About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் 13

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் பதிமூன்று


காலை ஐந்து மணிக்கு அலாரம் வைத்த மாதிரிச் சாடி எழுந்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறான் சின்னச் சங்கரன்.

குண்டுராயர் ஓட்டலில் இருந்து காலில் மாவுக் கட்டுப் போட்டுக்கொண்டு யாரோ ஒருத்தன், வாழை இலையில் பொட்டலம் கட்டி எடுத்து வந்த கனமான நாலு இட்லியும் வேர்க்கடலைத் துவையலும், மூக்குப் பாத்திரத்தில் வந்த இனித்து வழிந்த காப்பியும் சாப்பிடப் பத்தும் அஞ்சுமாக நிமிடங்கள் போனது. அந்த நேரத்தில் மட்டும் உட்கார்ந்திருந்த ஊஞ்சலில் ஓரமாக வைத்தது தவிர மீதி நேரம் முழுக்கப் பகவதி எழுதிய டயரியைத் தான் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான் அவன். எண்பது வருஷம் முந்திய காலம் அப்படியே உறைந்து சங்கரனை உள்வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் பரப்பில் அமிழும் பரவசம் அலாதியானது.

காலேஜில் பாடமாக வைத்து வகுப்பெடுத்துச் சொல்லிக் கொடுத்த, வேலைக்குப் போன பிறகு அத்தி பூத்தாற்போல் யாரோ படிக்கச் சொல்லிக் கையில் திணித்த, அதையும் விட அபூர்வமாக கன்னாட்பிளேஸ் நடைபாதைக் கடையில் பேரம் பேசி விலைக்கு வாங்கி வந்து படித்த புத்தகங்கள் உண்டு தான். அதில் எந்தப் புத்தகத்தையும் விட அற்புதமான எழுத்தாகப் பட்டது பகவதியின் பெண்ணெழுத்து.

எண்பது வருடம் முன்னால் ஏற்பட்ட பஞ்சம் பற்றிச் சொல்கிறாள் பகவதி. தாது வருஷப் பஞ்சம். அரசூரில் இருந்தும், பக்கத்து கிராமங்களில் இருந்தும் கூட்டம் கூட்டமாக ஜனங்கள் பஞ்சம் பிழைக்க மேற்கு நோக்கியும் வடக்கிலும் போனதை எல்லாம் பார்த்தபடிக்கும் கேட்டபடிக்குமாக எழுதி வைத்திருக்கிறாள்.

அவளுக்கு நாள், நட்சத்திரம், திதி, கிழமை, இங்கிலீஷ் தேதி பற்றி சதா சந்தேகம் இருந்திருக்கிறது. மலையாளத்தில் யோசித்து, சரியான தமிழ் வார்த்தைகள் கிடைக்காமல் அவஸ்தைப் பட்டிருக்கிறாள். கோவையாக வரும் வாக்கியம் எங்கே முடிந்து அடுத்தாற்போல் எப்படி எடுக்க வேண்டும் என்பது அவ்வப்போது குழம்பிப் போகிறது. ஆனால், அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல், அவளுடைய வீட்டுக்காரனும் சின்னச் சங்கரனுக்குப் பெயர் ஈந்தவனுமான புகையிலைக் கடை சங்கரன் தொடர்ந்து எழுதச் சொன்னபடி, விடாது எழுதி இருக்கிறாள்.

பகவதியின் டயரியில் இருந்து
————————-
அம்பலகாரர் வந்திருந்தார் இன்னிக்குக் காலையிலே. குத்தகைக்காரர். நெல்லும் வாழையும் மழை இருந்தால் விதைச்சு, பூச்சி பொட்டு வராமல் இருந்தா விளைச்சு எடுத்து வந்து, மிஞ்சினால் விற்றுக் காசாக்கி, அதைக் கொண்டு வந்திருக்கலாம்.

விடிஞ்சதும் வாசல் தெளிக்க பசுஞ்சாணத்தைக் கரைச்சு எடுத்து வாசலுக்குப் போனபோது கம்பிக் கதவுக்கு அந்தப் பக்கமா வாசல் படியிலே உட்கார்ந்திருந்தார் அவர். பக்கத்திலே ஒரு பனை ஓலைக் கடகம். தெருவைப் பார்த்து இருந்தாலும், தலையிலே வெள்ளைத் தோர்த்தை முண்டாசு கட்டி இருந்ததைப் பார்த்ததுமே அம்பலகாரர்னு போத்யமாயிடுத்து.

ஐயோ, ரொம்ப நாழிகையா இங்கே இருக்கேளான்னு பதட்டத்தோடு கேட்டேன். வயசிலே பெரியவர். நம்மையும் ஒரு பொருட்டா மதிச்சுப் பார்த்து விட்டுப் போக வந்திருக்கார். எவனோ தீத்தானும் தீட்சிதனும் எந்தக் காலத்திலேயோ எழுதி வச்ச பிரகாரம் கதவு திறக்கற வரைக்கும் வாசல்லேயே உக்காருன்னு சொல்றது மகா தப்பு ஆச்சே. இவரும் அதான் சொல்வார்.

உள்ளே வரச் சொன்னேன். வந்து தரையிலே உக்கார்ந்தார். வேணாம், குரிச்சியிலே உக்காருங்கோன்னேன். மாட்டேன்னார். என்ன தோணினதோ, உக்காந்தார். கால் வீங்கி இருக்கறதை கவனிச்சேன். பாவம், கிராமத்திலே இருந்து நடந்து வந்திருக்கார்.

ஒரு குரல் கொடுத்திருந்தா நானோ அவரோ ஓடி வந்திருப்போமேன்னேன். நான் வந்து பார்க்கறது தான் மரியாதைன்னார் சிரிப்போட. குப்புசாமி அண்ணா மாதிரி வாய்க்குள்ளேயே சிரிச்சுக் கண்ணு வழியாக அர்த்தமாகிற சிரிப்பு.

சத்துமாவு எடுத்துண்டு வந்து தரட்டான்னு விசாரிச்சேன். விடிகாலையில் அதை சாப்பிடக் கொடுக்கலாமோ தெரியலே. அதெல்லாம் வேணாம் கொழந்தே. அக்கா மவன் கடைவீதிக்கு அடுத்துத்தானே இருக்கான். நிமிசத்துலே போயிடலாம்னார்.

குளிச்சுத் தெளிச்சுத்தான் மைத்த விவகாரம் எல்லாம்னதும் எனக்கா சிரி பொத்துண்டு வந்தது. நீங்க குளிங்கோ. நான் தெளிக்கறேன், அதுக்கு முந்தி ஒரு ஆழாக்கு பசும்பால் சூடாக் கொண்டு வரேன்னேன்.

வேணாம் கொழந்தே. அஞ்சு வருஷம் முந்தி இந்தப் பயங்கரமான பஞ்சம் வந்தபோதே பால், தயிர், நெய் எல்லாம் விட்டாச்சு. ஊரும் உறவுமா சேர்ந்து இருந்தோம். ஆகாரத்துக்கு குறையே இல்லாம இருந்தது போக, அண்டை அயல்லே சோத்துக்கு இல்லாமே பஞ்சம் பிழைக்கப் போனதுகள். அதில் யாரும் இன்னும் திரும்ப வந்து சேரலே. இருக்குதோ உசிரை விட்டாச்சோ தெரியலை தாயி. குவளைப் பாலைக் குடிக்கலாம்னு எடுத்தா, ஊர்க்கோடியிலே பட்டினியிலே செத்த சின்னப் பிள்ளை முகம் தான் நினைவு வருது. நான் தான் அடக்கம் செஞ்சேன் என் கையாலே. ஊரோட ஒடிச்சுப் போட்டுது அம்மா. இன்னும் எந்திரிக்கலேன்னார்.

எல்லாம் சரியாயிட்டு இருக்கு. இனி துன்பம் இல்லே அம்பலகாரரேன்னு உள்ளே இருந்து இவர் குரல் கேட்டதும் நான் நடுவாசல்லே போய் தெளிக்க ஆரம்பிச்சேன். பாவம், இப்பத்தான் எழுந்து கொழந்தே வாசலுக்கு வருது. நான் குருட்டு ரோசனையிலே அதையும் துக்கப்படுத்தினேனேன்னு அம்பலகாரர் இவர் கிட்டே சொல்றது கேட்டுது. அவர் துக்கத்தை இல்லேன்னு ஆக்க என்னாலே என்ன செய்ய முடியும்? பாரத்தை இறக்கினதை கொஞ்சம் சுமந்தாலும் தேவலை.

ஒரு குலை நாட்டு வாழைப் பழமும், சோனியாகத்தான் இருந்தது அது. வாழையோடு கூட ஒரு பெரிய பறங்கிக்காயும், சின்னச் சின்னதா சாளூர்க் கத்திரிக்கா ஒரு குத்தும், பனை நுங்கும் அந்தக் கடகத்துலே இருந்து எடுத்து திண்ணையில் பரப்பி இருந்ததை வாசல் தெளிச்சுட்டு வந்த போது பார்த்தேன்.

ஓணக் காலத்தில் நம்பூதிரிகளுக்குக் காழ்ச்ச வைக்க குடியான்மார் குட்டநாடு பிரதேசத்திலே வர்றது ஞாபகம் வந்தது. அங்கே நம்பூதிரிக்கு சொந்தமான நிலத்தில் குடியான்மார் செய்யற க்ருஷி. தமிழ்லே என்ன? க்ருஷியை அழிச்சு துவம்சம் செய்ய மனசு கேக்கலே அப்படியே இருந்துட்டுப் போறதும்பார் இவர்.

க்ருஷிங்கறது பயிர் சாகுபடியாம். அம்பலகாரர் பயிர் சாகுபடி செய்து எங்க குடும்ப நிலத்தை முழுக்க பார்த்துண்டிருக்கார். வாரம் ஒரு தடவையாவது இவரும் கிராமத்துக்கு வண்டி கட்டிப் போய் நிலத்திலே உழைச்சாறது. நம்பூத்ரிகள் போல மேனி வாடாமல் வாசல்லே உக்கார்ந்து சதா வம்பு பேசறவர் இல்லையாக்கும்.

அது ஆச்சா. இன்னிக்கு ரதசப்தமி நினைவு இருக்கோன்னு கேட்டார் இவர் வாசல்லே இருந்தபடிக்கு. நான் குளிக்கக் கிளம்பினேனாக்கும் அப்போ.

ரதசப்தமி என்ன விசேஷம்னு இவரைக் கேட்டேன். செடி கொடிகளுக்குப் புண்ணியம் கிட்டச் செய்யற பிரார்த்தனைன்னு சொன்னார். அதுனாலே தான் உச்சந்தலையிலே எருக்கு இலையை வச்சபடி குளிக்கற வழக்கமாம். எலை பறிக்க ஆள் போயிருக்குன்னார். சரி வரட்டும்னு உக்காந்து காய் நறுக்கினேன்.

வயலும், தோட்டமுமாக மிந்தியெல்லாம் அரசூரைச் சுற்றி செழிப்பாக இருந்த காலத்தில் எருக்கெலையைத் தேடி கால் தேயப் போக வேண்டியிருந்தது. இந்த வருஷம் புகையிலைக் கடை சிப்பந்தி போய் ஷணத்துலே இலையோட வந்தாச்சு. அம்பலகாரர் சொன்னது சரிதான். பஞ்சம் ஓய்ந்து அஞ்சு வருஷம் ஆனாலும் இந்தப் பிரதேசம் இன்னும் குத்துயிரும் கொலையுயிருமாகத்தான் இருக்கு.
எருக்கு மட்டும் எதேஷ்டமா கொப்பும் கிளையுமா முளை விட்டிருக்கு.

குளிச்சுட்டு கோவிலுக்குப் போனபோது தான் பிரகாரத்தில் யாரோ யார் கிட்டேயோ உரக்கப் பேசினது கேட்டது. ஆகாசத்தில் சூரியன் திசை மாறி வடக்கு நோக்கி சஞ்சரிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கற தினமாம் இது. வருஷம் ஒரு தடவை இப்படி வர்றது உத்தராயணமாம். ஆறு மாதம் கழிஞ்சால், தெற்கு நோக்கி இருக்குமாம் சஞ்சாரம். அது தட்சிணாயணமாம். உத்திராயணத்துக்கும் எருக்க இலைக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு அவரும் சொல்லலை. நானும் கேட்கலை.

உத்திராயணம், தட்சிணாயணம் மாத்திச் சொல்றேனோ. இவர் கிட்டேத்தான் கேக்கணும். கோயில் பிரகாரத்துக்கா இதுக்காகப் போய் நிக்க முடியும்?

அது ஆச்சா. இன்னிக்கு தரிசனம் முடிந்து மேற்குக் கோபுர வாசல் வழியாக வரும்போது, ஒரு விநோதமான காட்சி. ஒரு பத்து பதினைந்து சாமியார்கள். ஒவ்வொருத்தரும் ஆஜானுபாகுவாக, ஏழடி உசரமும், நல்ல வண்ணம் தடி வச்ச உடம்புமாக இருக்கப் பட்டவர்கள். தடதட என்று தெரு நெடுக ஓடுகிறார்கள் ஒருத்தரோடு ஒருத்தர் போட்டி போட்டுக் கொண்டு. ஆளாளுக்குக் கையில் மர உலக்கை வேறே. அதை வீசி வீசி ஆட்டியபடி காரே பூரே என்று ஏதோ உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டே ஓடுகிற கூட்டம் இது. பார்த்ததே இல்லையாக்கும்.

பைராகிகள். வடக்கே இருந்து கால் நடையா ராமேஸ்வரம் போகிற கோஷ்டி. இது யாருன்னு நான் கேட்கலை. ஆனாக்க, கோவில் நாகஸ்வரக்காரர் நடேசப் பிள்ளை வாத்தியம் வாசிப்பு நிறுத்தி, என் கிட்டே இந்தத் தகவலைக் கர்ம சிரத்தையாச் சொன்னார். நான் இந்தப் பக்கமாத் தானே வீட்டுக்குப் போயாக வேண்டி இருக்கு. இந்த கூட்டம் நல்ல மாதிரி மனுஷாளா, நான்பாட்டுக்கு ஒரு ஓரமா நடந்து போனா, தொந்தரவு கொடுப்பாளான்னு கேட்டேன். சத்தமும், நாள் கணக்கா குளிக்காததுனாலே ஒச்சை வாடையும் அதிகமாக இருக்குமே தவிர, பைராகிகள் எல்லாரும் சாதுக்கள், யாருக்கும் ஒரு கெடுதலும் செய்ய மாட்டாங்கன்னு தவில் கருப்பையாப் பிள்ளையும் அவர் கூடவே ஒத்து ஊதினார். இதுக்கு முன்னாலேயும் வந்திருக்கப்பட்ட மனுஷர்களாம். அப்போ எல்லாம் என் கண்ணுலே படாமல், இன்னிக்கு ரத சப்தமியன்னிக்குப் படணும்னு இருக்கு.

பைராகிகள் அந்த உலக்கையாலே தப்பித் தவறிக் கூட நம்ம தலையிலே ஒரே போடாப் போட மாட்டாங்களேன்னு கேட்டேன். உலக்கையை வச்சு அவங்க அவங்க முதுகிலே தான் ஓங்கி ஓங்கி அரைஞ்சுப்பாங்கன்னு நடேசன் சொல்றதுக்குள்ளே பகவானே அவங்க எல்லோரும் கால் பரப்பி நின்றபடிக்கு முதுகிலே அடிச்சுக்கறதைப் பார்த்து வெலவெலத்துப் போச்சு. காரே பூரேன்னு தெறிப்பாட்டு மாதிரி ஏதோ பாடியபடிக்கு இப்படி உலக்கை பூஜை நடத்திண்டது.

இவங்களுக்கு சோறும் குழம்புமாக சுடச்சுட வடிச்சு எடுத்து வந்து தரலாமான்னு கும்பிட வந்திருந்த ஒரு கிழவி கேட்டா. நீளமாக் காது வளர்த்தவள். அதுலே கல்லுக் குண்டா தங்கத்துலே பெரிய கடுக்கன் தொங்கறது. அதுக்கு ஏதோ பெயர் உண்டு. இவர் கிட்டே தான் கேட்கணும். என்ன அவசரம்? ஓடியா போகப் போறார்? மெல்லக் கேட்டுக்கலாம்.

சோறு எல்லாம் சாப்பிடறது இல்லையாம். வடக்கத்தி மனுஷர்கள் என்கிறதாலே கோதுமை ரொட்டி தானாம். அதையும் தட்டிப் போட்டா வாங்கறது கிடையாதாம். கோதுமை மாவு, பருப்பு, மிளகாய், உப்பு, எண்ணெய், நெய் வேணாம், அடுப்பெரிக்கக் கரி இப்படிக் கொடுத்தால் திருப்தியாக வாங்கிண்டு வாழ்த்திட்டுப் போவாங்களாம். அதுவும் கூப்பிட்டுக் கொடுத்தா வேணாம். அவங்களுக்காத் தோணற இடத்திலே கேட்கறது. பைராகி கேட்டு ஊர்க்காரர் கொடுக்கலேன்னா? அன்னிக்குப் பொழுதுக்கு அவ்வளவுதான். திரும்ப யார் கிட்டேயும் கை யாசிக்காதாம். கேட்டு இல்லைன்னு சொல்றது அரசூர்லே எப்ப இருந்ததுன்னு கேட்டார் நடேசப் பிள்ளை. அதுவும் சரிதான்னு இறங்கினேன்.

நான் மேலத்தெரு வழியா கையிலே பூக்குடலையோட நடக்கற போது பைராகி பாடற பாட்டு தெளிவாகக் கேட்டுது. இந்துஸ்தானியா? பாலாஜி விஸ்வநாத் பாலாஜி விஸ்வநாத் அப்படீன்னு முடியற கோஷம். விஸ்வநாத்ன்னா விஸ்வநாதரா? காசி விசுவநாதன்னு சொல்ற மூர்த்தி தானே? பாலாஜிங்கறது திருப்பதி இல்லையோ.

எதுக்கு மண்டையை ஒடச்சுக்கண்னும். இவர் கிட்டே கேட்டுடலாம். இப்படியே இவர் கிட்டே கேட்டு சந்தேக நிவர்த்தி கிடைக்க எவ்வளவு விஷயம் சேர்ந்து போச்சு. என் ஆயுசுக் காலத்துலே எல்லாத்தையும் நினைவு வச்சுக் கேட்டுப் பதில் வாங்கிடுவேனா இல்லே சந்தேகத்தோடு மேலே போயிடுவேனா? இதையும் இவர்கிட்டேயே கேட்டுடலாம். அசடேன்னு திட்டுவார், ஆனாலும் சொல்வார்.

திடீர்னு வீதி ஓரமாத் தாவி ஒரு பைராகி என் முன்னாலே வந்து நின்னான். நின்னார். பேட்டின்னு கூப்பிட்டார். என்னைத்தான். எனக்கு பயத்துலே நாக்கு மேலன்னத்திலே ஒட்டியாச்சு. பேச்சு ஒண்ணும் எழும்பலே. நாதஸ்வரக்காரரும் தவில்காரரும் சொன்னதெல்லாம் பொய் போல இருக்கே. என்னை மாதிரி சாதுப் பிராணியை இப்படி சல்யப்படுத்தறதா பைராகளோட காரியம்? பேட்டின்னா இந்துஸ்தானியிலே பொண்ணுன்னு எப்பவோ குப்புசாமி அண்ணா சொன்ன ஞாபகம். அடி பொண்ணேன்னு கூப்பிட்டு யாராவது வம்பு பண்ணுவாளா என்ன.

அவர் அந்த பைராகி உலக்கையை தரையிலே ஊணின மாதிரி நிறுத்தி, எப்படியோ விழுந்துடாமல் அது மேல் உட்கார்ந்தார். பத்மாசனம் போட்ட மாதிரியும் இருந்தது. படபடப்பில் சரியாகக் கவனிக்கலே. நம்பணும். சரியா.

என்னை ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்கோ. அவரோட வந்து சேர்ந்து நின்னு கும்பிடணும், வீட்டுக்குப் போய்ட்டு ரெண்டு பேருமா வரோம்னு சொன்னேன்.

நான் கைகூப்பிண்டு சொல்ல, அந்த் பைராகி என் தலையில் கை வைத்து ஆசிர்வாதம் பண்ணினார். வாரணாசிக்கு வா. இதைத் தமிழிலே சொல்லிட்டு எழுந்து திரும்ப தெருவுக்கு உலக்கையை ஓங்கியபடிக்கு ஒரு பாய்ச்சல். புழுதியைக் கிளப்பி அந்தக் கூட்டம் போனது. தெருவிலே ஒரு சத்தம் இல்லே.

நேரே அப்படியே வீட்டுக்கு விரசாப் போனேன். மூட்டையைக் கட்டுங்கோ. பைராகிகள் நம்மை வாரணாசிக்குக் கூப்பிடறான்னு இவர் கிட்டே சொன்னேன். பைராகியை புகையிலைக் கடையைப் பார்த்துக்கச் சொல்லு. கிளம்பிப் போய்ட்டு வந்துடலாம்கிறார் இவரானா.

அந்த உலக்கையாலே, வேணாம்பா, கோவில் பங்குனி உத்தரத்தன்னிக்கு கட்டி எடுத்து வருவாளே மணக்க மணக்க அது போல பெரிய சைஸ் பூச்செண்டாலே இவர் முதுகிலே நாலு சார்த்து சாத்தினா என்ன?
//

சின்னச் சங்கரன் உரக்கச் சிரித்தான். உலக்கையை ஓங்கி அடித்துக் கொண்டு போகிற பைராகிகளும், மேலத் தெருவில் நடக்கும் பகவதிப் பாட்டியும், தெரு முழுவதும் பறக்கிற செம்மண் தூசியும் கோயிலில் நாகஸ்வரமும் நினைப்பில் அழுத்தமாகப் பதிந்து இறங்க, இப்பவே மேலத் தெருவுக்குப் போ என்றது மனசு.

உள்ளே போய்ச் சட்டையை அவசரமாக மாட்டிக் கொண்டு கிளம்பும்போது வாசல் அருகே நிழல் தட்டியது. மருதையன். மாடிப் படி ஏறியவர் ஒரு வினாடி நின்றார்.

என்ன, மேலத் தெருவுக்குத் தானே?

ரொம்பச் சரியாக அனுமானம் செய்கிறார் ரிடயர்ட் புரபசர். முகத்தைப் பார்த்தே நினைப்பைச் சொல்கிறதும் வசப்பட்ட பெரியவர் என்று பட, சின்னச் சங்கரன் கக்கத்தில் இடுக்கிய டயரியோடு ரெண்டு கையையும்ம் உயர்த்திக் குவித்து மனப்பூர்வமாக அவருக்கு வணக்கம் செய்தான்.

பைராகிகள் பற்றி அம்மா எழுதியிருக்கறதைப் படிச்சு நானும் இப்படித்தான் அந்தத் தெருவிலே போய் ஓரமா நின்னு நாள் முழுக்கப் பார்த்துட்டு இருந்தேன். உன் அப்பன் தான் வலுக் கட்டாயமா வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தது. மருதையன் மாமா சொன்னபடி மெல்ல மாடிப்படி ஏறினார்.

சின்னச் சங்கரனைக் கூட்டி வர வீட்டில் யாரும் கிடையாது. மருதையன் தான் கைத்தடி ஊன்றி வர வேணும் என்றால் வேணாம். யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவும் வைக்காமல் சங்கரன் போனோம் வந்தோம் என்று உடனே திரும்பி விடுவான்.

சூடு இல்லாமல் ஊமை வெய்யிலாகக் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. மழை வரும். ஒரு குடையோடு கிளம்பியிருக்கலாம். போகிறது. நனைந்தபடிக்கே வடக்கு வாடி மூலையில் தென்கிழக்குப் பார்த்து நிற்கிற தியாசபிகல் சொசைட்டிக் கிணற்றில் குளித்து விட்டு வந்து விட வேண்டியது தான். போகிற வழியில் மூக்கையாக் கோன் கடையில் ஒரு பத்தாறு வேட்டியும் துண்டும் அடுத்த ராவுத்தர் மளிகையில் நஞ்சன்கூடு பல்பொடியும், தேய்த்துக் குளிக்க சோப்பும் வாங்கினால் முடிந்தது.

சட்டென்று சூரியன் அஸ்தமனமாகிறது போல் வீதியில் வெளிச்சம் சடசடவென்று மங்கி வந்தது. மூக்கில் குத்தும் ஈர வாடை. பறவைகள் ஒரு சேர இறகு உலத்துவது போல, தனுஷ்கோடி கடல்கரையில் ஆமைகள் ஒதுங்கி மண்ணில் புரளும்போது கசிகிறது போல், உலர்ந்த மீன் நிரப்பிய கூடைகளோடு சந்தைக்கு மாட்டு வண்டி தெருவில் போகிற போது அனுபவப்படுகிற மாதிரி, வாடை நிமிடத்துக்கு நிமிடம் அதிகமாகி வந்தது.

மேலே நகர்ந்து வந்து கவிகிற ஏதோ நிழல். சங்கரன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

ஒரு கூட்டம் மயில்கள் தாழப் பறந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தன.

(தொடரும்)

இந்த இணையத் தளத்தின் செயல்பாடு கடந்த ஐந்து நாட்களாக இல்லாமல் இருந்தது. இணையத் தளங்களை நடத்தும் வெப்ஹோஸ்ட் சேவையாளர் நிறுவனம் செய்த தவறுதலால் பல தளங்கள் இப்படி முடங்கி இருக்கின்றன. நிலைமை தற்போது சீரடைந்து வருகிறது. முந்தைய பதிவுகள் இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் இங்கே கிடைக்கும். பொறுத்தருள்க.

———————————————————————————————————-

Chaavadi – Stage play – excerpts – 1சாவடி – மேடை நாடகம் – சில பக்கங்கள் – 1

எம்டன் போர்க் கப்பல் சென்னை துறைமுகத்தில் குண்டு போட்டது செப்டம்பர் 22-ம் தேதி 1914-ம் ஆண்டில்.

இந்த ஆண்டு எம்டனுக்கு நூறு ஆண்டு!

இதைக் கொண்டாட கிட்டத்தட்ட 100 நிமிடம் நிகழும் ஒரு நாடகத்தை எழுதியிருக்கிறேன். 1914-ல் கொத்தவாசல் சாவடியை முக்கிய நிகழ் களனாகக் கொண்டு நடைபெறும் நாடகம் இது. பெயர் ‘சாவடி’ (கொத்தவால் சாவடி).

நாடகத்தை செப்டம்பரில் நிக்ழத்தினால் எத்தனை பேர் பார்க்க ஆர்வமாக உள்ளனர் என்று அறிய ஆவல். மற்ற தமிழக நகரங்களிலும் ஆர்வலர் விவரம் கிடைத்தால் நன்று.

நாடகத்தின் சில பகுதிகள் இங்கு தரப்படுகின்றன. நாடகம் எழுதுவதில் ஈடுபாடு உடையவர்கள் இவற்றை ஓர் உதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு தங்கள் படைப்புகளை உருவாக்க முயலலாம்.

சாவடி

காட்சி 1

காலம் காலை களம் வெளியே

Open – The stage darkens. The screen comes to life and with BBC style narrative -World War (First) time -Madras 1914- various locations move in a quick succession on the screen.

The ticker at the bottom of the screen displays September 22 1914 Tuesday.

Cut to the German ship Emden. Narration now switches to Tamil and is about Emden bombing Madras harbour, barrels of Burma Shell petrol and kerosene containers set to flame.. 6 causalities from a merchant ship anchored at the port.. some bombs falling in areas near Madras beach…

cut to Kothawal Chawadi of 1914 photograph or video. The date is September 24, 1914 Thursday (two days after Emden bombing Madras).

The frame freezes and the stage lightens. It is Kothawal Chawadi. The screen display is off.

Dawn; Kothawal chawadi; a group of head-load coolies unload vegetables from a cart – the cart is positioned on the stage in such a manner suggesting the twin bullocks which were pulling it are now tied to poles in the left corner -up north – of the stage, and the cart remains separated.The back portion of the cart with a clay and sand clad wheel jetting out is visible at the stage.

கூலி 1: ஒரே சென்ராயா …

கூலி 2: (குரல் மட்டும் திரை மறைவில் இருந்து) வந்தாச்சுய்யா

கூலி 1: அத்தயே சொல்லிக்கினு இரு.. எம்டன் அடுத்த குண்டு போட்டுடுவான்..

கூலி 2: மாட்டுக்கு வய்க்கல் போட்டுக்கினு இருக்கேன்பா

கூலி 1: ஊட்டி விட்டிக்கினு இருக்கியா..

கூலி 2 : ஆ.. நீ சேட்டு கடையிலே அலுவா வாங்கினு போய் தொடுப்புக்கு ஊட்டறாப்போல

கூலி 1: அடிங்கோத்..

மாடு அழைக்கும் சத்தத்தில் அவன் குரல் அமுங்கிப் போகிறது. இன்னும் இரண்டு கூலிகள் ஆளுக்கு ஒரு பெரிய பிரப்பங்கூடையோடு அவசரமாக வருகிறார்கள்

கூலி 1 : இன்னாடா ஊரு முச்சூடும் ரயிலைப் பிடி, பஸ்ஸைப் பிடி, வண்டியைக் கட்டு, நடராஜா சர்வீஸ்லே சவாரி விடுன்னு பேஜாரா கீது.. நாம மூட்டை தூக்கிக்கினு.. மாட்டுக்கு வைக்கல் போட்டுக்கினு..

கூலி 2 : வைக்கலோட வைக்கலா, மாட்டோட மாடா இங்கேயே கெடந்து சாகணும்னு விதி…

கூலி 1 : வூட்டுலே ஒரே அலப்பாரை.. இப்பவே கிளம்பறியா இல்லே உன்னிய வுட்டுட்டு புள்ளைங்களோட போவட்டுமாங்கறா..

கூலி 2 : நீ இன்னா சொன்னே?

கூலி 1 : இன்னாத்த சொல்ல? அவ சொல்றாப்பல கஞ்சீவரம் போய் மாமியார் தங்காச்சி வீட்டுலே ஒண்டிக்க வேண்டியதுதான்.. நீயும் கிளம்புய்யா.. உசிரு முக்கியமா.. மத்தது முக்கியமா

கூலி 2 : நான் எங்கேயும் போறாப்பல இல்லே.. எம்டனா, எமன் வந்தாக்கூட மயிரே போச்சு

கூலி 3 : (நடந்தபடி) ஒரே.. ஒரே.. விலகு.. விலகு.. நட்ட நடுவிலே நொட்டிக்கிட்டு நின்னா போறவன் வர்றவன் என்னா செய்யிறது .. தொப்பையைப் பாரு.. புள்ளாரு கணக்கா

கூலி 1 : புள்ளார் ஏண்டா கொத்தவால் சாவடியிலே மூட்டை தூக்கி கயிட்டப்படறாரு.. நமக்கு சாமி நாம தாண்டா..பேமானி

கூலி 4 : (கூலி 1-இடம்) யோவ்.. மேக்கத்தி மூலையிலே வண்ணாரப்பேட்டையார் கடை போடற இடம் காலி தானே? வேறே யாராவது பிடிச்சுட்டாங்களா?

கூலி 1 : டேய் பன்னாடை.. காய் வாங்க வர்ற சனத்தையே பாதி காணோம்.. எல்லாக் கூட்டமும் எயும்பூர் ஸ்டேஷன்லே பொட்டி சட்டியோட நிக்குது.. இங்கே கடை போட இன்னா கஷ்டம்?

கூலி 4 : (கூலி 3-இடம்) திரும்பி நேரே மேக்கு மூலைக்குப் போயிடு.. அந்த ஊமையன் எங்கேடா.. .பின்னாடியே வந்துக்கினு இருந்தான்.. ஆளக் காணோம்

கூலி 3 : மெல்லமா வந்துக்கினு கீறாண்டா..பட்டணத்தை முட்டாய்க்கடை மாதிரி பாத்துக்கினு

கூலி 4 : வேடிக்கை பாக்க இதானா நேரம் .. . அந்தப் பொண்ணு எங்கேடா பூடுச்சு, அவன் பொஞ்சாதி?

கூலி 3 : அது மட்டும் என்ன டாக்குடாக்குன்னு முந்திக்கிட்டு ஓடியாற முடியுமா என்ன? .புதுசாக் கட்டிக்கிட்டது போல (கூலி 1-இடம்) அண்ணே ஒரு ஊமையன் . கூடவே பரக்கப் பரக்க முளிச்சுக்கினு ஒரு பொண்ணு… இந்தாண்ட வந்தா..

கூலி 1 : பொண்ணா .. நானாச்சு அனுப்பி வைக்கறேன் பத்திரமா.. நீ போய் எறக்கு.. எந்த ஊருடா இதுங்க?

கூலி 3 : யாருக்குத் தெரியும்? சோடி பட்டணத்துக்குப் புச்சு

கூலி 1: நட்டு களண்ட கேசாடா? இவன் பட்டணத்துக்கு வர நேரம் காலம் இப்பத்தானா கிடச்சது..

கூலி 4 : எம்டன் குண்டு போட்டா கண்ணாலம் நிக்குமாண்ணே?

கூலி 1 : பகல்லே போட்டா அது நிக்குமோ என்னமோ நடு ராத்திரியிலே போட்டா மத்த எல்லாம் நின்னு போகும்..எலே சென்ராயா…. இன்னமாடா மாட்டைக் கட்டறே

கூலி 2 : (குரல்) முட்ட வருதுய்யா முட்டாக்கூ மாடு.. சே..கால்லே சாணி

கூலி 3 (குரல்): கூடையைப் பிடி.. கவுத்துடலாம்.. அடீங்க என்ன வாடைடா வெண்டிக்கா..

கூலி 4(குரல்) : கிராமத்து சரக்கு ஆச்சே.. நிமிந்து நீட்டி திம்முனு நிக்குது பாரு

கூலி 1: நிக்கும்டா நிக்கும்.. .

பெண் சிரிப்பு சத்தம். கையை கண்ணுக்கு மேலே ஷேடு கட்டிக் கொண்டு மேடையின் இடது பக்கம் பார்க்கிறார் கூலி 1

பெண்: (குரல் மட்டும் முன்னால் வருகிறது) முதல்லே விக்கற காசு காளியாத்தா கோவில்லே..சரி பாதி.. ஒத்த ரூபாயாவது.. சரிய்யா சரி.. மூஞ்சியிலே ஜெர்மன் காரன் குண்டு விழுந்த மாதிரி சுளிச்சுக்காதே காலங்கார்த்தாலே..
(மேடையில் நுழைகிறாள்)
பெண்: எங்கே போனாங்க இந்த ஆளுங்க..

கூலி 1: மேக்காலே திரும்பி நேரா போம்மா.. வெண்டிக்கா தானே.. மேக்குன்னா வடக்குலே திரும்பறியே.. அங்கே மாடு தான் கட்டி வச்சிருக்க்கும்..டேய் சென்ராயா..வா போகலாம்.. இன்னாடா மாட்டை முட்டிட்டியா..சென்ராயா..டேய்..
——————————————–

காட்சி -3

காலம் காலை காட்சி வெளியே

இடம் கொத்தவால் சாவடி முகப்பு (ஹைகோர்ட் பக்கம் – பிராட்வே – தற்போதைய நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் வீதி).

போலீஸ் ஹெட் கான்ஸ்டபிள் நாயுடு (வயது 58) உத்தியோக சின்னங்கள் ஏதும் தரிக்காமல், தட்டுச் சுற்று வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு, மேலே பழைய காக்கி சட்டையோடு வருகிறார். கையில் கித்தான் பை.

நாயுடு கூலி 1, 2 வியர்வையைத் துடைத்த மேல் துண்டை தலைக்கு மேல் காய வைப்பது போல் விசிறியபடி நடந்து போவதைப் பார்க்கிறார்.

கூலி 1: சலாம் தொரே

கூலி 2: கும்புடறேன் சாமியோவ்

நாயுடு: ஏண்டா, ஊரே ஓடினு கீது.. நீங்க இங்கே இன்னாடா கோமணத்தை காயப்போட்டுக்கினு நிக்கறீங்க?

கூலி 1: சாமியோவ்..காசு இருந்துச்சுன்னா நானும் தான் ஓடுவேன்.. ஆயிரம் பேரு ஆர்பர்லே காலியாமில்லே

நாயுடு: டேய் பேக்கூ-தீ பிடிச்சது. ஆர்பர்லே. அங்கே ஆயிரம் பேத்துக்கு எங்கேடா போக? சீமெண்ணெயும் பெட்ரோலும் பீப்பா பீப்பாயா வச்சிருந்தான் பர்மாஷெல் காரன்.. ஜெர்மன்காரன் எறிஞ்ச குண்டுலே அதெல்லாம் தீவிளி மாதிரி கொளுத்திக்கிச்சு..

கூலி 2: போலீசு ஜீப்புக்கு எண்ணெய் கபால் ஆயிடுமா சாமியோவ்?

நாயுடு: போலீசு ஜீப்பை எல்லாம் இனிமே கொழும்புத் தேங்கா எண்ணெய் ஊத்தித்தான் ஓட்டணும்..பஜ்ஜி வாடை திம்முனு வரும்

கூலி 1: வெள்ளைக்காரன் பஜ்ஜி தின்பானா தொரே?

நாயுடு: ஆங்க்.. கீரை வடை துண்ணுவான்.. போடா…

கூலி 2 : வண்ணாரப்பேட்டையிலே ஒரு கெயவி நெல்லுக் குத்தினுருந்துச்சாம்..அதும் வயித்துலே குண்டு வுளுந்து அம்போவாமே..

நாயுடு : டே தற்குறிப் பயபுள்ளே.. ராத்திரி ஒம்போது மணிக்கு எவ’டா நெல்லுக் குத்துவா? அதது வூட்டுலே மல்லாந்து … வாயிலே வார்த்தை என்னமா வர வைக்கறே பாரு..கெரகசாரம்..

கூலி 1: சாமி வராங்க ஐயா

வாசலில் வண்டிகள் வந்து நிற்க கூலிகள் ஓடுகிறார்கள்.

குரல்: நாயுடுகாரு.. குட் மார்னிங்.. என்ன நேத்துக்கு ஆளைக் காணோம்.. எம்டன்னு சொல்லிடாதேயும்.. அவா நாயுடுவைத் தேடி வரலே.. சர்வ நிச்சயமாத் தெரியும்..

நாயுடு: (திரும்பப் பார்த்து) வக்கீலு.. வாருமய்யா….எம்டனோ எளவோ.. நாயுடு இங்கே தொழுத்துலே கட்டின மாடுதான்.. எல்லாப் பயக்களும் எவாக்கு என்னா அது

அய்யங்கார்: எவாகுவேஷன்.. மயிலாப்பூர்லே பாதி நேத்தே காலி.. மாம்பலம் பக்கம் திண்டுக்கல் பூட்டே கிடைக்கலியாம்.. வீட்டுக்கு ஒண்ணுக்கு நாலா பூட்டு போட்டுட்டு தெக்கு பக்கமா வண்டி பிடிச்சுப் போயிண்டிருக்கா..

நாயுடு: அட நீர் போலீஸ் விஜிலனுசை விட விவரமா இருக்கீரே.. அப்பாலிக்கி?

அய்யங்கார்: புளியந்தோப்புலே பகல்லே நரி ஓடுதாம்.. நீங்கள்ளாம் போலீசுலே என்ன பெரிசா கிழிக்கறேளோ

நாயுடு: ஏன்’யா ஆ ஊன்னா போலீசுதான் திருட்டுப்பய.. அதானே

அய்யங்கார்: அதி லேதய்யா.. சௌகார்பேட்லே எம்டன் கலாட்டாவை சாக்கா வச்சு, கடை கடையா ராத்திரி கன்னக்கோல் போட்டுட்டு இருக்கானாம்.. வீட்டுக்குள்ளே புகுந்து நகையைப் பறிச்சுண்டு ஓடுறதா வேறே பிரஸ்தாபம்..

நாயுடு: நாலே நாலு எம்டன் குண்டு விழுந்ததா.. ஊர்லே என்ன பேச்சுன்னு கணக்கு இல்லே..

அய்யங்கார்: ஊர் விஷயம் இருக்கட்டும். நீர் எங்கே நேத்து காணாமப் போயிட்டீர்னு கேட்டேனே.

நாயுடு: அதுவா? நேத்து விடிகாலையிலேயே ஆர்பர் டியூட்டின்னு தொரை அனுப்பிச்சுட்டாரு..

அய்யங்கார்: ஏன் ஹெட் கான்ஸ்டபிளுக்கு வேறே காரியம் இல்லியா மவுண்ட் ரோடு ஸ்டேஷன்லே?

நாயுடு: ஏட்டுன்னா நாய் மாதிரி.. ரன்னுனா ஓடணும்.. காட்ச்னா வாயிலே கவ்விட்டு காலடியிலே கொணாந்து போடணும்..ஆர்பர் நேத்து இருந்த களேபரத்துலே

அய்யங்கார்: பஞ்ச பஞ்ச உஷத் காலத்துலே ஆர்பர் போயிருக்கீர்.. சாதா நேரம்னா கப்பல்லே வந்தவன் வெளிக்குப் போக வழிச்சுண்டு நின்னிருப்பான்.. .. நேத்திக்கு ஆள் அரவமே இருந்திருக்காதே

நாயுடு: நீர் ஒண்ணு.. பேய்க் கூட்டம்..

அய்யங்கார்: யாருய்யா அது?

நாயுடு: ஓடறதுக்கு முந்தி ஒரு வாட்டி வேடிக்கை பாக்கணும்னு வந்த நம்ம மகா ஜனங்க தான்..

அய்யங்கார்: ஒரு கப்பல் ராபணான்னு மாட்டிண்டுடுத்தாமே..

நாயுடு: ஆமா.. வழியெல்லாம் என்ன பார்த்தேன்கிறீர்?

அய்யங்கார்: பொணமா?

நாயுடு: குண்டுய்யா.. தரையிலே சிதறிக் கிடந்துச்சு அங்கங்கே.. ஒரே ரோசனை..துண்டுலே போட்டுக் கட்டி எடுத்துப் போய் வூட்டுப் பரண்லே வச்சா நாளைப்பின்னே காயலாங்கடையிலே கொடுத்து காசு பொரட்டலாம்..

அய்யங்கார்: நீரும் உம்ம கணக்கும்.. வெடிச்சுத் தொலைக்கும் நம்ம போறாத நேரம்.. இன்னிக்கு இல்லாட்ட உம்ம பேரன் காலத்திலே வெடிக்கும்.. வேறே வினையே வேணாம்..

நாயுடு: கப்பல்லே ஏறிப் பாக்கலாம்னு பார்த்தா, எல்லாத்தையும் ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரிக்கு வாரி எடுத்துக்கினு போய்ட்டானுங்களாம்..
(தலையில் காய்கறிக் கூடையும் இடுப்பில் பூசணியுமாக வேகமாக வந்த கூலி 4 இடம்) காலை மிதிக்காம போடா குருட்டுப் பயபுள்ளே

கூலி 4: ஏட்டையா தான் ஒதுங்கி நிக்கறது. பெரிய்ய்ய எம்டன் மாதிரி நட்டக்குத்தலா நடுவிலே நின்னா?

நாயுடு: அடீங்க..

(நடக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்)
————————————————————-

(தொடரும்)

Raathri Vandi – Part 3ராத்திரி வண்டி – பகுதி 3

ராத்திரி வண்டி இரா.முருகன் பகுதி – 3

தேசிகர் ஒடுக்கத்தில் இருக்கிறார். வெளியே ஓதுவார்கள் சத்தம் போட்டுப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது வழக்கமான தேவாரப் பண் இல்லை. இங்கிலீஷ் மோஸ்தரில் கட்டிய பாட்டு…

’துங்கஞ்சார் தருதுரைசை யில்வளர் சுப்பிரமணிய தயாநிதியே…’

அலையில் மிதக்கிற படகுபோல, பெங்குவின் பறவைகள் கூட்டமாக அடியெடுத்து வைக்கிறது போல், தோய்த்து உலர்த்திய காவித் துணிகள் காற்றில் பறந்து அலைக்கழிவது போல… காதிலே ஜவ்வந்திப் பூ வைத்து, கூரை வேய்ந்த மண்டபம் அதிரக் குதித்துக் குதித்து ஆடுகிறார்கள். ராமச்சந்திரன் காதில் பென்சிலைச் செருகிக் கொண்டு குற்றாலம் போக நேரமாகிவிட்டது என்று யாரிடமோ சொல்கிறான். ‘ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் டீ போட்டு எடுத்து வரட்டும்.. சாப்பிட்டு விட்டுப் போகலாம்..’ என்கிரார் அவர். எல்லோரும் வெளியே வருகிறார்கள், முதலில் தேசிகர், அப்புறம் மகாவித்துவான். இன்னும் பாட்டை நிறுத்தாமலேயே ஓதுவார்கள். ராமச்சந்திரன் கடைசியில் கையில் ‘என் சரித்திர’த்தை இடுக்கிக் கொண்டு வருகிறான்…

ராமச்சந்திரன் கண்ணை மெல்லத் திறந்து பார்த்தான். ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் வீடு வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது.

‘ஒய்ஃப் அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருக்காங்க.’

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் டீ போட்டு எடுத்து வந்தான்.

‘குளிச்சிட்டுக் கிளம்பினா, ஒரு கால் அவர்லே டவுனுக்குப் போயிடலாம். ஜட்கா வண்டி இருக்கு. அங்கே ஓட்டல்லே சாப்பிட்டு, மண்டபம் போற பஸ்ஸைப் பிடிச்சா சாயந்திரத்துக்குள்ளே ராமேஸ்வரம் போய்ச் சேர்ந்துடலாம்..’

ராமேஸ்வரத்தில் அப்படி என்ன இருக்கிறது என்று இந்த ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் தன்னைப் போகச் சொல்கிறான் என்று புரியவில்லை. அரசாங்கக் கட்டடத்தில் படம் வரைந்தது குற்றமென்று நேற்று ராத்திரி அவசரச் சட்டம் ஏதும் பிறப்பிக்கப்பட்டு, யாராவது பிடிவாரண்டோடு வருகிறார்களோ என்னமோ.

‘டீ குடியுங்க’

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் மேஜைப் பக்கம் கை காட்டினான்.

‘இன்னிக்குப் பால்காரன் வரலை. பால்பொடியிலே தான் போட்டேன். ஏதோ ஒண்ணு.. சூடா இருக்கணும்.. அவ்வளவுதான்..’

‘ஆமா, சூடா இல்லாட்ட வெளிக்குப் போக முடியாது’

ராமச்சந்திரன் சுபாவமாகப் பதில் சொல்லி விட்டு ஸ்டேஷன் மாஸ்டரைப் பார்த்து சிநேகிதமாகச் சிரித்தான். சகஜமான உரையாடலுக்கு இது போதாதோ என்னமோ. கொஞ்சம் யோசித்து விட்டுச் சொன்னான் -

‘வடக்கே எல்லாம் டீத்தூளையும் பாலோட சேர்த்துக் கொதிக்க வச்சுத்தான் டீ தயார் பண்ணுவாங்க’.

’நல்லா இருக்குமா என்ன அது?’

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் கவலையோடு கேட்டான்.

‘நான் வாரணாசியிலே இருந்தபோது அப்படிக் குடிச்சே பழகிடுத்து’

‘வாரணாசின்னா காசிதானே? பெரிய கோயிலெல்லாம் இருக்கு இல்லே?’

‘நான் அங்கே மசான கட்டத்தைத் தான் வரஞ்சுக்கிட்டிருந்தேன். எரிச்சு எரிச்சு கங்கையிலே விடுவாங்க. படிக்கட்டு எல்லாம் சாவு பூசிக்கிட்டு எப்பவும் வைராக்கியத்தோட கிடக்கும்’.

‘பார்க்க எப்படியோ இருக்குமே..’

‘நல்லா இருக்கும். புகையும் நெருப்பும் அழகுதானே.. ஏகப்பட்ட படிக்கட்டுக்கு நடுவே தண்ணியிலே நானே எரிஞ்சுக்கிட்டே மிதக்கறதா வரஞ்சேன்..’

‘இதிலே இருக்கா?’

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் ஹோல்டாலைக் காட்டிக் கேட்டான்.

‘இல்லை. சப்பாத்திக்கு காசு இல்லேன்னு கடைக்காரன் கிட்டே கொடுத்திட்டேன். அவன் அது பைசா பெறாதுன்னு சொன்னான். அவன் அப்பா படம் வரைஞ்சு தரச் சொல்லி போட்டோ கொண்டு வந்து கொடுத்தான். நான் தனியா எரிவானேன்னு அவன் அப்பாவும் கூடச் சேர்ந்து எரியறதா போட்டுக் கொடுத்தேன்..’

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் ஏன் இத்தனை ஆச்சரியமாகப் பார்க்கிறான் என்று தெரியவில்லை. சுபாவமாகக் கூட தன்னால் பேச முடியவில்லை என்று வருத்தமாக இருந்தது.

‘குளிக்கிறீங்களா? சீக்கிரமா கிளம்பினா மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு மண்டபம் போயிடலாம்’

சாவி கொடுக்கப்பட்ட பொம்மை போல், காட்டிய திசையில் நடந்தான். பின்னால் குரல் வந்தது -

‘துண்டு எடுத்துக்குங்க’.

ஹோல்டாலில் இருந்து ஒரு கட்டு காகிதத்தை உருவிக் கீழெ போட்டான்.

‘ஸ்கெட்ச். கான்வாஸிலே எல்லாம் போடணும். காசுதான் இல்லே.. அது கிடக்கு… பல்பொடி இருக்கா…உமிக்கரி கூட போதும்..’

‘பாத்ரூமிலே பயோரியா பல்பொடி டப்பா இருக்கு..துண்டு வேணுமா..’

அவன் நாக்கைத் துருத்தினான்.

‘எங்கிட்டே குற்றாலத் துண்டு இருக்கு.. போதும்..’

ஹோல்டாலில் இருந்து பழைய துண்டை எடுத்துப் போட்டான். தேசலாக ஒரு சோப்புத் துண்டும் உள்ளே இருந்து விழுந்தது.

‘நீங்க நல்லா டீ உண்டாக்கியிருந்தீங்க.. தாங்க்ஸ்’

‘பாத்ரூம் மக் வெளியிலே இருக்கு. அந்தப் பக்கம் டாய்லெட்’.

‘ரொம்ப தாங்க்ஸ். நீங்க சரவணன் மாதிரி ஹெல்ப் பண்றீங்க’.

‘யாரு அது?’

‘ஆர்ட் காலேஜ்லே சீனியர். பானர் வரையறான் இப்ப’

‘பாத்ரூமிலே கதவு சரியாச் சாத்தாது. கொஞ்சம் அறைஞ்சு சாத்தணும்’.

குவளை குவளையாகத் தண்ணீரை எடுத்து விட்டுக் கொண்டபோது அவன் குற்றாலத்தில் இருந்தான்.

சந்தோஷமாகப் பாடுகிற, அவ்வப்போது பயம் கொள்ள வைக்கிற, கூகூ என்று கூச்சலிட்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும்படி உற்சாகம் பீறிடச் செய்கிற, அரையில் சிறுநீர் பிரியப் பிரியத் தலைமேல் குளிர்ந்த தாரையாகக் கும்மாளம் போட்டு இறங்குகிற, சுற்றிலும் சின்னச் சின்னத் திவலைகளை வீசி, கண்ணுக்கு முன் நீர்க் கண்ணாடி வழியே எதிரே இருக்கிற மலைகள் எல்லாம் குவி ஆடியில் பார்க்கிறது போல எல்லா விகிதமும் மாற்றிக் காண்பிக்கிற் அருவி. ராமச்சந்திரன் குளித்து விட்டு வருகிறான். பென்னிங்க்டன் துரை அரையில் லங்கோட்டோடு குளிக்கக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார். பின்னால் டிபுடி தாசில்தார் அய்யங்கார், பெருமாளை எழுந்தருளப் பண்ணி நடந்து வருகிறது போல், குடையைப் பொத்தாம் பொதுவாகப் பிடித்துக் கொண்டு பவ்யமாக வருகிறார். யாரோ ராமச்சந்திரன் கையில் காகிதத்தைத் திணிக்கிறார்கள்.

‘பார்த்துப் பாடு’

’பென்னிங்டன் துரையே நின்னைக்
குற்றாலந் தனில்கண்ட குதூகலம் இங்கெவராலும்
கூற ஒண்ணாதே..’

குரல் உச்சஸ்தாயியில் போகும்போது தலையிலிருந்து வழிந்த தண்ணீர் தொண்டையில் இறங்குகிறது.

துரை தடுமாறுகிற தமிழில், ‘நீர் இன்று ஒரு ராத்திரி இங்கே தங்க வேண்டியிருக்கும். குட்ஸ் தரம் புரண்டு ரயில் ஓடாது. சும்மா இருக்கிற நேரத்தில் நன்றாகப் பாடிப் பழகிக் கொள்ளும். ஓதுவார்கள் இங்கிலீஷ் டியூன் சொல்லித் தருவார்கள்’ என்கிறார்.

மூக்கில் தண்ணீர் ஏற, ராமச்சந்திரன் இருமிக் கொண்டு வெளியே வந்தபோது, ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் அவன் ஹோல்டாலிலிருந்து எடுத்துப் போட்ட படங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தான்.

(தொடரும்)

’கணையாழி’யில் தி.ஜானகிராமன் நினைவுக் குறுநாவல் போட்டியில் தேர்வாகி, ஜுன் 1992-ல் பிரசுரமானது. அட்சரா பதிப்பகம் வெளியிட்ட என் முதல் குறுநாவல் தொகுப்பான ‘தகவல்காரர்’ நூலில் இடம் பெற்றது.

Meha santhoshamமேக சந்தோஷம்

(தி இந்து தமிழ் இதழில் 25.2.2014 இதழில் வெளியானது)

ஆதியில் இனியாக் இருந்தது. 2,000 சதுர அடி இடத்தில் 18,000 மண்டை வால்வுகளை அடுக்கி, இணைத்து உருவாக்கிய கணிப்பொறி அது. 10 இலக்க எண்களை நினைவில் வைத்துக் கூட்டிக் கழித்து, அந்த முதன்மை (மெயின் ஃப்ரேம்) கணிப்பொறி 1940-களில் அமெரிக்க சர்க்கார் கணக்குகளைப் போட்டது.

“இனியாக் போல இன்னும் 10 முதன்மைக் கணிப்பொறிகள் போதும், உலகக் கணக்கு வழக்குகளை யெல்லாம் போட்டுவிடலாம்” என்ற அறிவியல் ஆரூடம் பொய்யானது 1980-களில். மேசைக் கணிப்பொறிகள் கோடிக் கணக்கில் பெருகி வீட்டு முன்னறை, பலசரக்குக் கடை, மருத்துவமனை, ரயில் நிலையம் என்று எங்கும் நிறைந்தன.

பேரேட்டிலிருந்து கணிப்பொறிக்கு…

எல்லாத் துறைகளையும்போல் வங்கித் துறையும் கம்ப்யூட்டர்களை இருகரம் நீட்டி வரவேற்க, வங்கிக் கிளையில் தூசி பரத்திய பேரேடுகள் காணாமல் போயின. சேமிப்புக் கணக்கு நடவடிக்கைகளுக்கு மென்பொருள் எழுதி இயக்க ஒரு கணிப்பொறி, வர்த்தகர்களின் நடப்புக் கணக்குக்கு இன்னொன்று, ஆறு மாதம், ஒரு வருடம் நிலையாகப் பணம் போட்டு வைக்கும் நிரந்தர வைப்புத்தொகைக்கு வேறு ஒன்று என்றானது.

ஒரு சிறிய சிக்கல். வங்கிக் கிளையில் பக்கத்தில் பக்கத்தில் இருந்தாலும் இந்த கணிப்பொறிகள் ‘பேசிக் கொள்வது’ கிடையாது. 5,000 ரூபாய் சேமிப்புக் கணக் கில் இருந்து எடுத்து, நிரந்தர வைப்புத்தொகையில் போட வேண்டும் என்றால், இரண்டு கணிப்பொறிகளிலும் தனித்தனியாகத் தகவல் பதிந்து, நாள் முடிவில் மொத்தக் கணக்கு விவரத்தையும் பேரேட்டில் தனியாக எழுத வேண்டும்.

கிளையன்ட் சர்வர்

ஒரே வங்கிக் கிளைக்குள் வெவ்வேறு துறைகளுக்கு வைத்திருக்கும் கணிப்பொறிகள் தொடர்புகொண்டு, தகவல் பரிமாறிக்கொள்ள முடியுமா என்று 1990-ல் வெகுவான எதிர்பார்ப்பு எழுந்தபோது, தொழில்நுட்பம் ‘கிளையன்ட் சர்வர்’ அமைப்பு முறையை அறிமுகப்படுத்தியது. சற்றே பெரிய ஒரு கணிப்பொறியில் (சர்வர்) சேமிப்புக் கணக்கு, நடப்புக் கணக்கு, நிரந்தர வைப்புத்தொகை, கடன் வழங்குதல் என்று எல்லா முக்கிய வேலைகளையும் செய்யும் மென்பொருள் இருக்க, கவுன்ட்டரில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறிய கணிப்பொறிகள் குறைந்தபட்ச விவரங்களை மட்டும் பதிவுசெய்துகொண்டு, சர்வரோடு தொடர்புகொண்டு பற்றுவரவை வெற்றிகரமாக முடிக்கும்.

கிளயன்ட் சர்வர் கணிப்பொறி அமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தபோது, அதற்கு முன் உபயோகத்தில் இருந்த கணிப் பொறிகளை மென்பொருளோடு அகற்றிவிட்டு, புது மென்பொருள், புத்தம்புது வன்பொருள் என்று வங்கிக் கிளைகள்தோறும் நிரப்ப வேண்டியதானது. செலவுக் கணக்கு என்பதால், வங்கியின் லாபத்திலும் பாதிப்பு.

வங்கி மையம்

21-ம் நூற்றாண்டில், வங்கித் துறை வளரும் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல், கிளையன்ட் சர்வர் தொழில்நுட்பமும் விடைபெற, கிளைகளுக்கு இடையே தகவல்தொடர்பு கொண்டு பற்றுவரவு நடத்த வேண்டிய காலத்தின் கட்டாயம். வங்கி மையம் (கோர் பேங்கிங்) என்ற கோட்பாடு, இந்தச் சவாலைச் சமாளிக்க உதவிக்கரம் நீட்டியது. ஒரே வங்கியில், காரைக்குடி கிளையில் சேமிப்புக் கணக்கு இருந்தால், கொல்கத்தா பாலிகஞ்ச் கிளையில் கணக்குப் புத்தகத்தை நீட்டிப் பணம் எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்பது வங்கி மையத்தின் எளிய விளக்கம். கொஞ்சம் இதையே நீட்டினால், தினசரி பற்றுவரவு முடித்ததும் கிளைகள் தனித்தனியாக மெனக்கெடாமல், ஒரே இடத்தில் அன்றைய கணக்கு வழக்கை முடித்து, அடுத்த நாள் கணக்கை ஆரம்பிக்க வசதி, பணம் வழங்கும் இயந்திரங்கள் (ஏ.டி.எம்.), கைபேசி மூலமாகவும், வீட்டிலிருந்தே இணையம் மூலமும் கணக்கை இயக்க வசதி… இப்படிப் பலவற்றுக்கும் வங்கி மையம் வழிவகுத்தது.

வங்கி மையம் ஏற்படுத்த, பழைய கிளையன்ட் சர்வர் அமைப்பைக் களைந்துவிட்டு, கிளைகளிலும் நிர்வாக அலுவலகங்களிலும் புதிய கணிப்பொறிகள், புது மென்பொருள் தேவையிருந்ததால் வேறு வழியின்றி இந்தக் கொள்முதலுக்குச் செலவுசெய்ய வேண்டிவந்தது. இது ஒரே முறை செய்யப்படும் செலவு இல்லை. வங்கிக் கணக்குகள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, சக்தி வாய்ந்த கணிப்பொறிகள், வேகமான மென்பொருள் என்று பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் தேவையானது. செய்யாவிட்டால், இன்னொரு வங்கி இதை நடத்திக் காட்டி வெற்றிக் கோட்டை நோக்கி முன்னால் ஓடிவிடும் அபாயம்.

“இனி புதுசு புதுசாகக் கணிப்பொறிகள், மென் பொருள்கள் வாங்கக் காசு செலவு செய்ய முடியாது. தேவைப்பட்டபோது தற்காலிகமாகக் கொஞ்சம் கூடுதல் கணிப்பொறி சேமிப்பிடம், ஒன்றுக்கு நாலாக அவதாரம் எடுத்து இயங்க மென்பொருள், எவ்வளவு பற்றுவரவு வந்தாலும் தாங்கும் தகவல் பரப்பு. இத்தனையும் வேண்டும். இயக்கத்துக்கான செலவு (ஆபரேட்டிவ் எக்ஸ்பென்ஸ்) மட்டும் தரத் தயார்.”

மேகப் புரட்சி

வங்கிகளின் இந்த வேண்டுகோளுக்குத் திரும்பவும் தொழில்நுட்பம் செவிசாய்த்தது. மேகக் கணினித்துவம் (கிளவுடு கம்ப்யூட்டிங்) மூலம் இன்னொரு தகவல் புரட்சி ஏற்பட்டது. மேகம் என்பது இணையத்தைக் குறிக்கும் என்பதைச் சொல்லியாக வேண்டும்.

மேகக் கணினித்துவக் கோட்பாட்டின்படி, கணிப் பொறியோ மென்பொருளோ வாங்க வங்கிகள் செலவு செய்ய வேண்டாம். கணிப்பொறி நிறுவனங்களே அவற்றை அமைத்துத்தரும். இந்த வன்பொருளும் மென்பொருளும் உலகில் எங்கெல்லாமோ இருப்பவை. இணையம் மூலம் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட வலைப் பின்னலில் இவை இணைந்திருக்கும். எளிய கணிப்பொறிகளை நிறுவி, இந்த மேகக்கணினிகளை இணையம் மூலம் பாதுகாப்பாகத் தொடர்புகொண்டு வங்கிக் கிளைகள் தினசரிச் செயல்பாட்டை வெற்றிகரமாக முடிக்கலாம். மேகம் எவ்வளவு பயன்படுத்தப்பட்டதோ அவ்வளவு கட்டணம் செலுத்தினால் போதும்.

மென்பொருளை, தகவல் தளத்தை (டேட்டாபேஸ்), இயங்கவும் தகவல் சேகரித்து வைக்கவுமான கணிப்பொறி வன்பொருளை, இயக்கு மென்பொருளை (ஆபரேடிவ் சிஸ்டம்) எல்லாம் கிரமமாகத் தனிமைப்படுத்தி, எதையும் சாராது விட்டு விலகியிருக்க வைத்து, (வர்ச்சுவலை சேஷன்) அவற்றை இணையத்தின் மூலம் இயக்கிப் பின்னப்படும் மாபெரும் தகவல் வலைதான் கிள்வுட் கம்ப்யூட்டிங்.

“ஐயோ, என் தகவலை நெட்டுலே யாராவது சுட்டுட்டா?”

வங்கிகள் கவலையே படவேண்டாம். வளமையான பொதுவுடமை மேகம் (பப்ளிக் கிளவுடு) போக, பட்டா போட்ட தனியுடமை மேகம் (பிரைவேட் கிளவுடு), கலந்துகட்டியானது (ஹைபிரிட் கிளவுடு) எல்லாம் வந்துவிட்டன. என்ன, செலவு கொஞ்சம் அதிகம்.

மேகக் கணினித்துவத்தை அறிமுகப்படுத்திய கணிப்பொறி நிறுவனங்களின் கான்கிரீட் காட்டில் மேகம் திரண்டு மழை.

- இரா. முருகன், எழுத்தாளர், தொடர்புக்கு: eramurukan@gmail.com

Raathri Vandi – Part 2ராத்திரி வண்டி – பகுதி 2

ராத்திரி வண்டி இரா.முருகன் பகுதி – 2

’அசிங்கமாப் படம் போட்டிட்டிருக்கார் சார்.. இங்கே கொஞ்சம் வாங்க..’

புக்கிங் கிளார்க் ராமசாமி குரல் முன்னால் வந்தது. அப்புறம் சங்கடமாகச் சிரித்துக் கொண்டே கலாசி கணபதி.

பெஞ்சில் யாரது?

அவன் கொஞ்சம் வித்யாசமாகத் தெரிந்தான். பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தையைப் போல் நாக்கைத் துருத்திக்கொண்டு சிமெண்ட் பெஞ்சின் விளிம்பில் தொக்கினாற்போல் உட்கார்ந்திருந்தான். முன்னால் விரித்து வைத்த பலகை. ஒரு முப்பது வயது. அழுக்கு கதர் ஜிப்பா. தலை காடு. பெஞ்ச் பக்கத்தில் ஒரு ஹவாய் செருப்பும் பாதியும்.

சுற்றி இருந்தவர்கள் சும்மா லாந்தி விட்டுப் போக வந்தவர்கள். இப்படியே ஸ்டேஷன் வழியாக நடந்து கொஞ்சம் தள்ளி மதகடியில் குத்த வைத்துவிட்டு, காலைக்கடன் முடித்த தேஜஸோடு திரும்பி உலகை எதிர்கொள்ளப் புறப்பட்டவர்கள்.

‘ஊர் உலகம் கெட்டுப் போச்சுவே.. படத்தைப் பாத்தீரா? நட்ட நடுவிலே அவன் பாட்டுக்கு பலகையை நிறுத்தி வச்சுக்கிட்டு எளுதறான்….துணிக்கடைக்கு இருக்குமோ…கட்டினா எங்க சேலையைக் கட்டு.. இல்லே…இப்படி முண்டக்கட்டையா தரையிலே கால் பாவாம நில்லு..’

அவன் யாரையும் லட்சியம் செய்யாமல் படம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

‘கோன் ஹை பாய்?’

இந்திக்காரன் மாதிரி தெரியலியே. நல்ல கறுப்பா இருக்கான் பய.

‘யாருப்பா அது?’

முகத்தை நிமிர்த்தி அவன் பார்த்தான்.

ராசு.. ராசுப்பய இல்லே…?

அதே உயரம்.. மலங்க மலங்க முழிக்கறது.. நாக்கை வேறே துருத்திக்கிட்டு.. ராசு. தம்பி.. ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் வேலையிலே சேர ஒரு நாள் இருக்கும்போது காணாமப் போனானே.. அவனே தான்… அவனா?

‘அப்பாவிப் பய.. தம்பிக்கு ஒரு வழி பண்ணுப்பா.. நீ நல்லா இருப்பே.. உன் உத்தியோகம் மேலே மேலே வரும்.. ராசு இங்கே வாடா.. அண்ணன் வேலையிலே சேரப் போறான்.. உடுப்பை இஸ்திரி போட்டு வாங்கிட்டு வாடா.. போய் டீக்கடையிலே உக்கார்ந்திடாதே… அண்ணன் ஊருக்குப் போகணும்..’

அப்பாவிப் பய டீக்கடைக்கார்ன் பொண்டாட்டியோட ஓடியே போனான்.

இங்கே எப்படி வந்தான்? நான் இருக்கறது தெரிஞ்சிருக்குமோ? மூணு வருஷத்துலே படம் போடக் கத்துக்க முடியுமா என்ன? அந்தப் பொம்பளையை வச்சுப் பழகிக்கிட்டானா? ஒரு சாயலுக்கு.. சாயல் என்ன, எப்படிப் பார்த்தாலும் என்னமா இருப்பா…

இல்லே.. இது ராசு இல்லே.. ராசுன்னா எழுந்து வது கட்டிக்க மாட்டானா என்ன? இவன் சிரிக்க மட்டும் சிரிக்கறான்.

’இதோ முடிச்சுட்டேன். ஃபைவ் மினிட்ஸ்.. கொஞ்சம் காயணும்..’

சிநேகமாகச் சொன்னான்.

டீசண்டான ஆள் தான். கேக்கற தோரணையே சொல்றதே.. என்ன தோணினதோ.. இங்கே எறங்கி வரைஞ்சுக்கிட்டிருக்கான்.. திடீர்னு மூடு வந்திருக்கும்.

‘நீங்க எல்லாரும் போங்க.. நான் பாத்துக்கறேன்.. ஆர்ட்டிஸ்ட்னா அப்படி இப்படித்தான் இருப்பாங்க.. அவங்க கண்ணுலே அசிங்கம் கிடையாது.. மனசும் அப்படித்தான்..’

நமக்குக் கூட இப்படியெல்லாம் பேச வருதே. சொசைட்டி எலக்சனுக்கு நிக்க வேண்டியதுதான்.

சீவகன் பெஞ்ச் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டான். படத்தையும் வரைகிறவனையும் மாறிமாறிப் பார்த்தான்.

ஒரு பெரிய மண்டபம். சுருள் சுருளாக இருட்டும் வெளிச்சமும் மாறி மாறி நிறம் காட்ட, வளைந்து போகும் மாடிப் படிகள். அந்த மாய லோகத்தில் ஒரு பக்கம் ஓட்டை உடசல் நாற்காலி, பழைய கடியாரம், பெடஸ்டல் ஃபேன் என்று அம்பாரமாகக் குவிந்திருக்கிறது. உடம்பில் துணி இல்லாமல், ஒரு இளம்பெண் படிக்கட்டு அருகே தரையில் கால் பாவாமல் மிதந்து கொண்டிருக்கிறாள். கையில் கோல் விளக்கோடு அந்தரத்தில் அலைகிற யட்சி.

சுட்டெரிக்க ஆரம்பிக்கிற வெய்யில். ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே சரளைக்கல் பரப்பில் பையன்கள் சைக்கிள் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஸ்கூல் லீவ் விட்டா வீட்டுலே உக்காந்து புத்தகம் படிக்கறது.. படம் போடறது.. புறா.. பானை மூடியிலே மலை.. படகு..

சாயந்திரம் அஞ்சு மணிக்கு ஒரு ரயில், காலம்பற ஏழுக்கு ஒண்ணு.. இதுக்காக கோட்டை மாட்டிக்கிட்டு கொட்டக் கொட்ட உட்காந்திருக்கணும்.. இந்தப் படம்.. இத்தனையுமா இங்கே உக்காந்து வரைஞ்சிருப்பான்? பாதி வரஞ்சு எடுத்திட்டு வந்திருப்பானா இருக்கும்.. இதெல்லாம் வெலை போகுமா? எம்புட்டு பெறும்?

டிராயிங் மாஸ்டர் பானை மூடியில் ஓட்டை போட்டு … எப்படித் தான் போடுவாரோ … இயற்கைக் காட்சி வரஞ்சு தருவார்….மஞ்சப் பிள்ளையார் புடிச்சு வச்ச மாதிரி ரெண்டு மலை, தண்ணி, தலப்பா கட்டிக்கிட்டு ஓடத்திலே போறவன்.. எல்லாம் ஒரு ரூபாய்க்கு.

ஆனா.. ஸ்கூல்லே டிராயிங் கிளாஸ்லே புறா மட்டும் தான் வரைவார். அது என்னமோ, வருஷம் பூரா புறா வரஞ்சே ஒப்பேத்திட்டு, தினசரி சாயந்திரம் ஆனந்தா டாக்கீஸிலே டிக்கட் கிழிக்கப் போயிடுவார்.

சீவகன் மணலில் வலது கால் பெருவிரலால் புறா வரைய முயற்சி செய்தான். சரளைக்கல் பரவிய மண் உம்மென்று கிடந்தது.

இந்த மண்ணுலே காலைத் தேச்சா தோல் உரிஞ்சு ரத்தம் தான் வரும். நாகநாதர் கோயில் சுவரா என்ன, எம்மேலே எழுது எழுதுன்னு கூப்பிட? இந்தி ஒழிகன்னு எழுதி, புறா மண்டை வரைஞ்சு, அதிலேயிருந்து குல்லா வச்ச தலை வரஞ்சு… அந்த மாதிரி ஆசாமிங்கதான் திண்டு தலைகாணியிலே சாஞ்சுக்கிட்டு இந்தி வளர்க்க காரியக் கமிட்டி அது இதுன்னு கூட்டுவாங்க.. தமிழ்ப் பத்திரிகையிலே பாதி கருப்பா போட்டோ எல்லாம் வரும்… குல்லா வச்சுக்கிட்டு.. திண்டு தலைகாணியிலே சாஞ்சுக்கிட்டு… கீழே இந்தி ஒழிக எழுதி…பக்கத்திலே ஒத்தை மயிர்க் குடுமியோட இந்திப் பண்டிட்டும் வரஞ்சு.. அதுங்கீழே இந்திப் பண்டிட்டும் ஒழிக…

டிராயிங் மாஸ்டர் பார்த்தா சிரிச்சிருப்பார்.. போர்டைப் பார்த்து ரெட்டைப் புறா வரைங்கடா… கதையா? என்ன கதை? பூசணிக்காய் கதையா? போன வாரம் தானேடா சொன்னேன்.. சரி சொல்றேன்… ஆனந்தா தியேட்டர்லே இண்டர்வெல்லுலே ஊர்ப்பய எல்லாம் குத்த வச்சு மூத்தரம் போற மண்ணுலே பூசணிக்கா கொடி போட்டாங்க… என்னமா காச்சது தெரியுமா? இந்த மாதிரி..இப்படி.. இப்படி…அவன் அவன் எனக்கு உனக்குன்னு தூக்கிட்டுப் போனான்…இவன் பாரு தலையிலே தூக்கிட்டு ஓடுறான்.. இவன்.. சைக்கிள் காரியர்லே..கவுறு போட்டுக் கட்டி.. இவன் அறுத்து கோணிச் சாக்கிலே அடைச்சுக்கிட்டு… எல்லாப் பயபுள்ளையும் வீட்டுலே பூசணிக்கா சாம்பார் வச்சுச் சாப்பிட்டானுங்க.. சாப்பிடறான் பாரு.. மொழங்கையிலேருந்து நக்கிக்கிட்டு.. அப்பறம் என்ன ஆச்சு? என்ன ஆச்சுன்னா.. இதான் ஆச்சு.. சொரி.. உலக மகா சொரி.. எத்தனை கிலோ யூரியா.. சொரியறான் பாரு.. முதுகிலே இழுத்து இழுத்து.. குடுமியா.. போட்டுட்டாப் போச்சு..

குடுமி வைத்தவர்களையும் குல்லா போட்டவர்களையும் தாராளமாகக் கிண்டல் செய்யலாம். இந்தி பண்டிட்களையும். அப்புறம் பெண்டாட்டியைத் தொலைத்த டீக்கடைக்காரர்கள்…

ராசுப்பய ஓடினதுக்கு அப்புறம் கோயில் சுவர்லே எவனோ வடைன்னு ஆரம்பிச்சு எழுதியிருந்தான். பக்கத்திலே பொம்பளை படம். டிராயிஞ் மாஸ்டர் கிட்டே படிச்ச பயதான்… பொம்பளைக்கு எப்படி புறா சாயல் வரும்?

இந்தா வரையறானே இந்தப் பொம்பளைக்கு … பொம்பளையா, மோகினியா… இடுப்பிலே ஏதாவது முண்டு மாதிரி சுத்தியிருந்தா நல்லா இருக்கும்… மறைச்சாத் தானே பார்க்கத் தோணும்..அது என்ன.. கதையிலே வருமே.. இன்ப ஊகங்களுக்கு இடமளித்தது… யட்சிக்கு ரவிக்கை போட்டா? சிவகாசி காலண்டர்லே எட்டுக்கையோட வர்ற உருவம் கூட ரவிக்கை போட்டு, மாரு எடுப்பா இருக்கும்… தையக்காரன் எப்படி தைப்பான்? எப்படிப் போட்டுக்கறது?

சித்திரக்காரன் படத்தைச் சுருட்டி வைத்தான். சோம்பல் முறித்தான்.

‘நீங்க ஊர் மாறி இறங்கிட்டீங்கன்னு நெனைக்கறேன். இங்கே பக்கத்துலே பார்க்க வேண்டிய இடம்னு ஒண்ணும் கிடையாது.’

‘ராமேஸ்வரம் வரைக்கும் டிக்கெட் வாங்கியிருக்கேன்’

‘ராமேஸ்வரம் வண்டி இனிமே நாளைக்குக் காலையிலேதான் வரும்’.

‘அப்படியா?’

‘ஆமா, அதுக்கு வேறெ டிக்கட் வாங்கணும்’

‘சரி’

‘இங்கே சாயந்திரம் வரைக்கும் ஒரு வண்டி கூட வராது. சாயந்திரம் ஆறரைக்கு ராமேஸ்வரத்திலேருந்து திரும்பற வண்டி வரும். அவ்வளவு தான். இங்கே தங்கக்கூட ஓட்டல் அது இதுன்னு எதுவும் கிடையாது.’

‘நீங்க தண்ணி கொடுக்க மாட்டீங்களா? வாரணாசியிலே ஒரு சாமியார் தண்ணியக் குடிச்சு மூணு மாசம் விரதம் இருந்தாராம்.. எனக்கு காப்பி போதும்.. என் மூஞ்சி பிடிக்காம வாசல்லே நிக்க வச்சுப் பேசினாலும், திண்ணையிலே இருக்கச் சொல்லி காப்பி கொடுப்பாங்க..’

என்ன மனுசன் இவன்? கிறுக்கனா? சாமியாரா? சாமியார் ஏன் துணி இல்லாத படம் போடறான்?

இது ரயில்வே சொத்து. அத்துமீறி உள்ளே வந்து தங்கறது தப்புன்னு கறாராச் சொல்லிடலாமா? பாரு, பய திரும்பவும் நாக்கைத் துருத்திக்கிட்டு பரிதாபமா நிக்கறான்.. ராசு.. உன்னைப் பார்த்து பரிதாபப்பட்டுத்தான் அவ வந்தாளாடா? பின்னே அவன்? அந்த டீக்கடைக்காரன்? சாரமில்லேன்னு புதுசா பாய்லர் வாங்கி வேறே எங்கேயாவது கடை போட்டிருப்பான்…

பெஞ்சிலிருந்து ஒரு பெரிய ஹோல்டால் மாதிரி ஏதோ சரிந்து விழ உள்ளே நிறையப் படங்கள்.. ஒரு புத்தகம்..

சீவகன் புத்தகத்தைக் குனிந்து எடுத்தான்.

’என் சரித்திரம்’

சித்திரக்காரன் சந்தோஷமாகச் சொன்னான்.

’என்னுதுன்னா.. என்னோடது இல்ல… உ.வே.சாமிநாத அய்யரோடது..’

சீவகன் புத்தகத்தைப் புரட்ட, உத்தமதானபுரம், பண்டார சந்நிதிகள், ஆறுமுகத்தா பிள்ளை வரவு, இந்திர இழவூர் எடுத்த காதை என்று துண்டு துணுக்காகப் பார்வையில் தெரிந்து மறைந்தன.

‘இதெல்லாம் நல்ல விலைக்குப் போகுமா?’

சீவக்ன படத்தைக் காட்டிக் கேட்டான்.

‘உசைன்… பெந்த்ரே.. விவியன் சுந்தரம்.. பூபேன் கக்கர்.. கீவ் பட்டேல்.. அர்ப்பணா கவுர்.. ‘

ஒரு எழவும் புரியலேடா.

‘ராமச்சந்திரன் இந்த வரிசையிலே இல்லே’

‘அது யாரு?’

’நான் தான்.. எனக்கு குளிக்க மட்டும் ஏதாவது இடம் கிடைக்குமா? குளிச்சுட்டுக் கிளம்பிடறேன்..’

‘வாங்க போகலாம்..கணபதி, புக்கிங் கிளார்க்கை கொஞ்சம் பார்த்துக்கச் சொல்லு.. வீடு வரைக்கும் போய்ட்டு இதோ வந்துடறேன்..’

சீவகன் நடக்க ஆரம்பித்தான். பின்னாலேயே சித்திரக்காரனும்.

(தொடரும்)

’கணையாழி’யில் தி.ஜானகிராமன் நினைவுக் குறுநாவல் போட்டியில் தேர்வாகி, ஜுன் 1992-ல் பிரசுரமானது. அட்சரா பதிப்பகம் வெளியிட்ட என் முதல் குறுநாவல் தொகுப்பான ‘தகவல்காரர்’ நூலில் இடம் பெற்றது.