்வேன்.

’ஒரு காலத்திலே மாண்டேஷ் பத்திரிகையை பிசாசு மாதிரி படிச்சிருக்கேன், மாண்டேஷ் தெரியுமா, பிரஞ்சு பத்திரிகை’ என்பார்.

’தெரியாது சார்’ என்பேன்.

‘இதென்ன, பொண்ணு படமா?’

‘ஆமா சார், நீச்சல் போட்டி சாம்பியன்’.

அவர் என்னை மேலும் கீழுமாகப் பார்த்தபடி, தடத்தைச் சற்றே மாற்றுவார்.

‘நான் உன்னைப் போல இருக்கறபோது கொம்யூன் நீச்சல் சாம்பியன். இந்தாண்ட கடலூர், அந்தாண்ட வில்லியனூர், காரைக்கால் வரை அடிச்சுக்க ஆள் கிடையாது’ என்பார் வெற்றிலை எச்சிலை ஓரமாக உமிழ்ந்து, கடந்து போகிற யாருக்காவது போன்ழூர் முசியே சொல்லி.

நான் சும்மா இருக்க, திரும்ப உத்வேகத்தோடு ஆரம்பிப்பார்.

‘பிரான்ஸிலே இருந்து அப்போ ஸ்போர்ட்ஸ் பத்திரிகை எல்லாம் வரவழைப்பேன். பக்காவா உடுத்துக்கிட்டு நீஞ்சற, ஓடற, குதிக்கற படமா இருக்கும் அதிலே. இது மாதிரி இல்லே. தெமி நூ போத்தோ இருந்தா சீன்னு தூக்கிப் போட்டுடுவோம். ப்ளெய்ன் ந்யூன்னா கொளுத்திடுவோம்’.

தெமி நூ போத்தோ, ப்ளெய்ன் ந்யூ இதெல்லாம் என்ன என்று கேட்க மாட்டேன். ஏனென்றால் போன வாரம் என் கையில் இருந்த சினிமா பத்திரிகையில் காபரே ஆட்டக்காரியின் நடுப் பக்கப் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு ’சீச்சீ, தெமி நூ போத்தோ’ என்று கிழித்துப் போட்டு விட்டாள் ஜோசபின். ‘இப்படி அரை நிர்வாணமா ஆடறதுக்கு முழுசாவே துணி இல்லாம ப்ளெய்ன் ந்யூவா ஆடலாம். அது ஒண்ணும் அசிங்கமாத் தெரியாது. மறைச்சும் மறைக்காம கள்ளத்தனமா காட்டறது தான் ஆபாசம்’ என்றாள் கோபத்துடன் அப்போது. திசொலெ என்று அவள் ரெண்டு காதிலும் சாரி சொன்னேன்.

வேண்டாம் அதெல்லாம். அக்கவுண்டிடம் நீச்சல் அழகி சிக்கினால், அவர் வழக்கை மேல் மட்டத்துக்கு, நகர்த்தும் அபாயம் உண்டு.

அப்பா வரையிலும் நீச்சல் அழகி போய்க் கஷ்டப்பட வேண்டாம். நாளைக்கு நான் பொழச்சுக் கிடந்து, பத்திரிகையும் விற்றுப் போகாமல் இருந்தால் வாங்கிக் கொள்ள்லாம்.

திரும்பப் பத்திரிகையை ஆனந்தரங்கம்பிள்ளை வாரிசுக் கடைக்காரரிடம் நீட்ட உத்தேசித்த போது, பின்னால் குரல்.

’டேய், உன்னைத் தான் தேடிக்கிட்டு வந்தேன்’.

சத்தம். திரும்பினால், கையில் பிடித்த சின்ன தோல்பையோடு புரு நிற்கிறான்.

’கொஞ்சம் என் கூட வா. அரை மணி நேரத்திலே திரும்பிடலாம்’.

புரு என்ற புருஷோத்தமன். முழுக்கச் சொன்னால் வில்லியனூர் பார்த்தசாரதி புருஷோத்தமன். அவன் எழுதும் பிரஞ்சு ஸ்பெல்லிங்கில் அவன் பெயரை உச்சரித்தால் வினோதமாக நாக்குப் புரண்டு தொண்டைக்குள் போக வைக்கும்.

புரு என் கூடப் படிக்கிறான். ஒரே காலேஜ் கோத்திரம். பிசிக்ஸ் தான். துணைக்கு மேதமெடிக்ஸ் தான். க்ளார்க் டேபிள் தான். காஃபி ஹவுஸ் தான். லாஸ்பேட்டை டெண்ட் கொட்டகையில் கிளாசுக்கு மட்டம் போட்டு விட்டு, காந்தாராவ் நடித்த விட்டலாச்சார்யாவின் மாய மோதிரம் சினிமா தான். கடலை தான். ராலே சைக்கிள் மட்டும் இல்லை.

எந்த சைக்கிளும் ஓட்டியதில்லை புரு. துவிச் சக்கர வண்டியில் கண்டம் என்று ஜோசியன் சொன்னதால், வீட்டில் ரெண்டு சக்கர வாகன வாசனை தவிர்க்கப் பட்டவன். பெரியவனானதும் டிப்பரோடு கூடிய பேபி லாரி வாங்கித் தருவதாக நாயனா வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறாராம். செங்கல், மணல் லோடு அடிக்கிற பிசினஸ் அவருக்கு. தொழிலில் புருவுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டதாக ஆச்சு.

ரொம்ப நல்ல பையன் புரு. மண்ணின் மைந்தன். கொஞ்சம், கொஞ்சம் என்றால் ரவையூண்டு. கிலோ கணக்காக இல்லாமல் நூறு கிராம் ரவையூண்டு வட்டு.

’பய்யன் தலைக்கு இஸ்ஸி வட்டு கேட்டோ’ என்பார் காலேஜ் கேண்டீன் இன் சார்ஜ் சங்கரன் நம்பியார். அப்போது அவர் சுட்டு விரல் நெற்றிப் பொட்டில் சுழன்று கொண்டிருக்கும். மலையாளத்தில் வட்டு என்றால்? வட்டுன்னா வட்டுதான். புரிஞ்சுக்கணும்.

புரு நல்லாத்தான் பழகுவான். பேசுவான். சாப்பிட்டுத் தூங்கிப் படித்து பாசிங்ஷோ சிகரெட் புகைத்து. என்ன, அவன் யாரிடமாவது ஏதாவது சொல்லி மற்றவர் கேட்காவிட்டால் கோபம் வந்து விடும். கண்ணில் கண்டதை எடுத்து வீசி விடுவான். எப்போவாவது இப்படி. எப்பவும் இல்லை. நாலு வருஷம் முந்தி செமினார் பள்ளிக்கூடத்தில் யார் மேலேயோ பாம்பைப் போட்டதாகச் சொல்வார்கள். சாரைப் பாம்பா சைக்கிள் பம்ப்பா, சரியாகத் தெரியலை.

’ஒரு இடத்துக்கு போகணும். சைக்கிள் எடுத்துக்கிட்டு வா’.

புரு கட்டுவிரியன் பாம்போடு நின்று என்னிடம் சொன்னதாக நினைத்தேன்.

எங்கே போகணும் என்று கேட்டேன். போனதும் சொல்றேன் என்றான் புரு, பொறுமை இல்லாமல்.

’சரி வரேன்’.

சமாதானமாக நான் சொல்ல, சகஜமாகி என்ன பத்திரிகை என்று கையிலிருந்து ஜே.எஸ்ஸைப் பிடுங்கிப் பார்த்தபடி நடந்தான். கூடவே நான் பம்மிப் பம்மிப் போக, எதிர்பார்த்தபடி எதிரே அக்கவுண்டண்ட்.

’சிநேகிதப் பிள்ளையா’? என்று வெற்றிலை பாக்கோடு விசாரித்தார்.

ஆமா என்றேன். இதுக்கு மேல் புரு பற்றி இவருக்குச் சொல்ல வேண்டாம்.

புருவிடம் பத்திரிகையை வாங்க அக்கவுண்டண்ட் கை நீட்ட அவன் முறைப்போடு இனிப்புப் பண்டம் பிடுங்கப்படும் குழந்தை மாதிரிக் கையைப் பத்திரிகையோடு முதுகுக்குப் பின்னால் இழுத்துக் கொண்டான். ’புடுங்கினா, உன் கண்ணை நோண்டிடுவேன்’ என்ற விரோதமான தோரணையைப் பார்த்து அக்கவுண்டண்ட் உடனடியாகப் பின் வாங்கினார். எனக்குப் பழகிய அமைப்பில், இன்னும் சற்றே அதிகமாகத் தன் பிரதாபம் சொன்னார் –

’உங்க வயசிலே நானும் சினிமா பத்திரிகை படிச்சிருக்கேன். லெ அவந்த் சென் தொ சினிமா. உள்ளூர் படமில்லே. பிரான்ஸ்லேருந்து வரும். அழகழகான பொண்ணுங்க. போஸ்ட் கார்ட் எல்லாம் கையெழுத்து போட்டு அனுப்பும்’.

இது நிஜமாக இருக்கலாம். அவர் முகத்தில் தெரிந்த உற்சாகம் கலப்படமில்லாதது.

’சினிமா புஸ்தகம் இல்லே. மற்றது’.

புரு திரும்பி ரோஷத்தோடு கூற, அக்கவுண்டண்ட் அவன் கையிலிருந்து அவன் இடுப்புக்கு முன்புறம் கொண்டு வந்த ஜே.எஸ்ஸைப் பிடுங்கினார். இனம் புரியாத திருப்தி அவர் முகத்தில். சட்டென்று அது வடிந்தது. அவர் கோட் பையில் தேடிக் கொண்டிருந்த கையை வெளியே எடுத்தபடி ஏமாற்றத்தோடு சொன்னார் –

’கிரகசாரம், கண்ணாடியை ஆபிசிலேயே விட்டுட்டேன் போல’.

’சார், இது கிரகசாரம் இல்லே. இங்கிலீஷ்லே இங்கிலீஷ்லே..’.

வாய்க்கு வந்த முதல் வார்த்தையான ’கவிதை’ என்றேன்.

‘என்னது?’

‘பொயட்ரி. பொயஸி’.

’பேஷ். நானும் உங்க வயசுலே பிரஞ்சு இலக்கியப் பத்திரிகை எல்லாம் படிச்சவன் தான். லெ தெம் மாதன் கேட்டிருக்கியா? மாடர்ன் டைம்ஸ்னு அர்த்தம். அதை’.

’பிரான்ஸிலேருந்து வரவழைச்சு’ என்று நான் இடைவெட்டினேன். அவர் சற்றே குரோதமாகப் பார்த்து விட்டுத் தொடர்ந்தார்.

’நாலு பைண்ட் வால்யூம் சேர்த்து வச்சிருந்தேன். போன மாசம் வீட்டுலே பெயிண்ட் அடிக்கற நேரத்துலே வீட்டுக்காரி அதெதுக்கு சும்மா பரண்லே தூங்கணும்னு பழைய புத்தகக் கடையிலே போட்டுட்டா’.

அடடா என்றேன் சம்பிரதாயமாக.

’ஏன் கேக்கறே, அம்பலத்தடியார் மடத்துத் தெருக் கடை. அதிராமபட்டணம் பாய் ஒருத்தர் வச்சிருக்கார். வேகமா அங்கே ஓடினா பாய் இல்லே. பெரிய மசூதிலே தொழுதுட்டிருக்கார்னு கேட்டு தேடிட்டு அங்கே போனேன். சின்ன மசூதிலேன்னாங்க. சரிதான்னு, சின்ன மசூதிக்குப் போனேன். தொழுது முடிச்சுட்டு வந்துட்டிருந்தாரு. சலாம் சொன்னேன். பத்திரிகை பைண்ட் புத்தகத்தை திருப்பிக் கொடுங்க பாய், பத்து ரூபா தரேன்னு கேட்டா, யாரோ அஞ்சு ரூபா கொடுத்து அத்த வாங்கிக்கினு போய்ட்டாங்களாம். அஞ்சே ரூபாய்க்கு பொக்கிஷத்தையே கொடுத்துட்டாரு பாய், ஆள் யாருன்னு தெரியாமலேயே’.

அவர் சோகத்தைச் சுமந்தபடி வங்கிக் கணக்குகளை சமாதானமாக்கி விடுமுறையென்றாலும், இன்றைய தேதிக்கு மங்களகரமாக முடித்து ஏறக்கட்டி வீடு போக நடந்தார்.

நான் காம்பவுண்டுக்குப் போய் சைக்கிளோடு வந்தேன்.

சினிமாவில் முன்னால் போகிற வில்லன் காரைப் பின் தொடரும் இன்ஸ்பெக்டரின் ராஜ்தூத் மோட்டார் சைக்கிள் மாதிரி என் ராலே சைக்கிளை நான் சீராக மிதித்துப் போக, ’அடுத்த ரைட் போய் உடனே லெப்ட்’, ’அங்கே நேரே போய் ரெண்டாவது ரைட்’ என்று மிஷின் கன் மாதிரி படபடவென்று ஆணையிட்டபடி என் தோள்பட்டையை அழுத்திக் கொண்டு பின்னால் தோல்பையோடு உட்கார்ந்து வந்தான் புரு. அவன் அடிக்கடி ஏப்பம் விடாமல் இருந்திருந்தால் நான் தலைக்கு வட்டு வராமல் இஸ்ஸி உற்சாகமாகியிருப்பேன்.

‘பசியாறிட்டியா’?

புரு திடீரென்று கருணையோடு விசாரித்தான்.

இல்லையே என்றேன் பரிதாபமாக. அவன் நேற்று வைத்த கருவாட்டுக் குழம்போடு வகை தொகை இல்லாமல் இட்லி ஒரு கட்டுக் கட்டி வந்ததாகச் சொன்னான். ஏப்பம் விட்டால் இனி காரணம் தெரியும்.

மரமும் செடியும் கொடியுமாகப் பச்சைப் பசேலென்று ஏதோ இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தோம்.

நிறுத்தச் சொன்னான் புரு. குதித்து இறங்கினான்.

அதென்னமோ அந்தப் பிரதேசத்தில் வீட்டுப் பின்புறங்கள் மட்டும் இருந்தன. கோடு போட்டது போல தெரு அமைத்து குறுக்கே செங்குத்தாக இன்னொரு வீதியால் வெட்டி இழைத்த ஊரழகைக் கைவிட்டு, நீண்டு வளைந்து போகிற அநேகம் பின் வாசல்களின் தெரு இது.

’நீ இங்கேயே இரு. நான் போய்ட்டு பத்து நிமிஷத்துலே திரும்பிடறேன்’.

எனக்கு கிழக்கு மேற்கு புரியவில்லை.

இது என்ன இடம் என்று வாய் விட்டே கேட்டு விட்டேன். அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவனுக்குச் சந்து பொந்தெல்லாம் தெரிந்திருக்கும். புதுசாக வந்து எத்தனையைத் தான் பார்த்து, நினைவு வைத்துக் கொள்வது?

’எல்லாம் நம்ம ஊரு தான்’.

எந்த விதத்திலும் திருப்தி தராத பதில். பிசாசை ரிஜிஸ்தர் கல்யாணம் செய்து கொண்ட சர்க்கார் உத்தியோகஸ்தன் மாதிரி. சும்மா பொறுத்துக் கொள்வதே நல்லது. அது என்ன கதை என்று அப்புறம் ஒருநாள் சொல்கிறேன்.

புரு கையில் பிடித்திருந்த தோல்பையை என் சைக்கிள் கூடைக்குள் வைத்தான். அப்புறம் அதைத் திரும்பத் திறந்து ஒரு வெள்ளைப் பேப்பரை உள்ளே இருந்து எடுத்தான். யூதிகோலோன் வாடை.

இந்த வாடை காற்றில் பரவினால், ஜோசபின் நினைவு எங்கே எங்கே என்று வரும். வந்தது. இன்றைய கணக்கில் இதுவரை ரெண்டு தடவை அவள் வந்திருக்கிறாள்.

சதிகாரி, நேற்று சாயந்திரம் கடற்கரையில் சுங்கச் சாவடிப் பக்கம் வரேன் என்று சொல்லிக் காத்திருக்க வைத்து விட்டாள் அவள். வரவேயில்லை. ஏழு மணிக்கு ஏமாற்றத்தோடு வீட்டுக்கு வந்தால் அப்பா கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு ரோட்டரி கிளப் மீட்டிங்குக்குப் போய் விட்டார்.

அம்மா இல்லாத வீடுகளில், சோகத்தோடு வீடு வந்து, தனிமை கனமாகக் கவிய, சாவியில்லாத கதவுக்கு முன் காத்திருப்பது முதன்மையான துக்கம். காத்திருந்தேன்.

அது நேற்று. இன்றைக்கு வேறு மாதிரித் துயரம். புருவுக்கு ரெண்டு சக்கரத் தேரோட்டிப் போக விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சைக்கிள் கூடைக்குள் திரும்பத் தேடி ஜே.எஸ் பத்திரிகையை புரு எடுக்க அட்டையில் நீச்சல் அழகி அங்கிருந்தே என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். ஜோசபின் நீச்சல் உடையில் வந்ததாகக் கற்பனை செய்தது மனசு. இதமான, சில்லென்று குளிர வைத்த கற்பனை அது.

’து யே ஃபூ’.

அவள் நாக்கைத் துருத்திப் பழித்துக் காட்டி விட்டு, நனைந்த நர்ஸ் உடையில் நடந்து போவதை மானசீகமாக நான் பார்த்து நிற்க, புரு இடைவெட்டினான்.

’இது என்ன தெரியுமா’?

வெள்ளைப் பேப்பரில் பாதிக்கு நிறுத்தி நிதானமாக எழுதப்பட்ட எழுத்துகள். புஷ்டியாக அழகாக இருந்தன அவை எல்லாம். மொழி தான் புரியவில்லை. பிரஞ்சாக இருக்கலாம்.

’லவ் லெட்டர்’.

அவன் பிரஞ்சு புரட்சியைப் பிரகடனம் செய்த தொனியில் நிதானமாகச் சொன்னான்.

வாழ்க்கையில் முதல் தடவையாக ஒரு லவ் லெட்டரை நேரில் இவ்வளவு பக்கத்தில் பார்க்கிறேன். மேகலாவைத் துரத்தித் துரத்தி ஒரு வருடத்துக்கு மேலாக காதல் என்று சொல்லிச் சொல்லிக் குறுங்கவிதை எழுதிக் கொண்டிருந்த போதிலும் அவளுக்கு இதுவரை ஒரு காதல் கடிதம் எழுதியதில்லை. பொள்ளாச்சிக்கு அவள் பியூசி படிக்கிற காலேஜ் விலாசத்துக்குக் கடிதம் எழுதினபோது கூட சுத்த பத்தமாக அவளுடைய ஹெட்மாஸ்டர் அப்பாவின் இருமல் தொல்லை பற்றிக் கேட்டிருந்தேன். காதல் என்று ஒரு வார்த்தை அதில் குறுக்கோ நெடுக்கோ வந்தது இல்லை. அப்புறம் ஜோசபினுக்கு.

ஜோசபின் ஒயிலாக சைக்கிள் ஓட்டி மறுபடி மனசுக்குள் வந்து கொண்டிருக்க, இன்னொரு முகம் மனதில் படர்ந்து கொண்டிருந்தது. .

’உனக்கு என்ன திமிர் இருந்தா’.

பாதியில் வார்த்தையை முடித்து என் மனதில் மேகலா எழுந்து போன வேகத்தில் ஜோசபின் சைக்கிளைத் திருப்பிக் கொண்டு ஓட்டிப் போய் விட்டாள். மேகலா நீச்சல் உடையில். நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டேன். அந்த பயம் இருக்கட்டும் என்று திரும்பிப் பார்த்துச் சொல்லியபடி மறைந்தாள் அவள்.

சரி, மேகலா போகட்டும். கயல்விழி. வேண்டாம். நிலைமை சரியில்லை.

’நீ சும்மா சுபாவமா இரு. பேக்கு பேக்குன்னு முழிச்சிட்டு நின்னா சங்கடமாயிடும்’.

அவசர உத்தரவு ஒன்றைப் புறப்பித்தான் புரு. என்ன சங்கடம், யாரால் என்று தெரியவில்லை.

போகிற போக்கில் அவன் சொன்னான் -

’கயல்விழிக்கு லெட்டர் கொடுக்கப் போயிட்டிருக்கேன்’.

அவசரமாக எச்சில் முழுங்கினேன். கண் இதுக்கு மேலே விரிந்தால் உள்ளே இருந்து கண்விழிப் பாப்பா, நரம்பு, பின்னந்தலைக்குள் சிறு மூளை எல்லாம் வெளியே விழுந்து விடும்.

இதைச் சொல்லித் தானே ஆரம்பிச்சே?

ஜேஎஸ் பத்திரிகை அட்டையில் நீச்சல் அழகி கிண்டலாகச் சிரித்தாள்.

சரி தான், இந்த தினத்தில் மகத்தான அதிர்ச்சி இங்கே காத்திருக்கும் என்று நான் சொப்பனத்திலும் நினைக்கவில்லை. என் கயல்விழி வீட்டுப் பின்புறத்தில் என்னையே அநாதையாக நிற்க வைத்த ஞாயிற்றுக்கிழமைக்காக புருவை என்ன செய்யலாம், தெரியவில்லை.

ஏற்கனவே ஒரு தடவை கயல் அப்பா பார்வேந்தனாரை காலேஜ் விழாவுக்கு அழைக்க இங்கே வந்திருக்கிறேன். ஆனாலும் வந்த இடம் இப்படியா மறந்து போகும்? பாழாய்ப்போன புரு தான் சதி செய்தான். சந்தும் பொந்துமாகப் புகுந்து புறப்பட்டு வந்ததில் பாதை சத்தியமாகத் தெரியவில்லை.

என் கையை வைத்து என் கண்ணையே குத்திக் கொண்டது போல, என் தலையில் நானே அட்சதை போட்டுக் கொண்டது போல என்றெல்லாம் பழமொழியும் பேச்சு மொழியும் மனதில் இருந்து கை நீட்டி ஓங்கி ஓங்கி அறைந்தன கன்னத்தில்.

ஜோசபின் ஒரு பக்கமும் மேகலா இன்னொரு பக்கமும் பிரம்பு நாற்காலி போட்டு உட்காந்து கொண்டு ‘உனக்கும் கயல்விழிக்கும் உள்ள உறவை நான்கு வரிகளில் சுருக்கமாகக் கூறவும்’ என்று கேட்க, தெரியவில்லை என்றேன்.

சண்டை போடாமல் அவர்கள் சேர்ந்து நடந்து போக, கயல்விழி அதே நாற்காலியில் உட்கார்ந்து ‘இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் உன்னோடு உள்ள உறவை நாலடி வெண்பாவில் தளை தட்டாமல் சொல்’ என்று ஆணையிட்டாள். ’எதுவும் அறியேன் கயல்’ என்றேன். அதுதான் ஈற்றடி என்றாள் அவள்,

கயல்விழி வீட்டுக் காம்பவுண்டுக்குள் ஏதோ நடமாட்டம்.

பின் கதவைத் திறந்து கொண்டு துவைத்த துணிகளோடு வந்தது, கயல்விழிதான்.

நான் அவளை உற்று நோக்கிய அந்த நொடியில் அவளும் என்னைப் பார்த்தாள். பாவாடை தாவணியும், தோளில் ஈரமான துணிகளும், கண்மை தொடாமல் இன்னும் பெரியதாகத் தோன்றும் விழிகளுமாக நின்றாள் கயல்.

படுத்து எழுந்து இன்னும் குளிக்காத, உறக்கச் சுவடு முற்றும் விடைபெற்றுப் போகாத உடம்பின் வனப்பு கண்ணை அள்ளுகிறது. ஓய்வின் ஒப்பனை கலையாத முகத்திலும் சின்ன இடுப்பிலும் எண்ணெய்ச் சுவடுகள் காலை வெய்யிலில் அழகாக மின்னுகிற அற்புதம்.

தலை முடியை எண்ணெய் புரட்ட வாகாக விரித்து விட்டிருக்கிறதைப் பார்க்கவே இன்று மீதி நேரம் முழுவதையும் தாராளமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

’ஏய் இங்கே என்ன பண்றே’?

நான் அவளை முந்திக் கொண்டு கேட்க, அப்படியும் இப்படியும் பார்த்தபடி ஓரமாக மதில் சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் வந்து நின்றாள். விடர்ந்த உதடுகளை வருடக் கை துறுதுறுக்கிறது.

’எங்க வீட்டுலே நான் இல்லாம வேறே எங்கே போவேன்’?

நான் அவளையே பார்த்தபடி நின்றேன்.

’வீட்டுக்குள்ளே வா. கொல்லையிலே நின்னு பேசினா அப்பா ஏசுவார்’.

’அப்பா’?

’அவரும் அம்மாவும் மெட்றாஸ் போயிருக்காங்க’.

’தனியாவா இருக்கே’? ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.

’எதுக்கு தனியாவா, உப்பு, மிளகு, சீரகமா இருக்கணும்? தேன்மொழி அக்காவும் மாமாவும் பிரான்ஸிலே இருந்து வந்திருக்காங்க. உறங்கிட்டிருக்காங்க. ரெண்டு பேரும் யுனிவெர்சிடி தெ லியோன் ப்ரொபசராக்கும். அவங்க அவங்க’.

நான் சும்மா அவள் வாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதைவிட வேறே என்ன வேலை இருக்கப் போகிறது.

சற்றே நிறுத்தினாள். அவங்க லவ் மேரேஜ் என்றாள்.

ஒண்ணே முக்கால் அடி வெண்பா மாதிரி வசீகரமாகச் சிரித்தாள் கயல். முழுமையாக்க இருதயம் கிடந்து துடித்தது.

நான் இப்படி அலை பாய்ந்து நிற்க, முதல்லே நீ உள்ளே வா என்றாள்.

‘இந்தச் சுவரை எப்படித் தாண்டறது?’

‘சீய், வாசல் வழியா வா’..

’யாரும் பார்த்தா’?

’சித்தாந்த சாமி கோவில் போற வழியிலே அப்பாவைப் பார்க்க வந்தேன்னு சொல்லிடலாம். பாரதியார் பாடின கோவில்’.

கயல் வீட்டு வாசலில் பயர் இஞ்சின் சத்தம். அழைப்பு மணிதான்.

வாசலில் பொறுமையின்றி காலிங் பெல்லை. ஐயயோ. அது புரு. .

கயல்விழி வேகமாக நகர, நான் ’புரு வாசலில் அழைப்பு மணி அடிக்கிறான்’ என்றேன்.

’அவன் எப்படி இங்கே? உன்னோட வந்தானா’?

’சுத்தானந்த பாரதியார் கோவிலுக்கு வந்தோம்’.

’உளறாதே’.

கண்டித்தபடி அவள் உள்ளே போக, நான் மெல்ல நடந்து வாசலுக்குப் போனேன்.
என்னைக் கயல்விழி காப்பாற்றிவிடுவாள் என்று திடமான நம்பிக்கை கூட வந்தது.

பிரான்ஸில் இருந்து வந்திருக்கும் கயல்விழியின் அக்கா கணவர் எப்படி இருப்பாரோ. அராஜகமாகப் படி ஏறி, விடாது அழைப்பு மணி ஒலிக்கும் புருவை என்ன செய்வாரோ தெரியவில்லை. போதாக்குறைக்கு கையில் காதல் கடிதத்தையும் கொண்டு வந்திருக்கிறான் அவன்.

கயல்விழி வாசல் கதவைத் திறக்கும் போது நான் அங்கே இருந்தேன்.

’நீ எதுக்கு’?

புரு என்னைப் பார்த்து ஆரம்பித்த வாக்கியம் பாதியில் நிற்க நான் முதலில் உள்ளே நுழைந்தேன். சாதுவாக அவன் என் பின்னால் இலவச இணைப்பு போல ஒட்டிக் கொண்டு வந்தான்.

யாராவது கேட்டால், கையில் உடனே கொடுக்க வாகாக ஜேஎஸ் பத்திரிகையை நீட்டியபடி இருந்தான் அவன். நல்ல வேளை, பின் அட்டை மேலே இருந்ததால், நீச்சல் அழகி தரையைப் பார்த்தபடி இருந்தாள்.

ரெண்டு பேரையும் உட்காரச் சொன்னாள் கயல். பிரம்பு நாற்காலிகளில் இருந்தோம். நெஞ்சு வேகமாக அடித்துக் கொண்டது. புருவைப் பார்த்தேன். வெய்யிலுக்குப் பனை நொங்கு சாப்பிட்ட நிதானத்தில் இருந்தான் அவன்.

உள்ளே இருந்து திரை விலகியது.

சினிமாவில் ஸ்ரீராம் மாதிரி மகா ஒல்லியும் உயரமுமாக ஒருத்தர் உள்ளே இருந்து கண்ணைத் தேய்த்துக் கொண்டே வந்தார். ஸ்ரீராமை ஒரு பழைய சினிமாவில் ஜெயிலில் போட, கம்பிகளுக்கு இடைவெளியில் புகுந்து வெளியே வந்து விடுவார். அப்படியான உடல்வாகோடு இவர் பிரான்ஸ் காலேஜில் எப்படி கிங்கரர்களை சமாளிக்கிறார்? வல்லூரியைக் கிழங்கு என்று கூவி வரவேற்ற மாதிரி அங்கே எப்படி இவரை வரவேற்றிருப்பார்கள்?

’மாமா, இவன் தான்’ என்று ஆரம்பித்து அவள் என்னை அறிமுகப்படுத்த பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த புரு அவசரமாகத் தன்னைத் தானே அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.

நான் யாரும் விசாரிக்காமலேயே சித்தானந்த சாமி கோவிலுக்கு வந்த வழியில் கயல்விழியின் அப்பாவைப் பார்த்து வர உத்தேசித்து படியேறியதாகப் பொய் சொன்னேன். கயல்விழி பார்த்த பார்வையில் ஆசுவாசம் தெரிந்தது. அவளுக்காக, அண்டார்டிகா போகிற வழியில் இங்கேயும் படி ஏறினேன் என்று கூடக் குளிர்ச்சியான பொய் சொல்லத் தயார்தான்.

அக்கா கணவர் எல்லாவற்றுக்கும் ’ஆணோ’, ’ஆணோ’ என்று தொடர்ந்து ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டிருக்க அவர். பிரான்ஸில் குடியேறும் முன்னால், பூர்வாஸ்ரமத்தில் கேரளா மாஹே பிரதேசத்து மலையாளியாக இருந்திருப்பார் என்று ஊகித்தேன்.

’ஷொகொலா சாப்பிடறீங்களா? மாமா கொண்டு வந்த ப்ரஞ்ச் சாக்லெட்.’.

‘இட்லியும் மீன் குழம்பும் சாப்பிட்ட ஏப்பமே இன்னும் ஸ்டாக் இருக்கு’ என்றேன். அவள் அழகாக என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்க, புரு முறைத்தான்.

’கஃபே எடுக்கட்டா எல்லாருக்கும்’?

கயல் கேட்டுக் கொண்டிருந்த போது அழும் குழந்தையைத் தோளில் சார்த்தியபடி கயலின் அக்கா முன்னறைக்கு வந்தாள்.

’பிள்ளை ராப்பூரா உறங்கலே’

அவள் சொல்ல, ‘இடம் மாறினதாலே இருக்கும்’ என்றார் வீட்டுக்காரர்.

குழந்தை வீறிடும் சத்தத்துக்கு மேலே குரல் உயர்த்திப் பேச வேண்டியதாலோ அல்லது சுபாவமாகவே அப்படித்தானோ, தேன்மொழியின் குரல் தேன் மொழியாக இல்லாமல் வால்வ் ரேடியோவில் மீடியம் வேவ் ஒலிபரப்பில் ஷெனாய் வாசிக்கக் கேட்டது போல கரகரவென்று இருந்தது.

மற்றபடி தேன்மொழிக்கு ரொம்ப யோசித்துத் தான் அக்கா என்று அடைமொழி கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த வீட்டில் இன்னொரு சுந்தரி.

’முர்ரா எருமை, கல்யாணம் ஆன பெண்ணைப் பற்றி அப்படி நினைக்காதே’.

மனதில் என்றும் வாழும் என் கலாசாரக் காவலாளி, தெற்றுப்பல் அழகுப் பெண் மேகலா சொன்னாள்.

அழகை அழகு என்று ரசிப்பது அழகான அனுபவம் என்றேன் ஜிலேபி பிழிந்த லாஜிக்கில்.

வீட்டுக்காரர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து குழந்தையை மடியில் கிடத்தித் தூங்கச் செய்து கொண்டிருந்தாள் தேன்மொழி அக்கா.

அமைதியான ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப் பொழுது. கயல் கஃபே கொடுத்தால் விழுங்கி விட்டுக் கிளம்பி விடலாம். அதுவரை பக்கத்தில் நின்ற கயலின் ஈரமான மெல்லிய விரல்களை மெதுவாக ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

அவளிடம் அடித்த மெல்லிய சன்லைட் சலவை சோப்பு வாசனை காந்தமாக என்னை ஈர்த்தது. கார்பாலிக் சோப் கூட கயல் கையில் எடுத்தால் சந்தன சோப்பாகி விடும் என்று மனதில் அவசரக் கவிதை செய்தபடி, புருவைப் பார்த்துத் தலையசைத்தேன். பிச்சுக்கலாம் என்று அர்த்தம்.

அவன் விஷயம் புரியாமல், நான் எதிர்பார்க்காதபடி அடுத்த நொடியில் சட்டென்று எழுந்து நின்றான். ஜேஎஸ் பத்திரிகைக்குள் இருந்து வெள்ளைத் தாளை உருவி எடுக்க, தேன்மொழி அக்கா பரபரப்பாகச் சொன்னாள்.

’அந்தப் பத்திரிகையைக் கொஞ்சம் கொடு’

மாட்டிக்கிட்டேன் என்று மனசு அலறியது, முந்திக் கொண்ட புரு, ’இது இவன் வாங்கினது’ என்று என்னிடமிருந்து விட்டு விலகி நின்று சொன்னதோடு மட்டுமில்லாமல் பத்திரிகையைத் தேன்மொழி அக்காவிடம் கொடுத்துத் தொலைத்து விட்டான்.

தேன்மொழி அக்கா ஜேஎஸ் பத்திரிகை அட்டைப் படத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

’ஆஹா, நஃபீசா அலி போட்டோவை இப்போ தான் இத்தனை அழகா பத்திரிகையிலே பார்க்கறேன். எக்ஸலெம். பிரமாதம். தேசிய நீச்சல் வீராங்கனை. நான் அவங்க விசிறி. இங்கே படிச்சபோது நான் தான் யூனிவர்சிட்டி ஸ்விம்மிங் சாம்பியன். அவங்க கையால பரிசு வாங்கியிருக்கேன். அறிவு ஜீவி. நல்ல படிப்பு. இலக்கிய ரசனை. கலை ரசனை.

கண்கள் பனிக்க தேன்மொழி அக்கா ஜேஎஸ் பத்திரிகையை நேசமாக ஒரு கையாலும் குழந்தையை மற்றதாலும் பற்றியபடி சொல்ல, நீச்சல் அழகியை இரண்டு பரிமாண பின் அப் படமாகப் பார்க்காமல் நஃபீசா அலியாகப் பார்த்த அந்தக் கணம் சந்தோஷமாக நீண்டு போனது.

தேன்மொழி அக்காவையே புத்தகத்தை வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு நான் கயலைப் பார்க்க, அவளுடைய கண்கள் என்னை வருடி ஒரு வினாடி என் கண்களில் நிலைத்து, பின் வேறெங்கோ பிடிவாதமாகப் பார்வை நிலை கொண்டன.

புரு தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராமல் கையில் வைத்திருந்த காகிதத்தோடு கயல்விழியைப் பார்த்து குரலில் மாடுலேஷனே இல்லாமல் சொன்னான் –

நேத்துத்தான் எழுதினேன். போயம் ப்ரான்ஸெ’.

’பிரஞ்சுக் கவித? ஆணோ?’

தேன்மொழி ஜேஎஸ்ஸை ஒரு கையால் புரட்டியபடி மாமாவிடம் விளக்கினாள்.

’ ஒரு ஏழு வருஷம் முந்தி, அப்பா கிட்டே தினம் பிரஞ்சு கவிதை, தமிழ்க் கவிதைன்னு பயில நிறைய இளையவங்க வருவாங்க. நான் கல்யாணம் ஆகிப் போகிறதுக்கு முந்தைய சமாசாரம் அது. இப்போ மறுபடி ஆரம்பிச்சிருக்கு போல. நல்லதுதான்’.

ஏன் வராமல்? ஏழு வருஷம் முன்பு தேன்மொழி இந்தப் பிரதேசத்தில் கிளியோபாட்ராவாக இருந்திருப்பாள், இப்போது கயல் ஆட்சி நடக்கிறது. கவிதையை ரசிக்க அடுத்த கூட்டம் வராமல் என்ன செய்யும்?

எதிர்பாராத விதமாக, அக்கா வீட்டுக்காரர் புரு கையில் இருந்து காகிதத்தை ஆர்வத்தோடு வாங்கிக் கொண்டார். உரக்கப் படிக்கவும் ஆரம்பித்தார்.

ழெ தெய்மெ உ தெலா துது
யெ உ துலா தெ இத்வால
ழெ நெ பெ ப வா

முதல் மூன்று ரெண்டு வரி சொல்லி நிறுத்தினார். கொல்லாம் என்றார். புரு மருண்டான்.

‘கொள்ளாம்’னா மலையாளத்தில் ‘நல்லது’ என்று தேன்மொழி அக்கா சொல்ல அவனுக்குப் போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

அந்த வரிகளுக்கு விளக்கம் சொன்னார்.

எல்லாவற்றையும் விட
நான் காணாத நட்சந்திரங்களையும் விட
உன்னை நேசிக்கிறேன்.

புருவைக் கொல்லாம் என்றே தாராளமாகச் சொல்லியிருக்கலாம். காதலுக்காக இல்லாவிட்டாலும் இந்த மாதிரியான கவிதைக்காக.

தேன்மொழி அக்கா ஆவலோடு அந்தக் காகிதத்தை தன் வீட்டுக்காரரிடம் இருந்து பிடுங்கி அடுத்த வரிகளைப் படிக்க ஆரம்பிக்க, காகிதம் நொடி நேர மழையில் சொட்டச் சொட்ட நனைந்து போனது.

குழந்தை தான். அது முதல் தடவையாகச் சிரித்தது.

’அடடா, கவிதையை முழுக்க ஈரமாக்கிட்டானே’.

தேன்மொழி அக்கா சீரியஸாகச் சொல்லிச் சிரிக்க, நானும் கயலும் அடுத்துத் தொடர்ந்தோம். மாமா நாலு மில்லிமீட்டர் புன்னகைத்தார். புரு புரு வென்று பார்த்தான் புரு.

’நேப்பி மாத்திட்டு வந்திடறேன்’.

ஒரு கையில் குழந்தையும் இன்னொரு பக்கம் சிசு மூத்திரம் நனைத்த கவிதையுமாக நன்றி சொல்லி தேன்மொழி வீட்டுக்குள் போனாள்.

’அப்புறம் சாவகாசமா வரேன்’.

புரு கிளம்ப, நானும் கயலை நோக்கியபடி நகர்ந்தேன். ஒரு பிரச்சனையும் இல்லாமல் புருவின் இந்தப் படையெடுப்பு பொடிபொடித்துப் போனதில் எழுந்த மகிழ்ச்சி சொல்லில் அடங்காதது.

’நீ வந்தா புத்தகம் கொடுக்கச் சொல்லியிருக்கார் அப்பா’.

கயல் கண்காட்டி விட்டு உள்ளே போக நான் புரிந்து கொண்டு பின் தொடர்ந்தேன்.

அப்பா பார்வேந்தனார் பாதி வீட்டை நிறைத்துப் புத்தகம் வைத்திருந்தார். அந்த அறையின் கோடியில் அலமாரிப் பக்கம் போக முடிவு செய்தேன்.

சரியான முடிவு என்று சொல்கிறது போல கயலும் அங்கே வந்து நின்றாள். ஒரே நேரத்தில் மனதில் ஏதோ தோன்ற, அணைத்துக் கொண்டோம். இன்னும் குளிக்காத பெண் வசீகரமான வாடை கொண்டிருந்தாள்.

ஷொகொலா என்றேன்.

‘அதான் அன்னிக்கு உதட்டிலே இருந்து தொடச்சு எடுத்துக்கிட்டியே’?

‘அப்போ விரலாலே எடுத்தேன். இப்போ’.

பற்பசை மணத்த அவள் இதழ்களில் மென்மையாக, முத்தமிட்டேன். விலகினாள்,

என் கன்னத்தை அவசரமாக வருடி விட்டு ஏதோ புத்தகத்தை எடுத்துக் கொடுத்து, சத்தமாக, நச்சினார்க்கினியர் உரை என்றாள்.

வாசலுக்கு வந்தபோது காதில் சொன்னாள் -

’இனிமே தனியா வா’.

நான் சைக்கிள் மிதித்தபோது பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த புரு சந்தோஷமாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தான். என்ன குஷியோ?

’கயல் வீட்டுக்கு முதல் கவிதை போயாச்சு. அடுத்து கொஞ்சம் ஆறப்போட்டு அவள் கைக்கு காதல் சொட்டச் சொட்ட அடுத்தது போகும்.’

உனக்கு அவ்வளவு பிரஞ்சு கவிதை வெறியா என்று கேட்டேன்.

’பின்னே இல்லையா, அம்பலத்தடியார் மடத்து தெரு பழைய புத்தகக் கடையிலே போன வாரம் லாட் ஆக ஒரு பிரஞ்சு இலக்கியப் பத்திரிகை கெடச்சது. எல்லாம் 1940 சமாசாரம். அதுலே ஒண்ணை அப்படியே எழுதினேன். மிச்சம் நாலு வால்யூம் இருக்கு’.

நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் சைக்கிள் மிதித்தேன்.
(தொடரும்)

புது bio-fiction : தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 11

சனிக்கிழமை ஏகப்பட்ட சுவாரசியங்களைப் பற்றிய வாக்குறுதி கொடுத்தபடி விடிந்து கொண்டிருந்தது. நான் எழுந்ததும் முதலில் தினசரி காலண்டரைத்தான் பார்த்தேன். முழ நீளத்துக்கும் கூடுதலாக அந்த நாள்காட்டி நீளவாக்கில்தான் எப்போதும் நினைவு வரும். நீலமும் நீளமுமான அதன் அட்டை நெடுக
விவேகானந்தர் கம்பீரமாகக் கையைக் கட்டிக் கொண்டு நிற்பார். கீழே கையகலத்துக்கு ஒவ்வொரு தினத்துக்குமான தேதி, கிழமை, ராகுகாலம், எமகண்டம், எல்லா ராசிக்கும் ராசிபலன், பொன்மொழி இதெல்லாம்.

என் ராசிக்கு இந்தத் தினத்தில் என்ன பலன் என்று நோக்கினேன். வாகன யோகம். ராலே சைக்கிள் தகராறு செய்யாமல் ஓடுவதால் இந்தப் பலனை எனக்கு முழு வருடத்துக்குமே போட்டாலும் தப்பே இல்லை. தண்ணீரில் கண்டம் என்று போடாததே பெரிய நிம்மதி.

காரணம் உண்டு. இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்தில் நான் படகு ஓட்டிக் கொண்டு போவேன்.

நேற்று காப்பி ஹவுசில் இருந்து புறப்படும் போது வெள்ளைப் பட்டாம்பூச்சிக் கூட்டமாக ஜோசபின் மற்றும் அவளுடைய மூன்று நர்ஸ் தோழிகள் கலகலவென்று பேசியபடி நுழைந்தார்கள். மற்ற பட்டாம்பூச்சிகளும் கண்ணுக்கு நிறைவாகத் தோன்றினாலும் ஜோசபின் வெள்ளை வெளேரென்ற உத்தியோக உடுப்பில் வழக்கத்தை விடப் பேரழகியாக இருந்ததால் அவளை விட்டுக் கண்ணை எடுக்க முடியவில்லை.

‘ஒன்பது மணிக்கு ரூ தூமா வந்துடு. போட்டிங் போகலாம். வரும்போது ஒரு பாக்கெட் பிரட் எடுத்துக்கிட்டு வா’.

ஜோசபின் என்னிடம் கிசுகிசுப்பாகாச் சொன்னபோது, என்ன ஏது என்றெல்லாம் கேட்கத் தோன்றாமல் அவளையே செயல் மறந்து பார்த்தேன். மின்னல் வெட்டித் திரண்ட வனப்புக்கு வேறே எப்படி பாராட்டு சொல்வது என்று தெரியவில்லை. காப்பி ஹவுஸே சுற்றி நின்று என்னைப் பார்த்து சிரித்தாலும் கவலை இல்லை. இந்த அழகை இப்படித்தான் வணங்க முடியும்.

வயசில் மூத்தவள் தோரணையில், ‘நீ நல்ல பையன்’ என்கிறதாகத் தோளில் தட்டிவிட்டு கடைசி வரிசை மேஜைகளுக்குத் தோழிகளோடு போய் விட்டாள் ஜோசபின். அந்த நேரத்தில் அவள் என்னை விடப் பெரியவள் என்று நிலைநாட்டிக் கொள்ள என்ன அவசியம் என்று தெரியவில்லை.

இதோ, ஒன்பது மணி ஆக இன்னும் பத்தே நிமிடம். ஜோசபின் காத்திருப்பாள். சைக்கிள் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாகக் கீழே வந்தேன்.

‘இந்த ரூ துமா எங்கே இருக்கு?’

டியூட்டி முடிந்து மாட்டு வண்டி பூட்டிக் கொண்டிருந்த வின்செண்ட் நடராஜனிடம், குரலில் உணர்ச்சி, உற்சாகம் எதுவும் தட்டுப்படாமல் முகத்தைச் சாதாரணமாக வைத்துக் கொண்டு, விசாரித்தேன். அவர் கிழக்கே கையைக் காட்டியபடி குக்கிக்குக் கூளம் அள்ளிக் கொண்டு காம்பவுண்ட் ஓரமாகப் போனார்.

உத்தேசமாக சைக்கிள் மிதித்து வழியில் பட்டீஸெரி என்று பிரஞ்சில் எழுதிய ரொட்டிக் கடையில் பிரட் வாங்கிக் கொண்டு நோத்ரெ தாம் சர்ச் பக்கம் போய்க் கொண்டிருக்கும் போது பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடும் குரல். சைக்கிளில் உட்கார்ந்தபடிக்கே சக நர்ஸ் தோழி கூவிக் கொண்டிருக்க, பக்கத்தில் ஜோசபின் கித்தான் பையில் எதையோ ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய சைக்கிள் அவளைப் போலவே ஒயிலாக ஓரமாக நின்றது.

‘போன் ஜூர்’ காலை வணக்கப் பரிமாறுதல் கிரமமாக முடிய ஜோசபின் என்னைக் கேட்டாள் –

‘எங்கே கிளம்பிட்டே’?

‘இதானே வேணாங்கறது. நீ தானே வரச் சொன்னே’

‘ஓ அப்படியா?’

நினைவுபடுத்திய மாதிரி சிரித்தாள். என்ன திமிர் இந்தப் பெண்ணுக்கு. தோழி மட்டும் இல்லாமல் இருந்தால். வேண்டாம். இன்ப ஊகங்கள் சனிக்கிழமை காலையில் மனசில் குமிழிட்டுக் கிளம்புகிறவை இல்லை.

‘எங்கே போகலாம் ஏஜ்சலின்?’

தோழியைக் கேட்டாள். ஏஞ்சலின் வசீகரமாகச் சிரித்தாள். ஏஞ்சலின் என்ற பெயர் வைத்த எல்லாப் பெண்களும் வசீகரமாகச் சிரிப்பார்கள் என்று திடமாக நம்பலானேன்.

‘தேங்காத்திட்டு?’ என்று கேட்டாள் ஏஞ்சலின்.

‘ஊஹும். படகு கிடையாது. பழைய ஹார்பர் தான் இருக்கு அங்கே. சும்மா பீச் பாக்கப் போறது வேஸ்ட். உனக்கு வேணும்னா இன்னொரு நாள் வச்சுக்கலாம் இவளே’.

ஜோசபின் கித்தான் பையைத் தன் சைக்கிள் கூடையில் வைத்தபடி சொன்னாள்.

‘அப்போ ஊசுட்டேரி’ என்றாள் அந்த இவளே.

சாப்பாட்டுப் பதார்த்தங்கள் மாதிரியான பெயர்கள் மனதில் பதிய, பிரட் பொட்டலத்தை ஏஞ்சலினிடம் நீட்டினேன்.

‘பான்’?

பான் என்றால் மற்ற பிரதேசத்தில் நிலவுகிற மாதிரி வெற்றிலை பாக்கு இல்லை போல. இங்கே பிரெஞ்சு வளநாட்டில் பான் என்றால் பிரட் என்று பாடம் கற்றுத்தரப் பட்டது.

அப்படியும் இப்படியும் பொட்டலத்தைத் திருப்பிப் பார்த்து விட்டு என்னைக் கடுமையாகப் பார்த்தாள் ஜோசபின்.

‘தேதி கவனிச்சு வாங்க மாட்டியா?’

அவள் பெரியவள், நான் ரொம்பவே சின்னவன் என்று தோழியிடம் உறுதிப் படுத்திக் கொள்கிற முனைப்பு குரலில் தெரிந்தது.

‘நாளைக்கு செத்துடும்’ என்று விளக்கினாள் ஜோசபின். போன வாரமே காகிதத்தில் பொதிந்து விற்பனைக்கு அனுப்பிய ரொட்டியாம். சாப்பிட இன்றே இறுதி நாளாம்.

‘ஜோசபின், டாக்டர் வர்றார் பாரு’.

ஏஞ்சலின் அவசரமாகச் சுட்டிக் காட்டிய திசையில், ஊரில் உள்ள சொற்பமான பஜாஜ் ஸ்கூட்டர்களில் ஒன்று. என்ன இருந்தாலும் லாம்பிரட்டா கம்பீரம் பஜாஜில் வராது.

வேகமாக வந்த ஸ்கூட்டர் எங்கள் பக்கத்தில் வந்து நின்றது. எனக்குத் தெரிந்த டாக்டர் தான். காலேஜில் என்சிசி சேர்ந்த போது இவர் தான் மெடிக்கல் செக் அப் செய்ய வந்திருந்தார். தினசரி காட்லீவர் ஆயில் காப்ஸ்யூலும் முட்டை அடித்துக் கலக்கிய பசும்பாலும் சாப்பிடச் சொல்லி விட்டுப் போனவர். பாட்டிலில் சுறா மீனோ திமிங்கிலமோ படமாக அச்சடித்து ஒட்டி வரும் அந்த மாத்திரையை இனி என்றும் சாப்பிட மாட்டேன். கழித்தால், நாள் முழுக்க ஏப்பம் விட்டுக் கொண்டு நீலமீன்கள் வயிற்றில் நீந்தும்.

‘ஏஞ்சலின், ஒன் மினிட்’.

நர்ஸ் தோழியைத் தனியே அழைத்துப் பேசும் முன் ஜோசபினிடம் மன்னிப்புக் கோர மறக்கவில்லை அவர். நான் இருப்பதைத் தான் முழுக்க உதாசீனம் செய்து விட்டார். அவர் பேசுவதை முழுக் கவனத்தோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஏஞ்சலின் தன் சைக்கிளை லாகவமாக ஒடித்துத் திருப்பினாள்.

‘து அஷான்ஸ் எ ஒப்பிதால். த்ராய் பஷ்யொ நூவெல் மே அத்மி. ரோசாலி ஃபெய் மாலாட்’.

அவசரத்தில் பிரெஞ்சு தவிர வேறேதும் பேச்சாக வராமல் கையைக் காட்டி விட்டு ஏஞ்சலின் போக, நான் ஜோசபினைப் பார்த்தேன். மாலாடு எங்ஙனம் வந்தது பெண்ணே?

‘ஆஸ்பத்திரியிலே எமர்ஜென்சி கேஸ் மூணு நோயாளி அட்மிட் ஆகியிருக்காங்களாம். ரோசாலி தான் டியூட்டி நர்ஸ். சிக் லீவ் போட்டுட்டா அந்தக் கழுதை’.

கழுதைக்கு என்ன பிரெஞ்ச் என்று கேட்டேன். என் பெயரைச் சொல்லி விட்டுச் சிரித்தாள் ஜோசபின். எனக்கு சிரிப்பு வரவில்லை.

‘இப்போ வீட்டுக்குத் திரும்பப் போக வேண்டியது தானா’?

சுவாரசியம் எல்லாம் வடிந்து நான் ஜோசபினைக் கேட்க, அவள் ஒரு வினாடி யோசித்தாள்.

‘சொன்னபடி கேப்பியா’?

‘கேட்பேன்’ என்றேன்.

‘விஷமம் பண்ணாம கையைக் காலை வச்சுக்கிட்டு இருப்பியா’?

‘இருப்பேன்’.

‘என்னைத் தொடமாட்டேன்னு சொல்லு’.

‘உன்னைத் தொடவே மாட்டேன்’.

‘இடுப் இடுப் .. ’

அவள் அழகாகக் குழற ‘இடுப்பைப் பிடிச்சு இறுக்க மாட்டேன்’ என்றேன்.

‘உதட்டுலே வந்து அது அது.. ’.

‘உதட்டுலே முத்தம் கொடுக்க மாட்டேன்’.

‘மூஞ்சி, உன்னைப் பத்தி தெரியாதா என்ன’?

கண்டிப்பாக ஆரம்பித்துச் சிரிப்பில் முடித்தாள் ஜோசபின். ஏஞ்சலின் இல்லாததாலோ என்னமோ அவள் சட்டென்று வயது குறைத்து என் சக வயசுக்கு வந்திருந்தாள், டவுண்ஹால் முத்தம் அவள் நினைவிலும் நிலையாக உறைந்த ஒன்று என்று அவள் சிரிப்பில் கலந்த வெட்கம் சொன்னது.

பொண்ணுக்குக் கோபமில்லை, ரசிக்கிறாள்.

‘சமத்தா வரணும்’ என்றபடி ஜோசபின் சைக்கிளில் முன்னால் போக, கூடவே தொடர்ந்தேன்.

‘ஊசுட்டேரி இங்கே இருந்து ஆறு மைல். உன்னாலே சைக்கிள் ஓட்ட முடியுமா’?

ஜோசபின் விசாரிக்க ஆறு என்ன அறுபது மைல் கூட அவளோடு வரமுடியும் என்றேன்.

‘ரொம்ப டயலாக் விடாதே’

‘ஓகே, லே மேடமாய்சில்லி’.

‘கடவுளே, அது லெ மதாமொசெலி’.

‘உய் மதாமொசெலி, உசுட்டேரியிலே என்ன புரோகிராம்’?

‘சொன்னேனே, ஏரியிலே படகு விடப் போறோம்’ என்றாள் ஜோசபின். ‘எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருக்கா?’ என்று தொடர்ந்தாள்

‘என் சி சியிலே கடல்படையாக்கும் நான். படகு ஓட்டியிருக்கேன். கடல்லே எல்லாம் நீச்சல் போட்டிருக்கேன்’.

அவள் அழகாக ஆச்சரியப்பட்டாள். என்சிசியில் லெப்ட் ரைட் போட்டு விட்டு பூரி, கிழங்கு சாப்பிட்டேன் என்று நிஜத்தைச் சொன்னால் அந்த அழகு புலப்பட்டிருக்காது.

‘நல்லா சாப்பிடுவியா?’

இதுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று முழித்தபோது தெரிய வந்தது – மூன்று பேருக்கு என்று உத்தேசமாக சமைத்து அவள் எடுத்து வந்ததை எல்லாம்
ஏஞ்சலின் இல்லாததால் நாங்கள் ரெண்டு பேருமே தின்று முடித்து தோணிகள் ஓட்டி விளையாடி வர வேணும்.

‘வேறே யாருமே வர ரெடி இல்லே’ என்று குறைச்சல்பட்டாள் ஜோசபின்.

‘வீராஸ் கூடவா?’.

அவள் மௌனமாக ஒரு நிமிடம் சைக்கிள் மிதித்து வந்தாள். பாதையில் குறுக்கிட்ட ஒரு ஆட்டுக் கூட்டத்தை சைக்கிள் மணி அடித்து ஒதுக்கிப் போனோம் இருவரும்.

‘வீராஸோட இல்லே நான். யார் கூடவும் இல்லே. தனியாத் தான் இருக்கேன். அன்னிக்கு டவுன்ஹால் டான்ஸ் போது அந்தக் குடிகாரனுங்க கிட்டே வேணும்னு தான் வீராஸ் கூட இருக்கேன்னு சொன்னேன். அப்படி யாரும் கிடையாது நிஜத்திலே. சொல்ல ஒரு பெயர் இருந்தா தொல்லை இருக்காது. அதான்’

மூச்சை இழுத்து விட்டேன். என்னமோ இனம் புரியாத சந்தோஷம். ஜோசபின் வேறு யாருக்கும் சொந்தமானவள் இல்லை.

சட்டென்று அவள் சைக்கிளை நிறுத்திக் காலூன்றி நின்றாள். மோதாமல் காலைத் தேய்த்து நானும் நின்றேன். அவளுடைய வண்டியின் முகப்பில் இருந்த கூடையில் விரல் சுண்டினாள்.

‘விழுந்துடும் போல இருக்கு. நீ கொஞ்சம் எடுத்துக்கோ’ என்றவள் ஒரு காஸரோல் பாத்திரத்தை வெளியே எடுத்து என்னைப் பார்த்து, ‘விலொபன்யி?’ என்று விசாரித்தாள். அபிநயத்தில், கூடை எங்கே என்கிறாள்.

‘என் சைக்கிள்லே அந்த அலங்காரம் எல்லாம் கிடையாது. வேணுமென்றால் பையோடு கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டு வரேன்’.

‘போர்தெவேலு’? என்று சைக்கிளின் பின்னால் காட்டிக் கேட்டாள்

‘கதிர்வேலு எடுத்துப் போயிட்டார்’ என்றேன்.

அவள் தேடிய பக்கவாட்டுப் பெட்டி என் வண்டியில் இருந்தது. இப்போது இல்லை. சினிமா பார்க்கப் போனபோது காணாமல் போய் விட்டது. அது போன மாதம் நடந்த ஒன்று.

ஜோசபின் கொடுத்த ஒரு பையை அட்ஜெஸ்ட் செய்து ஹாண்டில் பாரிலேயே மாட்டிக் கொண்டு ஓட்டி வந்தேன். அதற்குள் ஊர்வன, நடப்பன, பறப்பன என்று இறந்த காலத்தில் சுவாசித்த எதுவோ, வெங்காயமும் பூண்டும் துணைக்கு வர, உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சாம்பல் நிறத்தில், பஞ்சுப் பொதி குதித்து நகர்கிறது போல வாத்துக் கூட்டம் ஒன்று பாதை கடந்தது. ஜோசபின் உஷ் உஷ் என்று விசில் அடித்தபடி, விளிம்பில் நகர்ந்த வாத்துகளின் இறக்கையில் உரசுகிற மாதிரி பெடலை அழுத்த, நான் பின்னால் இருந்து அவள் சீட்டை இறுகிப் பிடித்தேன்.

வண்டி கோணலாக நகர்ந்து நிற்க டொப் என்று சின்னச் சத்தம். துள்ளிக் குதித்து ஓடின வாத்துகள். மேய்த்து வந்தவன், ‘பஞ்சராயிடுச்சு’ என அறிவித்தபடி கோலோடு போனான்.

கோபமாக என்னை வெறித்தாள் ஜோசபின். கையை நீள வீசி என் தலையில் நறுக்கென்று குட்டினாள். வு வு வு என்று பிரஞ்சில் ஆரம்பித்து யூ யூ யூ என்று மொழிமாற்றியபடி தொண்டைப் பக்கம் என் சட்டையைப் பிடித்து இழுக்க, நான் முன்னால் சாய்ந்தேன். விழுந்து விடாமல் அவள் இடுப்பை அணைத்துத் தோளைப் பற்றி இழுத்தேன்.

‘கெட்ட பையன்.’

உதட்டைத் துடைத்துக் கொண்டபடி விலகும்போது முணுமுணுத்தாள்.

‘உன் சத்தியத்தை தண்ணியிலே தான் எழுதணும்’ என்றாள். திசொலி என்று சாரி சொன்னேன். அவள் சொல்லிக் கொடுத்தது தான். ‘நரகத்துக்குப் போ’ என்றாள். ‘அதுக்கும் சரி’ என்றேன்.

சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு பத்து நிமிடம் நடந்தோம். பாதை ஓரத்தில் யார் வீட்டிலோ வேலிப் படலைத் திறந்து உள்ளே போனாள் ஜோசபின். ஸ்கர்ட் தரித்த ஒரு கோஷ்டி பாட்டியம்மாக்கள் அவளோடு வெளியே வந்து ஒரு வினாடி பங்க்சரான அவள் சைக்கிளையும் தீர்க்கமாக நேரம் எடுத்து என்னையும் பார்வையால் பரிசோதித்தார்கள்.

நான் பாஸ் ஆனேனோ தெரியாது, சைக்கிளை வீட்டு முற்றத்தில் வைத்துப் பூட்டினாள் ஜோசபின். சாப்பாட்டுப் பையைத் தூக்கிக் கொண்டு பிரெஞ்சில் அவர்களிடம் சுருக்கமாகக் கதைத்து விட்டு வெளியே வந்தாள்.

‘பின்னால் உட்கார்ந்து தான் போகணும், ரெடியா?’ என்று கேட்டேன்.

‘வேறே வழி?’ என்றாள்.

‘தொடுவேன்னு சொல்லு’. பின்னால் திரும்பி அவளிடம் என் நிபந்தனையைச் சொன்னேன்.

‘தொடுவேன்’ என்றாள் தரையைப் பார்த்தபடி.

‘இடுப்பை இறுக்கப் பிடிச்சுப்பேன்னு சொல்லு’.

‘மாட்டேன்’.

‘முத்தம் கொடுப்பேன்னு சொல்லு’.

‘சீ போடா’.

முதுகில் அடித்தாள்.

பின்னால் அவள் உட்கார்ந்து வர அடுத்த முப்பது நிமிடம் போனதை வர்ணிக்க என்னிடம் வார்த்தைகள் இந்த ஜென்மத்தில் வரப் போவதில்லை. வாழ்க்கையிலேயே இனிமையாகக் கழிந்த அந்தப் பொழுதை என்றாவது பெயர்த்தெழுதி விட்டுத்தான் மரிப்பேன்.

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை அமைதியாகப் பரந்து சின்னச் சின்ன அலைகளை வீசிக் கொண்டு ஒரு ஏரி. கொக்கும் நாரையும் கூட்டம் கூட்டமாகத் தண்ணீர்ப் பரப்பில் படிந்து மீனோடு மேலெழும்பி அகல, இன்னொரு கூட்டம் பறவைகள் சூழ்கின்றன.

‘இறங்கு’.

அவள் குதித்து இறங்கினாள். கையில் ஜாக்கிரதையாகப் பிடித்த தீனிப் பை.

சைக்கிளைப் பூட்டி வைத்து விட்டு, படகுத் துறைக்குள் நுழைந்தோம். சாப்பாட்டுக் கூடையும் பொட்டலமும் எல்லாம் புல் தரையில் வைத்தாயிற்று.

‘என்னப்பா படகையே காணோம்?’ என்றாள் ஏரிப்பரப்பை நோக்கிய ஜோசபின் சலிப்போடு.

‘நான் ஒளிச்சு வைக்கலே பார்த்துக்கோ’.

கையைத் தூக்கினேன். முதுகுப் பக்கம் கையை வளைத்து இறுக்கினாள்.

‘வம்பு பண்ணினா ஏரி ஆழத்துலே கொண்டு போய் தள்ளிடுவேன்’.
‘எங்கே தள்ளு பார்க்கலாம்’ என்று பதிலுக்கு அவள் கையை நான் இறுகப் பற்றி முறுக்க, படகுத்துறைக் காவல்காரன் வந்து நின்றான்.

‘மூணு படகுமே ஏரியிலே போயிருக்குதே முசியே’.

நாங்கள் பதிலேதும் சொல்லவில்லை.

‘எட்டு மணிக்கு ஒரு ஆபீசர் வந்து படகு எடுத்தார். அதைத் தவிர இன்னும் ரெண்டு இங்கேயே தான் கிடந்தது. ஒரு மணி நேரம் முந்தித்தான் டூரிஸ்டு எடுத்துப் போனாங்க’.

‘இப்போ என்ன பண்ணலாம், ஏரிக்கரையிலே நின்னு வேடிக்கை பாத்துட்டு திரும்பிடலாமா’?

‘அதெல்லாம் வேணாம் தம்பி. சாப்பாடு இருந்தா முடிச்சுக்குங்க. அதுக்குள்ளே ஏதாவது படகு திரும்புதான்னு பார்க்கலாம்’.

பூப்போட்ட சீட்டித் துணியைப் பரப்பி விரித்து நடுவில் இருந்தோம். ஏகப்பட்ட காகங்களும், அணில்களும், ஏதோ மேற்கு தேசத்தில் இருந்து வந்த பெலிகன் பறவைகள் சிலவும் துணைக்கு இருக்க, சாப்பாட்டு மூட்டையை அவிழ்த்தோம். நேர்த்தியாக எல்லாம் பார்த்துப் பார்த்துச் சமைத்து, நேர்த்தியாகப் பாத்திரங்களிலும், ஜாடிகளிலும், போத்தல்களிலும் நிறைத்து எடுத்து வந்திருந்தாள் ஜோசபின்.

பிரட்டும், சோறும், பட்டாணிக் கூட்டும், உருளைக்கிழங்கு ரோஸ்டும், பப்படமும், ரோஜா சர்பத்துமாக வரிசையாக எடுத்து விளம்பினாள் அவள். வறுத்த மீன் துண்டு ஒன்றை எடுத்துக் கடித்தபடி வேணுமா என்றாள். இது மட்டும் வேணாம் என்றேன்.

‘வேறே என்ன வேணும்?’

சாப்பிட்டபடி என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். மீனை வாயில் இருந்து பிடுங்கி எறிந்து விட்டு, எதுக்கு பிடுங்க, அது பாட்டுக்கு இருந்து விட்டுப் போகட்டும் என்று விட்டுவிட்டு அப்படியே அந்த உதட்டில்.

‘வேணாம், நீ என்ன நினைக்கறேன்னு தெரியுது’.

‘ஷெ தெய்மா’ என்றேன். பிரஞ்சில் ‘ஐ லவ் யூ’ சொல்ல வாழ்க்கையில் முதல் தடவையாகக் கிடைத்த சந்தர்ப்பம் அது.

‘தத் து நெசான்ஸ் சொல்லு. பிறந்த நாள், வருஷம்’ என்றாள் ஜோசபின்.

வருடம், மாதம், நட்சத்திரத்தோடு டேட் ஆஃப் பர்த் சொன்னேன்.

‘நீ எனக்கு அஞ்சு வருஷம் சின்னவன்’. அதிசயம் அறிந்த தொனியில் சொன்னாள் அவள்.

‘ஸோ வாட்’?

‘நீ படிச்சு நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உங்க வகையிலே நல்ல பொண்ணாப் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். பிள்ளை குட்டி, பேரன் பேத்தின்னு வம்சம் வளரணும்’.

‘குடுகுடுப்பைக்காரியா வேறே இருக்கியா ஒழிஞ்ச நேரத்திலே’

அவள் முகவாயில் இடது கையால் வருடியபடி கேட்டேன். சும்மா சிரித்தாள்.

‘தெரியலே. என்னன்னு சொல்லத் தெரியலே. வயசு வித்தியாசம் ஒரு நிமிஷம் மனசுலே வருது. அடுத்த நிமிஷம் உன் கண்ணைப் பார்த்தா, காணாமப் போயிடுது. நீ பேசாட்டாலும் கூப்பிட்டு வம்பிழுத்துப் பேசணும்னு இருக்கு. வெறும் பேச்சு மட்டும்தான். ஆனா, நீ தொட்டா என்னன்னு புரியாதபடி வசமிழந்து போயிடறேன். தப்புதான். வயசு, தகுதி, பேக்ரவுண்ட் எல்லாமே உனக்கும் எனக்கும் எவ்வளவோ வித்யாசமா இருக்கு. தெரியுது.’

அவள் கண் நிறைந்து வந்தது. சின்னக் குருவியை வருடுகிறது போல் என் விரலால் அவள் இமைகளை நீவித் துடைத்தேன்.

‘வாய்க்கலேடா. உனக்கு அப்புறம் பிறந்து செமினார் ஸ்கூல், கல்வே ஹைஸ்கூல்னு படிச்சிருக்கணும். முடியாதா, டவுண்ஹால்லே அவசரமாக் கொடுத்தியே, அந்த முத்தத்தோட என் ஆயுசு முடிஞ்சிருக்கணும். இல்லியா, இப்போ இங்கே வரும்போது நிதானமாக் கொடுத்தியே அதோட நான் சந்தோஷமாப் போய்ச் சேர்ந்திருக்கணும். வெறும் அமிதி.. ப்ரண்ட்ஷிப் .. அதான் விதிச்சிருக்கு. அதுக்கு மேலே போக முடியாது. போகவும் கூடாது. உன் நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன். ஏன்னா, ஷெ தெய்ம் தொ.. ஐ டூ லவ் யூ’.

என் பக்கத்தில் நகர்ந்து உட்கார்ந்தாள். அணைக்கத் தோன்றவில்லை. விலக்கவும் தான்.

‘எனக்கு ஜோசபின்னு பெயர் வைச்சது சரியாத்தான் இருக்கு’.

‘எப்படி’ என்று புரியாமல் கேட்டேன்.

‘அது பிரஞ்சு சக்கரவர்த்தி நெப்போலியான் பெண்டாட்டி பேரு’.

‘நெப்போலியன் போனபார்ட்’?

‘ஆமா, நெப்போலியான் போனபா. அவனுக்கு எந்த விதத்திலும் பொருத்தம் இல்லாத பொண்ணு அந்த ஜோசபின். அவனை விட ஆறு வயசு பெரியவ. ரெண்டு பேரும் உசிருக்கு உசிரா காதலிச்சுட்டு இருந்தாங்க.. ஆனாலும் சீக்கிரமே பிரிவு வந்துடுச்சு’.

ஜோசபின் குரல் உடையச் சொன்னாள்.

‘கவலைப்படாதே. நான் எந்தக் காலத்திலேயும் நெப்போலியான் போனபா, வந்தப்பா, சித்தப்பா, பெரியப்பா எல்லாம் ஆக முடியாது’ என்றேன்.

ஏரியில் பேச்சுக் குரல்கள் மிதந்து வந்தன.

‘போட் வருது, வா கிளம்பலாம்’.

ஜோசபின் கை கழுவியபடி எழுந்தாள், அடுத்த பத்தாவது நிமிடம் துணி சுருட்டி, எச்சில் இலை களைந்து, புல்லை சீராக்கி நானும் அவளும் நகர்ந்து ஏரியில் மிதக்கும் படகில். நிறுத்தி வைத்த மரச்சட்டத்தின் இடைவெளிகளில் துடுப்புகளைப் பொருத்தி வலிக்க ஜோசபின் கற்றுக் கொடுத்தாள்.

‘வாய்ப்பாடு சொல்ல மாட்டியே’.

படகுக்கு வெளியே கை அளாவி உள்ளங்கையில் அள்ளிய நீரை அவள் மீது தெளித்துச் சிரித்தபடி படகு வலித்தேன். வெள்ளிச் சதங்கை அணிந்த அவளுடைய காலில் பார்வை நிலைத்திருக்கத் துடுப்புகளை வேகமாக இயக்க, வாழ்க்கை முழுவதும் நதிக்கரையில் படகுக்காரனாக இருந்ததாகத் தோன்றியது. ஒரே ஒரு பயணியை மட்டும் இக்கரையிலிருந்து அக்கரைக்கும் அக்கரையில் இருந்து இக்கரைக்கும் ஏற்றியும் இறக்கியும் திரும்ப ஏற்றியும் போகிற படகுக்காரன்.

நிமிர்ந்து பார்க்க, நீல வானம் அடர்ந்து சூழ்ந்து கூடவே வந்தது. எவ்விப் பறந்து போகும் கறுப்புப் பறவைத் தொகுதிகளும், நீளமாகக் குரல் எடுத்துக் கரைந்து உயர்ந்து சிறு துளிகளாக நகரும் நீர்ப் பறவைக் கூட்டங்களும் தூய வெளியை நிறைத்தன. காற்று மெதுவாக வீசும் சூழலில் நீர் வாடை ததும்பி ஏரி என்னை ஆட்கொண்டது. எதிரே உட்கார்ந்து ஒரு வினாடி கண்மூடி, மறு வினாடி கண் திறந்து என்னைப் பார்த்து அழகாகச் சிரிக்கிறவள் எனக்கு எல்லாமும் ஆக, காலம் உறைந்து போயிருந்தது.

ஜோசபின் சின்ன உறக்கத்தில் தொடர, எனக்கும் கண்ணைச் சுழற்றிக் கொண்டு தூக்கம். படகு கொஞ்சம் ஆடியது. மண்ணும் மக்கிய இலையுமாகக் கரைசல் ஏதோ ஏரிப்பரப்பில் பரவ, சுருண்டு மடிந்து வரும் அலைகள் படகைச் சுற்றிப் படர்ந்து நீர் வட்டம் போட்டன. அடுத்த வினாடி படகு நிலைகுலைந்து இன்னும் பலமாக இப்படியும் அப்படியும் அசைய, ஏரிக்குள் சாடி விழுந்தேன்.

நான் ஓங்கிக் கத்தினேன். ஜோசபின் கண் திறந்து பார்த்து, அபாயம் முழுக்க அர்த்தமாக, உடனே துடுப்புகளைப் பற்றி வலித்தாள்.

‘நீந்தி வாடா. பதறாதே. ஓரமா போட்டோடு கூட வா’.

‘எனக்கு நீஞ்சத் தெரியாதே’.

அவள் அலற ஆரம்பிப்பதையும், கொஞ்ச தூரத்தில் வந்து கொண்டிருந்த இன்னொரு படகையும் பார்த்தபடி நான் நீர்ப் போக்கில் மிதந்தேன். இமைகள் பாரம் அழுத்தி அசதி கவியக் கண்ணை மூடிக் கொண்டேன்.

பாதி விழித்தபோது பறவைச் சத்தமும், மங்கி வரும் வெளிச்சமும் நினைவில் படிந்து விலகிப் போனது. மூக்குப் பொட்டு அணிந்த கருத்த தேவதையாக ஜோசபின் குனிந்தாள். என் உதடுகளில் அவள் உதடுகள் படிவதைப் பார்த்தபடி மறுபடி கண்ணயர்ந்தேன்.

மீண்டும் விழிக்க, தார்ச்சாலையில் மெல்ல நகரும் வேன். ஆலைக் கரும்பு அடுக்கிய பரப்பு போக மிச்ச இடத்தில் சைக்கிளை கிடத்தி விட்டு, நானும் ஜோசபினும்.

என் தப்புதான். நீந்தத் தெரியாது என்பதைப் படகில் ஏறியதுமே சொல்லியிருக்கலாம்.

எதிர்ப் படகில் வந்தவர்கள் காப்பாற்றி இருக்கிறார்கள். ஜோசபின் என்ற தோழியோடு ஜோசபின் என்ற நர்ஸும் என்னைப் பிழைக்க வைத்திருக்கிறாள்.

பாதி விழித்தபோது, நர்ஸ் ஜோசபின் எனக்குக் கொடுத்த முத்தத்தில் காதல் இல்லை, காமமும் இல்லை. சாவிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிய கிஸ் ஆஃப் லைப் அது. உயிர் முத்தம்.

வேன் சத்தத்தைக் காதில் வாங்கியபடி கண்ணைச் சற்றே மூடினேன்.

‘திரும்பவுமா’ என்று பரபரப்பாக விசாரித்தாள் ஜோசபின்.

‘தலை கிறுகிறுன்னு வருது’

‘வரும் வரும்’.

போக்கிரிப் பையனை விசாரிக்கிற வாத்தியார் மாதிரி அவள் எட்டி என் கழுத்தைச் சுற்றிக் கையால் வளைத்துப் பிடித்தாள். நான் விரைவாகச் செயல்பட்டேன்.

அரை நிமிஷம் கழித்து உதட்டைத் துடைத்துக் கொண்டு சொன்னாள் –

‘உன்னை ஏரியிலேயே திரும்ப தள்ளி விட்டிருக்கலாம்’.

(தொடரும்)

# தினமணி இணைய தளத்தில் ஜங்ஷன் பகுதியில் இன்று வெளியானது

புது Bio-Fiction தியூப்ளே வீதி அத்தியாயம் 10 இரா.முருகன்


‘எலிசபெத் லாட்ஜ் சரியா இருக்கும். என்ன நினைக்கறே’.

நான் சுவாரசியமாகக் காப்பி குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். உலகத்திலேயே வேறே எந்த சர்க்காரும் எந்த நாட்டிலும், எந்த ஊரிலும் ஜனங்களுக்காகக் காப்பிக் கடை நடத்துவதாகத் தெரியவில்லை. அதுவும், இன்றைக்கு முழுக்க உட்கார்ந்து ஒரே ஒரு கப் காப்பியை மில்லிமீட்டர் செண்டிமீட்டராக, பீங்கான் கோப்பையே கரையும் அளவுக்கு எச்சில் பண்ணிக் குடிக்கிற நாகரீகம், குடிக்கிறவர்களை நேரமாச்சு என்று எழுப்பி விடாத பண்பாடு இதெல்லாம் இங்கே போல எந்த நாட்டிலும் இருக்காது.

இந்த ஊரில் பெரும் குடிக்கு மதுக்கடைகள் எவ்வளவு சேவை செய்கிறதோ அதைவிட இம்மியளவு அதிகம் சிறு குடியாகக் காப்பி தழைக்க காப்பி ஹவுஸ் பாடுபடுகிறதாக நம்பிக்கை. கல்லூரி போகாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, காப்பி ஹவுஸில் அட்டென்டன்ஸ் இருந்தாலே பல விதத்தில் கல்லூரி மாணவன் என்ற அடையாளம் கிட்டும்.

‘நான் மொத்தமா காசு கொடுக்கறேன். நீங்க யாரும் தர வேண்டாம்’.

உள்ளங்கையில் கற்பூரம் ஏற்றி ஓங்கி அடிக்கிற ரேஞ்சில் உணர்ச்சி வசப்பட்டு எங்களைச் சத்தியப் பிரமாணத்தில் கட்டுப்படுத்திக் காப்பி குடிக்கக் கூட்டி வந்திருக்கிறான் லெச்சு.

‘காப்பி மட்டும் தான்’பா. கையில் காசு அதுக்குத்தான் இருக்கு. பிஸ்கட் வேணும்னா அவங்க அவங்க வாங்கிக்கலாம். எனக்கும் ஒண்ணு கொடுத்திடணும்’.

சரி தான். ஆனால் அவன் கணக்கில் அந்த ஓசிக் காப்பியையும் குடிக்க விடாமல் எலிசபெத் லாட்ஜை எதற்கு இப்போது இழுக்கிறான்?

எங்கே இருக்கு அது?

நான் அவசரமாகக் கேட்க, இப்படியும் ஒரு பித்துக்குளியா என்ற ஏளனத்தோடு லெச்சு என்னைக் கண்ணைச் சிறுத்துப் பார்த்தான்.

‘நீ எத்தனை காலமா இந்த ஊர்லே இருக்கே’?

’ரெண்டு மாசம்’.

‘தூ முவா? தூ ஷூர் அசி. நம்ம கொம்யூன் ஹிஸ்த்வொ, யோஹபி, பொட்டனிக் அல்லாம் செய் த்து ச வெ வூ’?

ரொழெப் பொண்ணு பிரெஞ்சில் பொழிந்தாள். கூட வந்த அமீலி சிரிக்க, ரொழெ என் காதைத் திருகினாள். எலிசபெத் லாட்ஜோடு இவளுடைய பிரெஞ்சுக்கும் கோனார் நோட்ஸ் வேண்டியிருக்கிறது. காதைத் திருகினதுக்கு அவளிடம் தனியாக சிறப்புப் பொருள் விசாரித்துக் கொள்ளலாம். அல்லது அமீலியிடம் அவள் சார்பில் சொல்லச் சொல்லலாம். சிரித்தால் குழி விழும் அமீலியின் பளிங்குக் கன்னமும் பெரிய விழிகளும் மேலே படர்ந்த பட்டாம்பூச்சி போல அழகுக் கண்ணாடியும் எனக்குப் பிரியமானது.

அமீலி ரொழே சொன்னதை மொழிபெயர்க்க ஆரம்பித்து என்னைப் பார்த்து ஏனோ குழறத் தொடங்கினாள். எதுக்கு வெட்கப் படுகிறாய் பெண்ணே?

‘ரெண்டு மாசமா? ரெண்டே நாள் போதும். இந்த டவுணோட ஹிஸ்டரி, ஜாக்ரபி, பாட்டனி, மேத்தமெடிக்ஸ், காமர்ஸ், எகனாமிக்ஸ்லாம் தெரிஞ்ச எக்ஸ்பர்ட் ஆகிடலாம். தெரியுமாடா கேணப் பயபுள்ளே’?

சட்டென்று ஆண் குரலில் ரொழே ஒலிபரப்பானாள். சிரிச்ச பேசன் என்று நாங்கள் செல்லமாகக் கூப்பிடும் சிற்சபேசன் வேண்டுமென்றே சீரியஸாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு ரொழே சொன்னதை விட அதிகமாகவே மொழி பெயர்த்தான்.

இருக்கட்டும், அந்த எலிசபெத் லாட்ஜ்?

‘ஈஸ்வரன் தருமராஜா கோவில் தெருவும் மிஷன் ஸ்ட்ரீட்டும் வெட்டிக்கற இடத்துலே இருக்கு. மூணு மாடி. குளிக்க வென்னீர் எப்பவும் ரெடியாக் குழாய்லே கொட்டும்’.

லெச்சு விளக்கினான்.

அங்கே போய் ஏன் குளிக்கணும்?

‘உங்களை வச்சுக்கிட்டு ஒரு காரியம் முடிவு செய்ய முடியாது’

லெச்சு காப்பி ஹவுஸின் இரைச்சலை மீறிக் கத்த, வெயிட்டர் சவரிராயன் வந்து நின்று எங்களுக்கு மட்டும் கேட்கக் கூடிய குரலில் சொன்னார் –

‘இன்னொரு தடவை சத்தம் போட்டா, வெளியே அனுப்பிடுவேன்’.

இங்கிலீஷ் உதவி புரபசர் வல்லூரிக்கு அண்ணன் மாதிரி இவர். வல்லூரி வகுப்பில் இருந்து வெளியே அனுப்பினால் காப்பி ஹவுஸ் வரலாம். ஆனால் காப்பி ஹவுஸில் இருந்து துரத்தப்பட்டால் காலேஜ் போக முடியாது.

இந்த அருமையான தத்துவத்தை ஒரு தடவைக்கு ரெண்டு தடவையாகச் சொல்லி எங்களைப் பிரமிப்படைய வைத்தபடி லெச்சு மறுபடி சப்ஜெக்ட்டுக்கு வந்தான்.

‘கமலஹாசன் வரும்போது தங்க வைக்க எலிசபெத் லாட்ஜ் தான் சரிவரும்’.

வெற்றிப் பிரகடனம் செய்கிற பெருமையோடு பக்கத்து டேபிள் பிரெஞ்சுக்கார டூரிஸ்டுகள், ரெண்டு மேஜை தள்ளி மஞ்சக்குப்பம் மாட்டுத் தரகர்கள், ஓரமாக முழுக்கை சட்டை போட்ட கவர்மெண்ட் ஊழியர்கள் என்று இருந்த முழுக் கூட்டத்தையும் மெல்லப் பார்த்தபடி பார்வையை நகர்த்தி லெச்சு சொன்னான்.

‘கமல்ஹாசன் யார்’?

ரொழெப் பெண்ணின் கேள்வியை ஒதுக்கித் தள்ளினோம். அவளுக்குத் தெரியாத சமாசாரம் தமிழ் சினிமா.

எலிசபெத் லாட்ஜில் எப்படி, எதற்காக கமலஹாசன்?

‘நம்ம கல்லூரிப் பேரவை தொடக்க விழா. அடுத்த மாசம் பத்தாம் தேதி நாள் குறிச்சிருக்கு. சீஃப் கெஸ்ட் கமலஹாசன் தான்’.

திட்டவட்டமாக அறிவிக்கிறான் லெச்சு என்ற அரியாங்குப்பம் குப்புசாமி லெட்சுமணன். பேரவைச் செயலாளர். தினசரி மெஜந்தா தியேட்டரில் விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளா பாட்டு பார்த்தே கமலஹாசனோடு நட்பு வளர்த்துக் கொண்டு அவரைப் பேரவையைத் திறக்கக் கூட்டி வருகிறான். லெச்சு மாதிரி பெரிய மனுஷர்களோடு சிநேகிதமானது எனக்குப் பெருமை.

‘லெச்சு கவுன்சில் பூட்டும். கமல் ஓபன் பண்ணும். சரியா?’

அப்படித்தான் என்று ரொழேயிடம் அடித்துச் சொன்னேன். அடிக்காதே, வலிக்குது என்று விலகி எதிர்ப் பக்கம் உட்கார்ந்தாள் அவள். ரொழெயோடு வந்திருந்த

அமீலி என் பக்கம் நகர்ந்து உட்கார்ந்தாள். இதைத் தானே எதிர்பார்த்தேன்.

‘மெட்ராஸ் எப்போ போனே’?

வைத்தே லெச்சுவைக் கேட்டான். அவன் பேசும்போது எப்போதும் வெளியிலேயே கண் இருக்கும். அவனுடைய அப்பாவின் மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்து வந்திருப்பதால் அந்த ஜாக்கிரதை. ரெட் ரெய்டிங் ஹுட் என்று பெயர் எழுதி, நாலு பேர் சௌகரியமாக உட்கார்ந்து போகிற அளவு பெரிய மோட்டார் சைக்கிள் அது. மேலே ஒரு கூரை மட்டும் இருந்தால் அம்பாசிடர் காருக்கு ஒன்று விட்ட தம்பி ஆகியிருக்கும்.

லெச்சு சென்னை போகவில்லையாம். சொல்லப் போனால் இங்கே வெகு அருகில் இருக்கிற எல்லைப் பிரதேசமான கடலூர் கடந்து கூட அந்தப் பக்கம் போகவில்லை.

அப்புறம் கமலஹாசன் எப்படி இங்கே வந்து கல்லூரிப் பேரவையைத் தொடங்கி வைக்க சம்மதித்தார்?

‘நாம கேட்டா மாட்டேன்னு சொல்ல மாட்டார். நம்பிக்கை வேணும். அதான் அடிப்படை’.

லெச்சு எதோ சினிமாவில் அல்லது எல்லா சினிமாவிலும் முத்துராமன் கண்ணை அகலமாக்கிக் கொண்டு பேசுகிறது போல பேசினான்.

இந்த அடிப்படை விஷயம் எப்படி யோசித்தாலும் உதைக்கிறது. என்றாலும் அவன் தான் செயலாளர். நானும் மற்றவர்களும் அவனுக்கு ஓட்டுப் போட்டுத் தேர்ந்தெடுத்த பேரவை சாதா உறுப்பினர்கள். மற்றும் நண்பர்கள். அவனுக்கு ஆதரவாக எப்பவும் இருக்கத்தான் இங்கே அனைவருக்கும் காப்பி உபச்சாரம்.

கையில் வைத்திருந்த ரஃப் நோட்டைத் திறந்து காட்டினான் லெச்சு. அது அவன் எங்கே போனாலும் கூடவே வரும். எந்த வகுப்புப் பாடமும் அதில் இருக்காது. வகுப்பு நேரத்தில் அவ்வப்போது வரையப்படும் புரபசர்களின் முகம், முதல் வரிசை தேவதைகள் ராட்சசி கெட் அப்பில், என்னவளே என்று ஆரம்பித்து அந்தரத்தில் நிற்கும் புதுக் கவிதை, குமரன் தியேட்டரில் சவாலே சமாளி முதல் நாள் எல்லா காட்சிகளுக்குமான வசூல் விவரம் இப்படிச் செறிவான தகவல் பலதும் உள்ள முக்கியமான ஆவணப் பெட்டகம் அது.

லெச்சு ரஃப் நோட்டில் பிரித்துக் காட்டிய பக்கத்தில், ‘சிந்திக்கிறேன், அதனால் உயிர்க்கிறேன்’ என்று எழுதிக் கையெழுத்து. சாட்சாத் கமலஹாசன் போட்டுக் கொடுத்தது.

‘கமல் நடிக்கற மலையாளப் படம் ஷூட்டிங் பத்து நாள் முந்தி நம்ம பீச்சுலே நடந்துது. அடிச்சுப் பிடிச்சுப் போய் ரஃப் நோட்டை நீட்டினேன். ஸ்கூல் போகலியான்னாரு. ஸ்கூல் எல்லாம் ரெண்டு வருஷமா விட்டாச்சு. இப்போ காலேஜ் தான் போகலேன்னேன். சிரித்தார். ஆட்டோகிராஃப் போடச் சொன்னேன். போட்டுட்டார். மெட்றாஸ் வந்தா பாக்கலாமானு கேட்டேன். வாங்களேன்னு சொல்லியிருக்கார்’.

அந்த நல்லுறவைப் பேணிக் கமலஹாசனைப் பேரவை விழாவுக்கு அழைக்கிறான் லெச்சு.

‘இன்னும் ஒரு மாசத்துக்கு மேலே இருக்கு. நாம, முதல்லே கமலஹாசனுக்கு ஒரு லெட்டர் போடுவோம். வந்தே ஆகணும்னு கண்டிப்பா சொல்லிடலாம். எலிசபெத் லாட்ஜ் விஷயம் வந்தபிறகு பாத்துக்கலாம்’.

கட்டாயம் வரச் சொல்லிக் கமலஹாசனுக்கு தமிழில் எழுதுவதா இங்கிலீஷிலா என்று தெரியாமல் இரண்டு மொழியிலும் எழுதி உடனே அனுப்ப முடிவு செய்யப்பட்டது. அது என்ன மாதிரி அழைப்பு என்று சொல்லிவிட்டால் உத்தேசமாக பிரெஞ்சிலும் மொழி பெயர்த்துத் தர ரொழே முன் வந்தாள். அது மட்டுமில்லை, அன்றைய காப்பிச் செலவு, கெத்து டிபான்ஸ் என்ற பிஸ்கட் செலவு எல்லாம் அவள் தருவதாகச் சொல்லி விட்டாள். லெச்சுவுக்கு நண்பன் ஆனதில் கிடைத்த கூடுதல் நன்மை, ரொழே இப்படி அடிக்கடி இலவசங்களின் மழையில் சொட்டச் சொட்ட நனைந்து குளிக்க விடுவதுதான்.

‘கமலஹாசன் மட்டும் போதாது. இன்னொருத்தர் ரெண்டு பேர் இருந்தாத்தான் அவை நிறைஞ்சு இருக்கும்’.

வைத்தே சொன்னான். அப்படித்தான் என்று எல்லோருக்குமே பட்டது. லெச்சு தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டான்.

அவன் ஒப்பித்த பட்டியலில் இந்திய ஜனாதிபதி வி.வி.கிரி, பிரெஞ்சு ஜனாதிபதி பாம்பிடு, இங்கிலாந்து எலிசபெத் ராணி தவிர வேறே பிரமுகர்கள் எல்லோரும் இருந்தார்கள். இத்தனை பேரும் ஒத்துக் கொண்டு புறப்பட்டு வந்து சேர்ந்தால், சவுகரியமாகத் தங்க வைக்க, எலிசபெத் லாட்ஜ் என்ன, இந்த ஊரே காணாது.
வைத்தேயின் அப்பா அவ்வப்போது கட்டுரை எழுதி சென்னை பத்திரிகைகளில் வருமாம். கம்பராமாயணத்தில் காய்கறிகள், திருக்குறளில் பூக்கள் என்று தலைப்பிட்ட அதையெல்லாம் பிரசுரிக்கவும் தமிழில் பத்திரிகைகள் உண்டாம். அந்த பத்திரிகை எடிட்டர்களில் யாரையாவது அப்பா கூப்பிட்டால் அவர் வந்துவிடுவார் என்றான் வைத்தே.

இதில் இன்னொரு கொசுறு நன்மையும் உண்டு. அப்படி வரும் பட்சத்தில் அந்த விருந்தாளி. வைத்தே வீட்டில் தங்கிக் கொண்டு அங்கேயே மூணு வேளை சாப்பாடு, குளியலும் வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆகவே, பத்திரிகை ஆசிரியர் ரெண்டாம் புள்ளியாக அழைக்கப்படுவார். இப்போதைக்கு எக்ஸ் என்று அவருக்குப் பெயரிட்டு அது அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

‘மூணாவது ஒரு லோக்கல் ஆசாமி இருந்தால் நல்லா இருக்கும்’.

அந்துவான் சொல்ல ஆமோதித்தோம். அதிசயமாக, தடங்கலே இல்லாமல் சொன்னான்.

‘மூணாவதாக ஒரு உள்ளூர்ப் பேச்சாளர் வேணும்னா, அது கயல்விழியோட அப்பா பார்வேந்தனார். கறிகாய் வாங்க மார்க்கெட் போனாலும் இலக்கணமாத்தான் பேசுவார்’.

சொல்லி நிறுத்தி என்னைப் பார்த்தான் லெச்சு.

‘நீயே போய்க் கூட்டி வந்துடு. மாப்பிள்ளை தானே’.

அபாண்டம். கயல் சாக்லெட் சாப்பிட ஒத்தாசை செய்ததால் பார்வேந்தனார்க்கு மாப்பிள்ளையாகி விட முடியுமா என்ன? கூழாக சாக்லெட் தீற்றிய கயல்விழியின் இதழை விரலால் ஒற்றிச் சுவைத்ததும், அவள் நெற்றியில் புரளும் முடிக் கற்றையை ஒதுக்கி விட்டதும் கூடக் கணக்கில் வரலாம். ஆனால், இந்த ரகசியம் எல்லாம் லெச்சுவுக்கு எப்படித் தெரியும்?

‘சும்மா உன்னைக் கிண்டல் பண்ணச் சொன்னேண்டா’.

நான் பலமாக மறுக்கும் முன், லெச்சு அவசரமான சமாதான உடன்படிக்கைக்கு முன்வந்தான். அதானே. அவனுக்கு சேவை செய்யவே பிறப்பெடுத்த நல்ல நண்பனை பேரவைத் தொடக்க விழா நேரத்தில் இழக்க அவன் தயாராக இல்லை என்று நிச்சயமானது.

‘நீ அந்தப் பொண்ணோட மல்லாக்கொட்டை போடறதை கவனிச்சிருக்கேன். அதான் நூல் விட்டுப் பார்த்தேன். அந்துவான், நீ என்ன சொல்றே’?

அந்துவான் இவனுக்கு இவனுக்கு என்று சொல்ல ஆரம்பித்து அபிப்பிராயத்தைத் தெளிவாக வெளியிட்ட திருப்தியில் என்னைப் பார்த்து விரல் சுண்டிச் சிரித்தான். நானும் சிரித்து வைத்தேன். அவன் சர்வரைத் தலையை ஆட்டிக் கூப்பிட்டு, இன்னொரு காப்பிக்கு ஜாடை காட்டினான். ரொழே செலவுதானே, பிஸ்கட்டும் சேர்த்து எல்லோருக்கும் காப்பி பரிமாறப் பட்டது.

சூடான அந்தக் கோப்பை காப்பியில், அந்துவான் தொண்டையில் சிக்கிய வார்த்தை வெளியே வந்து விட்டது.

‘இவனுக்கு இவனுக்கு எத்தனை கேர்ள் பிரண்டு தெரியுமா? ஒபிதால் நர்ஸ் ஜோசபின், சீனியர் வைஷாலி, கயல்விழி, ஊர்லே ஒரு பொண்ணு அதும் பேர் நினைவு வரல்லே’.

அந்துவான் போட்டு உடைக்க நான் சும்மா இருந்தேன். எதை மறுக்க, எதற்காக மறுக்க? அந்துவானுக்கு கொஞ்சம் போல நன்றி வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

ஜோசபின் நர்ஸாக வேலை பார்க்கிற விஷயம் எனக்கே இப்போது தான் தெரியும்.

காசனோவா என்றாள் ரொழே, மேஜைக்குக் குறுக்கே என்னோடு கை குலுக்கி. டான் ஜுவான் என்றான் வைத்தே வாசலைப் பார்த்துக் கொண்டு. மதன காமராஜன் என்றான் சிரிச்ச பேசன். இவர்கள் எல்லாரும் யாரென்று தெரியாவிட்டாலும் சிரித்து வைத்தேன்.

பக்கத்தில் இருந்த அமீலி என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த பார்வையில், பெண் பித்தா, காமுகா என்று அஞ்சலிதேவி டூரிங் டாக்கிஸ் சினிமாவில் ரீல் அறுந்து போகப் போக ஒட்டி ரங்காராவைத் திட்டி சாபம் கொடுப்பது நினைவு வந்தது. மேஜைக்குக் கீழே அமீலியின் மெத்தென்ற காலடி என் கால் மேல் இதமாகப் படிய ஒரு வினாடி மெய்மறந்து கண் மூடினேன். ஓங்கி உயிர் போகிற மாதிரி மிதித்து விட்டு அவள் எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு விஷமமாகச் சிரிக்க, அமீலி அப்பா பிரஞ்சு ராணுவத்தில் இருப்பது அடுத்து நினைவு வந்தது.

நான் விடிவதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னால் எழுந்து விக்டரோடு ஜாகிங்காக இல்லாமல் தனியாக கடற்கரைக்குப் போனேன். சுங்கச் சாவடி அருகே உள்ளொடுங்கி அலை அவ்வப்போது சிதறும் பாறைச் சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கடகடவென்று கடிதம் எழுதி முடித்தேன். கமலஹாசனுக்கு அழைப்புக் கடிதம் அது.

பரமக்குடியில் பிறந்தவரே, களத்தூர் கண்ணம்மாவில் குழந்தை நட்சத்திரமாக ஜொலித்தவரே என்று போகிற மெய்க்கீர்த்தி தேவரின் மாணவன் படத்தில் திரும்பியவரே என்று அழைத்து நிறைவு பெற, பேரவைத் தொடக்க விழாவுக்குத் தலைமை வகிக்க அழைப்பு ஆரம்பம்.

‘நல்லாத்தான் வந்திருக்குடா. கமலஹாசன் பேசினா மட்டும் போதாது. பேசி முடித்து, விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளா நடனமும் ஆட வேண்டும்னு சேர்த்துடுடா. ரெக்கார்ட் போட்டுடலாம். நாம, ரொழெ, அமீலி, கயல் எல்லாரும் கூடவே ஆடலாம்’.

கடிதத்தைத் திருத்திய வடிவத்தில் லெச்சுவிடம் கொடுத்தேன்.

‘அட்ரஸ்’?

‘கமலஹாசன், மெட்றாஸ்னு போடு’.

அப்புறம் என்னவோ நினைவு வர, போன மாத பொம்மை சினிமாப் பத்திரிகையைப் புரட்டிப் பார்த்து விட்டு, ஆழ்வார்ப் பேட்டை, மெட்றாஸ் என்று விலாசத்தை விரிவாக எழுத வைத்தேன்.

கடிதம் தபாலில் சேர்த்து நான்கே நாளில் பதில் வந்து விட்டது. கமல் தான் எழுதியிருந்தார்.

‘உங்கள் அன்பான அழைப்புக்கு நன்றி. எனக்கு அங்கு வந்து உங்கள் எல்லோருடனும் சினிமாவும் இலக்கியமும் பேச ஆசை. எனில், மலையாளப் படத்துக்காக எர்ணாகுளத்திலும் வேம்பநாட்டுக் காயலிலும் தொடர்ந்த படப்பிடிப்பு அடுத்த மாத இறுதி வரை இருப்பதால் நான் நாளை கேரளம் போகிறேன். உங்கள் கல்லூரிப் பேரவை விழா சிறப்பாக நடக்க வாழ்த்துகள்.’

ஜெண்டில்மேன் என்று காப்பி ஹவுசில் எங்கள் கோஷ்டி மட்டுமில்லாமல் நாங்கள் வலியப் போய்க் கடிதத்தைக் காட்டிய சுற்றமும் நட்பும் பரிச்சயமுமான எல்லாரும் ஒரு மனதாகக் கருத்துத் தெரிவித்தார்கள். காப்பி ஹவுசில் பில்டர் காப்பி வாசனையோடு அவர் புகழும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது கமலஹாசனுக்குத் தெரிந்திருந்தால் ஒருவேளை வந்திருப்பாரோ என்னமோ.

லெச்சு கையில் கமல் கடிதத்தோடு இன்னொரு கடிதமும், இன்லண்ட் லெட்டர் வடிவத்தில் இருந்தது.

இது யார் எழுதியது என்று விசாரிக்க, லெச்சு கடிதத்தை என் கையில் கொடுத்தான்.

‘உங்கிட்டே சொல்ல விட்டுப் போச்சுடா. வைத்தேயோட அப்பா பத்திரிகை ஆசிரியர் ப்ரண்டை சம்மதிக்க வச்சிட்டார். அவருக்கும் லெட்டர் போடச் சொன்னார்’.

‘சரி, போட்டாச்சு தானே’.

‘போட்டேன். அதான் பிரச்சனையே’.

அவசரத்துக்கு, நான் கமலஹாசனுக்கு எழுதிய அழைப்புக் கடிதத்தையே ஒரு வார்த்தை விடாமல் காப்பி அடித்துப் பத்திரிகை ஆசிரியருக்குத் தட்டி விட்டிருந்தான் லெச்சு.

இண்லெண்ட் லெட்டரை பிரித்தேன்.

‘உங்கள் அழைப்புக்கு நன்றி. நான் பரமக்குடியில் பிறந்தவன் இல்லை. செட்டிநாட்டுக் காரன். நாளது தேதி வரை எந்த சினிமாவிலும் நடித்ததில்லை. உங்கள் பேரவைத் தொடக்க விழாவில் பேச மட்டும் முடியும். நடனம் ஆட முடியாது. எழுபது வயதாகிறது’.

ஒரு பாட்டம் சிரித்துத் தீர்த்தேன். அமீலி கடிதத்தைப் பிடுங்க என் பக்கமாகச் சாய, தரமாட்டேன் என்று கையை வீம்புக்கு உயர்த்தினேன். அவள் முகவாய் என் தோளில் வந்து அழுத்த, நெருக்கமாக சூயிங்கம் வாசனை. அனுபவித்துக் கொண்டு, ஆட முடியாத அந்தப் பத்திரிகையாசிரியருக்கு மானசீகமாக நன்றி சொன்னேன்.

கயல்விழியின் அப்பாவை அழைக்க நான் தான் போயிருந்தேன். பேச வருவதாக உடனே ஒப்புக் கொண்டார். பிரின்சிபால் ஏற்கனவே பேசி விட்டாரம்.

இருந்தும் நான் வந்து கூப்பிட்டது உள்ளபடிக்கே அவருக்கு உவகை அளிக்கும் ஒன்றாம். மூத்தோரைப் போற்றுதல் நம் குமுகாய ஒழுக்கம் என்றார் அவர்.

குமுகாயம்?

‘சமுதாயம் என்று வடமொழியில் சொல்கிறீர்களே. அதுதான்’.

‘சென்னையில் இருந்து திரைப்பட இசைப் பல்லியம் ஒன்றும் விழாவிற்கு வர இருக்கிறது. பூம்புகார் பேரங்காடி உரிமையாளருடைய படத்துறை நண்பர் மூலம் ஏற்பாடு ஆனது’.

பல்லியம் என்ன என்று புரியாமல் கயல்விழியைப் பார்த்தேன். இல்லாவிட்டாலும் அவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

‘பல்லியம்னா சிம்ஃபொனி ஆர்கெஸ்ட்ரா. சங்கர் கணேஷ், டி.எம்.எஸ், சுசீலா எல்லாரும் வராங்க’.

விசிலடித்தான் குஞ்சுகளா குஞ்சுகளா.

கயல்விழியோடு ஆடுகிற கற்பனையில் மனம் றெக்கை கட்டிப் பறந்தது.

‘தம்பி, ஓர் ஐயம்’.

பார்வேந்தனார் என்னிடம் குழைவாகச் சொன்னார். அல்லது எனக்கு அப்படிப் பட்டது.

‘என்ன சார் ஐயம், வியங்கோள் வினைமுற்றா’?

‘இல்லையப்பா, கல்லூரியிலே நம்ம கயலுக்கு’.

சாக்லெட் ஊட்டியது இங்கும் சிறப்புச் செய்தியாக அரங்கேறியிருக்கிறதா? துறைமுகத்தில் புயல் அபாயக் கொடி எண் ஐந்து ஏற்ற வேண்டிய சூழ்நிலையில் மாட்டிக் கொண்டேனோ.

‘கல்லூரியில் பெண்கள் தனியாக அமர்ந்து பகல் உணவருந்த இடம் இல்லையாமே’?

ஆமாம். எனில், நான் எப்படி உதவி செய்ய இயலும்? கயலுக்குக் கை வலிக்காமல் சாப்பாடும் ஊட்டத் தயார் தான்.

சரி, உங்கள் முதல்வரிடம் இதைப் பேசுகிறேன் என்று கயல்விழி கையால் சுமாரான சுவைக் குழம்பி கொடுத்து அனுப்பி விட்டார். கிளம்பும்போது கயல் காதில் கிசுகிசுத்தாள்.

‘மஞ்சள் தாவணி எப்படி இருக்கு’?

டக்கர் என்றேன்.

‘உனக்காகத் தான் போட்டேன்’.

அவள் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.

‘எனக்காக எடுத்துடேன்’.

‘சீய்ய்’.

என் மகிழ்ச்சியை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்டு சைக்கிள் பறந்தது.

வீட்டில் அப்பா முன்னறையில் உட்கார்ந்து மும்முரமாக எழுதிக் கொண்டிருந்தார். பக்கத்தில் பாரதியார் கவிதைகள், பார்வேந்தனார் எழுதிய தமிழர் மாண்பு, ஊர் வரலாறு, ஆனந்தரங்கம்பிள்ளை டயரிக் குறிப்பு எல்லாம் திறந்து கிடந்தன.

‘உங்க காலேஜ்லே எத்தனை ஸ்டூடண்ட்ஸ்’?

‘ஏன் கேக்கறீங்கப்பா? ஒரு ஐநூறு, அறுநூறு’.

‘உங்க காலேஜ் பேரவை தொடக்க விழா, நான் தான் தலைமை வகிக்கறேன். பிரின்சிபால் கேட்டுண்டார்’.

கையிலே வெண்ணெயை வைத்துக் கொண்டு நெய்க்காக அலைந்ததை மேகலா நினைவு படுத்திப் பழிக்க, மஞ்சள் தாவணியில் இன்னொரு அழகியும் உண்டு என்றேன் அவளிடம்.

‘உருப்பட மாட்டே. உருப்படவே மாட்டே’.

மேகலா குரல். மேகலா மட்டுமில்லை. பல்லியமாக அவளோடு கூட ஜோசபின், கயல்விழி, அமீலி. இன்னும் யார் யாரோ அழகான பெண்கள்.

‘யுன் ஃபை தொ ப்ள ஸில்வொ ப்லெ’.

ரொழெ ‘ஒன்ஸ் மோர் ப்ளீஸ்’ கேட்க, நான் ஓடினேன்.

(தொடரும்)

16.7.2015 தினமணி இணையத் தளத்தில் வெளியானது.

புது BioFiction: தியூப்ளே வீதி அத்தியாயம் 9 இரா.முருகன்


பகல் வெய்யில் பாழாகாமல் கணக்கு புரபசர் கால்குலஸ் வகுப்பில் லெய்பினிஸ் தியரத்தை விளக்கிக் கொண்டிருந்த போது, லெச்சு ஜன்னலுக்கு வெளியே நின்று சைகை காட்டினான். ஏதோ தலை போகிற அவசரம் அவனுக்கு.

மொத்தமே இருபது பேருக்கு நடைபெறும் வகுப்பு என்பதால், பின் வரிசையை ஒட்டி இருக்கும் ஒருக்களித்த கதவைத் திறந்து இஷ்டம் போல வெளியே நழுவ முடியாது. உள்ளே திரும்பி வந்து, கும்பலில் ஒருத்தனாக உட்கார்ந்து, ரஃப் நோட்டில் பால் பாயிண்ட் பேனாவால், முன் வரிசையில் உட்கார்ந்திருக்கும் அம்புஜவல்லியையோ, உமாராணியையோ, புஷ்பகலாவையோ கோட்டுச் சித்திரமாக வரைய முடியாது. லெய்பினிஸ் தியரம் மூலம் சக்ஸஸிவ் டிஃபரன்சிஷேயன் நிறைவேறும் உலக மகா அதிசயத்தை கணக்கு புரபசர் ராமநாதனோடு சேர்ந்து மெச்ச வேண்டும்.

நான் அவசரமாக லெச்சு பக்கம் திரும்பி, வர்றதுக்கு இல்லை என்று தோளைக் குலுக்கினேன். இந்த ஊருக்கு வந்து கப்பென்று பிடித்துக் கொண்ட சைகை வழக்கம்.

லெச்சு ‘என்ன?’ என்று அபிநயித்தான். அவன் நிற்கிற கட்டட இடுக்கிலிருந்து நாட்டியமே ஆடலாம். நான் இருக்கப்பட்ட இடம் அப்படியா?

திரும்பத் தோளைக் குலுக்கினேன்.

‘சுளுக்கிக்கப் போவுது. பார்த்து’.

லெய்பினிஸ் தியரத்துக்கு மொத்தக் குத்தகைக்காரர் தான். நின்ற இடத்தில் இருந்து டிபரன்சியேஷனுக்கு ஓய்வு கொடுத்து என்னைக் கிண்டலடிக்கிறார். அதைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளலாம். அம்புஜவல்லியும், உமாராணியும், புஷ்பகலாவும் கெக்கெக்கெக்கென்று சிரித்ததை எப்படிப் பொறுக்க?

‘ஐ யாம் சாரி’.

மிடுக்காகச் சொல்லி வெளியே வர நினைத்தாலும், பதற்றத்தில் பாதி வார்த்தை தொண்டையில் நின்று ஐ ஐ ஐ என்றபோது நல்ல வேளையாக மணி அடித்து முழு வகுப்புமே வெளியேறியது.

மண்டபத்து மறைவிடத்தில் இருந்து பிரத்யட்சம் ஆனான் லெச்சு.

‘முக்கியமான வேலை இருக்குன்னா, வர மாட்டேங்கறியே’ .

அவன் அலுத்துக் கொண்டான்.

‘நீ எலக்ஷனுக்கு வேலை செய்வேன்னு பார்த்தா, நழுவிட்டுப் போறே. உடனொத்தவன் எல்லாம் என்னமா உழைக்கறான். கமலஹாசன் மாதிரி தலைமுடி வச்சுக்கிட்டா மட்டும் பத்தாதுடா. கமல்ஹாசன் மாதிரி உழைப்பு தேவை. புரியுதா?’.

லெச்சு முழங்கினான். எனக்குப் புரிந்தது. ஆனால் லெச்சு மெச்சும் விதத்தில் கமல்ஹாசன் என்ன மாதிரி உழைத்தார் என்பது தான் புரியவில்லை.

‘மாணவன்’ என்று சமீபத்தில் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் சினிமா பார்த்தோம். பார்த்தோம் என்றால், எங்கள் கடைசி வரிசை கோஷ்டிதான்.

என்னோடு ரெட்டைத் தெரு பிராயத்தில் இருந்து, ரெட்டைத் தெருவுக்கும் வந்து, கூட நின்று கிரிக்கெட் ஆடாமல் போனவர் கமல்ஹாசன். அவர் தியூப்ளே தெரு வயசுக்கு இப்போது என்னோடு வந்திருந்தார்.

‘மாணவன்’ படத்தில் கமல், குட்டி பத்மினியோடு ஆடிய ‘விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளா’ பாடல் லெச்சுவுக்கு விவித்பாரதி போர்ன்விட்டா ஜிங்கிள் போல, எப்போதும் புத்துணர்ச்சி தருவது. மதராஸ் ரேடியோ ஸ்டேஷன் விவித்பாரதிக்கு போஸ்ட் கார்ட் போட்டு தினசரி ஒலிபரப்ப வைத்த கீதமாகிப் போனது அந்தப் பாட்டு. ‘மாணவன்’ படம் மெஜந்தா தியேட்டருக்கு வந்து மூணு வாரம் ஓடிக் காணாமல் போகும் வரை தினசரி சாயந்திரம் காட்சியில் லெச்சு ஆஜர். கமல் ஆடி முடிப்பது மட்டும் பார்த்துத் திருப்தியோடு தினம் வெளியே வந்தவன் அவன்.

‘என்ன டான்ஸ் என்ன டான்ஸ், மச்சான் பிச்சு உதர்றாண்டா’ என்று உடனடியாக கமலஹாசனை உறவாக்கிக் கொள்கிற ஆனந்தத்தை என்னிடமும் எதிர்பார்க்கிறானோ என்னமோ.

‘எலக்ஷனுக்கு நான் ஒண்ணுமே செய்யலேன்னு நெஞ்சைத் தொட்டு சொல்லு பார்ப்போம்’

லெச்சுவிடம் வருத்தத்தோடு தெரிவித்தேன்.

‘பின்னே இல்லியாடா? இன்னும் தட்டி எழுதி முடிக்கலே. நாளையில் இருந்து க்ளாஸ் நடக்கும்போது எந்த கிளாஸானாலும் சரி, லெக்சரர் பெர்மிஷன் வாங்கிட்டு, சரியாக ஐந்து நிமிஷம் தேர்தல் பிரசாரம் பண்ணலாம். அப்போ பேச மேட்டர் முடிவு செய்யணும்’.

லெச்சு அடுக்கிக் கொண்டே போனான்.

நேற்று பிற்பகல் அரங்கேறத் தொடங்கிய ஓரங்க, பல அங்க நாடகம் எலக்ஷன்.

‘எலிக்ஷன் து கூசெய்ல் த காலேஜ்’, ‘எலக்ஷென் ஃபார் தி காலேஜ் கவுன்சில்’, ‘கல்லூரி மாணவர் பேரவைத் தேர்தல்’ என்று மூன்று மொழியிலும் ஒரே மாதிரி வளையம் வளையமாகச் சுழித்து பிரின்சிபால் கையெழுத்தோடு நேற்றுப் பகலில் அறிவிப்பு வெளியானதும் எலக்ஷன் சூடு பிடித்தது.

செயலாளர், தலைவர் என்று இரண்டு பெரும் பதவிகள், செயற்குழு உறுப்பினர்கள் நாலு பேர். அதில் ஒருவர் மகளிர். இவர்களை ஓட்டுப் போட்டுத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

‘செக்ரட்டரி போஸ்டுக்கு நான் நிக்கப் போறேன்’

நேற்று மாலை, நண்பர்கள் மற்றும் நலம் விரும்பிகளின் கூட்டத்தை கேண்டீனில் கூட்டி, லெச்சு அறிவிப்பு செய்தான்.

ஜோராகக் கை தட்டினோம். என்ன போச்சு?

‘செக்ரத்தேர் என்னாத்துக்கு? பிரசிதொ நிக்குது?’

பி.ஏ பிரஞ்சு மூணாம் வருஷம் சாந்தி ரோஜர் கேட்டாள்.

‘சாந்தி ரோஜர், பிரசிடெண்ட் டம்மி, அதான் செக்ரட்டரிக்கு நிக்கறது’ என்றான் லெச்சு எகத்தாளமாக.

‘நான் சாந்தி ரோஜர் இல்லை, சாந்தி ரொழெ’ என்றாள் சாந்தி அதை விட எகத்தாளமாக. ஆனாலும் லெச்சு மேல் விசுவாசம் வைத்துக் காலேஜ் கேண்டீனில் கூடிய கூட்டத்தில் அவளும் உண்டு.

‘முதல்லே என்ன செய்யணும்?’

லெச்சு கூட்டத்தை கம்பீரமாக இடவலமாகவும் வலம் இடமாகவும் மேலிருந்து கீழும் கீழிருந்து மேலும் பார்த்து விட்டுக் கேட்டான்.

‘கடவுள் வாழ்த்து பாடணும்’ என்றேன் முந்திரிக் கொட்டையாக.

‘ஜில்ப்பாப் பையா, முதல்லே நன்கொடை வசூலிக்கணும்’.

புல்வார்டிலும், ஆசிரமத்துப் பக்கம் ரூ ரிச்மோ நடைபாதையிலும் டூரிஸ்ட்களைக் குறி வைத்துக் கையில் தொப்பி ஏந்தி நின்று காசு தேற்றச் சொல்வானோ என்று நினைக்கவே நடுக்கமாக இருந்தது. ஜோசபின் பார்த்தால் மானம் போகும்.

‘நான் பார்த்தாலும் தான்’

மனசில் எப்போதுமே உலவிக் கொண்டிருக்கிற தெற்றுப்பல்காரி தாவணியை நேராக்கிக் கொண்டு சிரித்தாள்.

‘நொன்கொத?’

வார்த்தை புரியாமல் திரும்பக் கேட்டாள் சாந்தி ரொழெ. பிரெஞ்சு பேச எனக்கு ஒரு நுட்பம் புலப்பட்ட மாதிரி இருந்தது. வார்த்தைக்கு வலிக்காமல் நாக்குக்கும் சிரமம் இல்லாமல் ட எல்லாம் த, ர எல்லாம் ல என்று மாற்றி, கடைசி எழுத்தை வேணுமென்றே உச்சரிக்காமல் முழுங்கினால் ப்ரெஞ்ச் ரெடி!

‘தொனேஷ’ என்றேன்.

‘என்னது?’ என்றாள் ரொழெ பொண்ணு.

‘டொனேஷன்’ என்றேன் நம்ம மொழியில்.

‘டான்?’

ரொழெ அதிசயத்தை அபிநயித்தாள்.

அதில் என்ன சந்தேகம்? லெச்சு ஒரு பிடி உசரமாகி, பேங்க் வாட்ச்மேன் ஆல்பர்ட் நடராஜன் மாட்டு வண்டி ஓட்டும்போது போட்டுக் கொள்வது போல வைக்கோல் தொப்பியும் வைத்தால் லெச்சுவும் டான் தான்.

‘கொம்பியென் தெ ஃப்ரான்’? என்று விசாரித்தாள் ரொழெ.

‘எத்தனை பிராங்கா? டொனேஷன் வாங்கறதுன்னு வச்சாச்சு. அது எவ்வளவு ஆனா என்ன, பிரெஞ்சு கரன்சி, ரூபா பைசா எல்லாம் பியாவென்யூ’.

ரொழெயோடு வந்திருந்த அமீலி மூக்கால் பேசினாள். கயல்விழியோடு கூட, விலங்கியல் முதல் வருடம். சாவகாசமாக அவளை வர்ணிக்கலாம்.

அமீலி பியாவென்யூ சொன்ன போது ஜோசபினை நினைத்துக் கொண்டேன். கபே ஹவுஸ் அரையிருட்டில் கன்னத்தோடு கன்னம் இழைந்து கொண்டு அவள் தலைமுடியை முகர்ந்தபடி அவளிடம் பிதற்றியதையும்.

ரொழெ கைப்பையைத் திறந்து மூன்று பத்து ரூபாயாக, முழுசாக முப்பது ரூபாய் எடுத்துக் கொடுக்க, கூட்டமே பிரமித்துப் போனது.

‘நம் ஆதரவு பெற்ற பெண் வேட்பாளர்’ என்று லெச்சு உடனே அறிவித்துக் கைதட்டலை அள்ளினான். ஆளாளுக்கு பாக்கெட் மணி துட்டில் இருந்து அவனுக்குக் கிள்ளிக் கொடுக்க, என் சட்டைப் பையில் கை விட்டு சுவாதீனமாக முழுக் காசையும் எடுத்துக் கொண்டது மட்டுமில்லாமல், லெச்சு ஆணையிட்டான் –

‘இன்னும் நாலு நாள் பாக்கெட் மணி எல்லாம் பொதுப் பணம், என்ன?’

நேற்றைய தினம் எலக்ஷன் பற்றிய நம்பிக்கைகளோடு நகர்ந்தது அப்படித்தான்.

இன்றைக்கு வந்ததுமே அவனுக்குக் கப்பம் கட்டி விட்டேன். போதாதென்று வேலை செய்யக் கூப்பிடுகிறான். லெப்யெனிஸ் தியரத்தை அந்தரத்தில் விட்டுவிட்டு எப்படி வர முடியும் என்றால் புரிந்து கொள்ள மாட்டேன் என்கிறான். அவன் பிரெஞ்சு பி.ஏ மூணாம் வருஷம். கிளாஸ் போகாமலேயே பாஸ் பண்ணலாமாம். எல்லாருக்கும் அப்படியா என்ன?

‘வாடா, கேண்டீன் போகலாம். அங்கே தான் நம்ம எலக்ஷன் ஆபீஸ்’

தள்ளிக் கொண்டு போனான் லெச்சு. சாயா வாங்கிக் கொடுத்து, ‘இவன் கணக்குலே எழுதிக்குங்க. அடுத்த வாரம் கொடுத்துடுவான்’ என்றான் தாராளமாக. நேரம்.

‘உனக்கு நல்லா தமிழ் தெரியுமில்லே?’

லெச்சு கேட்க, சும்மா தலையாட்டினேன்.

லெச்சுவிடம் நான் மேகலாவை பற்றி நூறு குறுங்கவிதை எழுதியதாகச் சொல்லியிருக்கக் கூடாது தான்.

‘என்னை செகரட்டரியா தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லி நாலைஞ்சு வரி எழுதுடா’.

இம்போசிஷன் கொடுத்து விட்டு இன்னொரு சாயாவுக்குக் கட்டளை பிறப்பிக்க, நான் லூயி க்ளமெண்ட்டின் தமிழ் உரைநடை வகுப்புக்கு மட்டம் போட்டு விட்டு லெச்சுவின் மெய்க்கீர்த்தியைத் தயாராக்கினேன்.

நான் தமிழில் எழுதியதை அவனே மொழிபெயர்க்க ஒப்புக் கொண்டான். இந்தக் கண்றாவியை பிரெஞ்சிலும் படித்துப் பயப்பட வேண்டாம் என்ற நல்ல எண்ணத்தோடு அந்த மொழியை விட்டுவிட்டோம்.

‘அப்புறம் என்ன பண்ணனும்?’

அலாவுதீன் பூதம் மாதிரி அவனுடைய அடுத்த கட்டளைக்காகக் காத்திருந்தேன்.

‘தட்டி எழுதிடலாம் வா உக்காரு. நாளைக்கு ஒரு லுங்கி எடுத்துவந்துடு. தரையிலே, படியிலே, மண்ணுலே மரத்திலே எல்லாம் உக்கார சௌகரியமா இருக்கும்’.

இந்த வேதாளத்துக்கு வாக்கப்பட்டு எந்த மரத்தில் லுங்கியோடு ஏறணுமோ.

‘லச்சு என்ற அரியாங்குப்பம் குப்புசாமி லட்சுமணனை தேர்தலில் வெல்ல செய்யுங்கள்’

கேண்டீன் வாசலில் உட்கார்ந்து இண்டியன் இங்க் தோய்த்து கை கூப்பி நிற்கிற மீசைக்காரன் படம் வரைந்து எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது தென்றல் வீசிய இதம். நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

கயல்விழி சிற்றுண்டிக்காகவோ, நொறுக்குத் தீனிக்காகவோ பட்டுப்பூச்சி போல அழகான மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்த பிரெஞ்சுத் தோழி அமீலி சகிதம் கேண்டீனுக்கு வந்து கொண்டிருந்தாள். வாசலில் கால் பரப்பி உட்கார்ந்து தட்டி எழுதுகிற என்னைப் பார்த்து என்ன எழுதுகிறேன் என்று பார்க்கக் கொஞ்சம் முன்னால் சாய்ந்து நின்றாள். ஜீவனாம்சம் லட்சுமிக்கு கால் சராயும் வளமான பிரஞ்சு டாப்ஸும் மாட்டியது மாதிரி அட்டகாசமான இருப்பு அது.

எழுந்து அவள் பக்கத்தில் போய் ‘நச்சுனு நாலடி வெண்பா மாதிரி இருக்கே’ என்று ரகசியம் சொன்னேன். முகத்தில் பசலை படர நாணினாள்.

அப்படீன்னா? யாருக்குத் தெரியும்? நேற்று சேர்ந்து கற்போம் தமிழ் வகுப்பில் பேராசிரியர் தமிழன்னை நடத்திய பாடத்தில் அரைகுறையாக கேட்டது.

‘புணர் .. அதாவது, சொற்கள் சேரும்போது கவனமாகக் கையாளணும்’ என்றாள் கயல்விழி. அவள் மறைத்த சொல்லை மனதில் பூர்த்தி செய்து சிரித்தேன்.முறைத்தாள். ஆனாலும் இலவச ஆலோசனையைத் தொடர்ந்தாள் -

‘லெச்சுவைத் தேர்தலில். நடுவிலே த்து வரணும். அப்புறம் வெல்ல செய்யுங்கள்’.

‘இச்சு போடட்டா?’ என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.

‘ஏய் சீய்’ என்று மோனையோடு நாணம் காட்டினாள். தினசரி தேர்தலாக இருக்கக் கூடாதா?

சாயந்திரம் காலேஜ் பஸ்ஸில் போகிற லெச்சுவின் நண்பர்களுக்கு எல்லாம் ஆறே முக்கால் மணி மரக்காணம் பஸ்ஸில் டிக்கெட் வாங்கி ஏற்றி விட ஏற்பாடு செய்வதாக வாக்குறுதி கொடுத்தான் லெச்சு.

ரெண்டு தட்டி எழுதியானது. அவற்றில் லெச்சுவை வெல்லச் செய்ய ஒன்றுக்கு இரண்டாக ‘ச்’ போட்டுக் கயல்விழியின் இச்சையைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டிருந்தபோது சந்தேகம் எழுந்தது.

கேண்டீன் உள்ளே நீஸ் தண்ணி என்று இந்த வட்டாரத்தில் அழைக்கப்படும் கழனித் தண்ணி திடத்திலும் பதத்திலும் சுவையிலுமாக, ஆறிப் போன கேண்டீன் சாயா குடித்துக் கொண்டிருந்த லெச்சுவிடம் கேட்டேன் –

‘ஆமா, நமக்கு யாரு எதிரி?’

‘நல்ல வேளை, எலக்ஷன் முடிஞ்சு கேக்காம போனியே’.

எதிர்த்து நிற்கிற கோஷ்டியில் வில்லியனூரிலிருந்து வந்து ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படிக்கும் வைத்தியலிங்கம் என்ற வைத்தி செக்ரட்டரி பதவிக்கு நிற்கிறாராம். ஹாஸ்டல் மாணவர்கள் எல்லோரும் அவருக்குத் தான் ஓட்டுப் போடுவார்கள் என்று தோன்றுகிறதாம்.

அடுத்து வந்த நாட்களில் லெச்சுவின் பிரசாரகனாக நான் வகுப்புகளில் பேச நியமிக்கப் பட்டேன். அந்துவான் ‘நானும் வரேண்டா’ என்று ஒட்டிக் கொண்டபோது ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.

அந்துவானுக்கு பேச்சு அவ்வப்போது திக்கும். வார்த்தை வாயில் சிக்கிக் கொள்ளும்போது அவனுடைய குரல் ஏகப்பட்ட டெசிபல் உயர்ந்து விடுவது வாடிக்கை. திரும்பத் திரும்ப உச்சரிக்கப்படும் அந்த வார்த்தை மட்டும் வெளியே வந்தால் போதும். அடுத்த ஐந்து நிமிடம் கவலை இல்லை. இப்படி ஒரு கொசுக்கடி பிரச்சனை இருந்தாலும், சட்டை செய்யாது புகுந்து புறப்பட்டு பட்டையைக் கிளப்ப அஞ்ச மாட்டான் அந்துவான்

ரெண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களின் சேர்ந்து கற்போம் இங்கிலீஷ் கிளாசில் பங்கஜாட்சன் நாயரிடம் அனுமதி பெற்றுப் பிரச்சாரத்தை ஆரம்பித்தேன்.

‘நீ இரு. நான் பாத்துக்கறேன்’.

அந்துவான் உற்சாகமாக ஆரம்பித்தான் – ‘லெச்சுவுக்கு நீங்க ஓட்டு போடணும். ஏன்னா ஏன்னா ஏன்னா ஏன்னா’.

ஆரம்பத்திலேயே தடங்கல். சரி செய்ய நான் உடனே குறுக்கே வெட்டினேன் -

‘லெச்சு வென்றால் நீங்கள் வென்றது போல. லெச்சு வென்றால் காலேஜ் பஸ் கட்டணம் குறைக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும். லெச்சு வென்றால் கேண்டீனில் விலை குறையும். லெச்சு வென்றால் கேண்டீனில் சூடும் சுவையுமாக சிற்றுண்டி, தேநீர் கிடைக்கும். லெச்சு வென்றால் வகுப்புக்கு மூணு மின்விசிறி பொருத்த ஏற்பாடு செய்யப்படும். லெச்சு வென்றால் பேரவை சார்பில் மாதம் ஒரு நல்ல சினிமா, கல்லூரியில் திரையிடப்படும்’

‘ஏன்னா ஏன்னா மலையாளப் படம் பார்க்க நாம் படற கஷ்டம் நமக்குத்தான் தெரியும்’

அந்துவான் மறுபடி வார்த்தை வசப்பட்டு முடித்து வைக்க ஒரே கைதட்டல்.

‘இந்த இருவர் அணியே இருக்கட்டும்டா, மாத்தவே வேணாம்’

லெச்சு அறிவித்து விட்டான்.

ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடக் கூட்டத்திலும் கடைசி பத்து செகண்ட் கடனே என்று ‘பேரவைப் பெண் உறுப்பினர் பதவிக்கு ரொழெயைத் தேர்ந்தெடுக்கவும்’ என்று முடிக்க வேண்டிப் போனது. ரொழெ கொடுத்த காசு தினசரி சாப்பாடு, நொறுக்குத் தீனி, சிலருடைய சிசர்ஸ் சிகரெட் செலவு இதற்கெல்லாம் ஈடு கொடுத்ததால், ரொழெக்கும் சேர்த்தே ஓட்டு கேட்க வேண்டிய நிர்பந்தம்.

பச்சை, சிகப்பு, மஞ்சள் என்று கலர் கலராக லெச்சுவின் பிரச்சார நோட்டீஸ்களை வகுப்பு வகுப்பாகக் கொடுத்தோம். காலேஜ் பஸ்ஸில் வினியோகித்தோம். கேண்டீனில் கொடுத்தோம். மரக்காணம், மஞ்சக்குப்பம், அரியாங்குப்பம், வில்லியனூர் போகிற ரூட் பஸ்களைக் கூட மிச்சம் வைக்கவில்லை.

‘பொம்பளைப் பிள்ளைக்கு வீட்டுலே சடங்கு சுத்தறீங்க போலே. நல்லா இருங்க. கறி விருந்தா, சேவல் அடிச்சா?’ என்று ஆர்வமாகக் கேட்ட பெரிசுகளுக்கு அப்புறம் விளக்குவதாகச் சொல்லி ஓட ஆரம்பித்த பஸ்சில் இருந்து காயம்படாமல் குதித்தோம்.

மயிலத்தில் இருந்து நையாண்டி மேளம் செட் வரவழைத்தான் அந்துவான். அவர்கள் நீட்டி முழக்கி ஊத, மூன்று வேளை கல்லூரியை இடவலமாகச் சுற்றி ஊர்வலம் போனான் லெச்சு.

‘நீ ஒரு தூது போய்ட்டு வரணுமே’

லெச்சு கூப்பிட்டுக் கையைப் பிடித்துக் கொண்டதுமே விவகாரம் என்று புரிந்து கொண்டேன்.

‘வைஷாலி சொன்னா மற்ற சீனியர் பொண்ணுங்க எல்லாம் ஓட்டுப் போடுவாங்க. உனக்கு ப்ரண்ட் தானே. கொஞ்சம் சொல்லேன்’

அவன் கெஞ்சினான்.

‘எப்படிச் சொல்லணும்? சலாம் மகாராணின்னு தரையில் மண்டி போட்டா?’

நான் கூர்மையாகப் பார்த்தபடி கேட்டேன். பூனைக்கு வந்த காலம் பத்து செகண்ட் நீடித்தாலும் வந்தது வந்ததுதானே.

‘குத்திக் கிளறாதேடா. அதெல்லாம் இன்னொரு நேரம். இன்னொரு இடம். இன்னொரு லெச்சு. இன்னொரு நீ. நான் மன்னிச்சுடறேன். நீ. மறந்துடு’

ஆனால், வைஷாலி மறக்கவில்லை.

‘எத்தனை பேரை இடுப்பிலே வேப்பிலை செருகிக்கிட்டு வெய்யில்லே ஆட வைச்சான் லெச்சு. அவனுக்கு எங்க ஓட்டு வேணும்னா கேண்டீன்லே நாளைக்கு மத்தியானம் நாலு மணிக்கு அவன் வேப்பிலையோட ஆடணும். பியான் ஸ்யூர். கட்டாயம்’

ஆடினான். கேண்டீன் பின் சுவரை ஒட்டி நாலு பெஞ்சுகளை ஒன்றாகப் போட்டு மேடை கூடவே மயிலம் நையாண்டி மேளம் இசைவாக வாசிக்க கல்லூரியே கேண்டீனுக்கு வந்து விட்டது. பத்து அடி இடைவெளி விட்டு நின்று கைதட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரசிகர்களில் வைஷாலியும் உண்டு.

உற்சாக மிகுதியில் தானும் ஆடலாம் என்றோ என்னமோ வல்லூரி சார் பெஞ்சுகளில் தாவி ஏற, பெஞ்சுக்கு ஒன்றும் சேதம் இல்லை. ஆனால், ஒரு மாறுதலுக்காக, கேண்டீன் கூரை உள்வாங்கியது. லெச்சுவுக்குக் காலில் அடி. வல்லூரிக்குக் கையில் சிராய்ப்பு.

நேரு ஹாஸ்பிடலில் வெளி நோயாளியாக வல்லூரியும், உள்ளே ஒரே ஒரு நாள் தங்கி டெட்டால் வாடை அடிக்கும் ரொட்டி சாப்பிடுகிற உள் நோயாளியாக லெச்சுவும் சிகிச்சை பெற்றார்கள். எலக்ஷனில் லெச்சு ஓட்டுப் போடவில்லை.

அனுதாப அலை வீசியதால், தேர்தலில் லெச்சு பெருவாரியாக ஓட்டு வாங்கி வெற்றி பெற்றான். மீதிப் பதவி எல்லாம் ஹாஸ்டல் மாணவர்களுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது.

‘நானு டான்ஸ் போடலே. மபர் த தாம், இன்னா லேடி மெம்பர் கெடக்கலே’

ரொழெ பாதி சீரியஸாகச் சொன்னாள்.

‘ஷொகொலா ஷொகொலா’

சாக்லெட்.

லெச்சு சார்பில் மூணு கிலோ ஷொகொலா வாங்கி வந்து பெருந்தன்மையோடு ஒருத்தர் விடாமல் வினியோகம் செய்தாள் அவள்.

விளக்கு அணைந்த விலங்கியல் லாபரட்டரிக்குள் கதவை ஒட்டி ஓரமாக நின்று நான் கயல்விழிக்கு ஷொகொலா ஊட்டிக் கொண்டிருந்தபோது லாப் வாசலில் சத்தம் –

‘இங்கேயா இருக்கே? உன்னை உன்னை உன்னை உன்னை’

சப்த நாடியும் ஒடுங்கிப் போனது.

‘உன்னை எங்கெல்லாம் தேடறது. தனியா இங்கே என்ன பண்றே? வா போகலாம்’.

குரல் பெருஞ்சத்தமாக முன்னால் நகர்ந்து போனது.

கயல் அவசரமாக மாடிப்படியில் ஏறி ஓடியபடி எனக்குப் பழிப்புக் காட்டினாள்.

ஒரு ஷொகொலாவைப் பிரித்து வாயில் போட்டபடி அந்துவான் பின்னால் நடந்தேன்.

புது bio-fiction: தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 8 இரா.முருகன்


ஒரு சின்னக் கோணலும் நெளிவும் இல்லாமல் கிழக்கில் இருந்து மேற்கே விரியும் தெரு வரிசை சவரிராயலு தெருவில் ஆரம்பிக்கிறது. அந்தத் தெருவைச் செங்குத்தாக வெட்டி வடக்கே போக, ரூ பெத்தி கனால், ரூ சாந்த் தெரைசா என்று பிரஞ்சு மணக்கும் பெயர்களோடு இணைத் தெருக்கள்.

ரூ என்றால் தெரு.

தொடர்ந்து, நல்ல தமிழாக நீடாராசப்பையர் தெரு, ரங்கப்பிள்ளை தெரு, தியாகு முதலி தெரு என்று அளந்து ரசமட்டம் வைத்து உறுதி செய்து அடுக்கிய அடுத்தடுத்த தெருக்கள்.

சாயந்திர நேரத்துக் கடல் காற்று சீராக வீசும் தெருக்களை சைக்கிளில் விரசாகக் கடந்து நான் ரங்கப்பிள்ளை தெருவில் நுழைய, டிராபிக் போலிஸ்காரர் அவசரமாக விசில் ஊதி நிறுத்தினார்.

வெளுத்து மெலிந்தவர். ஆறடிக்குக் கொஞ்சம் உயரமானவர். இங்கே வந்த பிரஞ்சு வெள்ளைக்காரர் யாரோ குடியும் குடித்தனமுமாக இருந்து விட்டுப் போயிருக்கிறார். அவருடைய அடுத்த தலைமுறை வாரிசாக இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவர் இவர். அசல் பிரஞ்சும் அவ்வப்போது சுமாரான தமிழும் பேசக் கூடியவர்.

என்ன இருந்து என்ன, படிப்பு போதாமலோ என்னமோ, பஞ்சப்படி, பயணப்படி, யூனிபாரம் அலவன்ஸ் என்று உள்ளூர் உத்தியோகத்தில் தான் இவர் வாழ்க்கை கழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

காக்கி யூனிபாரத்தை அணி செய்யும் போலீஸ் தொப்பியோடு தெருவுக்குக் குறுக்கே நிற்கிற ஒபிசியே, அதாவது ஆபீசர்.

போலீஸ் தொப்பி என்றால் மற்ற இடத்தில் எல்லாம் அப்போது நிலவிய சிவப்புக் கிரீடம் வைத்தது போன தலையலங்காரம் இல்லை. அவசரமாகத் தட்டையாக அடித்து வளைத்துத் தலையில் இடுக்கியது இந்த பிரஞ்சுத் தொப்பி. கம்பீரமே கொஞ்சமும் இல்லாதது.

தொப்பி எப்படி இருந்தால் என்ன? என்னை நிறுத்தி விட்டார்.

என்ன தவறு செய்தேன் மிசியே?

மில்லர் டைனமோ பின் சக்கர டயரில் இழைந்து முன்னால் விளக்கு எரிய வைக்காமல் வந்தேனா? சூரியன் இன்னும் மறையாத மாலை நேரத்தில், எதற்கு அந்த அலங்காரம் எல்லாம்?

சைக்கிளில் லைசென்ஸ் தகடு பொருத்தாமல் வந்தேனா? லைசன்ஸ் எடுத்து சைக்கிள் ஓட்ட, இதென்ன ரெட்டைத் தெரு நடுநாயகமாக விரியும் செம்மண் பூமியா?

அல்லது, பின் சீட்டில் மேகலா நெருங்கி என் கழுத்தில் மூச்சுக் காற்றைப் பூவாகத் தூவியபடி உட்கார்ந்து வர, சைக்கிள் மிதிக்கிறேனா? வெறும் தனியன்.

எதுவுமே இல்லை என்றால் ஒருவழிப் பாதைக்குள் தவறான திசையில் வந்தேனோ?

வெய்ட், இந்தக் கடைசிக் காரணம் கொஞ்சம் எசகேடானது.

தூக்கம் போதவே போதாமல் படுக்கையில் சும்மா புரண்டு கொண்டிருந்து விட்டு எழுந்த யாரோ, அல்லது பின்னால் இறுகித் தக்கை அடைத்தது போன்ற நிலையில் காலைக் கடன் தீர்க்காமல் போன இன்னொருத்தரோ, அல்லது பல் துலக்கியதும் சூடாக ஒரு கப் கஃபேயோ டீயோ கிடைக்காமல் போன மற்றொருத்தரோ, இல்லை இவர்கள் எல்லோருமோ சேர்ந்து உட்கார்ந்து அவ்வப்போது இந்த ஊரில் முடிவு செய்வார்கள் –

‘இன்றிலிருந்து கொசக்கடை தெரு மேற்கில் இருந்து கிழக்கே ’சான்ஸ் யுனீக்’, அதாவது ஒருவழிப் பாதை என்று ஏற்படுத்தி முரசறைந்து உடனடியாக அமுலாக்கப்படும்’.

முடிவு எடுக்கும் உரிமை படைத்த எல்லோருக்கும் எல்லாமும் சரியாக இருக்கும் சுப தினத்தில், லூயிபிரகாசம் தெருவின் ’ஒன் வே’ தடை தவிடுபொடியாகி, ’த லே தூ சான்ஸ்’ அதாவது ’ரெண்டு பக்கமும் போய்க்கோ’ ஆகக் கூடும்.

ஊர் முழுக்க இன்று ஒன்வே ஆக்கி விட்டார்களோ என்னமோ. போலீஸ்காரர் மறிக்கிறாரே.

நான் கேள்விகளே பார்வையாக நிற்க, அந்த ஒபிசியே கிழக்கு நோக்கி ரங்கப்புள்ளை தெருவில் சுட்டிக் காட்டினார்.

‘து லா ரூ ரங்கப்பூ…’.

அவர் சாத்வீகமாகத் தொடங்கியது கெட்ட வார்த்தையில் முடிந்த மாதிரி ஒலித்தது.

து லா என்றால்?

ஒபிசியே கையசைவை வைத்து அங்கிருந்து ஏதோ வருகிறது என்று ஊகித்தேன்.

‘கெதாவ’ என்றார் அவர்.

என்னடா இது வம்பாப் போச்சு என்று மனக் குடைச்சலோ குமைச்சலோ ரவுண்டு கட்டி அடித்தது. இனிமேற்கொண்டு தெருவில் இறங்கினால் சைக்கிள் இருக்கோ என்னமோ, இங்கிலீஷ் – ப்ரஞ்சு அகராதி, அதுவும் உச்சரிப்போடு இருப்பது கைவசம் இல்லாமல் கிளம்பக் கூடாது.

திரும்ப அவர் ‘கெதாவ’ என்றபடி அபிநயித்துக் காட்ட முயற்சி செய்ய, தெருக் கோடி வீட்டில் இருந்து கிளம்பி வந்து கொண்டிருந்த சவ ஊர்வலம் கண்ணில் பட்டது.

உயிர் போனது யாராக இருந்தாலும் நேரே சொர்க்கம் தான் கிடைக்கணும் என்று வாழ்த்தினேன். இன்னொரு ப்ரஞ்சு வார்த்தை அவர் புண்ணியத்தில் கற்றேன்.

தொண்டு கிழவர் ஒருவரின் கெதாவ காலில்லாக் கட்டிலில் அமர்க்களமாகக் கொண்டு போகப்பட்டது. ஓரமாக நின்று தொப்பியை எடுத்துக் கையில் பிடித்தபடி மௌனமாக அஞ்சலி செலுத்தினார் அந்த பொலீஸ் ஒபிசியே.

அவர் மட்டுமில்லை, தெருவில் போகிறவர்களும் வருகிறவர்களும் கூட அந்த ஊர்வலம் கடந்து போகும்போது அஞ்சலி செலுத்தத் தவறவில்லை. இந்த ஊரில் கற்றுக் கொள்ள என்னவெல்லாம் உண்டு!

போ என்று என்னை நோக்கி சைகை செய்தார் ஒபிசியே.

நான் வண்டியில் ஸ்டைலாக ஏறும் போது பக்கத்து தியாகு முதலி தெருவில் இருந்து ஏதோ சத்தம். வண்டி வருகிறது. அதன் ஹார்ன் சிக்கி தீனமாக நாய்க்குட்டி போல் ஒலித்தது.

ப்ரேக் பிடிக்காத லாரி ஏதாவது அந்தச் சின்னத் தெருவில் இருந்து தடாலடியாக இங்கே நுழைந்தால் நான் அந்த போலீஸ் ஒபிசியேக்காக தொப்பி போட்டு பின் அதைக் கழட்ட வேண்டி வரும். அல்லது அவர் எனக்காக மௌனம் அனுஷ்டிப்பார்.

என்ன சத்தம் என்று ஒபிசியே புருவம் உயர்த்தி விட்டு தெரு ஓரம் போனார். நானும் ஒதுங்க வாகாக வண்டியைத் திருப்பினேன். பந்தயத்தில் இறங்கின மாதிரி மின்னல் வேகத்தில் ஒரு லாம்ப்ரட்டா ஸ்கூட்டர். அது தியாகு முதலி தெருவில் இருந்து வந்தபடிக்கு என் சைக்கிளின் முன் சக்கரத்தில் மோதியது.

சைக்கிள் சரிந்தாலும், அது தரையைத் தொடும் முன்னர், லாகவமாக ஒரு காலால் உயர்த்தித் தூக்கி நிறுத்தி நிலையாக நின்றேன். இத்தனை வருடம் சைக்கிள் ஓட்டி இந்தப் புத்திசாலித்தனம் கூடக் கைவராமல் எப்படிப் போகும்?

வந்த வேகத்தில் ஸ்கூட்டர் குடை சாய்ந்தது சாய்ந்தது தான். அது மட்டுமில்லாமல், ஸ்கூட்டர் ஓட்டி வந்தவரும் அரக்கப் பறக்க தெரு மண்ணில் விழுந்தார். பூத்தாற்போல் விழுந்ததால் அடி எதுவும் இல்லை என்பதைக் கவனித்தேன். வந்த இடைஞ்சல் லாரியாக மோதாமல், ப்ரேக் பிடிக்காத ஸ்கூட்டரான நிம்மதி.

விழுந்த ஸ்கூட்டரின் த்ராட்டில் எகிறி அய்யோ அய்யோ என்று உச்சத்தில் இரைந்தது. எனக்கு முன்னால் தரையில் சிரம் தாழ்த்தி வணங்கிக் கிடந்தவரைச் சபித்தபடி கைதூக்கி விடும்போது ஆள் யாரென்று பார்த்தேன்.

வல்லூரி சார்.

கல்லூரிக்கு நான் எவ்வளவு புதுசோ அதை விட ஒரு வாரம் புதியவர் வல்லூரி. என்ன, நான் போன மாதம் முதல் புதன்கிழமை மாணவனாகச் சேர்ந்திருக்கிறேன். அதற்கு அடுத்த திங்கள்கிழமை வல்லூரி இங்கிலீஷ் லெக்சரராக வந்து நின்றார்.

ஆந்திராக்காரர். நடுத்தர உசரத்தில், நல்ல புஷ்டியான தேகத்தோடு, செக்கச் சிவந்து வழிந்து பரங்கிக்காய் போல் அவர் உருண்டு வந்து நின்றதுமே வகுப்பில் கைதட்டும் சிரிப்பும் பறந்தது. நான் சேர்ந்து நாலு நாளில் பிசுபிசுத்துப் போன கல்லூரி ராகிங்கின் மிச்ச சொச்சமாக வல்லூரி ராகிங் இது.

விபத்தோடு தொடங்கியது அந்த ராகிங்.

பிசிக்ஸ், கெமிஸ்ட்ரி, கணக்கு, தாவரவியல், விலங்கியல் என்று அவரவருக்கான துறையில் தனித்தனிக் கூட்டமாக வகுப்பெடுத்துக் கடைத்தேற்றப்பட வேண்டியவர்கள் நாங்கள். என்றாலும் எல்லோருக்கும் பெய்யும் மழையான தமிழும் இங்கிலீஷும் மிகச் சிலருக்கு பிரஞ்சும், சேர்ந்தே கற்க வேண்டிய ஏற்பாடு. கம்பைண்ட் க்ளாஸ் என்று பரிபாஷையில் அறியப்படும் சமாசாரம்.

’சேர்ந்து கற்போம்’ தொடங்கிய போது கடைசி வரிசைக் குழுவும் அமைக்கப்பட்டது. வகுப்புகள் தொடங்கிய வாரத்திலேயே கடைசி வரிசைக் குழுவும் தன்னிச்சையாகச் சேர்ந்து விட்டது.

குழுவில் சேர ஒரே தகுதி சராசரிக்குக் கொஞ்சம் பெரிய ஆகிருதி வேண்டும். சிரிக்க வேண்டாத இடத்தில் சிரிப்பது, அவ்வப்போது கூட்டமாக ஹூம்ம்ம் என்று ஒலி எழுப்புவது, வெளியே போகிற யாரிடமோ குசலம் விசாரிப்பது, கண்ணை மூடி அவ்வப்போது தூங்குகிற பாவனையில் ஆடுவது என்று வகுப்பு நடக்கும் போது கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சில குழு நடவடிக்கைகள் உண்டு.

ஜீவகன், ஜெராமென், அந்துவான், சாதிக், ஃப்ரான்ஸுவா ஆகியோர் அடங்கிய அமைப்பு இது.

கூட்டு வகுப்புகளில் கடைசி வரிசை நாற்காலிகளில் மட்டுமே உட்காருவது என்ற கொள்கைப் பிடிப்பு கொண்டிருந்த இந்த மூத்த சகாக்களோடு, கௌரவ உறுப்பினர் பதவி எனக்கும் அளிக்கப் பட்டிருந்தது.

வைஷாலி, மற்றும் இதர பெண் தேவதைகளிடம் சகஜமாகப் பழகும் ஒரே விடலைப் பையன் என்ற வயற்றெரிச்சல் நிரந்தர உறுப்பினர்களுக்கு. என்றாலும், இவன் எந்த விதத்திலாவது உபயோகப்படுவான் என்று நினைத்து அளிக்கப்பட்ட பதவி.

அவர்கள் இஷ்டப்பட்டு இடமும் இருந்தால் அவ்வப்போது நான் பின் வரிசையில் கம்பீரமாக உட்கார உரிமை கிடைத்திருந்தது.

இந்தக் குழுவுக்கு, காலேஜ் பியூன் மாசிலா நம்பகமான தகவலாகக் கொடுத்திருந்தார் –

‘கேரளத்துப் பொண்ணு. லில்லி தாமஸ்னு பேரு. வாத்தியார் வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கு. முதல் வகுப்பு உங்களுக்குத்தான்’.

லில்லி தாமஸ் என்ற அந்த அழகான பெண் மாசிலாவிடம் தான் பிரின்சிபால் அறைக்கு வழி கேட்டிருக்கிறார். படிக்க வந்த புதுமுகம் என்று நினைத்த மாசிலா அவரை ஆபீசுக்கு ஆற்றுப் படுத்த, லில்லி தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்தாராம்.

‘கட்டுமஸ்தா இருக்குதுப்பா. பம்பினோ போலச்சொல்ல அம்சமான புள்ளே’.

கட்டுமஸ்தான என்ற ஆம்பளைத்தனமான சொல்லை மாசிலா மலையாளப் பெண் லெக்சரருக்கு உரித்தாக்கி, கற்பனையைக் கர்லா கட்டை சுழற்ற வைத்தார்.

‘பம்பினோன்னா?’

நான் அவசரக் குடுக்கையாகக் கேட்க, ‘பம்பினோ வேணாமா, சரி, அந்த சினிமா வந்துச்சே, பேரென்ன, செம்மீனு.. அதுலே வர்ற பொம்பளை .. சீலா. அது மாதிரி’.

போதும் என்று நிறுத்தினேன்.

மாசிலாவுக்கு அன்றைக்குக் கிடைத்தது புகையிலைக்கான துட்டு மட்டுமில்லை. கடைசி வரிசைக் குழு உபயமாக கூடுதல் வருமானமும்.

‘தம்பு நாயக்கர் தெருவுக்குளாறே பூந்தா வருமில்லே முசே, அந்த குல்தெ சாக்கிலே, அதாம்பா முடுக்கு சந்து, அங்கே தான் கடை. கதவு மூடறதே இல்லே’பா. நூறு திராம் பிராந்தி, வறுத்த மீன். இது வச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கறேன். ரொம்ப ஆசைப்படக் கூடாது. வரட்டா?’

பெருந்தன்மையாகச் சொன்னபடி மாசிலா கிளம்பினதை மறக்க முடியுமா?

செம்மீன் ஷீலாவை ஐம்பது சதவிகிதம் தள்ளுபடி செய்தாலும் நேரில் பார்க்கக் கணிசமாக மிச்சம் இருக்கும் என்பதால், திங்கள் கிழமை காலை வகுப்பில் லில்லியை எதிர்பார்த்து எங்கள் கோஷ்டி முதல் வரிசைக்கு வந்தது. அங்கே வழக்கமாக உட்காரும் பெண்கள் எல்லாரும் முணுமுணுத்தபடி பின்னால் போனார்கள். அவங்க பெயர்? எதுக்கு? அதான் பின்னாலே போயாச்சே.

கதவு திறக்கும் சத்தம். கழுக்கு முழுக்கென்று படு குஷியாக, பத்மினி மன்னவன் வந்தானடி பாடும் போது அங்கீகரித்து நடக்கும் சிவாஜி போல உள்ளே நடந்து வந்தவருக்கும் செம்மீன் ஷீலாவுக்கும் ஸ்னானப் பிராப்தி கூட இருக்க முடியாது.

இவர் மீசை மழித்த சேப்பங்கிழங்கு. தெலுங்கு சினிமாவில் இடைவேளைக்கு முன் கண்டசாலா குரலில் தத்துவப் பாடல் பாடும் அண்ணன் ரக மனிதர். விட்டலாச்சாரியா படத்தில் அசடான இந்த அண்ணாச்சி, ஜோதிலட்சுமி டான்ஸ் பார்த்து முடிக்கிற போது செம்மறியாடு ஆகும் படி சபிக்கப்படுவதும் உண்டு.

‘கட்டு மஸ்துன்னாரே மாசிலா, சரியாத் தான் சொல்லிருக்காரு’

எல்லோருக்கும் ஏக காலத்தில் தோன்றியதை ஜீவகன் சோக கீதமாக இசைக்க, அவர் வந்த படிக்கே கையை வீசி ஆட்டியபடி சத்தமாகச் சொன்னார் –

‘நமஸ்காரமு பிரண்ட்ஸ். ஐ யாம் வல்லூரி. வல்லூரி வீரேசலிங்கம் பந்துலு’.

கை தட்டியபடி முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த கடைசி வரிசை கோஷ்டி இந்த அறிவிப்பால் கவரப்பட்டு உடனடியாக ஏகப்பட்ட குஷியாகி, ஒரே குரலில் ‘கிழங்கு’ என்று கூவியது. நான் சும்மா வாயசைத்தேன்.

மொழி புரியாத வரவேற்பில் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்த வல்லூரி சிறிய மரப்படிகளில் ஸ்டைலாக ஏறினார். மேலே சிமெண்ட் மேடையில் நின்று வகுப்பெடுக்க தயாரான சந்தோஷமும் பரபரப்பும் முகத்தில் தெரிந்தது.

மூன்றே மூன்று மரப்படி. அவர் மூன்றாவதில் ஏறும்போது படிக்கட்டு மளுக்கென்று உடையும் சத்தம்.

அடுத்த வினாடி, வல்லூரி வகுப்புத் தரையில் தலை குப்புறக் கிடந்தார். முன் வரிசையான பின் வரிசைக் குழு, ராகிங் பற்றி எல்லாம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் பாய்ந்து சென்று அவரைத் தூக்கி நிறுத்தியது.

வல்லூரி தினசரி வகுப்புக்கு வரும்போது இப்படிக் கும்பிட்டு விழுந்து வருவது தான் வாடிக்கை என்பது போல சகஜமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சாமுவெல் டெயிலர் கால்ரிட்ஜின் கவிதையைத் தொடங்கினார். குப்ளா கான் என்றார்.

கிழங்கு என்று ஓயாமல் ஓங்கி ஒலித்த ஆரவாரத்துக்கு நடுவே கால்ரிட்ஜ் டெய்லரோ, குப்ளா கானோ அன்றைக்கு வகுப்புக்குள் வர முடியவில்லை.

‘மகா பொறுக்கிடா நீ. உனக்கு வாய்ச்ச சிநேகமும் டிட்டோ’.

மனதில் தெற்றுப்பல் தேவதை ஒன்று திட்டியது. மேகலா தான்.

அடுத்த நாள் லாபரட்டரியில் ஏதோ மின்சார சர்க்யூட்டை வெகு பத்திரமாக ஏற்படுத்தி அமிலக் கரைசலில் தகடு செருகி வெப்பத்தைக் கணித்துக் கொண்டிருந்தபோது எதிரே கெமிஸ்ட்ரி லாபில் தடால் என்று பெருஞ்சத்தம்.

புரபசரோடு நாங்களும் ஓடிப்போய்ப் பார்க்க, வல்லூரி, கிடந்த கோலத்தில்.

சொந்த ஊர்க்காரர் யாரையோ அங்கே கெமிஸ்ட்ரி டெமான்ஸ்ட்ரேட்டராகப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் வல்லூரி பாய்ந்து உள்ளே போக, லாப் சிப்பந்தி சவரிராயலு பெரிய கண்ணாடிப் பாத்திரத்தில் என்ன கண்றாவிக்காகவோ கொண்டு வந்த துத்தநாகக் கரைசலைத் தட்டி விட்டு விழுந்தாராம்.

சுக்கு நூறாக உடைந்த கண்ணாடிக் குடுவை, தரையில் நீல வெள்ளமாகப் பெருகிய துத்தநாகக் கரைசல், சவரிராயலுவுக்கு உள்காயம் ஏற்பட்டதாக அவருக்கே சந்தேகம் ஏற்பட்டதால் கல்தேசாக் கடையில் நூறு திராம் திரவத்துக்கான செலவு என்று வல்லூரிக்கு செலவு கணக்காம்.

அடுத்த நாள் மாடிப்படி இறங்கும்போது உலக ஆண் வரலாற்றிலே முதல் முறையாக, பேண்ட் தடுக்கி விழுந்து வல்லூரி காலில் சிராய்ப்பு, மோதிக் கொண்ட பிரஞ்ச் மதாமின் மூக்குக் கண்ணாடி தெறித்து விழுந்து உடைய, பழுது பார்த்தல்.

வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் பஸ்ஸில் திரும்பிய வல்லூரி அம்பலத்தடியார் தெருவில் இறங்கும் முன் வண்டி கிளம்ப, தெருவில் பூ விற்றுக் கொண்டிருந்த பெண் மேல் மோதி விழுதல். பூ நாசம். பூவைக்குக் கஷ்டம். நஷ்ட ஈடு.

அடுத்த திங்கள் கேண்டீனீல் இட்லிக்கு பசும்பால் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிடும்போது வல்லூரிக்குப் புரையேறித் தும்ம, தண்ணீர்க் கிளாஸ் தரையில் விழுந்து உடைதல். கேண்டீனுக்குள் எண்ட்ரி கொடுத்த பேராசிரியை தமிழன்னை காலில் கண்ணாடி குத்திய வகையில் புறங்காலில் இருந்து சில்லு எடுக்க, ஊசி போட செலவு பகிர்தல். இதோடு, வல்லூரி இட்லிக்கு பால் தொட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்ட அராஜகத்துக்கும் அபராதம் விதித்திருக்க வேண்டும்.

வல்லூரியின் பக்கத்து வீட்டுக் காரனான ஃபெலிக்ஸ் ராஜரட்னம் சொன்னபடிக்கு – பிரம்மசாரி கல்லூரி வாத்தியார்கள், பேங்கு கிளார்க்குகள் சேர்ந்து வசிக்கும் குடித்தனத்தில், எலக்ட்ரிக் இஸ்திரிப் பெட்டியை உபயோகிக்க வல்லூரி சுவிட்சைப் போட்டாராம். பக்கத்துச் சுவரில் சாய்ந்து நின்ற பேங்க் கிளார்க் துள்ளி விழ வைத்த மின்சார அதிர்ச்சி. பிளக்கை பிடுங்குகிறேன் பேர்வழி என்று சுவிட்ச் போர்டையே வல்லூரி பிடுங்கி வைக்க, தெருவோடு கரண்ட் போனதாம்.

அப்புறம்.

வேண்டாம். வல்லூரி விபத்துகளை சீராக நடத்தவே பிறப்பிக்கப் பட்ட அபூர்வப் பிறவி.

அங்கே விழுந்து இங்கே விழுந்து இப்போது என் ராலே இருபது இஞ்ச் சைக்கிளுக்குக் குறுக்கேயும் பாய்ந்த புண்ணியம் கட்டிக் கொண்ட வல்லூரி அசட்டுச் சிரிப்போடு எழுந்தார். எழுந்திரு என்று சொல்கிற மாதிரி ஸ்கூட்டர் பக்கம் கையைக் காட்டினார். அதற்கு மட்டும் உசிர் இருந்தால் கெட்ட வார்த்தை சொல்லித் திட்டி விட்டுத் திரும்பப் படுத்திருக்கும்.

இல்லாத பட்சத்தில், டிராபிக் கான்ஸ்டபிள் அந்த லாம்ப்ரட்டாவைத் தூக்கி நிறுத்தி விட்டு வல்லூரியைப் பார்த்துக் கேட்டார் –

‘து யெ ஃபூ’?

வல்லூரி அவசரமாக உய் உய் உய் என்று மூன்று தடவை சொல்ல, அடக்க முடியாமல் சிரித்தபடி தட்டைத் தொப்பியைத் தலையில் இறுக்கிக் கொண்டு போக்குவரத்து பரிபாலனம் செய்யத் திரும்பிப் போனார் ஒபிசியே.

அது என்ன து யெ பூ, அரளிப் பூ, பிச்சிப் பூ மாதிரி ப்ரஞ்சு பூவா? யாருக்குத் தெரியும்?

வல்லூரியைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். காரியமே கண்ணாக இருந்தார் அவர்.

இந்தி சினிமாவில் ஷர்மிளாவை ராஜேஷ் கன்னா சாய்த்துப் பிடித்தபடி டூயட் பாட முனைகிற மாதிரி, ஸ்கூட்டரை எசகு பிசகாகப் பிடித்து உதை விட ஆரம்பித்தார் அவர்.

இன்னும் பத்து செகண்ட் அதைத் தொடர்ந்தால் வண்டியைக் காலில் போட்டுக் கொண்டு விடுவார் என்ற பயத்தில் நான் கெத்தாக ‘து யெ ஃபூ’ சொல்லியபடி ஸ்கூட்டரை என் பங்குக்கு ஓங்கி ஓங்கி உதைத்தேன். அது சிவனே என்று சாந்தமாக நின்றது.

வலமும் இடமுமாக நேரமும் காலமும் திசையும் பிரக்ஞை இல்லாமல் ஆடிக் கொண்டு வந்த ஒரு குடிமகன் என் பக்கத்தில் நின்று என்ன நடக்கிறது என்று கண்கள் கிறங்கப் பார்த்தார். அவர் வாயின் முந்திரிப்பழ வாடையில், அந்தத் தெருவிலிருந்து கடல் காற்றே பின்வாங்கியது.

‘புக்… ஹக் … க்ளக்.. யெவ்வ்.. ப்ள.. கெக்’

நாலு தடவை தப்பாகத் தொடங்கி ஒரு வழியாக விஷயத்துக்கு வந்தார் அவர் –

‘பிளக்கை க்ளீன் பண்ணி யக்.. யெவ்வ். ஸ்டார்ட் ஓவ்வ்வ்’.

தெரு முனையில் தள்ளாடியபடி குந்தி உட்கார்ந்த அவரை மரியாதையோடு பார்த்தேன்.

எனக்கு ஸ்கூட்டர் வசப்படாமல் இருந்த அந்தக் கற்காலத்தில், அதீத தொழில்நுட்பமாகத் தெரிந்தது அந்த அறிவுரை.

என்ன பிளக்கோ? எப்படி கிளீன் பண்ண வேண்டுமோ, ஒன்றும் புரியவில்லை.

‘இங்கே மெக்கானிக் ஷாப் பக்கத்துலே இருக்கா?’

வல்லூரி வாத்தியார், ஷேக்ஸ்பியர் ஜூலியஸ் சீசரை விசாரிக்கிறது போல் என்னைக் கேட்க என்ன பதில் சொல்ல? சாய்சில் விட வேண்டிய கேள்வி ஆச்சே.

பக்கத்தில் யூதிகோலனின் இதமான வாடை. அதையும் மீறி நுட்பமான பெண்வாசனை.

நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

ஜோசபின்.

இந்த மாலை நேரம் தேவதைகளால் வாழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது முதல்.

கருப்பு கலரில் இறுக்கமான கார்டுராய் கால் சராயும், மேலே குளுமையான மஞ்சளில் சின்னச் சின்ன வயலெட் பூவாகத் தெளித்திருக்கும் எடுப்பான ஜிப்பாவும், தலைகுளித்து, மின்னுகிற கருப்பில் அடர்ந்த கூந்தலுமாக சைக்கிளில் வந்த யட்சி. கன்னத்தில் இழையும் முடிக் கற்றையைத் தள்ளி விடக் கை பரபரக்கிறது.

வால்ட்ஸ் ஆடச் சொல்லிக் கொடுக்க வந்திருக்கிறாள். கல்தேசாக்கு கடைக்குப் போகாமல், கடற்கரையில் கூட அமர்ந்து சிவப்பு ஒயின் ஊட்ட வந்திருக்கிறாள்.

‘யாரு அது, ப்ரண்டா?’

அவள் வல்லூரி பக்கம் ஓரக் கண் பார்வையை எறிந்து என் காதில் கேட்டாள்.

என்ன செய்தாலும் ஒன்ஸ் மோர் கேட்க வைக்கிற அழகு. கேட்டேன்.

‘என்னது?’

ஜோசபின் சொன்னது காதில் விழாதது போல் அவள் பக்கம் சாய்ந்தேன்.

உதடு என் காது மடலில் உரச ஏற்கனவே நான் காதில் வாங்கிய கேள்வியைத் திருப்பினாள்.

‘எங்க காலேஜ் வாத்தியார். தமிழ் தெரியாது’.

வல்லூரி, சாவி கொடுக்கப்பட்ட பொம்மை போல உய் என்றார் எங்கள் ரெண்டு பேரையும் பொதுவாகப் பார்த்து.

’இங்கே பக்கத்தில் மெக்கானிக் கடை உண்டா’?

கால் முட்டியைக் குனிந்து தடவியபடி தெலுங்கு ஷேக்ஸ்பியர் ஜோசபினைக் கேட்டார். அவர் மேல் எனக்குக் கோபம். கேள்வியை என் மூலமாகக் கேட்க வேண்டியது தானே?

ஜோசப் மரியாதையான குரலும் உடைந்த ஆங்கிலமுமாக விளக்கியது –

‘அடுத்த ரெண்டு தெரு தள்ளி, கேண்டீன் தெருவில் இருக்கு. கொஞ்சம் இருங்க’.

சட்டென்று, சைக்கிளில் எதிர்ப் பக்கம் இருந்து சைக்கிளில் வந்த யாரோ ஒரு சோல்தோ ரக ரெண்டுங்கெட்டான் வயசுப் பெரிசைத் தடுத்து நிறுத்தினாள். அவரிடம் ஒரு நிமிடம் பிரஞ்சில் கூவினாள். அந்த ஆசாமி பரவசமடைந்து வண்டியில் உட்கார்ந்து பின்னால் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி போனான்.

‘ஒர்க்ஷாப்பிலே சொல்லச் சொல்லியிருக்கேன். ஆள் வரும். ரெண்டு நிமிஷம் தெரு ஓரமா வெயிட் பண்ணுங்க மெத்ரெ’.

நன்றியோடு வல்லூரி பார்த்தபடி இருக்க, நான் ஜோசபினோடு சேர்ந்து சைக்கிள் மிதித்து கபே ஹவுஸை நோக்கி ஓட்டினேன்.

பத்து நிமிடத்தில் வந்து சேர்வதாக ஏன் இந்தக் காபிக் கடை இருக்கிறது? இந்த சாயந்திரமும் அது கடந்து ராத்திரியும் ஊர்ந்து போகட்டும். ஜோசபினும் நானும் கிழக்கு நோக்கி, அங்கே கடல் இரைந்தாலும் இன்னும் இன்னும் போய்க் கொண்டே இருக்க வேணும்.

‘உருப்பட்டாப் போல தான்’

வேறே யார்? கேரியரில் மானசீகமாக உட்கார்ந்த மேகலா தான்.

அவள் குரல் காதில் கேட்காமல் சைக்கிள் மணியைத் தொடர்ந்து அடித்து முன்னால் போனேன்.

‘தெருவிலே யாருமே இல்லே. எதுக்கு இப்படி லொடலொடன்னு மணி அடிக்கறே?’

ஜோசபின் கேட்டாள்.

உய் வேண்டாம். கெதாவ-ரும் சரிப்படாது இந்த அழகான பெண்ணிடம் கொஞ்சலோடு சொல்ல. வேறே என்ன உண்டு, பிரஞ்சில்?

‘மெத்ரெ’ என்றேன்

‘நான் உனக்கு வாத்தியாரா?’ என்றபடி சிரித்தாள் ஜோசபின்.

‘பின்னே இல்லியா?’

‘எதுக்கு வாத்தியாருக்கு முத்தம் கொடுத்துட்டு ஓடினே?’

அவள் ஓரக் கண்ணால் பார்த்தபடி கேட்டாள். சைக்கிள் ரெண்டும் மனம் விட்டுப் பேசியபடி உருண்டு போனது.

’து யெ ஃபூ’ என்றேன் கிசுகிசுப்பான குரலில்.

‘என்னது?’

அவள் சைக்கிள் என் ராலேக்கு முத்தம் கொடுப்பது போல் நெருங்கி வந்தது.

அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொன்னேன் -

‘து யெ ஃபூ’.

‘நீ தான் பித்து பிடிச்சவன்’

சைக்கிள் ஓட்டியபடியே ஹாண்டில் பாரில் இருந்து கையை எடுத்து என் முதுகில் அடித்தாள் ஜோசபின். அடித்த வேகத்தில் அவளுடைய சைக்கிள் சரிய, சட்டென்று அவள் இடுப்பில் கை கொடுத்து நிமிர்த்தினேன்.

கண்ணால் சிரித்தபடி ‘து யெ ஃபூ’ என்றாள்.

கபே ஹவுஸ் வந்திருந்தது.

(தொடரும்)

(தினமணி இணையத் தளத்தில் ஜூலை 2, 2015 பிரசுரம்)