About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் அத்தியாயம் 34 இரா.முருகன்

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் முப்பத்தி நாலு இரா.முருகன்

தகரத்தை நீளத் தட்டி, முன்னால் அதுக்கி நிறுத்தி நாலு சக்கரமும் பொருத்தி அனுப்பிய மாதிரியான டெம்போக்கள் கட்டாந்தரையில் ஊர்ந்து புழுதி கிளப்பிப் போகிற தெரு. அதை மிகவும் ஒட்டியே அந்தப் பழைய காரைக் கட்டடம் நின்று கொண்டிருந்தது. வாசலில் சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தாத அதிகார மிடுக்கோடு, தூதரகம் என்று சொல்லும் பலகை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இரண்டே அறைகள். முன்னறையில் படுத்து உறங்க பழைய மரக்கட்டில். பின்னறையில் மேடை போட்டு ஒரு மண்ணெண்ணெய் ஸ்டவ். சாயா போடவும், எப்போதாவது முட்டை வேக வைக்கவும் மட்டும் அது பயன்படும்.

தெருக் கோடியில் பரோட்டாவோ, மதராஸிக் கிழவி பிரம்புக் கூடையில் எடுத்து வந்து விற்கும் இட்லியோ சாப்பிட்டு நாளைத் தொடங்க வேண்டும்.

பின்னறையை ஒட்டி அட்டுப் பிடித்து ஒரு கழிவறை. பகலிலும் கரப்பான் பூச்சிகள் நெட்டோடும் அங்கே ஒரு அழுக்கு பிளாஸ்டிக் வாளி அலங்காரமாக உருண்டிருக்கும். ஸ்டவ் பக்கம் தண்ணீர் கசிந்தபடி இருக்கும் தண்ணீர்க் குழாயிலிருந்து நீர் விழ, பிளாஸ்டிக் வாளியை வைத்துப் பிடித்துத் தூக்கிப் போய்த்தான் அங்கே காரியம் ஆக வேண்டும்.

முன்னறை மேசையில் டேபிள் ஃபேன். அது சுற்றாத போது சுவிட்சைப் பிரித்து உள்ளே ஒயரை திரும்ப முடுக்கி, செருக வேண்டும். ப்யூஸ் போனால், அட்டை மேல் சுற்றிய ப்யூஸ் வயரைக் கொஞ்சம் போல வெட்டி, ப்யூஸ் கட்டையில் புகுத்தி மறுபடி விளக்கெரியச் செய்ய வைக்கணும்.

எல்லாம் வைத்தாஸ் பழகிக் கொண்டான். நந்தினி இல்லாமல் இருப்பது மட்டும் பழகவே மாட்டேன் என்கிறது.

ஒரு வினாடி, ஒரு நிமிடம், மணி நேரம், ஒரு நாள் போகும் தோறும் அவன் மனசில் சுழன்று ஒடித்துப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறது நந்தினி நினைப்பு.

இருந்ததும், கிடந்ததும், பேசியதும் நினைவு வரத் தேம்பித் தேம்பி அழுகிறான். எதிரில் இருந்து வார்த்தை கொண்டிருக்கிறவர்கள் சங்கடப்பட்டு அப்புறம் வருவதாகச் சொல்லி அவனுடைய அந்தரங்கத்தைப் பங்கு வைக்க விரும்பாதவர்களாக நகருகிறார்கள்.

டவுன் பஸ்ஸில் போகும் போது கண்ணீர் பொங்கிப் பார்வையை மறைத்து இறங்க வேண்டிய இடத்தில் இறங்காமல் எங்கோ போய் அலைய வைக்கிறது. அழுது முடித்த தடம் முகத்தில் எப்போதும் சுவடு விலகாமல் நிற்கிறது.

எல்லாம் மறந்து எழுதலாம் என்றால், எழுத என்ன உண்டு? ஏற்படுத்திக் கொண்ட வேலை? அது மட்டும் இருக்கிறது. தானே ஏற்படுத்திக் கொண்ட தூதரக வேலை அது.

பெயருக்குத் தான் இது தூதரகம். வைத்தாஸை இங்கே தூதராக அனுப்பிய அரசு இன்றைக்கு அங்கே பதவியில் இல்லை. அங்கே இருப்பது வேறு அரசு. ஆனால் நந்தினியைக் கூட்டிப் போனவர்கள் இவர்கள் இல்லை. அது வேறே குழுவினர். நாளைக்கு வேறு ஒரு குழு தலைநகரைப் பிடித்து ஆட்சிக்கு வரலாம்.

அடிக்கடி ஆட்சி மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. போன மாதம் வைத்தாஸ் சார்ந்த அரசு மூன்று வாரம் தொடர்ந்து இருந்த போது எப்படியோ தூதரகச் செலவுக்கு, தூதரின் மாதச் சம்பளம் என்று ஒரு தொகையை பிரித்தானிய வங்கி மூலம் அனுப்பி வைத்தது.

வைத்தாஸ் கையில் அது கிடைக்கும் போது ஆட்சி மாறி விட்டது. ஆனாலும் அந்தப் பணம் இன்னும் இரண்டு மாதம் வைத்தாஸ் இங்கே மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கப் போதுமானது. அது தீர்வதற்குள் அந்த அரசாங்கம் மறுபடி வர வாய்ப்பு உண்டு.

போன மாதம் ஆச்சரியமளிக்கும் விதமாக, அவன் நாட்டுத் தொலைபேசி கூட வேலை செய்தது. கூப்பிட்டு நலம் விசாரித்த அமைச்சரிடம் நந்தினி இருக்குமிடம் பற்றிக் கேட்டான் வைத்தாஸ்.

வெகு சீக்கிரம் மீட்டு விடுவோம், அவரை எந்த விதமான தொந்தரவும் கொடுக்காமல் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறார்கள், அவருடைய உடல் நலம் எந்த விதக் குழப்பமும் இல்லாமல் சீராகவே இருக்கிறது.

வானொலிக்குப் பேட்டி கொடுக்கும் உணர்ச்சி இல்லாத குரலில் அமைச்சர் சொல்லிக் கொண்டே போக, வைத்தாஸ் தானே தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப் பட்டது போல நாலு தடவை உரக்க ஹலோ சொல்லி விட்டு வைத்தான். அந்த அமைச்சர் சொல்வது முழுப் பொய்யாகவும் இருக்கலாம் என்பதை அவன் அறிவான். உண்மையாக இருக்கவும் வாய்ப்பு உண்டு.

ஆனாலும், நந்தினிக்கு ஆபத்து ஏதுமில்லை என்று சொல்லவும் கேட்கவும் மனதுக்கு இதமாகத் தான் இருக்கிறது.

டைப் ரைட்டர் விசைகளில் இருந்து கையை எடுத்தான் வைத்தாஸ். மையம் கொள்ளாத கோபத்தோடு, செருகி இருந்த காகிதத்தைப் பற்றிக் கிழித்து எடுத்தான். டைப் ரைட்டரை வீசித் தள்ளி எந்த விதமான பிடிப்பும் இல்லாமல் இப்போதே புறப்பட்டுப் போக வேகம் வந்த நாட்கள் உண்டு. இன்றைக்கில்லை.

டைப் ரைட்டர் இருந்த கோடியை விட்டு நாற்காலியை நகர்த்தினான். வீடு முடிந்து ஆபீஸ் தொடங்குவதாக மனதில் கற்பித்திருந்த எல்லைக்கோடு இது.

சுவரில் மாட்டியிருந்த கடியாரம் ஆறு மணி என்றது. அப்படி என்றால் ஒன்பது. எவ்வளவு பழுது பார்த்தாலும், அந்தக் கடியாரம் மூணு மணி நேரம் தாமதமாகவே மணி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஊரில் இருந்து வரும்போது நந்தினிக்கு அவள் பிரின்சிபாலாக இருந்த பள்ளியில் வழங்கிய பரிசு அது.

நந்தினியை ஆபீஸ் நேரத்தில் நினைக்கக் கூடாது.

வாசலில் அழைப்பு மணி சத்தம்.

வைத்தாஸ் உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்து வாசல் படியின் ஒரு பகுதி மட்டும் கண்ணில் படும். மணி ஒலித்து கதவு திறக்கக் காத்திருக்கிறவரின் வலது பக்க உடல், கழுத்து வரை தெரியும். ஆணா பெண்ணா, ஓரளவுக்கு வயது, மெலிந்தவரா பருத்தவரா இவை அனுமானம் செய்ய முடியும். சற்றே தட்டுப்படும் உடை, கையில் மோதிரம், பிரேஸ்லெட் போன்றவற்றை வைத்து வந்திருப்பவரின் பொருளாதார நிலை, சமூக அந்தஸ்தும் கூடப் புலப்படும்.

வைத்தாஸுக்கு அவை எல்லாம் இப்போது வேண்டாம். வந்திருப்பவர் எம்பஸி ஊழியர் சமன்லாலா என்று மட்டும் தெரிந்தால் போதும்.

இந்த கருப்புக் கோட்டும், மேலே பச்சை நிறத்தில் இறுக்கமான காஷ்மிலான் போலி கம்பளி ஸ்வெட்டரும். அவரே தான்.

சமன்லால் ராம் ராம் ஜி சொல்லியபடி மரியாதையாக உள்ளே வந்து தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அட்டண்டென்ஸ் ரிஜிஸ்தரை மேசைக்குள் இருந்து எடுத்து இனிஷியல் போட்டு வைத்தாஸிடம் மன நிறைவு முகத்தில் தெரிய நீட்டினார். இன்றைய தினம் விடிந்ததற்கான அர்த்தம் கிடைத்து விட்ட நிறைவு.

எம்பஸியில் பெயருக்கு ஒரே ஒரு ஊழியரை மட்டும் நியமித்திருக்கிறான் வைத்தாஸ். அனுப்பியிருந்த தொகையில் இதுவும் செலவுக் கணக்கு.

வைத்தாஸின் தேசமும் தூதராக அவனும், இன்னும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிற சூழ்நிலையைச் சகல தரப்புக்கும் உணர்த்த சமன்லால் முக்கியமானவரே.

அவர் எம்பஸி சின்னம் அச்சிட்ட காகிதத்தில் பொறுமையாக, எழுத்துப் பிழை ஏதும் வராமல் தட்டச்சு செய்வார்.

நாட்டில் சகஜ நிலைமை திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறது. நிலையான அரசு மறுபடி ஏற்படும் நாள் வெகு தூரத்தில் இல்லை. மக்களில் சகல தரப்பினரும் நல்லாட்சியை எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்தியப் பெருநாட்டின் அறம் சார்ந்த, பொருளாதார அடிப்படையிலான ஆதரவு அவர்களுக்கு அவசரத் தேவை.

இந்தப் பொருளை உணர்த்தும் இரண்டு அல்லது மூன்று பக்கக் கடிதத்தை வைத்தாஸ் அவன் நாவல் எழுத எடுத்து இரண்டு வரி எழுதி வேண்டாம் என்று கழித்துப் போட்ட காகிதங்களின் மறு பக்கத்தில் பென்சிலால் எழுதி வைத்திருப்பான். அதை சமன்லால் கார்பன் காகிதம் உள்ளீடு செய்து இரண்டிரண்டாக தட்டச்சுப் பிரதி எடுப்பார். வைத்தாஸின் கையெழுத்தோடு அவை இந்திய அரசாங்க அமைச்சரகங்களுக்கும் பத்திரிகை அலுவலகங்களுக்கும் தபாலில் அனுப்பப்படும். அதற்கான, தூதரகக் கடிதம் என்று பொறித்த தனி உறைகளும் உண்டு.

சமன்லாலுக்கு அளிக்கும் மாத சம்பளம் தவிர, காகிதம் மற்றவை வாங்குவதும் வைத்தாஸ் குறித்து வைத்திருக்க வேண்டிய செலவினங்களின் பட்டியலில் சேரும். அந்தப் பட்டியல் என்றாவது தக்கவர்களிடம் சமர்ப்பிக்கப் படும்.

நாவல் எழுதுவதை விட, இப்படியான, செய்தி புனைந்த செய்திக் கடிதம் எழுத வைத்தாஸுக்குப் பிடித்திருந்தது. செய்தியாளனாக உணர்தல் மகத்தானது.

பிரச்சாரங்கள், ஏற்படுத்தப்பட்ட வழிமுறைப்படி செய்ய வேண்டியவை. அவற்றில் என்ன இடம் பெறும், எப்படி இடம் பெறும், தொனி எவ்வாறு அமைய வேண்டும், எடுப்பு, தொடுப்பு, முடிவு, செய்தியின் நீளம் எல்லாம் முன் கூட்டியே முடிவு செய்யப் பட்டவை. எழுதுகிறவருக்கு உற்சாகம் கொடுப்பவை இந்தச் சட்டகங்கள். வாசிப்பவர்களும் இவற்றை எதிர்பார்த்தே வாசிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அசையாத நம்பிக்கையும், வழக்கமான தன்மையிலிருந்து எதையும் இம்மியும் மாற்றாமல் சொல்வதும் எப்போதும் வரவேற்கப் படும்.

ஆனாலும் கசக்கிப் போட்ட காகிதத்தைப் பிரித்தெடுத்து அற்புத மகிழ்வளிக்கும் நற்செய்தி எழுத ஆரம்பிக்கும் முன்னால் பக்கத்தைத் திருபப, மறுபடி சோகம் சூழ்ந்ததும் உண்டு, அங்கே, எழுத முயற்சி செய்த, பூர்த்தியாகாத நாவல் வாக்கியத்தில் நந்தினி ஜன்னல் வழியாகத் தெருவைப் பார்த்தபடி உறைந்து போயிருப்பாள். ராணுவ வண்டி வீட்டு வாசலில் வந்து நிற்கும் தெரு அது.

எப்போ வருவே?

கோடு போட்டு அடித்துச் சிதைத்த எழுத்துக்களில் இருந்து விடுபட்டு எழுந்து நின்று நந்தினி கேட்பாள். யாருடைய கையோ பக்கத்தின் ஓரங்களில் இருந்து ஊர்ந்து அந்தக் கோடுகளைத் திரும்ப நிறுத்தும். அவள் அழ ஆரம்பித்திருப்பாள்.

வேண்டாம், நந்தினி நினைப்பு இப்போது வேண்டாம். சமன்லால் பார்க்க அழ வேண்டிப் போகும். சம்பள தினம் வேறே. துக்கத்தோடு வார்த்தை தெளிவில்லாமல் சொல்லி அழுதபடி கொடுக்கப்படும் ஊதியம் எந்த விதத்திலும் அவர் உடம்பில் ஒட்டாது. குடும்பம் அந்தப் பணத்தால் எந்த வித நன்மையும் அடையாது. அப்படித்தான் போன தடவை சம்பள தினத்தில் வைத்தாஸ் கண் கலங்கிய போது சமன்லால் சொன்னார்.

ஆனாலும், கொடுத்த பணத்தைத் திரும்ப உட்கார்ந்து எண்ணிப் பார்த்துச் சட்டைப் பையில் திணித்துக் கொண்டு போகும்போது, நம்பிக்கை சொல்லிப் போனார் அவர் -

சுக்ரன் வீடு மாறிப் போறான் நாளைக்கு. சனியும் மாறறான். உங்க ஜன்ம நட்சத்திரப்படி எல்லாம் நன்மையாத் தான் வரும் கான்சல் சார். பாத்துட்டே இருங்க. நீங்க எனக்கு கண்டேவாலா கடையிலே ஒரு வீசை பேஸன் லட்டு வாங்கி, அட்டை டப்பாவோடு வாயிலே அடைக்கப் போறீங்க.

இந்த நம்பிக்கை வைத்தாஸுக்குப் பிடித்திருந்தது. எதாவது ஒரு விதத்தில் இதை அவன் எழுதும் செய்திக் கடிதத்தில் புகுத்த முடியுமானால், அது உலகம் நெடுக இனிப்பை விதைத்துப் போகும். அதற்குள் எதிர்பார்த்த படி ஆட்சி மாறி அறிவிப்பு வரலாம். நந்தினியும் திரும்பக் கூடும்.

வேண்டாம், அடுத்த செய்திக் கடிதத்தை ஆரம்பிக்கலாம்.

வைத்தாஸ் குப்பைக் கூடையைக் குடைந்து, கசக்கிப் போட்ட ஒரு வெள்ளைத் தாளை எடுத்தான். காகிதத்தின் ஓரம் கொஞ்சம் காவி நிறம் தீற்றி இருந்தது. கூடையில் நேற்று சமன்லால் வெற்றிலை பாக்கு எச்சிலை உமிழ்ந்திருக்கலாம்.

வேண்டாம், வைத்தாஸ் இதை சமன்லாலிடம் கேட்கப் போவதில்லை. அவருடைய பூரண ஒத்துழைப்பு தேவை. இன்று புது செய்திக் கடிதத்தின் பிரதிகள் தபாலில் அனுப்பத் தயாராக வேண்டும். படிக்காவிட்டால் தலைநகரில், அங்கங்கே வெளியூர்களில் பலரும், எதையோ இழந்தது போல் ஏமாற்றத்தோடு ஊர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

வாசலில் திரும்பவும் அழைப்பு மணிச் சத்தம்.

கனவான்களும் சீமாட்டிகளும் வைத்தாஸின் நாட்டைப் பற்றிய மகிழ்ச்சி தரும் புத்தம் புதுத் தகவல்களைப் படித்து அறிந்து கொள்ள இன்னும் ஒரு மணி நேரம் காத்திருக்கட்டும். தாமதத்தை அவர்கள் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள் என்பதை வைத்தாஸ் அறிவான்.

இருக்கையில் இருந்து வாசலைப் பார்க்கும்போது வந்திருப்பது யார் என்று தீர்மானிக்க முடியவில்லை. ஜன்னலின் பார்வை வட்டத்தை விட்டு விலகி நிற்பதால் ஒரு செயற்கைக் காலைத் தவிர மற்றது ஏதும் தெரியவில்லை.

வைத்தாஸ் அவசரமாக வாசலுக்குப் போய்க் கதவைத் திறந்தான். இடது தோளில் துணிப்பை மாட்டிய ஒரு முதியவர் கை கூப்பினார்.

நான் மும்பையில் இருப்பவன். உங்களை ஒரு நிமிடம் சந்தித்துப் பேசிவிட்டுப் போவதில் சிரமம் எதுவும் இல்லையே.

நல்ல ஆங்கிலத்தில் சொன்னார் வந்தவர்.

இல்லை என்று புன்னகை செய்தான் வைத்தாஸ். உள்ளே வரச் சொன்னான்

வைத்தாஸ் ரெட்டே இக்வனோ என்ற பெயர் எழுதி வைத்திருந்த பலகையைப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்தார் வந்தவர். அவர் அடுத்துச் சொல்லப் போவதை ஊகித்தான் வைத்தாஸ் -

வைத்தாஸ் என்ற பெயர் எங்கள் பக்கத்துப் பெயர் போல் இருக்கு.

வைத்தாஸ் ஒரு வினாடி யோசித்தான். இங்கே வந்த பிறகு பலரும் பல தடவை இதை குறிப்பிடத் தவறுவதே இல்லை. பெயரில் தெரியும் ஏற்கனவே பரிச்சயமானவன் பிம்பம் அவர்களை மன இறுக்கத்தில் இருந்து சற்றே அகற்றி, மனம் விட்டுப் பேச வைக்கிறதாக நினைத்தான் வைத்தாஸ். பத்திரிகைக் காரர்களும், அமைச்சரக அதிகாரிகளும் குறிப்பாகத் தென்னிந்தியாவில் இருந்து வந்தவர்கள், அவனைப் புரிந்து கொண்டதாக நினைக்கிற அற்புத வினாடிக்கு அப்புறம் பரிவாகவும், அவனுடைய சுக துக்கத்தில் பங்கு பெறுவதில் நாட்டமுடையவர்கள் என்பதைக் காட்டும் விதத்திலும் பேச்சை நகர்த்திப் போக முனைகிறார்கள். பலகை எழுதியவன் ரெட்டி என்பதை ரெட்டே என்று தவறாக எழுதாமல் இருந்திருந்தால் இன்னும் கூடுதல் பரிவு கிட்டியிருக்கும்.

வந்தவர் அப்படி ஏதும் சிநேகம் பாராட்டவில்லை. மௌனமாகத் தன் கைக்கடியாரத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இது கடியாரம் பழுது பார்க்கும் இடம் என்று தவறுதலாக நினைத்து வந்திருப்பாரோ.

வேண்டாம். எதிர்மறை இல்லாமல் நினைவுகளைச் செலுத்து வைத்தாஸே.

அவன் தனக்குள் நிதானமாகச் சொன்னான்.

நீங்க வைத்தாஸ் இக்வனோ ரெட்டி இல்லையா? சர்வதேச இலக்கியப் பரிசுக்கு ஷார்ட் லிஸ்ட் ஆன ஆங்கில நாவல் எழுத்தாளர்?

ஆமாம்.

உங்க நாவலை அமெரிக்காவிலேருந்து வரவழைச்சுப் படிச்சேன். க்ராண்ட் நேரேஷன் பெருங்கதையாடல் இந்த நாவலோடு விடை பெறுகிறது. அருமையான வழியனுப்புதல் அது.

வைத்தாஸ் தலையைக் குலுக்கிக் கொண்டான். எதிர்மறை இல்லாத நினைப்புகளையே வலுக்கட்டாயமாக எப்போதும் மனதில் கொண்டு வர அவன் எடுக்கும் முயற்சிகள் இப்படிச் சில தடவை மாயம் சிருஷ்டிப்பது உண்டு தான்.

வைத்தாஸ் வந்தவரோடு கை குலுக்கினான்.

பரமேஸ்வரன் நீலகண்டன்.

வயோதிகர் பெயரைச் சொன்னார். சமன் லால் ஒற்றை எழுத்தை அழுத்த, டைப் ரைட்டரின் எல்லா விசைகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு வினாடி எழுந்து தாழ்ந்து கும்மாளம் போட்டு நின்றன.

சமன் லால் தனக்குத் தானே சிரித்தார். பழைய டைப் ரைட்டரில் ஸ்ப்ரிங்குகள் அவ்வப்போது இப்படிக் களி துள்ளி நிற்பதை அவர் பார்த்திருக்கிறாரே.

(தொடரும்)

Bio-fiction புதுத் தொடர் : தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 2 இரா.முருகன்


தியூப்ளே வீதி – 2 இரா.முருகன் (Dinamani.com தளத்தில் வியாழக்கிழமை தோறும்)

நான் சைக்கிளோடு காம்பவுண்டுக்கு வெளியே வந்தபோது அவசரமாக ஒரு சைக்கிள் ரிக்‌ஷா என்னை இடித்துக் கொண்டு வந்து நின்றது.

‘பான்ழ்யூர் முஸ்யே’

கீச்சென்று ஒரு குரல் வீறிட்டது. சைக்கிளை இடுப்பில் சாய்த்துப் பிடித்துக் கொண்டு பார்த்தேன். குரலுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொருத்தமில்லாத ஆறரை அடி ஆஜானுபாகு உருவத்தோடு விக்டர் ரிக்‌ஷாவில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

நேற்றுக் காலையில் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு அப்பாவை வரவேற்க அவர் வந்திருந்தார். அப்பா மேனேஜராக இருக்கும் பேங்கில் அவர் கேஷியராக இருக்கிறாராம்.

அப்பாவை சல்யூ என்று சொல்லி வரவேற்ற அப்புறம் என் கையைக் குலுக்கினார் அவர். வாழ்க்கையிலேயே இரண்டாம் தடவையாக அப்போது எனக்கு கை குலுக்கல் அனுபவப்பட்டது. இதைச் சொல்வதற்குக் காரணம், முதல் தடவை எப்போது, எப்படி என்ற கேள்விகளை எதிர்பார்த்துத்தான். வேறே யாராவது கேட்காவிட்டால் நானே கேட்டு விடுவேன்.

போன மாசம் நான் என் பிரியமான ரெட்டைத் தெருவில், அந்தத் தெரு மையமக இருக்கும் ஊரில் இருந்தேன். பியுசி என்ற புகுமுக வகுப்பு பாஸ் ஆனதாக தினமணியில் பத்தி பத்தியாக நம்பர் பார்த்து அறிந்து கொண்ட சந்தோஷத்தில் இருந்த நேரம் அது. எப்படி பரீட்சை எண்ணை வைத்துப் பாஸ் ஆன செய்தியைப் பத்திரிகையில் பார்ப்பது என்று யாராவது துணைக் கேள்வி கேட்டால், அதற்காக நான் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ராகுகாலம் முடிந்து அரைமணி நேரம் கிளாஸ் எடுக்க ரெடி.

பாஸ் ஆனதாகத் தெரிந்ததற்கு அடுத்த நாள் ஜல்ஜல் என்று பழநியின் குதிரைவண்டி சாயந்திரம் ரெட்டைத் தெருவில் நுழைந்தபோது குதிரைக்கும் பிய்த்துக் கொண்டு போனது உற்சாகம் என்று அது குதித்து ஓடி வந்ததில் தெரிந்தது. சேணத்துக்கு மேலே கண்ணை ஓட்டி அந்த பஞ்சகல்யாணி என்னிடம் சொன்னது -

’உங்க ஆள்டா. ஓடி வா ஓடி வா’.

அதே. மேகலா சித்தப்பா வீட்டுக்கு எஸ் எஸ் எல் சி லீவுக்கு வந்திருந்தாள். மூன்று மாதம் முன்னால் பொங்கலுக்கு வந்தபோது அவளுக்கு பாலினாமியல் ஈக்வேஷன் சொல்லித் தரமுடியுமா என்று கேட்டாள். நாலு நாள் ராப்பகலாகப் படித்துக் கரதலப் பாடமாக்கிக் கொண்டு வகுப்பு எடுத்தது ஒரு சனிக்கிழமை சாயங்காலம். சங்கீத சபாவில் திருச்சி வானொலி வித்துவான் கச்சேரி என்று தெருவோடு, வீட்டோடு எல்லாரும் போன நேரம் அது. பாட்டி மட்டும் வீட்டில் எனக்குக் காவல் இருந்தாள். சத்துமா உருட்டிச் சாப்பிட்டு விட்டு ஏழு மணிக்கே தூங்கி விட்டாள் எனக்கு சகல விதத்திலும் சவுகரியமாகப் போக.

யோக்கியமாக மேகலாவுக்கு ரெண்டு மணி நேரம் அல்ஜீப்ரா சொல்லிக் கொடுத்து முடித்து நான் அவளிடம் குரு தட்சிணை கேட்டதையும் அவள் கையில் காசு இல்லை என்றதையும் இங்கே சொல்லப் போவதில்லை.

காசு இல்லாவிட்டால் வேறு இனமாக இவிடம் பெற்றுக் கொள்ளப்படும் என்று சலுகை அறிவிப்பு செய்ததையும் விவரமாக எழுதப் போவதில்லை.

ஒரு வினாடி என்னைக் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு தலையைப் பிடித்து முன்னால் இழுத்து உதட்டில் அழுத்த முத்தமிட்டு விட்டு மேகலா என்ற தேவதை ஓடியதையும் நான் விவரிக்கப் போவதில்லை.

அது மனசுக்கு நிறைவாக இல்லை என்று விரட்டிப் பிடித்து அணைத்துக் கொண்டு திருப்பிக் கொடுத்து இன்னொன்று கேட்டதையும் எழுத மாட்டேனாக்கும்.

அதெல்லாம் சரிப்பா, அந்த சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கை குலுக்குதல்?

வந்தாச்சு சார், மேடம்.

குதிரை வண்டியில் வந்திறங்கியதற்கு அடுத்த நாளே கம்பராமாயணம் வேண்டுமென்று என்னிடம் கேட்டு வந்து (எதுக்கு?) புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால் கையைப் பற்றிக் குலுக்கி நான் பி.யூ.சி பாஸ் ஆனதற்கு கன்கிராஜுலேஷன் சொன்னதை தாரளமாகச் சொல்வேன். அதில் அந்தரங்கம் கம்மிதான்.

ஆனாலும் என்ன, ரெண்டாம் கைகுலுக்குதல் பற்றித்தான் இப்போது பேச்சு. மேகலா இல்லை. கீச்சுத் தொண்டை விக்டர் அங்கிள் கை குலுக்கியது பற்றியது.

‘இவர் பெயரை எப்படி உச்சரிக்கணும் தெரியுமா?’

நேற்று ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்து வெளியே வந்து காரில் ஏறியதும், அப்பா காரியமாக என்னைக் கேட்டார். அதை உச்சரித்து நான் என்ன பண்ணப் போகிறேன் என்று தெரியாவிட்டாலும் அப்பா சொன்னதற்காக கரிசனமாக வாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

விக்டர் முந்திக் கொண்டு தன் முழுப் பெயரையும் எழுத்து எழுத்தாகச் சொன்னார்.

‘VICTOR FRANCOIS BEOUMONT’.

நான் கவனமாக பூத்தொடுக்கிறது போல எழுத்துக்களை மனதில் கோர்த்து முழுச் சரமாகத் திரும்பச் சொன்னேன்.

‘விக்டர் ப்ராங்கோயிஸ் பியூமோண்ட்’.

‘அதான் இல்லை. விக்தோ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ. ப்ரான்கோயிஸ்னு எழுதி ப்ரான்ஸ்வான்னு சொல்லணும். ஆர் அப்புறம் டி, என் எல்லாம் சைலண்ட்’.

விக்தோ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ உற்சாகமாகச் சொன்னார். உச்சரித்தால் தப்பாக எடுத்துக் கொள்ள வாகாக எதற்காக அங்கங்கே நிறைய எழுத்துக்களைப் பெயரில் சேர்த்துக் கொள்ளணும் என்று எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை. இவ்வளவு பெரிய பெயர் எதற்கு என்பதும் கேட்க முடியாத, அடுத்த கேள்வி.

எனக்குக் கை கொடுத்தபடி, வெயில் ஏறிக் கொண்டிருக்கும் காலையில் விக்தோ ஃப்ரான்ஸ்வா பூமோ சொன்னார் -

‘பான்ழ்ஜூர்-னா பிரஞ்சில் காலை வணக்கம். நீயும் திரும்ப எனக்கு சொல்லணும், புரியுதா?’

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை பத்து மணிக்கு வேலை மெனக்கெட்டு எனக்கு பிரஞ்சு மொழி கற்பித்துக் கடைத்தேற்ற அவர் வந்திருப்பார் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. இருந்தாலும் மரியாதை நிமித்தம் பான்ழ்ஜூரினேன்.

ரிக்‌ஷாவின் மரத் தரையில் பெரிய மூட்டையாக ஏதோ உட்கார்ந்திருந்தது. மீனோ, புளியோ மார்க்கெட்டில் மொத்தக் கொள்முதல் செய்து வாங்கிப் போகிறாரோ என்று தெரியவில்லை. என் பார்வை அங்கே போனதைப் பார்த்த விக்தோ சந்தோஷமானார்.

’பியானோ அக்கார்டியன். வாசிக்கறியா?’

நான் ஆச்சரியத்தோடு அந்தத் தோல்பை மூட்டையை இன்னொரு தடவை பார்த்தேன். ஏதோ ஒரு கருப்பு வெள்ளை சினிமாவில் எம்.ஜி.ஆர் இந்தப் பெரிய வாத்தியத்தைத் தூக்கி அணைத்து வாசித்தபடிக்கு மெல்ல அசைந்து டான்ஸ் வேறே ஆடுவார். அப்புறம் அதைவிடக் கனமான கதாநாயகியையும் அதே படி சுமந்தபடி சளைக்காமல் பாட்டைத் தொடர்வார். எம்.ஜி.ஆரா அல்லது சிவாஜியா?

நான் சினிமா விஷயத்தைச் சொன்னபோது, விக்தா அவசரமாக அதைப் புறம் தள்ளினார். சர்ச்சில் பிரார்த்தனைக்கு வாசித்து விட்டு வருகிறாராம். ஞாயிற்றுக்கிழமை தோறும் பிரசங்கத்தைக் கேட்பதற்காக வருகிறவர்களை விட, அவர் ஜபப் பாடல்களுக்கு அக்கார்டியன் வாசிப்பதைக் கேட்க வரும் கூட்டம் அதிகம் என்றார்.

‘நான் உனக்கு அக்கார்டியன் சொல்லித் தரேன். முதல்லே செவ்வாய்க்கிழமை பாலுக்கு வா. அப்பா கிட்டே டிக்கெட் கொடுக்கத் தான் சர்ச் சர்வீஸ் முடிஞ்சு போகிற வழியில் இங்கே வந்தேன்’

பாலுக்கு வர்றதுன்னா என்ன என்று புரியாவிட்டாலும், கனமான கதாநாயகி மற்றும் அகார்டியனோடு எம் ஜி ஆர் ஆடுகிறது போன்ற சமாசாரம் என்று ஊகித்தேன்.

அடியோ என்று அவர் கையசைக்க நானும் அதைச் சொல்லி சைக்கிள் மிதித்தேன். அடியோ நுனியோ விட்டால் சரிதான்.
.
கடற்கரை சத்தமே இல்லாமல் கிடந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை சமுத்திரம் பக்கம் போகக் கூடாது என்று நோ எண்ட்ரி போல இங்கே ஏதாவது தடை இருக்குமோ.

தூரத்தில் ஈசல் பறந்தது போல் ஏதோ முன்னால் நகர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. நான் கண்ணை இடுக்கிப் பார்க்க, அதெல்லாம் சைக்கிள்கள் என்று புரிந்தது.

கறுப்பு நிஜார் பெண்கள் அணிவகுப்பாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கும்போதே மனம் படபடக்க ஆரம்பித்தது.

இன்னும் ரெண்டே நாள். காலேஜில் பணம் கட்டி வகுப்பில் சேரணும். அடுத்த வாரத்தில் இருந்து படிக்க, எழுத, காலேஜ் போக வர என்று நேரம் முழுக்கப் போய்விடும். இனிமேல் எப்போ நேரம் கிடைக்குமோ. இப்போது கிடைத்ததை வீணாக்காமல் ஊரில் ஒரு தெரு, சந்து, தோப்பு விடாமல் புகுந்து புறப்பட்டுப் பார்த்து விட வேணாமோ? சைக்கிள் எதற்கு இருக்கு? காசா பணமா, காற்றிலே சவாரி. அதை எல்லாம் வேணாம் என்று ஒதுக்கி விட்டு காலும் அரையுமாக நிஜார் அணிந்து வருகிற பெண்களைப் பார்க்க நினைப்பது எந்த விதத்தில் சரி?

மனசு இடித்தபோது மேகலா ஏனோ அதற்குள் வரவில்லை. ஸ்டெல்லா விவகாரத்தில் மரக் கதவைச் சார்த்திக் கொண்டு போனவள் போனவள் தான்.

சைக்கிள் மெல்ல உருள ஈசல் கூட்டமாக என்னைக் கடந்து போனவர்கள், அகலமான ஸ்டாண்ட் உள்ள சைக்கிள்களில் மீன் கூடை ஏற்றிய வியாபாரிகள். அதில் ஒருத்தன் பாடிக் கொண்டு போனான். சேர்ந்து ஹூம் ஹூம் என்று எல்லோரும் சொல்லியபடி சைக்கிள் மிதித்துப் போவது ஏதோ சினிமாவில் பார்த்தது போல் இருந்தது. அது மலையாளப் படமா, இந்திப் படமா தெரியவில்லை.

நான் வீட்டுக்குத் திரும்பிய போது ‘விக்டர் வந்திருந்தார்டா’ என்றார் அப்பா.

அவர் விக்தோ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ என்று கஷ்டப்பட்டுச் சொல்லாதது ஆறுதலாக இருந்தது.

’நாளை மறுநாள் டவுண்ஹால்லே பார்ட்டியாம். விக்டர் கூப்பிட்டார். எனக்கு அதெல்லாம் சரியா வராதுன்னேன். செவ்வாய் ஒரு பொழுது, விரதம் வேறே. உன்னை அனுப்பச் சொன்னர். உன் வயசுப் பசங்களும் நிறைய வந்திருப்பாங்களாம். காலேஜ்லே இருக்கற சீனியர்கள் வந்திருந்து பழக்கம் செஞ்சுக்கிட்டா நல்லதா இருக்கும் இல்லையா. அஞ்சு ரூபா டிக்கட் ஒண்ணு எடுத்திருக்கேன். போய்ட்டு வந்துடு.’

சரி என்று தலையை ஆட்டினேன்.

விக்தோ எட்சட்ரா எட்சட்ரா பால்-னு ஏதோ கீசினாரே.

கேட்க வாயெடுத்து அடக்கிக் கொண்டேன். தெரியாததாகவே இருக்கட்டும்.

‘அங்கெல்லாம் சாப்பாடு… பார்த்துச் சாப்பிடு’

அப்பா வார்த்தை கிடைக்காமல் தடுமாறினார்.

சாப்பாடு பிடித்தால் சாப்பிடணும். இல்லேன்னா இல்லே. அதுதானே எப்பவும் எங்கேயும். இதிலே என்ன பார்த்து சாப்பிடறதுக்கு?

அப்புறம் அவரே சொன்னார் –

‘இந்த ஊர்லே குடி மும்முரம். பழகினதோ, ஆயுசுக்கும் விடாது’.

நல்லா சொல்லுங்கோ மாமா என்றாள் மேகலா. திரும்பி விட்டிருந்தாள். தலை குளித்து அழகான பூஞ்செடியாக நின்றவள் தலையை நான் வருட, கையை விலக்கி மறுபடியும் மரக் கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள்.

பாலுக்கு வர்றியா என்று கேட்டேன். பழிப்புக் காட்டினாள். நான் போகட்டுமா என்றேன். பதில் இல்லை.

(தொடரும்)

என் புதிய கட்டுரை – அம்புஜம்மாள் தெருவில் : ஜன்னல் மே 15 2015

தெய்வத்தை நினைத்து, அம்புஜம்மாள் தெருவில் ஸ்கூட்டர் நிறுத்தினேன். போன காரியம் முடிந்து திரும்ப வந்தால் வண்டி இருக்கும். ஆனால் தெரு காணாமல் போய்விடக் கூடும். மாநகராட்சி தொடங்கி, மத்திய சர்க்கார் தொலைபேசித் துறை வரை சளைக்காமல் ஆழமாகவும் அகலமாகவும் தோண்டிய வீதி அது. பதவி ஓய்வு பெற்று சென்னை வந்த வேண்டப்பட்ட ஒருவர் அங்கே இருந்தார். அவரைச் சந்திக்கப் போகும் நிமித்தம், அடிக்கடி நான் கடவுளை நினைக்க வேண்டிப் போன ஆயிரத்துத் தொளாயிரத்துத் தொண்ணூறுகள், அந்தக் காலகட்டம்.

’என்ன, எலக்ட்ரீஷியன் மாதிரி ஒயரோட அலைஞ்சிட்டிருக்கே’

சிரிக்காமல் கேட்டார், நான் தேடிப் போனவர்.

’ஒயர் இல்லே சார், ஆபீஸ் கம்ப்யூட்டர் மயமாக்கற வேலைக்காக, ஆர்ஜே 11 கனெக்டர்கள்’ என்றேன்.

’ஆர்ஜே 11 சான்ஸே இல்லே. அது ஃபோனுக்கு. இது கம்ப்யூட்டருக்கு, ஆர்ஜே 45 ஈதர்நெட் கனெக்டார்’.

அவர்தான் சுஜாதா. தப்பாகத் தகவல் கொடுத்தால் மடக்கி விடுவார். இலக்கியமோ, சினிமாவோ, இண்டெர்நெட்டோ, கம்ப்யூட்டரோ, எதைப் பற்றியும் தான்.

நான் கொண்டு போயிருந்த, புதியதாக வெளிவந்த என் புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன். அட்டையின் வார்னிஷ் வாடை கை நிறைய அப்பிக் கசிந்தது. அவர் முகத்தைச் சுளிக்காமல் புத்தகத்தை வாங்கினார்.

‘டெக்னாலஜி கட்டுரைத் தொகுப்புக்கு, ’கொறிக்கக் கொஞ்சம் கம்ப்யூட்டர் சிப்ஸ்’ன்னு பேரு சின்னப்பிள்ளைத் தனமா இருக்கு. வேறே தலைப்பு கிடைக்கலேயா?’

‘இது பப்ளிஷருக்குப் பிடிச்ச தலைப்பு சார்’.

’உன் எழுத்துக்கு நீ தான் பொறுப்பு’.

சிரித்தபடி சுஜாதா சொல்ல, நான் அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த பிரியத்தையும், கண்டிப்பையும் புரிந்து கொண்டேன்.

திரும்பும்போது, உள்ளே போய் எதையோ எடுத்து வந்தார்.

’டெர்மினல் எமுலேஷன் பற்றி நீ சொன்னது சரிதான்.’

நாலு மாதம் முந்திய யூனிக்ஸ் வோர்ல்ட் பத்திரிகையைக் கொடுத்தார்.

அறிவுத் தேடல். வாசிப்பு. பகிர்வு. அதுவும் சுஜாதா தான்.

அவர் பைபாஸ் முடிந்து வந்திருந்த நேரம். காலில் நீளமாக வடு. அறுவை சிகிச்சைக்காக அவரைக் குத்திக் கிழித்திருந்ததைப் பார்க்க கஷ்டமாக இருந்தது.

ரெண்டாம் பைபாஸ் வெற்றிகரமாக முடிந்து அதற்கப்புறம் ரகளையாக இருபது வருடத்துக்கு மேல் அட்டகாசம் செய்து கொண்டிருந்த யாரையோ பற்றி விவரித்துக் கொண்டிருந்தார் சுஜாதா. அவர் சிரிக்காமல் சொன்னாலும், எங்களால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. எங்களால் என்றால், நானும், மறைந்த நண்பர் ‘ஆய்வு வட்டம்’ வெ.கிருஷ்ணமூர்த்தியும்.

அந்த நேரத்தில் சந்திப்புகளைத் தவிர்த்து வந்தாலும், ’வெ.கியோடு கூட ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பேச முடியுமா’ என்று தொலைபேசிக் கேட்டதும், ‘யாரு, நா.வானமாமலை மாணவர் தானே, கூட்டிட்டு வா, நானே பார்க்கணும்னு இருந்தேன்’ என்று உடனே சம்மதித்தார். வாரக் கடைசியில் போயிருந்தோம்.

நொபோரு கராஷிமா என்ற ஜப்பானிய வரலாற்று ஆய்வாளர், சோழர் கால வாழ்க்கை முறை, மற்றும் ராஜராஜன் காலத்தில் நடந்த உழவர் கலகம் பற்றி எழுதியிருந்தார். அதைப் பற்றிப் பேச்சு சுழன்று கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து, திருவரங்கம் கோவிலில் அந்நியர் படையெடுப்பு, கோபுரத்திலிருந்து விழுந்து உயிர் விட்டவர்கள், சிவகங்கை சரித்திரத்தில் மருதுநாயகம் என்ற கான்சாகிபின் பங்கு … முழுக்க வரலாறாகப் பேசிக் கொண்டே போனார் சுஜாதா.

திருமதி சுஜாதா நாசுக்காக, ’போதும், சிரமப் படுத்திக் கொள்ள வேணாம்’ என்று குறிப்பால் உணர்த்த, நானும் வெ.கியும் எழுந்து கொண்டோம். கைகாட்டி அமர்த்தினார் சுஜாதா. ஆனாலும் என்ன, எழுந்தது எழுந்ததுதான்.

‘இதெல்லாம் வரவர எப்போவாவது தான் பேசக் கிடைக்கறது. முக்கால் வாசி நேரம் சினிமாக் கதை வசனம் எப்படி எழுதறீங்க, அவர் ஏன் இப்படிச் சொன்னார், ஏன் இந்தப் படம் ஓடலே, எவ்வளவு பணம் கொடுப்பாங்க இந்தப் பேச்சு தான். கான்சாகிப் சண்டை புத்தகம், நா.வா பப்ளிஷ் பண்ணியிருக்கார்னீங்களே, இருந்தா அனுப்புங்க, படிச்சுட்டுத் தரேன்’

விடைபெறும் போது சொன்னார் சுஜாதா. அவருக்குப் பின்னால் சாப்பாட்டு மேஜையில், உயர ஸ்டூலில், மர ஷெல்பில், சோபா ஓரமாக என்று அவர் அறுவை சிகிச்சைக்கு மருத்துவமனை போன காலத்தில் வந்து குவிந்திருந்த புத்தகங்களைப் பார்த்தபடி வெளியே வந்தோம்.

’தெளிவான பார்வை, ஆழ்ந்த படிப்பு, அபூர்வமான மனிதர்’.

ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தேன். வெ.கி சாதாரணமாக யாரையும் பாராட்ட மாட்டார்.

தாய்லாந்தில் இருந்து, நடுவில் இங்கே வந்தபோது, ஒரு மாலைப் பொழுதில் அம்புஜம்மாள் தெரு போனேன்.

‘என்ன, லேசா வெயிட் போட்டிருக்கே?’

‘சிவப்பு மாமிசம், சார்.. வேறே சாய்ஸ் இல்லே’.

‘லீன் மீட், போன்லெஸ் சிக்கன்.. தயிர் கிடைக்கலேன்னா பல்கேரியன் யோகர்ட் பிசைஞ்சு தயிர் சாதம்.. தேடினா கிடைக்கும்’. ட்ரேட்மார்க் சுஜாதா சிரிப்பு.

நினைவாகக் கேட்டார், ’கான்சாகிப் சண்டை என்ன ஆச்சு?’.

’வெ.கி காலமாயிட்டார் சார்’.

வெ.கி என்னிடம் புத்தகம் கொடுத்திருந்ததையும் அதை நான் கைமறதியாக எங்கேயோ வைத்துவிட்டதையும் சொல்லவில்லை.

தாய்லாந்து திரும்பினதும் ரெண்டு நாள் சுஜாதா அறிவுரையைக் கடைப்பிடித்து, பல்கேரியன் தயிர் சாதம். அப்புறம், திரும்பவும் சிவப்பு மாமிசம். இலக்கியத் தேடல், வரலாற்று விவாதம், தொழில் நுட்ப அறிவு மேம்படுத்துதல், எழுத்து, வாசிப்பு என்று எல்லாமே வாழ்க்கைக்கு அப்புறம் தானே.

வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக வெவ்வேறு நாடு, வெவ்வேறு ஊர் என்று அலைந்து கொண்டிருந்த போதும், தொலைபேசி, மின்னஞ்சல் என்று எப்படியாவது மாதம் ஒருமுறை அவரைப் பிடித்து விடுவேன். நேரில் பேசுகிற அதே நேசமும், கண்டிப்புமாகத் தொடர்பு கிடைக்கும். நான் படித்த ஒரு கவிதையை அனுப்ப, ’கண்ட குப்பையை அனுப்பி நேரத்தை வீணாக்காதே’ என்ற திட்டு கிட்டியதும் உண்டு. என்ன எழுதினாலும், பேசினாலும், கான்சாகிப் சண்டை பற்றி விசாரணை இல்லாமல் இருக்காது. வெ.கி கொடுக்கலை என்று பொய் சொல்ல மனம் வராமல் நான் சுற்றி வளைத்துக் கட்டி ஏதேதோ பேசியே அடுத்த பத்தாண்டு போனது.

போன வருடம் வீடு மாற்றும்போது யூனிக்ஸ் ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் பற்றிய நாலைந்து தடிப் புத்தகத்தைக் களைய வேண்டியிருந்தது. உலகம் யூனிக்ஸை விட்டு வெகு தூரம் முன்னே போய்விட்டதால் அவை தேவையே இல்லை.

யூனிக்ஸ் புத்தகங்களோடு, வெ.கி கொடுத்த ‘கான்சாகிப் சண்டை’ இருந்தது. பத்திரமாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். சுஜாதா சொல்லிக் கொடுத்த வாசிப்பும், பகிர்வதும் அவர் இல்லாவிட்டால் தொடரக் கூடாதா என்ன?

(Photo courtesy Wall Street Journal – Photo Journal)

புதிய தொடர் – தியூப்ளே வீதி அத்தியாயம் 1 இரா.முருகன்

தினமணி தொடர்

அந்த ஊரை நினைத்தாலே மனதில் மிதமான யூதிகோலன் வாசனை அடிக்க ஆரம்பித்து விடும். கூடவே ராத்திரி முழுக்கப் பாடிக் கொண்டிருந்து விட்டு விடியற்காலையில் அமைதியாகக் கரையைத் தொட்டுப் போகும் அலைகளுடன் எழுந்து வருகிற கடல் வாசனையும் கட்டாயம் உள்நாசியை எட்டும். சைக்கிள் மிதித்துப் போகிற மண் தடங்கள் ஊரைக் கடந்த அடுத்த நிமிடம் பார்வையில் படுவது அங்கே மட்டும் தானாக இருக்கும். அங்கங்கே கள்ளுக்கடைகளில் ஈ மொய்த்த முட்டை பொரித்து வைத்து வாசலில் உட்கார்ந்து விற்கும்போது எழும் வாடை சாஸ்வதமாக நிலைத்திருக்கும். எல்லாம் போக, நீக்கமற எங்கேயும் நிறைந்த தென்னங்கள்ளின் புளிப்பு மணமும் உண்டு. ஊர்வாடை அதுதான்,

இந்த வாசனையை முழுக்கப் பிடித்து எழுத்தாக மாற்ற பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருக்கும் நான் இல்லை இனி இங்கே கதை சொல்லப் போவது. இவன் நாற்பது வருடம் முன்பு மீசை அரும்பத் தொடங்கியிருந்த பையன். முகம் முழுக்கச் சின்னச் சின்னதாகப் பருக்கள் அரும்பி நிற்க தலையைச் சற்றே மேல்தூக்கி வாரி பூப்போட்ட சட்டையும் ட்வீட் கால்சராயுமாக நிற்கிறவன். முழு மட்கார்ட், மில்லர்ஸ் டைனமோ பொருந்திய ராலே சைக்கிளை உடலின் அங்கமாக வரிந்தவன். சந்திரா வளையல் கடையில் வாங்கி ரகசியமாக வைத்திருந்த அசல் கரிசலாங்கண்ணி அல்லிடெக்ஸ் கண்மை கொண்டு, மெலிசாக அரும்பத் தொடங்கி இருந்த மீசையை அவ்வப்போது வளர்த்துக் கொள்கிறவன்.

சந்திரா வளையல் கடை இந்த ஊரில் இல்லை. இந்தப் பதினேழு வயசுக்காரன் பிறந்து வளர்ந்த, கனவில் எப்போதும் வரிசை தவறாது வரும் வீடுகளும், வாய் வார்த்தையும் குரலும் மாறாமல் வரும் மனிதர்களும் நிறைந்த ரெட்டைத் தெரு இருக்கும் ஊரில் தான் சந்திரா வளையல் கடை இருந்தது. அங்கே அவ்வப்போது உறவுக்காரர்கள் வீட்டுக்கு வந்து போன மேகலாவை வெறித்தனமாக மனதுக்குள்ளே நேசித்தவன் இந்த விடலை இளைஞன். அவளைக் கவரத்தான் அல்லிடெக்ஸ் மீசை போட்டுக் கொண்டது. மேகலா சொந்த ஊரான பொள்ளாச்சி போய் எஸ்.எஸ்.எல்.சி தொடர, இவன் ரெட்டைத் தெரு விட்டு வேற்றூர் காலேஜில் பி.எஸ்ஸி படிக்க, தியூப்ளே வீதிக்குக் குடி பெயர்ந்திருக்கிறான் இப்போது.

வருடம் 1970 என்று காலண்டரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்று தினசரி வந்து விழும் தினமணியும், கூடவே கதிரும், காலை பத்து மணி என்று கடிகாரமும் காட்டுகின்றன. இந்தக் கணக்கு வழக்கெல்லாம் பற்றி யார் கவலைப் பட்டது?

பக்கத்து சந்தைக்கடைக் கோபுரத்தில் பத்து மணி அடித்தபோது நான் வெளியே வந்தேன். வாசலில் பலத்த வாக்குவாதம்.

தியூப்ளே வீதியும் புசே தெருவும் சந்திக்கிற இடத்தில் வீடு. இரண்டு நிலையாக கம்பீரமாக உயர்ந்த பிரஞ்சு பாணி கட்டிடம். சதா வெளிச் சுவர்களில் கடல் காற்று முட்டிக் கொஞ்சம் சத்தமும் நிறையக் குளிர்ச்சியுமாகக் கீழே இறங்கும் கட்டிடத்தின் பெரும் பகுதி, அப்பா மேனேஜராக இருக்கும் வங்கிக் கிளை. கிழக்கு ஓரத்தில் கொடி பற்றிப் படர்ந்த மாதிரி மாடிப் படிக்கட்டு. மேலே பெரிய மர ஜன்னல்களும், அலங்காரமான மரக் கதவுகளுமாக வசிப்பிடம். நூறு வருடம் முன்பு பிரஞ்சுக்காரர்கள் கட்டியபோது அது சொகுசு வாச விடுதியாகவும் மதுக் கடையுமாக இருந்தது என்று சொன்னார்கள். மதுக்கடை இருபது வருடம் முன்பு வரை, அதாவது 1950 வரை தொடர்ந்ததாம். பழைய ஞாபகத்தில், ஓய்வு பெற்ற ராணுவ வீரர்கள் பேங்கில் படியேறி ஒயின் கேட்பதாகவும் கேள்வி.

நான் கீழே வரும்போது எழுந்த சத்தம், மதுக்கடையைத் தேடி வந்தவர்களுடையதாக இருக்கக் கூடும்.

இல்லை. அப்பா என் ராலே சைக்கிளைத் துணிக் கிழிசலால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். வேட்டியும் மேலே கதர் பனியனுமாகக் குந்தி உட்கார்ந்து சிரத்தையாக அவர் சைக்கிள் முன் சக்கரத்தின் கம்பிகளைத் துணியால் பற்றி இழுத்துத் துடைக்க, பக்கத்தில் இருந்து குரல்.

‘ஐய்ய என்ன இது? நான் தொடைக்கறேன் ஐயா. நீங்க பீரோவிலே போய் உக்காருங்க’.

பேங்க் வாட்ச்மேன் வின்செண்ட் நடராஜன் கை நிறைய வைக்கோலுடன் நின்று அப்பாவிடம் மன்றாடுகிறார். அப்பா கர்மயோகியாக சைக்கிளைப் பரிசுத்தமாக்குவதே ஒரே கடமையாக வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறார்.

அவர் மதராஸில் சொல்லி வைத்து வாங்கி நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சியின் தேறியதும் பரிசாகக் கொடுத்தது அந்த ராலே சைக்கிள். வீட்டில் முதல் முதலில் வாங்கிய வாகனம், அதுவும் அப்பா வாங்கி பிள்ளைக்குக் கொடுத்தது என்ற முறையில் எல்லோருக்கும் பிரியமானது தான் இந்த ராலே. போன வாரம் நாங்கள் இங்கே குடியேறிய போது, ஊரில் சைக்கிளை தன் முழு மேற்பார்வையில் பத்திரமாகச் சணலும் அட்டையும் வைத்து லாரியில் எடுத்து வரத் தோதாக நிறுத்தியவர் அவரே. நான் ரயிலை விட்டு அவசரமாக இறங்கி முழங்காலில் சிராய்ப்போடு தான் ஊருக்குள் நுழைந்தேன். ஆனால் என் சைக்கிள் சின்ன சிராய்ப்பு கூட இல்லாமல் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்து விட்டதற்கு அவரே காரணம். இதெல்லாம் தெரிந்ததே.

சைக்கிள் அலுங்காமல் நலியாமல் வந்ததற்காக விநாயகர் கோவிலில் சிதறு தேங்காய் போட அப்பா நேற்று மாலை போனபோது என்னையும் கூட்டிப் போனார்.

‘நல்லா வேண்டிக்கோ. அடுத்த வாரம் காலேஜ் அட்மிஷன், நல்ல படிப்பு, தொழில் எல்லாம் இந்த ஊருக்கு வந்த முகூர்த்தம் அபிவிருத்தியாகி நல்லா அமையணும்’.

பிள்ளையார் ‘மேகலாவோடு கூட முகூர்த்தமா, அதுக்கென்ன அவசரம்? காலம் கனியும் போது பார்த்துக்கறேன்’ என்றார் என்னிடம் அந்தரங்கமாக.

அடுத்து வணங்கி வாழ்க்கை மேம்பட அப்பா கூட்டிப் போன இடம் ஆசிரமம். வங்காளத்தில் இருந்து வந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் நிறுவியதாம். ஆண்கள் எல்லோரும் நீளமாகத் தாடி வைத்திருந்த இடம் அது. அப்பாவை வணக்கம் சொல்லி வரவேற்ற எல்லோரும் பேசும்போது தொலை தூரத்தில் பார்த்தபடி பேசினார்கள். இதில், சங்கு வளையலும் மாலையும், கரை போட்ட வெள்ளைச் சேலையும் அணிந்த ஸ்தூல சரீரப் பெண்களும் அங்கே உண்டு. அம்மா வயசு, அதற்கும் மேலே அவர்கள் எல்லோருக்கும். எல்லா முகத்திலும் அறிவுக் களை.

அப்பாவுக்கு அதற்குள் எப்படி அத்தனை பேர் நண்பர்களானார்கள் என்று கேட்டேன்.

‘நான் கல்கத்தாவில் இருக்கும்போது இவங்கள்லே சிலர் பழக்கம். ரிடையர் ஆகி இங்கே வந்திருக்காங்க அவங்க எல்லாம். குடும்பத்தோடு குடியேறினவங்க’.

பெரியவரின் சமாதியைக் கும்பிடச் சொன்னார் அப்பா. மனதில் பிழை திருத்தி, ஜாக்கிரதையான ஆங்கிலத்தில் எல்லாம் நன்றாக நடக்க அந்த பெங்காலிப் பெரியவரிடம் வேண்டிக் கொண்டேன். மேகலா பற்றி வார்த்தை விடவில்லை.

‘சாயங்கால பிரேயர் நடக்கறது. உட்காரலாம்’ என்றார் அப்பா.

‘நீங்க போய்ட்டு வாங்க, நான் இங்கேயே நிக்கறேன். அங்கேயும் தாடிக்கார கும்பலாக இருக்கும்’.

நான் சலித்துக் கொண்டதற்கு நியாயமே இல்லை. அப்பா வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு போய் உட்கார்த்திய மண்டபத்தில், கிட்டத்தட்ட முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு இளம் பெண்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். எல்லோரும் நிஜார் போட்டவர்கள். ஆண்பிள்ளை போல் முழுக்கை சட்டை போட்டு, கையை சீராக மேலே மடித்து விட்டவர்கள்.

எனக்கு முன்னால் நிரம்பி இருந்த கால்களின் சமுத்திரத்தை விடாப்பிடியாகத் தவிர்த்து முன்னால் பார்க்க, சூரியனையும், சந்திரனையும். புளூட்டோ, நெப்ட்யூன் தவிர இதர கிரகங்களையும் சமஸ்கிருதத்திலோ வங்காளியிலோ மந்திரம் சொல்லி அந்தச் சபையே துதித்துக் கொண்டிருந்தது. அது புரியாவிட்டாலும் மறக்க முடியாத காட்சியாக அமைந்து போனது. பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்தபடி நான் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்த கால்கள் ராத்திரி தூக்கத்திலும் இதமாக நெருங்கிச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. போகட்டும், அதெல்லாம் நேற்றைய கணக்கில் வரும்.

இப்போது புரியாத விஷயம் எல்லாம் வின்செண்ட் நடராஜன் கணக்கில் தான் சேரும்.

முதலாவது அவர் ஏன் வின்செண்ட் நடராஜனானார்? இரண்டாவது, எதற்காகக் கை நிறைய வைக்கோலோடு பேங்க் வாசலில் நிற்கிறார்? மிக முக்கியமான மூன்றாவது குழப்பமாக, எதற்காக அப்பாவை பீரோவில் போய் உட்காரச் சொல்கிறார்? வாட்ச்மேன் மேனேஜரை இப்படிப் பேச உரிமை இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், அப்பா அதை சட்டை செய்யாமல் சைக்கிள் துடைப்பது ஏன்?

நான் கடைசிப் படியில் இறங்கியபோது தன் முயற்சியில் தளர்ந்த விக்கிரமாதித்யனாக வின்செண்ட் நடராஜன் காலைக் கெந்திக் கெந்தி காம்பவுண்டில் மேற்கு பிரதேசத்துக்குப் போக, நான் அப்பாவை ஒரு வினாடி பார்த்து விட்டு, நடராஜனைப் பின் தொடர்ந்தேன்.

‘பிள்ளை எங்கே கிளம்பியாச்சு? ஊஸ்ட் ஏரியா?’

அவர் என்னமோ புரியாத தகவலை என்னிடம் விசாரித்தபடி வைக்கோலோடு நகர்ந்தது காம்பவுண்ட் சுவரில் அடித்திருந்த முளையில் கட்டி வைத்த காளை மாட்டை நோக்கித்தான் என்று மட்டும் புரிந்தது. பக்கத்தில் குடை சாய்த்து வைத்த மாட்டு வண்டியில் ‘அன்புடன் ஸ்டெல்லா’ என்றெழுதி இரண்டு ரோஜாப் பூவும் ஒரு சிலுவையும் வரைந்த காகிதம் ஒட்டியிருந்தது. புரியாத கணக்கில் இன்னொன்று.

ஆமா, யார் ஸ்டெல்லா?

மெதுவாக உச்சரிக்க அந்தப் பெயரின் இனிமை தானே அடி நாக்கில் தட்டுப்பட்டது.

‘பேரைக் கேட்டே சொக்கிப் போய் எச்சில் வடிக்கிற பொறுக்கிடா நீ. உன்னை’.

முடிக்க விடாமல் பச்சைப் பட்டுப் பாவாடையும் மஞ்சள் தாவணியுமாக மனம் நிறைத்து எழுந்து நின்று தெற்றுப்பல் தெரியச் சிடுசிடுத்த மேகலாவுக்கு உதட்டைக் கவ்வி ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன்.

‘என்ன சுவாரசியம் இல்லாம பச்-ங்கறீங்க?’

வின்செண்ட் நடராஜன் என்னைத் தப்பாகப் புரிந்து கொண்டது நல்லதுக்குத்தான்.

‘நீங்க மாட்டு வண்டியிலேயா டியூட்டிக்கு வர்றீங்க?’

நான் கேட்க அவர் பூடகமாகச் சிரித்தார்.

‘வீட்டிலே இருந்து நேரா வந்தா வண்டிதான். என் மகள் வண்டியைச் சுத்தம் பண்ணி, எனக்கு காலைச் சாப்பாடும் குக்கிக்குக் கூளமும் ரெடியாக்கிடுவா’

‘குக்கிக்கு கூளம்னா?’

அவர் படுத்து அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்த காளைமாட்டைக் காட்டியபடி கையில் கொண்டு வந்த வைக்கோலை அன்போடு ஈந்தார். சரி, அவருக்கு ஏன் காலைச் சாப்பாடு?

‘பின்னே வேணாமா? திரும்ப முசலியார்பேட்டை கடந்து மூணு மைல் போவணுமே வீட்டுக்கு. ராத்திரி சாப்பிட்டு வந்துடுவேன். கட்டிக் கொடுத்த ரொட்டியோ, ஜாம் தடவின பன்னோ காலையிலே பசியாற. ஸ்டெல்லா கல்யாணம் ஆகிப் போய்ட்டா இதுக்கெல்லாம் யாரும் கிடையாது தம்பி, கேட்டுக்குங்க’.

கல்யாணம் ஆகாத, அப்பா மீது அன்பைப் பொழிகிற ஸ்டெல்லா நிச்சயம் அழகாகத்தான் இருப்பாள். சீக்கிரம் அவளைச் சந்திப்பேன்.

‘வீட்டுலே இருந்து நேரா வந்தா வண்டின்னீங்களே. கோணலா வந்தா?’

அவர் இன்னொரு தடவை சிரித்தார்.

‘சரிதான், நீங்களும் ஏட்டிக்குப் போட்டியா பேசற புள்ளை தானா?’

ஆமா என்றேன்.

‘நேரா வரல்லேன்னா, சிநேகிதங்க கூட்டி போக அவங்களோட இருந்துட்டு டியூட்டிக்கு வர்றதும் உண்டுதான். எல்லோரும் என்னை மாதிரி பழைய சோல்தா’.

அதென்ன சோதா ஆசாமிகளின் கும்பல் என்று அவரைப் பார்க்க, அவர் வெறுங்கையால் துப்பாக்கி சுடுவது போல் காட்டினார்.

‘சோல்தான்னா, ராணுவ வீரன். நாங்க எல்லாம் ரெண்டாம் உலகப் போர்லே சோல்தா. அதான் சோல்ஜர்’.

நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். மொறிச்சென்று ராலே சைக்கிள் நிற்க அப்பா எங்கே?

‘பீரோவுக்கு போயிட்டார்’ என்றார் வின்செண்ட் நடராஜன்.

ஆக, இந்த ஊர்ப் பேச்சான பிரஞ்சு மொழியில் பீரோ என்றால் ஆபீஸ். அப்போ ஆபீஸ் என்றால் பீரோவா? யாருக்குத் தெரியும்?

வின்செண்ட்டும் நடராஜனும் ஒன்றானதைப் பற்றி இவரிடம் சாவகாசமாக விசாரித்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்து நான் சைக்கிள் பக்கம் போனேன். ஒரு ரவுண்ட் ஜிலுஜிலு என்று காற்று அடிக்க, கடற்கரையில் சைக்கிள் விட்டுப் போகணும் என்று மனதில் ஆசை. அங்கே இறுக்கமாகக் கறுப்பு நிஜார் போட்டுக் கொண்டு நேற்றுப் பார்த்த ஆசிரமத்துப் பெண்கள் சைக்கிளில் போய்க் கொண்டிருப்பார்கள். மோதி விடாமல் ஜாக்கிரதையாக வண்டி ஓட்டணும்.

‘நீ ஹோப்லெஸ் வெறும் பயல்டா. இனிமே என் கிட்டே வராதே’.

மேகலா பட்டென்று மனதில் மரக் கதவு அடைத்து மறைந்து போனாள்.

நான் அப்பாவிடம் மௌனமாகக் கைநீட்டி, சைக்கிள் சாவியை வாங்கினேன்.

‘பாத்துப் போடா, இங்கே நோ எண்ட்ரி பல தெருவுலே இருக்கு. நம்ம வீதியே இன்னிக்கு ஞாயித்துக் கிழமைங்கறதாலே மேற்கிலேருந்து நோ எண்ட்ரி தான்’.

‘நோ எண்ட்ரிக்குள்ளே எல்லாம் போகாமல் காப்பாத்து’.

விநாயகர், ‘பார்க்கலாம்’ என்றார்.

(தொடரும்)

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 33 இரா.முருகன்


கற்பகத்தை டாக்சியில் ஏற்றி செண்ட்ரல் ரயில் நிலையத்துக்குக் கூட்டிப் போவது அவ்வளவு ஒன்றும் சுலபமானதாக இருக்கவில்லை.

ஒரு வாரம் கூடத் தங்கி இருந்து, கூடவே சாப்பிட்டு, கூடத்தில் பகலில் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து வாயோயாமல் அரட்டை அடித்து, சமயோசிதமாகப் பேசி நல்ல வார்த்தை சொல்லி மெல்ல மெல்ல வழிக்குக் கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது.

திலீபும், ஜனனியும் பம்பாயில் இருந்து கிளம்பும்போதே பேசி வைத்துக் கொண்டு வந்த மாதிரி கச்சிதமாகச் சேர்ந்து செயல் பட்டார்கள். அது இல்லாமல் இருந்தால், அவர்கள் இன்னும் நாலு நடை நடந்த பிறகு கூட கற்பகம் கிளம்பி இருக்கப் போவதில்லை.

ஜனனி பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தாள். தெருக்கோடிக் கடைக்கு, கற்பகம் கவனிக்காத நேரத்தில் போய் டீத் தூள் வாங்குவதில் சாத்வீகமாகத் தொடங்கியது அது.

பேத்தி கடை கண்ணிக்குப் போவதில் பாட்டிக்குக் குற்றம் சொல்ல ஏதுமில்லை. புடவை கட்டுவேனா என்று அடம் பிடிக்கிறாள் கழுதை. உடம்பு விஷயத்தில் கொப்பும் குழையுமாகத் தன்னைக் கொண்டிருக்கிறாள் பேத்தி என்பதில் கற்பகத்துக்கு சொல்ல முடியாத பெருமை. ஆனாலும் ஊர்க் கண், கொள்ளிக் கண் ஆச்சே. வந்தான் போனான் கண்ணெல்லாம் மாரில் இல்லையோ இருக்கும்.

பாஷாண்டி, கோசாயி மாதிரி அது என்னடி லாலீன்னு உடுப்பு? உங்கப்பனைப் பள்ளிக் கூடத்துலே போட்ட போது, இப்படித்தான் பாவாடை கட்டிண்டு பாதிரிக் கட்டேலே போவான் அவனை வெதர்லே நிமிண்டுவான்.

பாட்டி நீட்டி முழக்கி ஆரம்பிக்க, திலீப் ஓடியே போய் விடுவான். ஜனனி நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்துக் கொண்டு பாட்டியை இழுத்துப் பிடித்துப் பக்கத்தில் உட்கார வைப்பாள்.

வெதர்னா மழை வருமா வெயில் அடிக்குமா, உஷ்ணம், குளிர் இதானே. அதுக்கும் பாதிரி கிள்றதுக்கும் என்ன சம்பந்தம் பாட்டி?

அடி பொண்ணே அதெல்லாம் உனக்கெதுக்கு? சொன்னா கேட்டுக்கணும்

திலீப் கிட்டே கேட்டுக்கணுமா?

அந்தக் கடங்காரன் கிட்டே இதெல்லாம் வாயே திறக்கக் கூடாது. அக்காளும் தம்பியும் பேசற பேச்சாடி இது?

கடன்காரன் உள்ளே இருந்து பிஸ்கட்டை வேணுமென்றே எச்சில் படுத்திக் கடித்துக் கொண்டு வந்து இன்னொரு வசவைப் பாட்டியிடம் வாங்கிக் கொண்டு ஆனந்தமாகச் சிரிப்பான். தாத்தா சாவுக்கு வந்த இடத்தில் தான் அவனுக்கு சந்தோஷம் என்று விதிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

காப்பி போடட்டுமா பாட்டி?

போடறது இல்லேடி கொழந்தே. காப்பி சேர்க்கணும்.

கற்பகம் தஞ்சாவூர் வளமுறையைப் பேத்திக்குக் கற்றுக் கொடுத்த பெருமிதத்தில் பேரன் இந்திச் சினிமாப் பாட்டு பாடறதை ரசித்துக் கொண்டிருப்பாள்.

தோஸ்த் தோஸ்த் நா ரஹா.

திலீப் பாட பாட்டி அதிசயப்படுவாள் –

அது ஏண்டா தோஸ்த் நாறணும்? மொறிச்சுனு சோப்பு போட்டுக் கஷ்கத்துலே நன்னாத் தேச்சு குளிக்கச் சொல்லு.

திலீப்போடு கூட சிரித்தபடி ஜனனி தட்டில் மூன்று கோப்பை நிறைத்து எடுத்து வந்து பில்டர் காப்பி என்று கொடுப்பது கோல்டன் டஸ்ட் டீயாக இருக்கும்.

இரண்டே வாரத்தில் மத்தியானம் மூணு மணிக்கு பிஸ்கட்டை உதிர்த்துத் தின்றபடி மெல்ல உறிஞ்சிக் குடிக்க வேண்டியது டீ என்று வாழ்க்கை பூரா காப்பியில் அடித்து நிறுத்தி வைத்த கற்பகத்தை ஒரேயடியாக மாற்றினாள் ஜனனி.

என்றாலும், மெட்ராஸை விட்டு பம்பாய்க்கு வந்து இருக்க அவளை சம்மதிக்க வைப்பது டஸ்ட் டீத்தூள் பதமாகவோ, தொட்டதும் உதிர்ந்து நாக்கில் கரையும் பிஸ்கட்டாகவோ சிரமமில்லாமல் வசப்படவில்லை.

பம்பாய்லே எனக்கு யார் இருக்கான்னு வரச் சொல்றே?

கற்பகம் திருப்பித் திருப்பிக் கேட்டாள்.

கல்யாணம் முடிந்து பதினைந்தே வயதில் பிறந்தகம் விட்டுப் பட்டணத்தில் புக்ககம் வந்தவள் அவள். பிறந்து சிற்றாடை கட்டி ஓடித் திரிந்து அவள் வளர்ந்த திருவாரூர்த் தெரு எப்போதாவது சொப்பனத்தில் தட்டும்போது நீலகண்டனிடம் ஆச்சரியமாக அதைச் சொல்வாள். அந்த நினைவே முழுக்க கலைந்து போக மெட்ராஸ் குடித்தனமும், குழந்தை வளர்ப்பும், அகத்துக்காரன் ஆபீஸ் போக டிபன் கட்டிக் கொடுப்பதும், ராத்திரி அணைத்துக் கொண்டு படுப்பதும், எல்லாம் ஓய, பீத்துணி துவைத்து உலர்த்துவதுமாக ஒரு வாழ்க்கையே மெட்றாஸோடு பின்னிப் பிணைந்து கிடக்கிறது.

அந்த ஊரை விட்டு வெளியே போகிறபோது அவள் கற்பகமாக இருந்தாலும் சுய அடையாளம் தொலைத்த பேரில்லாக் கிழவியாகி விடுவாள். அதுக்குச் சாகலாம்.

பம்பாயில், சித்திவினாயகர் கோவில் பக்கத்தில் இருக்கு. மகாலட்சுமி மந்திர் காரில் போனால் பத்தே நிமிஷம் தான். மெட்ராஸ் மாதிரி பம்பாயிலும் அலை அடிக்கும் சமுத்திரம் உண்டு. இங்கே ஒரே ஒரு நாள் கொண்டாடும் சதுர்த்தி அங்கே பத்து நாள் கோலாகலமாக ஊரோடு கொண்டாடுவார்கள்.

பயணிகளுக்கு பம்பாய்ச் சுற்றுலா ஏற்பாடு செய்கிற கம்பெனியின் விற்பனையாளன் மாதிரி திலீப் பத்திரிகையையும் புத்தகத்தையும் திறந்து படம் காட்டி, வாசித்து விளக்கி உற்சாகப்படுத்தினான். பாட்டிக்கு ஒரு எட்டு போய் பம்பாய் போய் ஊர் வினோதம் எல்லாம் கொஞ்சம் போல பார்க்க ஆசை தான். ஆனால் அங்கேயே மிச்ச ஆயுசைக் கழிப்பது பற்றி அவளுக்கு நிச்சயம் உடன்பாடில்லை.

ஜனனி அடுத்த அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தாள்.

ஒரு மாசம் ரெண்டு மாசம் எங்களோட அங்கே வந்து இருந்து பாரு பாட்டி. உனக்குப் பிடிக்கலே, பிடிச்சிருக்கு ஆனா ஏனோ சரிப்பட்டு வரலே, சரிப்பட்டு வருது ஆனா பிடிக்கலே இப்படி எந்த மாதிரி இருந்தாலும் சரி, கேள்வியே கேட்காமல் உன்னை இங்கே கொண்டு வந்து விட்டுட்டுப் போயிடறோம் ஓகேயா?

ஜனனி நைச்சியமாகச் சொல்ல, திலீப் இன்னும் ஆதரவாகக் கூட்டிச் சேர்த்தான் –

இங்கே வீட்டை வாரம் ஒரு தடவை பெருக்கித் தொடச்சு, அப்பப்போ பெரியப்பா கட்சி ஆளுங்க மூலமா வரி கட்ட, மினிமம் கரண்ட் சார்ஜ் கட்டி கனெக்‌ஷன் எப்பவும் இருக்க, வீட்டு வரி கட்ட, நானாச்சு. ஏற்பாடு பண்றேன். நீ எப்ப வேணும்னாலும் திரும்பி வரலாம். வந்தா, வீடு இப்போ இருக்கறதுக்கு எந்த வித்யாசமும் இல்லாம இருக்கும். வந்த உடனே உப்பு உரைப்பாச் சமைக்க உப்பு, புளி, மிளகாய், பொலபொலன்னு வடிக்க சம்பா அரிசி கூட வாங்கி வச்சுடறேன்,

ஒரு வழியாகத் திருவாரூர்த் தேர் அசைந்து கொடுத்தது. மெல்ல ஊர்ந்தது. தயங்கி இன்னும் கொஞ்சம் நகர முற்பட்டது. பேரப் பசங்கள் உற்சாகமாகக் கூவி முன்னால் பிடித்து இழுக்க, இதோ தேர் ஓட ஆரம்பித்து விட்டது.

செண்ட்ரல் ஸ்டேஷனின் பிரம்மாண்டம் எப்போதுமே கற்பகத்தை மருட்டும். வடக்கத்திய வாடை அடிக்கிற இடம் அது. மூக்கு வைத்த பித்தளை கூஜாக்களைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு, இழுத்துக் கட்டப்பட்ட படுக்கைகளையும் எல்லா சைஸிலும் டிரங்குப் பெட்டிகளையும் சுமந்து வருகிற கூட்டத்தில் நிச்சயம் கற்பகம் வயதுக் கிழவிகள் சுறுசுறுப்பாக நகர்வார்கள். அவர்கள் சரளமாக இந்தியில் பேசிக் கொண்டு போவார்கள். இங்கே அந்த மொழி மட்டும் தான் செல்லுபடியாகும் போல. கூடவே கலம் அழுக்கு கெட்டியாக செண்ட்ரல் முழுக்க ஒட்டியிருக்கும். பக்கத்தில் கலங்கிய நீரும் சால் கட்டி குடலைப் புரட்டும் வாசனையோடு கூடவே வரும்.

அது மட்டுமில்லாமல், கற்பகத்தின் மனதில் பதிந்த செண்ட்ரலில், கோசாயிகள் சதா வடக்கிலிருந்து தெற்குக்கும், மேற்கிலிருந்து கிழக்குக்கும் போவதற்காக சாவதானமாகப் புகுந்து புறப்பட்டு மாடிப் படியெல்லாம் புகை பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பார்கள். கௌபீனம் விலகச் சகலமானதையும் காட்டிக் கொண்டு தூங்குவார்கள். பட்டணத்துக்கு அந்நியமான நெய்ச் சப்பாத்தியும், புளிப்புக் காடியில் ஊறிய மாங்காயும் இருபத்து நாலு மணி நேரமும் இங்கே ஆட்சி புரியும்.

அதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்க, கற்பகத்தை ஏகமாகப் பயமுறுத்துகிறவை செண்ட்ரலில் நடுநாயகமாக நிற்கும், வரும், போகும் ரயில்கள்.

என்ன இருந்தாலும் எழும்பூர் ஸ்டேஷன் போல வருமா?

கும்பகோணமோ, தஞ்சாவூரோ போக வர, இருக்கிற ஊருக்குப் பாந்தமாக. எப்பவும் பளிச்சென்று துடைத்து வைத்த மாதிரி இருக்கப்பட்டதாச்சே எழும்பூர்.

எல்லா அழகும் குவிந்து தஞ்சாவூர்ப் பெண் மாதிரி அந்நியோன்யமும் கருக்கடையும் சுறுசுறுப்புமாக சதா இருக்கும் அந்த ஸ்டேஷன், கல்யாணம் நிச்சயமான சந்தோஷத்தில் திளைத்து மற்றவர்களுக்கும் சந்தோஷத்தைக் கடத்தும் பெண்ணரசி போல கற்பகத்துக்குப் பிரியமானது அது.

எழும்பூரில் வந்து நின்று கூச்சல் முழக்கிக் கூப்பிடும் ரயில்கள் பிரம்மாண்டமானவை இல்லை. மீட்டர்காஜ் எதோ நீலகண்டன் பெயர் பரிச்சயப்படுத்தி இருக்கிறான்.

அந்த மாதிரி வண்டியில் பர்ஸ்ட் கிளாஸ் டிக்கட் வாங்கி, அதுவும் ரெண்டே இருக்கை இருக்கற கூப்பேயில் அவளோடு ரமித்தபடி ராமேஸ்வரம் போக வேண்டும் என்ற அவனுடைய இச்சை இனி அடுத்த ஜன்மத்தில் தான் நிறைவேறும். மீட்டர்கேஜும் முதல் வகுப்பும் அதில் கூப்பேயும் அப்போதும் இருந்தால்.

வெகு அருகில் ஆயிரம் மயில்கள் சேர்ந்து அகவுகிற மாதிரி, மதயானை பிளிறல் போல கூர்மையான இரைச்சல். கற்பகம் ஜனனி கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

கொஞ்சம் தள்ளி அகல ரயில் பாதையில் வரும் வண்டி அது. எல்லா ரயில் பெட்டிக்கு வெளியிலும் முழுக்க இந்தியில் எழுதி, உள்ளே, இந்தியில் மட்டும் மூச்சும் குசுவும் விடுகிற கும்பலை முக்கி முக்கி அடைத்துக் கொண்டு பிரலாபிக்கிறது போலக் கத்திக் கொண்டு எங்கிருந்தோ வந்த ரயில் நின்றது.

நிக்க வர்றதுக்கு ஏன் இத்தனை ஆர்ப்பாட்டம்? போற காலத்துலே நான் பம்பாய் போய் சீலம் கொழிக்கப் புறப்பட்ட மாதிரி முடிஞ்ச யாத்திரைக்கு மேளக் கொட்டு.

ஏ கிழவி சும்மா வர மாட்டே.

ஜனனி அவள் உள்ளங்கையில் அழுத்தக் கிள்ளினாள்.

பிசாசே, உசிர் போற மாதிரி வலிக்கறது. கிள்ளுப் பிடுங்கி.

பாட்டி வெறுமனே வைதாலும், கையை விடுவித்துக் கொள்ளவில்லை.

இதான் இந்த டப்பா தான், போய்ட்டே இருக்கியே.

திலீப் பின்னாலிருந்து அவசரமாகக் குரல் கொடுத்து நிறுத்தினான்.

பம்பாய் மெயிலின் முதல் வகுப்பு. அழுக்கும் கண்ணாடி ஜன்னலும், அகலமாக மெத்தை பரப்பிய இருக்கையுமாக பாதி இருட்டில் கிடந்தது அது.

மெல்லக் கையைப் பிடித்து உள்ளே ஏற்றி விட்டான் திலீப். இந்த இருட்டில் இன்னும் இரண்டு ராத்திரி போக வேணும் என்று நினைக்க மலைப்பாக இருந்தது கற்பகத்துக்கு. ஒண்ணுக்கு ரெண்டுக்குப் போகணும்னா தட்டுத் தடுமாறித் தடவிண்டு போய் வேறே யாரோ உக்காந்திருக்கற இடத்திலே அசுத்தம் பண்ற மாதிரி ஆகலாமோ? நினைக்கவே சங்கடமாக இருந்தது.

எங்கேடி போனே ஜனனி?

பின்னாலே தானே வந்துண்டிருக்கேன். ஏன் பொகாரோ எக்ஸ்பிரஸ் மாதிரி அலர்றே?

இப்போ வந்தது பொக்காரம் எக்ஸ்பிரஸா?

குனிந்து ஜன்னல் வழியே அடுத்த பிளாட்பாரத்தில் வந்து நின்ற ரயிலைப் பார்த்தாள் கற்பகம். அதன் உள்ளிருந்து, ஒன்றும் இரண்டுமாக தலையைச் சொறிந்து கொண்டு ஆணும் பெண்ணுமாக இறங்கிக் கொண்டிருப்பதும், அழுகிற கைக்குழந்தைகளும் கண்ணில் பட்டார்கள்.

எதுக்கு ஓரமா ஒண்டிண்டிருக்கே? நீட்டி நிமிர்ந்து சாஞ்சு படுத்து இஷ்டம் போல் உக்காரேன்.

ஜனனி அவளை இழுத்துப் படுக்க வைக்க முயற்சி செய்ய, திலீப் அரை இருட்டில் சுவரைத் துழாவி சுவிட்ச் சுவிட்சாக அழுத்தி ஒரு கணத்தில் பளீரென்று மேலே இரண்டு விளக்குகளை எரிய விட்டான்.

அய்யோ, இப்படி பக்கத்துலே ஆயிரம் பேர் ரயில் பெட்டிக்குள்ளேயும், பிளாட்பாரத்திலேயும் புகுந்து புறப்பட்டுண்டிருக்கா. பெப்பரப்பேன்னு விளக்கைப் போட்டுண்டு கிடக்கேன் நானாக்க. கிடக்கறது கிடக்கு கிழவியைத் தூக்கி பலகையிலே வைன்னு என்னை எதுக்குடி இப்போ பள்ளி கொள்ளச் சொல்றே.

அவசரமாக எழுந்து உட்காந்த கற்பகம், திலீபைக் கேட்டாள் -

ஏண்டா இந்த சீட்டுலே வேறே யார் வரப் போறா? ஆம்பிளைகள் வந்தால் எனக்கு வேண்டாம். தரையிலேயே உக்காந்துண்டு வரேன்.

திலீப் கால் சராய் பாக்கெட்டில் இருந்து சதா கூடச் சுமந்து போகும் பிளாஸ்டிக் சீப்பை எடுத்தான். அதை சிரத்தையாக, மேலே மின்சார விசிறியின் இரும்பு வலைக்குள் நுழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஷாக் அடிக்கப் போறதுடா. சுவிட்சைப் போடேன்.

ஜனனி அவனிடம் இருந்து சீப்பைப் பிடுங்க முயற்சி எடுத்தது பலிக்கவில்லை.

’சுவிட்சாவது மண்ணாங்கட்டியாவது. சீப்பை வச்சுத்தான் இதை ஸ்டார்ட் பண்ணனும். சரியா பாட்டி? பம்பாய் போறயாக்கும். ஆல் தி பெஸ்ட்’.

சுழல்கிற விசிறியின் இறக்கைகளைக் காட்டி திருப்தியோடு சிரித்தான் திலீப்.

திடீரென்று கற்பகம் எழுந்திருந்தாள்.

நான் ஆத்துக்குப் போறேண்டா. பத்து ரூபா கொடு. டாக்சி பிடிச்சுப் போயிடறேன். நுங்கம்பாக்கம்னு சொன்னா வரமாட்டேன்னா சொல்லப் போறான்.

ஜனனி அவளைப் பிடிப்பதற்குள் கற்பகம் நகர்ந்து, இந்தப் பக்கம் தான் கதவு என்று ஊகித்த திசையில் வயசுக்குப் பொருந்தாத வேகத்தோடு நடந்தாள்.

வேதாளம் முருங்க மரம் ஏறிடுச்சே. ஏ பாட்டி. பாட்டி. கற்பகம்.

ஜனனி பதற்றமாகக் கூப்பிட, கற்பகம் நிற்கிற வழியாகத் தெரியவில்லை.

ஒரே ஒரு வாரம் எங்களோட பம்பாய்லே இரு. நான் பத்திரமா திருப்பிக் கொண்டு வந்து விடறேன். அப்புறம் என் ஆயுசுக்கும் உன் ஆயுசுக்கும் உங்கிட்டே பம்பாய்னே சொல்ல மாட்டேன். ஜஸ்ட் ஒரு வாரம். ஏழே நாள் மட்டும் பம்பாய்.

திலீப் ஆகக் குறைவான பேரத்துக்கு இறங்கி வந்தான்.

ஒரு வாரம் அங்கே பம்பாய்லே தனியாக் கொட்டக் கொட்ட முழிச்சுண்டு என்ன பண்ணப் போறேன்?

கற்பகம் குழந்தை மாதிரி பிடிவாதம் முற்ற, பேரனையும் பேத்தியையும் அழுகை கலந்து வந்த குரலில் கேட்டாள்.

ஏன்? உனக்கு மனுஷா யாரும் வேணாம். எங்கப்பா, பெரியப்பா உன் பிள்ளைகளா இருந்தாலும் தேவை இல்லை. பெரியம்மா, எங்க அம்மா. மருமகள் தானே ரெண்டும். அதுவும் எங்கம்மா. ஆட்டக்காரி. மராத்திக்கார தட்டுவாணிச்சி. அவ பைத்தியம் முத்தி, யாரும் கவனிச்சுக்காமல் அனாதையா சாகணும். நீ சொகுசா டுர்யோன்னு நுங்கம்பாக்கத்துக்கு டாக்சி பிடிச்சுப் போய், உங்க வீட்டுலே உக்காந்துடுவியாக்கும்?நாங்க எக்கேடும் கெட்டாலும் உனக்கு ஒண்ணுமில்ல்லை.

திலீப் பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்த பர்ஸில் ஷாலினி மோரே திருவிழாவில் வழி தவறிப் போன குழந்தையாக விழிக்கிற புகைப்படம். லாவணி ஒப்பனை பாதி கலைந்து முகத்தில் அங்கங்கே ஜிகினா பளபளத்து இருக்கும் நடுவயதுக்காரி. கற்பகத்தின் முகத்துக்கு நேரே அதை நீட்ட அவள் கண்ணைக் கவிந்து பார்த்தாள்.

சட்டென்று திரும்ப விளக்கு அணைந்தது.

பாட்டி, பாட்டி, இரு. இறங்காதே. விழுந்துடுவே.

ஜனனி அலறும் குரல்.

இருட்டில் தடுமாறி வந்து ஜனனியை இடித்துக் கொண்டு இருக்கையில் உட்கார்ந்தாள் கற்பகம்.

பாட்டி சொல்றதைக் கேளு. போகாதே.

நான் ஏண்டா போறேன். உங்கம்மா பச்சரிசிச் சாதம் சாப்பிடுவாளோ?

வெளிச்சம் வந்திருந்தது.

(தொடரும்)