About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.


New: Excerpts from my Wagon Magazine Column for March 2017

Excerpts from my column ‘Talespin’ being readied for publication in March 2017 issue of The Wagon Magazine

(From Talespin – Mailophile – Era.Murukan)

Receiving letters is more a fulfilling experience than reading them. The very act someone somewhere has sat down with a singular purpose to contact someone else through correspondence is gratifying immensely as the craving to be noticed is addressed by such an act. As a schoolchild, it was my permanent lament, ‘No one writes to me’. This being the common complaint of all the students at Class 8 A, we ensured we received our letters regularly and in plenty.

Those were the days in which, the embassies of most countries were working overtime to enlighten the people of the nations where they function, on their culture, history and regular diplomatic happenings. We boys obtained most embassy addresses through a wide variety of contacts and wrote each embassy a post card. With 20 odd boys writing individually to each of the 50 odd embassies in New Delhi, the financial outlay at the rate of 15 paise per card was quite formidable as cash inflow was always sporadic and was in a trickle.

This problem was more or less resolved brilliantly with aggregation becoming the pure play strategy to be employed. Each of us wrote to the same embassy on pieces of paper torn from our notebooks (never a mathematics notebook with its odd size). The format of the letter would be the same. Commencing with promises of eternal friendship and best wishes to their nation, sharing our delight at the fast growth of that country in all respects, mentioning about our keen desire to know more about the country and people and then, in the last part, placing a request to send us books and periodicals about the country so that we would be kept consistently enlightened and finally wishing them more growth and prosperity. The postal address of the letter writer would be furnished in all these letters prominently.

All the correspondence would be placed in a large sized thick envelope and sent to Ghana embassy or American Consulate or any particular country we fancied at that time. The expenses for forwarding would be shared among the participants, which would be only a fraction of individual correspondence cost.

The thrill in receiving huge parcels from most of these embassies and consulates in response to our letters is something that begs adequate description and could not be comprehended; unless you too have experienced it. Most of us received those brown paper parcels from the postman at totally unexpected moments. The postman for our area was more dutiful than the honourable minister of posts and telegraph in the central government. He would strive to deliver even if the address was inadequate, based on logical presumptions and with a thorough knowledge of the micro history of the streets under his command and the inhabitants.

Thus, he knocked at the backyard door one afternoon and delivered me a thick brown paper envelope from the Hungarian embassy.

The ambassadorial gift consisted of books printed in the best quality paper with a soft smooth silky texture and the fragrance of the printing ink hinting at the greatness of country it was printed. There were lot of photographs in each book showing the people happy wherever they were and whatever they were doing. In all those books, old women would recline in armchairs sipping fruit juice while elderly men would sit relaxed along riverbeds with their fishing gear in full display. The fish sometimes would be seen diving out apparently eager to get in sync with the hook, line and sinker. Everyone including the fish would be smiling.

The African countries preferred sending regular newsletters than forwarding books, which was mostly the practice of the European nations, and were strict one off deliveries. Chinese and Japanese embassies never replied to us, as they would have expected mail in their native languages. The USA was another chronic defaulter, perhaps thinking it was well beneath their dignity to engage in correspondence with schoolchildren.

Ghana Newsletter, Uganda Review, Benghazi Journal and numerous other African newsletters were regularly sent to us mostly every month. Without fail, all these newsletters would sport in the first page the photograph of the president or prime minister of the country smiling and addressing a crowd partially shown in the photograph. The same gentleman would be seen playing a huge drum in the fourth page and holding the hand of a child in the sixth, which would the last page. Sometimes the photographs would be replaced with those of someone else playing the drum, addressing, or kissing the infants. We understood that a change of guard had taken place with the previous drumbeater already been shot dead or escaped to another nation seeking refuge. Of course it all made little difference to us.

Some of us were more ambitious and requested information to be sent not only to them but to their close relatives as well. Thus, Jewel of Africa Newsletter was sent by a tiny African country, every month without fail, to a friend’s grandmother, for ten long years. She used to sit in the front yard of the house, with a persistent cough. The tiny African nation thought it was their top priority duty to keep the old Indian lady, hard of hearing and partially blind notwithstanding, updated with the latest happenings in their tiny nation. The senior citizen, perhaps energized by the Jewel of Africa Newsletter correspondence had a hale and healthy existence until she was 92. She breathed her last a month after the embassy pulled the plug on despatching the Jewel mail to her.

That is about the delight and thrill in receiving letters, mostly unexpected, when the information technology revolution was yet to happen. We seldom write or receive those conventional mails nowadays. Instead, we are into emailing and internet based chatting for information sharing. The frontiers of correspondence have extended to include video and audio touch basing with almost everyone armed with a smart phone. It is zero delay correspondence as things stand.

(The article in full awaits publication in March 2017)

New: நாவல் எடிட்டர், கவிதை எடிட்டர், சிறுகதை எடிட்டர்

நண்பர் ரியாஸ் குரானா, தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் எடிட்டர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள் என்று கருத்துத் தெரிவித்திருக்கிறார். உண்மை தான்.

நிறைய எழுதும்போது, வேகமாக எழுதும் போது, பெரிய கான்வாஸில் நிகழ்வுகளைச் சித்தரித்துப் போகும்போது சில பிழைகள் பிரதியில் புகக் கூடும்.

எழுவாய்-பயனிலை-செய்வினை-செயற்பாட்டு வினை மயங்கி வருதல் போன்ற இலக்கண வழுக்கள் தொடங்கி,காற்புள்ளியா, அரைப்புள்ளியா, நிலைத்தன்மையும், தொடர்பும் பற்றியவை, (consistency and continuity related) என்று பல தளங்களில் தவறு ஏற்படலாம். என்ன தான் family tree வைத்துக் கொண்டு எழுதினாலும், 50, 60 கதாபாத்திரங்களைக் கையாளும் போது பெயர் குறிப்பிடுவதில் விபரீதமான பிழைகள் ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு. இவற்றையெல்லாம் திருத்த என்று இல்லாவிட்டாலும் எழுதியவரிடம் ‘இது சரியா?’ என்று பொருத (to contest) எடிட்டர் வேண்டித்தான் இருக்கிறது.

நான் என் இரண்டாவது அரசூர் நாவலான விஸ்வரூபம் எழுதிய போது, ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் தொடக்கத்தில் நாள், கிழமை, தமிழ், ஆங்கில மாதம் குறித்துப் போக வேண்டி இருந்தது. 1890 முதல் 1938 வரையான காலகட்டம். 104 அத்தியாயங்கள் என்பதால் அந்த அளவுக்கு நாள் குறித்தல். கூடவே கதைக்குள் குறிப்பிடப் படும் நாட்கள் (1899-ல் ஏழு கிரகங்கள் ஒரே நேர் கோட்டில் வந்த தினம் அதில் ஒன்று).

ஒரு மலையாள பஞ்சாங்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தத் தேதி குறிப்பிடலைச் செய்தேன். எழுதி, பிரசுரமான பிறகே 1899-க்கு முற்பட்ட சில தேதிகளுக்கான நாட்கள், அவற்றுக்கான கிழமைகளிலிருந்து இரண்டு தினங்கள் அகன்று வந்திருப்பதைக் கவனித்தேன்.

//தீபம் ஒளிர மஞ்சளில் குழைத்துப் பூசிய தெய்வீகம் அழுத்தமாகக் கவிந்திருந்த சந்நிதிக்கு முன்னால் பகவதி கை கூப்பி நின்றாள். அவள் ஒரு தூசு. துகள். பிரபஞ்சத்தின் எத்தனையோ கோடானுகோடி நட்சத்திர மண்டலங்களில், அவற்றில் மையம் கொண்டு இயங்கும் அளவு தட்டுப்படாத கிரகங்களில் ஆகச் சிறிய ஒரு கிரகத்தில் ஊர்கிற, நடக்கிற, பறக்கிற, இழைகிற, உறைந்து கிடக்கிற ஏதேதோ ஜீவராசிகளில் ஒரு சின்ன உயிராக, உடம்பாக மனசாக ஒரு மகா பிரதிபை முன்னால் நிற்கிறவள் அவள். வானத்துக்கும் பூமிக்குமாக வளர்ந்து விசுவரூபம் கொண்டு அண்ட சராசரங்களை வளைத்து அணைத்து இன்னும் வளர்ந்து பாதாளம் தொட்டு தலைகீழாகப் புரட்டி வானம் செய்து வேடிக்கை பார்த்தபடி நிற்கிற கிருஷ்ணன் கனிவாகச் சிரிக்கிறான்.

இதை காற்புள்ளி விரவி, அரைப்புள்ளி நிறைத்து, தனித்தனி staccato சொற்றொடர்களாக்கி மூன்று முறை மாற்றி எழுதி நிறைவு செய்தபோது, எடிட்டிங்/எடிட்டிங் தேவை மனதில் எழுந்து வந்தது.

New : Excerpts from my novella in English

Excerpts from the first cut version of a longish story I am at present working on

Unwinding Era.Murukan

As Karupiah alias Karp entered the luxury hotel room, he could hear the low volume hum of the air conditioning unit. He gently placed his laptop computer on a cushioned chair and powered it on. The application that came alive on the screen started throwing routine queries against a blue and white background.

Is the meeting room open? Is the aircon functioning? Are the chairs comfortably cushioned? Are the bathroom lights on? Is the commode working?

Karp repeatedly marked Yes as his response to the barrage of questions, while trying to wean an animated giraffe away from the cursor. The application developers had incorporated a little graphics into their work like that playful giraffe, to break the monotony of responding to an endless stream of questions.

The questionnaire would get dynamically configured and customized based on the time of the day and the task on hand as well as the entity at the responding end. When a new member of the team is administered the questionnaire, it would commence in an innocuous manner with a query about the fragrance of flowers. Which flowery fragrance do you like most? Having obtained that piece of information, the questionnaire would gradually get more intimate.

Did you have a good sleep last night? Did you have sex last night? How many times did you indulge in penetrative sex last night? With how many persons you went to bed? How many of them were the project team members? How many of them were of your sex? How many of them were of your age? How many were below your age?

On Thursday, the Deepavali day, none of the team members would be granted leave. A thirty minutes long Deepavali celebration would be organized in the office premises where the decibel-configurable eCrackers would be burst with appropriate amplification. This would be followed up with ePyrotechnics display on giant screens at the application development area and arranged on a secure corporate net cloud so that those working in the project at Tokyo could also participate. As a gesture of goodwill, all the team members would be provided with 125 gramme of Indian sweets and another 125 grams of Japanese sweets each, at the canteen during lunch which would be offered free of cost by the company. Each of them would be gifted with lingerie or a scarf or a handkerchief made from pure, soft Japanese silk, for Deepavali. Yudha-san made the team aware of all these in a specially conveyed meet.

‘Where is your dance costume and jewellery’? Karp asked the girl with evident impatience.

‘They are in my bag. I shall come costumed and made up in another five minutes’, the girl said with all confidence, chewing gum slowly.

‘What happened to the singer, the drum player, the flautist and the one with cymbals’?

‘They are all here’.

She pointed at her mobile phone and pulled out a small contraption with two enjoined cobra like tiny speakers from her bag. She connected it to the mobile and on touch of a key, mellifluous Indian dance music came gushing forth loud and clear from the phone. Karp waved her to a chair.

And where is the snake?

Yudha-san asked in anxiety and reverted to his questionnaire still going up on his screen. Obviously this question could not be in his database.

‘The snake will come when it has to, sir’.

New: எப்படி எழுதினேன்?

எப்படி எழுதினேன்


எழுத்தில் நான் கடைப்பிடிக்கும் விதி அதில் சுய சரிதக் கூறுகளுக்கு இடமில்லை என்பதுதான். ஏலியட் முதலான படைப்புகளை வாசித்து, சுயமானதொரு ஆளுமையிலிருந்து தப்பி ஓடுவதே எழுத்து என்ற புரிதல், இளமையிலேயே எனக்குக் கிட்டியிருந்தது.

நான் பிறந்தது எர்ணாகுளத்தில். நீங்கள் நம்ப முடியாத நவீன நகரமாக அப்போது எர்ணாகுளம் இருந்தது. 1964-ல் எரணாகுளத்தில் இருந்த ஒரே ஒரு ரெகார்டிங்க் கம்பெனியில், அப்போது புகழ் பெற்ற பாப் இசைப் பாடகர்களான பீட்டில்ஸின் ஒரு இசைத்தட்டு வாங்கப் போயிருந்தேன். அவர்கள் வரவழைத்திருந்த ஐந்தோ அல்லது ஆறோ இசைத்தட்டுகள் வந்ததுமே பரபரப்பாக விற்றுப் போயிருந்தன. அவ்வளவு நவீனமான நகரம் அது.

அன்று வாசிப்பின் தொடக்க காலத்திலேயே எனக்கு வேறொரு குணம் உண்டாகியிருந்தது. நான் நான்காம் வகுப்பில் இருந்தபோது, அன்றைய கம்யூனிஸ்ட் மாநில அரசு இரண்டு அல்லது மூன்று அரசுப் பள்ளிகளில் ஆங்கில மொழிவழிக் கல்வியைத் தொடங்கி இருந்தது. மிகச் சிறு வயதில் அப்படி ஒரு பள்ளியில் ஆங்கில மொழி கற்றதனால் எனக்குக் கிட்டிய பலன், நான் பத்தாம் வகுப்பில் இருக்கும் போதே ஆல்பர்ட் காம்யூ நூல்களை முதல் முறையாக வாசிக்க முடிந்தது. வாசித்துப் பெரிதாக எதையும் புரிந்து கொள்ளாவிட்டாலும் அப்படியான புத்தகங்கள் கிட்டும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருந்தது.

என் வீட்டிலேயே ஓர் இலக்கியச் சூழல் நிலவியது. என் தந்தை வழிப் பாட்டி மிகப் பிரசித்தமான தர்க்கவியல் நிபுணராக இருந்தார். வாரணாசி பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து சிறப்புப் பட்டம் பெற்றவர் அவர். ஆதி சங்கரரின் படைப்புகளுக்கு மலையாளத்தில் முதலாவது உரையாசிரியர் அவரே. இலக்கியமும் எழுத்தும் பெருஞ்செயல்கள் என்று கருதிய சூழல் எனக்குக் கிட்டிய ஒன்று.

அதோடு கூட அக்காலத்தில் நிலவிய பொதுவான இலக்கியச் சூழலும் உண்டு. பெரும்பாலும் மேற்குடியினர் கைகொண்டிருந்த வடமொழி சார்ந்த அறிவுஜீவிதத் தன்மையிலிருந்து, முற்போக்கு இலக்கியம், ஜீவனுள்ள இலக்கியம் என்றெல்லாம் புதிய பாதை சமைத்த ஒரு காலகட்டத்தில்தான் என் வாசிப்பு தொடங்கியது. முற்கால இலக்கியப் படைப்பாளிகளான கேரள வர்மாவோ, கவிஞர் உள்ளூர் பரமேஸ்வர ஐயரோ போன்றவர்கள் எழுத்தில் அடங்காத ஆர்வம் கொண்டிருந்தது போல எழுத்தாளனுக்குச் சில தன்மைகள் வேண்டியிருந்தன.

அந்தக் காலத்தில் வடமொழிதான் இலக்கிய மொழி. கவிஞர் குமாரன் ஆசான் தவிர ஏனையோர் மேற்குடியினர். சமஸ்கிருத இலக்கியத்தை நோக்கினால், எழுத்தை விட எழுத்தாளனைப் பற்றிய சித்தரிப்புகளே மிக்கவாறும் உண்டு. முற்போக்கு இலக்கியம் வந்தபோது இது மறைந்தொழிந்தது. அதற்கு மாறாக பஷீர், கேசவதேவ், தகழி போன்ற படைப்பாளிகள் முன்னெடுத்துப் போன ஒன்று, அனுபவம் சார்ந்த எழுத்து.

என்னைப் போன்ற ஒரு சிறுவனுக்கு என்ன அனுபவம் கிடைத்திருக்கக் கூடும் அன்று? அனுபவம் இருந்தால் மட்டும் எழுத்தாளனாகலாம் என்ற பிரக்ஞை உள்ளத்தில் இருந்த காலம் அது. பஷீர் போல பத்து, பனிரெண்டு வருடம் பயணம் போய் எழுத என்னால் அப்போது முடியாதே. இதெல்லாம் செய்ய இயலாதவர்களின் எழுத்துகளை விமர்சகர்கள் சபிக்கும் காலமாயிருந்தது அது.

அன்றைய சூழலில் எரணாகுளம் போன்ற நவீனமான நகரத்தின் பாதிப்பு வெகுவாக இருந்தது. அங்கே பொது நூலகத்தில் இல்லாத வெளிநாட்டுப் பத்திரிகைகளே இல்லை என்று சொல்லலாம். இவற்றின் மூலம் எனக்கு எழுத்தில் செய்நேர்த்தி என்ன என்ற புரிதல் கிடைத்தது. எழுதுவது எப்படி என்று பெரிய பெரிய எழுத்தாளர்களோடு நிகழ்த்திய நேர்காணல்கள் அன்றைய பாரீஸ் ரிவ்யூ போன்ற வெளிநாட்டு இதழ்களில் வந்து கொண்டிருந்தன. அதெல்லாம் வாசித்து மனப்பாடமாக நினைவில் நிறுத்துவது எனக்கு முக்கிய காரியமாக இருந்தது.

ஒரே வயது வட்டத்திலான இளைய தலைமுறை இலக்கிய ஆர்வலர்கள் ஒன்று கூடிய இடமாக அக்காலத்தில் எரணாகுளம் மகாராஜா கல்லூரி இருந்தது. பள்ளிக் கல்வி முடித்துப் பெற்ற அறிவோடு மகாராஜா கல்லூரியில் சேர வேண்டும். பத்தாம் வகுப்பில் படிக்கும்போது லட்சியம் இது மட்டும் தான். கல்லூரியில் அட்மிஷன் கிடைக்க, பள்ளி இறுதி வகுப்புத் தேர்வில் கிட்ட வேண்டிய மதிப்பெண்களைப் பற்றியல்லாமல் நினைப்பு வேறெது பற்றியுமில்லை. நான் புகுமுக வகுப்பில் சேர்ந்த காலத்தில் கவிஞர் சச்சிதானந்தன் முதுகலை இலக்கிய வகுப்பில் இருந்தார். அவர் போன்ற சிலரின் விலை மதிப்பில்லாத நட்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

இலக்கியத்தோடு, அரசியலிலும் எனக்கு ஆர்வம் இருந்தது. இலக்கியமும் அரசியலும் இடை கலக்கும்போது அது வேறு மாதிரியான பிரச்சனையாக இருந்தது. கழுத்தா, எழுத்தா என்பதே அது. கழுத்து இருந்தால் தானே எழுத உயிரோடு இருக்க முடியும்? எழுதுவது என்பது ஏறக்குறைய மென்மை கொள்வது. அதனால் சகிப்பின்மையும் உண்டாகும். இந்த சகிப்பின்மையைக் கடந்து போய் எழுத்தாளனாக வேண்டும். என்று ஆழ்மன நினைவில் உண்டு. என்றாலும் அப்படி வெளிப்படையாகத் தோன்றாத ஒரு காலகட்டத்தினூடே தான் அன்று கடந்து போனேன்.

மலையாளத்தில் சிறப்பான கதாசிரியர்களில் ஒருவரான காலஞ் சென்ற டி.ஆர் எனக்கு நல்ல நண்பர். நாங்கள் மாலை நேரங்களில் சந்திக்கும்போது எல்லா எழுத்தாளர்களையும் கடுமையாக விமர்சித்தோம். நாங்கள் எழுதப் போவதில்லை என்று தீர்மானித்திருந்ததே அதற்கு முதற் காரணமாகும். ஆகவே யாரையும் விமர்சிக்கலாம் தானே? இப்படி இருக்க, டி.ஆரின் ‘மிருகம்’ என்ற சிறுகதை ரகசியமாக மாத்ருபூமியில் பிரசுரமனது. அக்காலக் கதைகளின் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்களின் பட்டியல் ரொம்ப விசித்திரமானது. அவன், நகரம், காலகட்டம் இப்படி ஒரு ஐம்பது சொற்களை நாங்கள் ஒரு நாள் பட்டியலிட்டோம். இந்தச் சொற்களை நாங்கள் எழுதப் போகும் கதைகளில் பயன்படுத்தப் போவதில்லை என்றும் உடன்படிக்கை செய்து கொண்டோம். அந்த உடன்படிக்கை பிற்காலத்திலும் தொடர்ந்தது. நான் அப்போது பெரும்பாலும் எழுதியதெல்லாம் நான் பங்கு பெற்று இயங்கிக் கொண்டிருந்த மாணவர் சங்க செயல்பாடுகள் குறித்த கட்டுரைகளே. எங்களுடைய மாபெரும் உடன்படிக்கையை மீறி டி.ஆர் கதை எழுதியது ஏன் என்று அவரிடம் கேட்டேன். ’கூச்சல் போடுவதற்கான துணிச்சல் நமக்கு வேண்டாம். நம்மால் எழுத முடியும் என்று காட்ட வேண்டும்’, என்றார் அவர்.

அப்போதெல்லாம் நான் கதை எதுவும் எழுதவில்லை. அதற்கப்புறம், திருவனந்தபுரத்தில் வசிக்கும்போது தான் மாத்ருபூமி சிறுகதைப் போட்டிக்குக் கதை எழுதினேன். அப்போது எங்கள் விடுதியில் எல்லோரும் மாத்ருபூமி போட்டிக்குக் கதை எழுதினார்கள். எனக்கும் சச்சிதானந்தனுக்கும் நண்பரான ஒரு நம்பூத்ரி இருந்தார். டெக்கான் ஹெரால்ட் போன்ற பத்திரிகைகளில் பணிபுரிந்தவர் அவர். ‘நீ நிறைய ஐடியா வச்சிருக்கியே, அதில் ஒண்ணை எடுத்து கதையா எழுதேன்’ என்றார் என்னிடம் நம்பூத்ரி. அப்படித்தான் ‘சிசு’ என்ற முதல் சிறுகதை எழுதினேன். அதில் சுய அனுபவம் ஏதுமில்லை. குழந்தை இல்லாத மனைவி – கணவன் பற்றிய கதை அது. அப்போது எனக்குப் பத்தொன்பதோ, இருபதோ தான் வயது. ஒரு பெண்ணைப் பற்றித் தெளிவாகத் தெரியாமல் தான் நான் கதை எழுதினேன்.

அந்தக் கதைக்கு முதல் பரிசு கிடைத்தது. முதல் பரிசு கிடைத்ததில்லை அதில் முக்கியமான விஷயம், அனுபவம் இல்லை என்று புரிந்ததால் ஏற்பட்ட தாழ்வு மனப்பான்மையை ஒதுக்கி வைத்துக் கற்பனையான ஓர் உலகத்தை உருவாக்கியது தான் இதில் முக்கியம். பாவனையாகச் செய்தது என்றால் வானத்தில் இருந்து தெறித்து விழுந்த செயற்கை உலகம் எல்லாம் இல்லை. எழுதிய சூழ்நிலையின் பாதிப்பு அதில் நிச்சயம் உண்டு. அனுபவம் இருந்தால் மட்டும் கதை எழுதலாம் என்பதில்லை என எனக்குக் கிடைத்த அந்த முதல் பரிசு. அழுத்தந் திருத்தமாகக் காட்டியது. பிறகு நான் அதே படிக்கு இன்னும் எட்டு, பத்து கதைகள் எழுதினேன். அதற்கப்பால் நான் கேரளத்தை விட்டு வெளியே பணி நிமித்தம் போக வேண்டி வந்தது. அப்படி ஒரு நான்காண்டுகள் கழிந்த பிறகு கோட்டயம் நேஷனல் புக் ஸ்டால் (என் பி எஸ்) மலையாள கலைக் களஞ்சியம் ஒன்றை வெளியிட்டது. அதில் மலையாளச் சிறுகதை வரலாறு இடம் பெற்றிருந்தது. அந்தக் கட்டுரையில், என்னைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவது – எரிந்து முடித்த இலக்கியச் சுடர்கள் ஜயதேவன், என்.எஸ்.மாதவன் போன்றவர்கள்.

அந்தக் காலத்தில் எனக்கு மலையாளத்தோடு தொடர்பின்றிப் போனது. அன்று கேரளத்துக்கு வெளியே வசிக்கும்போது மலையாளத்தோடு இருந்த ஒரே தொடர்பு தொலைதூரத் தொலைபேசி அழைப்பு (எஸ் டி டி) மூலமே கிடைத்திருந்தது. இப்போது தொலைக்காட்சி, கைப்பேசி என்று எல்லாம் வந்து விட்டது. மொழியில் இருந்து இன்று தப்பிக்க முடியாது.

கேரளத்திலிருந்து வெளியே போய் ஐந்தாறு ஆண்டுகள் கழிந்த போது நான் எழுத்தாளன் என்ற நினைப்பு இல்லாமல் போனது. சிறு வயதில் ஒன்றோ இரண்டோ கதை எழுதாதவர்கள் அபூர்வம். அவர்கள் போன்ற ஒருவன் என்ற மனநிலையோடு நான் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தேன். அதன் பின் வாழ்வு வசப்பட்டு இடரின்றி அமைந்தது. எனக்கு விருப்பமான செயல்களில் ஈடுபடத் தொடங்கினேன் – வாசிப்பு, கால்பந்தாட்டத்தை ரசிப்பது இப்படி.

தொடர்ந்து கால்பந்தாட்டம் பார்த்து, எனக்கு ஹிக்விட்டா கதை எழுதத் தோன்றியது. ஆனால் அதை எழுதும்போதே எனக்கு நிச்சயமானது – இதை எழுதும் நான் பழைய நானில்லை.

மிகுந்த சோம்பலோடு தான் அக்கதையை எழுதினேன். அந்தக் கதையின் கையெழுத்துப் பிரதி தொலைந்து போனது. என் மனைவி அதைத் தேடிக் கொடுத்தார். இறுதியாக ஒரு நாள் துணிச்சலோடு, திருப்பி அனுப்புவதற்காக தபால்தலை ஒட்டிய உறையோடு கூட அக்கதையை மாத்ருபூமியின் ஆசிரியராக இருந்த எழுத்தாளர் எம்.டி.வாசுதேவன் நாயருக்கு அனுப்பி வைத்தேன். எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர் போல் தம் எழுத்தாளர் இனத்தைச் சேர்ந்த மற்றொருவரை உற்சாகப்படுத்தும் ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியரை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் போதாது. அவர் மாத்ருபூமி பத்திரிகை அடுத்த வாரத்தில் வெளியிட வேண்டித் தேர்வு செய்திருந்த கதையை நிறுத்தி வைத்து, நான் அனுப்பிய ஹிக்விடா கதையைப் பிரசுரித்தார். அதன் பிறகு எனக்குத் தொடர்ந்து எழுத முடிந்தது.

(Kerala Literay Festival KLF 2017 –
ஹிக்விடா முதல் தேன் வரை கருத்தரங்கு.

ஹிக்விடா என்.எஸ்.மாதவனின் புகழ்பெற்ற சிறுகதை. தேன், பால் சக்கரியாவினது.

பிப்ரவரி 2-5 :கோழிக்கோடு

‘சிசு’ கதை குறித்து திரு என்.எஸ்.மாதவன் பேசியது இது

Transcript in Malayalam : Safia O C

Acknowledgements:அழிமுகம் மலையாள இணைய இதழ்

மொழிபெயர்ப்பு : இரா முருகன்

New : Excerpts from my column TALESPIN for The Wagon Magazine Feb 2017

I was rummaging through the attic at my ancestral house, years ago. The house was one constructed when attics were must-to-have unlike the ‘attached bathroom with a shower’ and ‘Bombay latrine with a commode’, both being novelties and were nice-to-have then. There was no standard procedure to define what all could be stored in the attic. One could find for sure old earthen pots, brass tumblers, wooden ladles, lyric books of movies released sixty years ago when Indian talkies were ‘sing-ies’ with more songs and less dialogues.

To a fortune hunter with a missionary zeal and monk like patience, the attic would also yield treasures of the unexpected kind like late Victorian erotica in chaste English, with the characters addressing each other ‘sir’ and ‘madam’ and profusely thanking each other on completion of the intended amorous act, strictly according to the book.
… …. …. … .. .. .. .. .. ..
– — – — – — – — – — – –
Another gift of the attic was old mail. This was of the vintage post cards kind. Many such yellowish brown rectangular cards were there, all addressed to my grand father who was the head of a large joint family living together in peace at our ancestral home. The cards were all covered in a coat of dust that somehow acted as a deterrent against their getting decimated and devoured by pests. Nearly fifty antique mail were there, impaled on an evil looking steel spike with a flat cast iron bottom.
All the letters I retrieved were written by a single person, perhaps the first writer in our family. I was given to understand this one was a great grand cousin of mine.

It appears there prevailed some unwritten code of conduct which would have dictated that at least one person, male only that is, from each middle class joint family at some point of time in his life should renounce the family ties and walk out unannounced of the household, mostly by night. He would be mostly taking such an unceremonial leave of his close relatives that included his wife and children as well, only to return after a decade or more. My great grand cousin (GGC in short) strictly would abide by it.

The most interesting thing about this GGC is that he was a confirmed bachelor who went out at noon on a hot summer day, never to return. He left in a huff after someone hinted half playfully at lunch time that he did not make any attempt to settle down in a job even three months after passing his school final examinations but was settling down to a life of lunch – siesta – dinner – slumber. The immediate provocation I learn was that there was a job vacancy for a book keeper in a hotel that sprang up near our place. The GGC was deeply hurt that he was expected to take up the demeaning job of a hotel clerk doubling up as a cashier and in all probability, as one waiting at tables downstairs, when the occasion demanded. All these happened in early 1940s and the letters were penned by him to my grandfather, the fugitive’s uncle who brought him up, being orphaned at a very young age.

I removed the bunch of letters from the spike and pulled out an epistle from the collapsing card pack. It was dated 1st April 1940.

‘I am not fine but am suffering, here, in Alappuzha’.

The letter writer began with an ominous note, quite unlike the conventional letter writers. Having set a wailing tone, he proceeded to elaborate upon his hardships. These prima facie were the cascading effects of his unscheduled jaunt to the neighbouring state of Kerala from Madras presidency, though not appropriately acknowledged by the writer. Having arrived at Alappuzha, the coastal Kerala town by train that reached the destination late by a full ten hours, he attempted to get a decent boarding and lodging. As luck would have it, all he could get was a bed bug infested lodgement to stay at a very high tariff and insipid, stale food that had grounded coconut added to all food items, even to fish and chicken, as the GGC claimed.

He blamed my grandfather squarely for his plight. The latter, he accused, did not arrange for his study in college but wanted him to be an accountant in a wayside hotel and that was the source of all the GGC’s misery. The patriarch was requested to send at least twenty rupees by telegraphic Money Order to the GGC’s hotel address immediately on receiving the letter, to tide over the crisis situation.

(continued in The Wagon Magazine – Feb 2017 issue)