About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 23 இரா.முருகன்

மூடுபனி காலை முதல் தில்லி முழுவதும் அடர்த்தியாகக் கவிந்திருந்தது. சராசரிக்கும் குறைவான காலை வெளிச்சத்தில் ஆபீஸ் போக பஸ் ஸ்டாப்புக்கு நடக்கிறதும், குழந்தைகளின் பள்ளிக்கூடம் கொண்டு விடும் ரிக்‌ஷாக்கள் மணியடித்துக் கொண்டு போகிறதும், பெரும்பான்மை வீடுகளில் டபுள் ரொட்டி ஆம்லெட் இருப்புச் சட்டியில் வெங்காயத்தோடு வதங்கும் வாடையும் குளிருமாக அபத்தமான காலைப் பொழுது. நாள் முழுக்க உறங்கி, சாயங்காலம் ஊரோடு விழித்தெழுந்து நாளைத் துவக்குகிறது போல் மூடுபனி ஊரை மாற்றியிருந்தது.

தலைநகரத்தில் கலாசார அமைச்சரகம் இன்னமும் செயல்பட ஆரம்பிக்காத காலை பத்து மணி. இருநூற்று முப்பது பேர் வேலை பார்க்கிற மத்திய அரசு ஆபீஸ் அது. விஸ்தாரமான அரசாங்கக் கட்டிடத்தில் மூன்று தளங்களுக்குப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்த அலுவலகத்தில் எண்ணி ஐந்து பேர் தவிர வேறே எந்த ஊழியரோ அதிகாரியோ இதுவரைக்கும் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை.

படி ஏறி வந்த சூப்ரெண்டண்ட் சின்னச் சங்கரன் மூன்றாம் மாடியில் பூட்டிய கதவுக்கு முன்னால் காத்திருக்க வேண்டிப் போனது. நாள் முழுக்க, ராத்திரி பூராவும் ஒரு கதவையோ, ஜன்னலையோ கூடச் சார்த்தி வைக்காத ஆபீஸில் இப்படிப் பூட்டித் திறக்கிற ஏற்பாட்டை உண்டாக்கிப் போனவர் சங்கரனுக்கு முன்னால் சூப்பிரண்டாக இருந்து ரிடையரான அப்பள நாயுடு தான். பாத்ரூம் போய் விட்டு வந்தாலே திரும்ப அங்கே போய் குழாயை மூடினோமா, கதவைச் சாத்தினோமா என்று திரும்பத் திரும்ப ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்கிற அவர், ஆபீஸை ராபணா என்று அல்லும் பகலும் திறந்து வைத்திருக்கச் சம்மதிக்கவே இல்லை. காவலுக்கு ஆள் போட்டால் சரிதான். ஆனால் அவர்கள் பூட்டிய கதவுக்கு வெளியே உட்கார்ந்து காவல் காக்கட்டும் என்று நிர்தாட்சண்யமாகச் சொல்லி விட்டார் அப்பள நாயுடு.

என்ன மாதிரிப் பூட்டு உபயோகிக்க வேண்டும், எத்தனை சாவி, யார்யாரிடம் சாவி இருக்க வேண்டும், அவர்கள் லீவில் போனால் சாவி கைமாறுவது எப்படி, எத்தனை மணிக்கு எந்த நிலை ஊழியர் எந்த அதிகாரியிடம் இருந்து சாவியை எப்படிப் பெற்றுக் கதவு திறக்கவும் பூட்டவும் வேண்டும், சாவியோ பூட்டோ தொலைந்து போனால் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய வழிமுறைகள், பூட்டு வாங்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டிய தொகை இப்படி சகலத்தையும் அலசி ஆராய்ந்து நோட் போட செக்‌ஷன் சூபர்வைசராக இருந்த சின்னச் சங்கரன் ஒரு வாரம் பாடுபட்டான். மூன்று உதவியாளர்கள் கூடமாட ஒத்தாசை செய்தார்கள். அதில் ஒருவர் தட்டச்சு செய்கிறவர். மற்ற இரண்டு பேர் புதுசாக சர்க்கார் வேலைக்கு வந்த கன்னடக் காரர்கள்.

நோட்டு மேலே போனபோது ஒரே ஒரு நிபந்தனையில் அப்ரூவ் ஆனது. முழு ஃபைலும் உள்ளது உள்ளபடிக்கு கமா, புல்ஸ்டாப் மாறாமல் இந்தியில் இருக்க வேண்டும் என்பதே அது. ஆபீஸ் முதல் மாடி பீகாரி பாபுக்கள் ஒரு குழுவாக அதை ஒரு மாதத்தில் நிறைவேற்றிக் கொடுத்தபோது ஆபீஸுக்கு பூட்டு திறப்பு நடைமுறையாகி இருந்தது.

ரிடையர் ஆன அப்பள நாயுடுவுக்குப் பிரிவு உபசாரமாக ஜரிகை மாலை போட்டு உருமால் கட்டி, கையில் ஆப்பிள் பழம் கொடுத்து ரிக்‌ஷாவில் வீட்டுக்குக் கொண்டுபோய் விட்டபோது சின்னச் சங்கரனை ஆக்டிங் சூப்பரிண்டெண்டாக நியமித்த உத்தரவு வந்திருந்தது. அது போன ஹோலிக்கு. இந்த ஹோலி நேரத்தில் சின்னச் சங்கரனை சூப்பரிண்டெண்ட் பதவியில் நிலையாக்கி அறிவிப்பு வந்து அவனும் சாந்தினி சௌக் கண்டேவாலா மிட்டாய்க் கடையில் தூத்பேடா வாங்கி மூ மிட்டா கர்லோ என்று வாயை இனிப்பாக்கிக் கொள்ள ஆபீஸ் முழுவதற்கும் விநியோகித்தான்.

அப்பள நாயுடு ஆந்திராவோடு போய் ஒரு வருஷத்துக்கு மேலாகியும் ஆபீஸில் தினசரி பூட்டு விழுந்து திறந்து கொண்டுதான் இருந்தது. அதை மாற்றி ஊர் உலக சர்க்கார் ஆபீஸ் நியதிப்படி திரும்ப மாற்ற யாருக்கும் கை வரவில்லை. ஆபீஸைத் திறந்து போட்டு ஏதாவது திராபையான பைல் தொலைந்து போனால்? சின்னச் சங்கரன் சூப்பரெண்டான அப்புறம் இதெல்லாம் நடக்கக் கூடாது. வேண்டுமானல் ஒன்றுக்கு ரெண்டாகப் பூட்டி வைக்கவும் அவன் தயார் தான்.

தப்த்ரி சேவகன் பிரிஜேஜ் குமார் சிங் சாவதானமாகப் படியேறி வந்தான். சின்னச் சங்கரனைக் கதவு பக்கம் பார்த்ததும் கடைசி இரண்டு படியை குதித்துக் கடந்து போலியான அவசரத்தோடு சுவரில் முட்டிக் கொண்டு சங்கரனுக்கு சலாம் வைத்தான்.

மன்னிக்க வேணும் மகா அதிகாரியே, பனி நேரத்தில் பஸ் எதுவும் முன்னீர்காவிலிருந்து இங்கே வராததால் மோட்டார் சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவில் இடித்துப் பிடித்து உட்கார்ந்து ஊர்ந்து இப்போதுதான் வந்து சேர முடிந்தது என்றான் பிரிஜேஷ்.

பட்படியில் இஞ்சின் அதிர்வுக்கு இசைவாக அவன் உடம்பு இன்னமும் தன்னிச்சையாக அசைந்து கொண்டிருப்பதாகவும் அவன் சிரித்தபடி அறிவித்தான். சங்கரனுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. இனிமேல் இவன் மேல் கோபப்பட முடியாது.

மத்தவங்க எங்கே?

இந்த சம்பிரதாயமான கேள்வி சூப்ரெண்ட்டெண்டால் தினசரி கேட்கப் படவேண்டும் என்று விதிமுறை உள்ளதால் சின்னச் சங்கரன் பிரிஜேஷைக் கேட்டான்.

வந்துட்டிருக்காங்க சாப்.

இது மட்டுமே எதிர்பார்க்கப் படும் பதில். அவங்க எல்லோரும் நேத்து ராத்திரி செத்துப் போய்ட்டாங்க, கூட்டமாக எல்லோரும் கனாட் பிளேஸில் நூதன் ஸ்டவ் வாங்கப் போயிருக்காங்க போன்ற பதில்கள் ஆசுவாசம் அளிக்காதவை.

முதலில் கண்ணில் பட்டு முடிக்கப்பட வேண்டிய ஃபைல் சிவப்புத் துண்டு அலங்காரத்தோடு மேஜை மேலேயே இருந்தது.

அமைச்சர் கலாச்சார விழாவில் ஆற்ற வேண்டிய சொற்பொழிவு என்று மேலே இருந்த காகிதம் சொன்னது. இந்த மாதிரி நூறு சொற்பொழிவுகளை மேல்நிலை குமாஸ்தாவாக இருந்தபோது சங்கரன் எழுதித் தள்ளியிருக்கிறான். கலாசார அமைச்சகம் என்பதால் சோவியத் வர்த்தகக் குழுவை வரவேற்று மந்திரி பேச பாலே நடனச் சிறப்பு, எஃகுத் தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, ஸ்புட்னிக், ஒடிசி நடனத்தின் தொடக்கம், குருஷேவ், பரத முனிவர், வாலண்டினா தெரஷ்கோவா என்று கலந்து கட்டியாகப் பத்து நிமிடம் பிரசங்கம் செய்ய ஏதுவாக அவன் மூன்றே நாளில் உரை எழுதிப் பாராட்டைப் பெற்றவன். லைபிரரியில் எந்தப் புத்தகத்தை எடுத்து எப்படி தேடிக் குறிப்பெடுக்க வேண்டும் என்பது அவனுக்கு அத்துப்படி என்பதால் சங்கரன் எழுதிய பிரசங்கங்கள் பொதுவாக அமைச்சர்களால் பாராட்டப்படுபவை. முன்பாரம் பின்பாரமாக ஏதாவது அபத்தமாக அவர்கள் தன்னிச்சையாகப் பேசிவிட்டு சட்டைப் பையில் இருந்து சங்கரனின் உரையை லாகவமாக எடுத்துப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டு மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரி செய்து விட்டு பொறுப்பாகப் பேச ஆரம்பிப்பதை சங்கரன் பெருமையோடு பார்த்திருக்கிறான். அந்தச் சொற்பொழிவுகளின் சுருக்கம் பத்திரிகைகளில் வந்தபோது பெருமைப் பட்டிருக்கிறான். இப்போதெல்லாம் அது அலுத்து விட்டது. எல்லா அமைச்சர்களும் ஒரே மாதிரி. எல்லா உரைகளும் ஒன்று போல. ஒரு பத்திரிகைக்கும் மற்றதுக்கும் வித்தியாசம் இல்லை.

பைலில் வைத்திருந்த அமைச்சர் உரையை நான்கு ஜூனியர் குமாஸ்தாக்கள் சேர்ந்து எழுதியிருந்தனர். ஒரு செக்‌ஷன் சூபர்வைசர் சரி பார்த்திருந்தார். எல்லோரும் பஞ்சாபிகள். அமைச்சர் கேரளத்தில் பேச வேண்டியது. கேரள நாட்டுப்புறக் கலைகளைப் பற்றி பழைய பேச்சுகளில் இருந்து பத்தி பத்தியாக எடுத்து ஒட்ட வைத்திருந்தது. நடுவே ஒரு வரியில் அர்ஜுன் அட்டாம் என்று குறிப்பிட்டிருப்பது அர்ஜுனன் ஆட்டமாக இருக்கலாம் என்று ஊகித்தான். மயில் தோகைகளை உடம் முழுக்க மூடி அணிந்து கொண்டு ஆண்கள் மட்டும் ஆடுகிற ஆட்டம் என்றது குறிப்பு.

கலாச்சார விழா இன்னும் ஒரு மாதம் கழித்து நடக்கப் போவது. இதற்கு ஏன் அவசரம் என்று போட்டு ஒரு ஃபைல் உயிர் பெற்றிருக்கிறது?

சொற்பொழிவு காகிதத்துக்குக் கீழே இருந்த காகிதங்கள் அர்ஜுன நிருத்தத்தைத் தழைத்தோங்கச் செய்ய ஒரு சங்கம் ஏற்படுத்தப் பட்டுள்ளதாகச் சொன்னது. பம்பாய் நகரிலும் குஜராத்தில் அஹமதாபாத்திலும் இருக்கப்பட்ட கலைஞர்களும் விமர்சகர்களுமாக அமைத்த சங்கம் அது. சர்க்கார் நிதி உதவியாக இருபது லட்ச ரூபாய் தர சிபாரிசு செய்து அமைச்சருக்கு அனுப்ப வேண்டிய குறிப்பு.

கடைசித் தாளோடு குண்டூசி குத்தி வைத்த ஒரு காகிதத் துண்டு மினிஸ்டர் கிருஷ்ணன் நீலகண்டனின் மனைவி சம்பந்தப்பட்ட சங்கம் என்று சொன்னது. ஃபைல் அதிவேகமாக அனுப்பப் படவேண்டியது அதனால் தான் என்று பிடி கிட்டியது சங்கரனுக்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது. வந்த படிக்குப் பட்டும் படாமல் பாப்பாத்தியம்மா மாடு வந்திருக்கு, கட்டினா கட்டு, கட்டாட்டப் போ என்றபடி எழுதி மேலே அனுப்பப் போகிறான். மற்றப்படி பெருந்தலைகள் தீர்மானிக்கட்டும்.

ஒவ்வொருவராக வேலைக்கு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வந்து உட்கார்ந்ததும் பலர் முகத்தில் வெற்றிப் புன்னகை. கண்டம் கடந்து காதங்கள் கடந்து வந்து பத்திரமாக சேர்ந்தது பற்றிய சந்தோஷம் அது. உட்கார்ந்த அடுத்த நிமிஷம் கடமையை நிறைவேற்றுகிற அவசரத்தோடு ஆளோடிக்குப் போய் சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொண்டார்கள் அவர்களில் பலரும்.

சாய்வாலா வந்தாச்சா என்ற கேள்வி அங்கங்கே எழுந்து சிகரெட் புகை போல் சுழன்று வர, பிரிஜேஷ் குமார் பொது அறிவிப்பாகச் சொன்னது – கிஷோர் நெஹி முதல் மாடியில் சாயா விநியோகித்துக் கொண்டிருக்கான்.

ஆறுதல் தரும் அறிவிப்பாக இது இருந்தது.

சாய்வாலா சங்கரனின் மேஜையில் சாயா குவளையை வைத்துவிட்டு டெலிபோனை அவன் தோளில் போட்டிருந்த துணியால் துடைத்தான். அவன் ஃபோனை வைத்ததும் அது தொடர்ச்சியாக மணியடிக்க ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தபடியே நின்றான்.

என்ன நெஹி, பிரமிச்சுப் போய் நிக்கறே? சங்கரன் கேள்வி அவன் காதில் விழவே இல்லை.

மலை ஜாதிக்காரன். பட்டாம்பூச்சியைக் கட்டிப் போட்டுக் கையில் வென்னீரைச் சுமந்து திரிய விதித்தது போல சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். இன்னும் பையன் தான். நகரம் தரும் ஆச்சரியம் அவனுக்குக் குறைவதே இல்லை. ரயிலும், பஸ்ஸும், அழுக்கும் எண்ணெய்ப் பிசுக்கும், பீடியும், இப்படி ஆபீஸும், கூடி உட்கார்ந்து எல்லோரும் ஏதேதோ எழுதுகிறதும், கூடிக் கூடிப் பேசுகிறதும் அதில் அடக்கம். துடைத்ததும் உடனே அடிக்கும் டெலிபோனும் கூடத்தான்.

ராம்ராம் ஜி

சின்னச் சங்கரனின் தில்லி வணக்கத்துக்கு அந்தப் பக்கம் டெலிபோனில் இருந்து தடுமாறும் தமிழில் வணக்கமும், நல்லாயிருக்கியாடா நாயே-யும் உடனடியாகக் கிடைத்தது. ஜாக்ரன் பத்திரிகை ஆசிரியன் சந்தோஷிலால் குப்தா. ஜர்னலிசம் படித்துவிட்டு மினிஸ்டரியில் குப்பை கொட்ட வந்து, வாடை பிடிக்காமல் பத்திரிகைக்கு ஓடியவன். சங்கரனும அவனும் ஒரே நாளில் வேலைக்குச் சேர்ந்ததால் ஏற்பட்ட நெருக்கம் இன்னும் குறையாமல் தான் இருக்கிறது.

இன்னிக்கு ப்ரஷ் ந்யூஸ் என்ன? சங்கரன் கேட்டான்.

ஆபீஸுக்கு ஏன் இன்னும் யாரும் வரலே மாதிரி சம்பிரதாயமான கேள்வி இது. நீ சொல்லு நான் எழுதிக்கறேன் என்று கிண்டல் அடிப்பான் குப்தா. ஏதாவது ஒருநாள் கலாசார அமைச்சகத்தில் இருந்து, நாடே எழுந்து உட்கார்ந்து நம்பாமல் கண்ணை அழுத்தத் துடைத்துக் கொண்டு படிக்கப் போகும் செய்தியை சங்கரன் கட்டாயம் குப்தாவுக்குத் தருவான். அதை இம்மியும் குறையாமல் பத்திரிகையில் பிரசுரித்து இந்தி மட்டும் பேசுகிற ஒரு மாபெரும் ஜனக்கூட்டம் படித்துக் களி கூர்ந்து குதிக்க வழி செய்வான் அந்த குப்தா. அது நாளை நடக்கும்.

சங்கரன் சிரித்தபடியே பதிலை எதிர்பார்த்து டெலிபோன் ரிசீவரைப் பிடித்திருந்தபோது சட்டென்று ஞாபகம் வர, ஃபைல் முன் பக்கத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தான். அமைச்சர் பங்கு பெறும் கேரளக் கலை நிகழ்ச்சி எங்கே நடக்கும்?

அது அம்பலப்புழையில் நடக்க உள்ளது.

சங்கரன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

அர்ஜூன் அட்டாம். மயில்பீலி சூடி ஆண்கள் ஆடும் ஆட்டம்.

அமைச்சர் பேசப் போகிறார். ஆட்டம். சோவியத் கூட்டுறவு. யூரல் மலைகள். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை. யூரி ககாரின். கலாமண்டலம் நாணு நாயர். மயில்.

அம்பலப்புழையில் மயில்கள் ஆடும்.

யார் சொன்னது? எங்கே?

அரசூர் மண் வாசனையோடு பகவதிப் பாட்டியின் டயரி நினைவுக்குள் வர, உலக்கையால் முதுகில் அடித்துக் கொண்டு ஓடி வரும் வடக்கத்தி பைராகி.

இங்கே மயில் இறங்கச் சாவு தொலையும். அங்கே மயிலாட சாந்தி வரும்.

பைராகி சொன்னான். அப்படித்தான் பகவதி எழுதியிருக்கிறாள்.

இங்கே அரசூர். அங்கே அம்பலப்புழை. அரசூர்லே சாவு தொலையும். தொலைஞ்சுடுத்தே. அது தலை போகிற நியூஸ் இல்லையோ?

சங்கரன் சுபாவத்துக்கும் மீறிய பரபரப்பானான்.

குப்தா, கிரேட் நியூஸ். சொல்றேன் கேளு.

அந்த முனையில் நிசப்தம்.

தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு சங்கரன் தொடர்ந்தான்.

ஊர்லே, அதான் என் சொந்த ஊர் அரசூர். மெட்றாஸ் மாகாணத்துலே இருக்கே, அங்கே என்ன சொல்ல, ஒரு விசித்திரம். ஊர்லே சாவு வந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஆச்சு. ஒரு மனுஷச் சாவு கூட இந்தப் பனிரெண்டு மாசத்துலே நடக்கலே. நம்பலேன்னாலும் நம்பினாலும் யாரையாவது அனுப்பி எழுதச் சொல்லு.

குப்தா சிரித்தான்.

இதை வச்சு என்ன செய்யணும்கிறே? மகாத்மா காந்தி சமாதியிலே பாட்ரிக் லுமும்பா மலர் வளையம் வைத்தார்ங்கிறதை விட பத்து சதவிகிதம் அதிகம் பரபரப்பான செய்தி. அவ்வளவுதான்.

அவ்வளவு தானா? சாவு இல்லாத இடம். எத்தனை இருக்கு சொல்லு. ப்ராபபிள் அப்படின்னாலும் காசை பூவா தலையான்னு சுண்டிப் போட்டு தலை வர என்ன வாய்ப்பு இருக்குன்னு ஊகிக்கற மாதிரி ஆச்சே. இப்படி ஒரு ஊர் இருக்குன்னு தெரிஞ்சா, உலகம் முழுக்க இருந்து அங்கே போகத் தள்ளுமுள்ளு நடக்காதா? வெளிநாட்டுலே இருந்து அவங்க எடுத்து வர்ற பணம் காசு அந்த இடத்தையே ஒரேயடியா மாற்றாதா?

மாறினா சாவு வந்துடுமா அங்கே?

குப்தா சொல்லி விட்டு இன்னும் பலமாகச் சிரித்தான்.

சிரிக்காதேடா. நான் சீரியஸா சொல்றேன். என்னை நம்பலாம்.

சங்கரன் தீர்மானமாகச் சொன்னான்.

சந்நதம் வந்தவன் பேசற மாதிரி இருக்கு சங்கரா. அற்புதமா இருந்தா அது அபத்தம் தான்னு ஜர்னலிஸம் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கு.

இது அபத்தம் இல்லே.ரொம்ப அசாதாரணமானது. காரணம் இருந்தா கட்டாயம் தெரிய வரும். நம்பு. நடப்பு புரியும்.

சங்கரன் ஊருக்காக வாதாட நியமிக்கப் பட்ட வக்கீலாக குப்தாவிடம் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

சங்கரா, மினிஸ்டருக்கு குண்டூசி வாங்க பட்ஜெட் சாங்க்‌ஷன் கேட்டு நோட்டு போட்டுப் போட்டு உன் தலைக்குள்ளே சரக்கும் அதே சைஸுக்குச் சுருங்கிடுத்து.

போடா கட்டேலே போறவனே எனக்காவது அது இருக்கு. உனக்கு மேலேயும் கீழேயும் சாணிச்சீலையாலே மெழுகி இல்லே அனுப்பிச்சிருக்கான் பகவான்.

குப்தா இன்னும் பலமாக சிரித்தான்.

எல்லா தெய்வம் மூலமும் சுபம். லாபம். சரி தோஸ்த். கார் வந்துடுத்து. ஆப்ரிக்கா பிரமுகரை இண்டர்வியூ செய்யக் கிளம்பறேன்.

சங்கரன் கேபின் வாசலில் நிழலாடியது.

சரிடா, நானும் வேலையைக் கொஞ்சம் பார்க்கறேன். நீ டிம்பக்டூ ஜனாதிபதியை பேட்டி கண்டுட்டு வந்து எழுது. அதான் உனக்கும் கௌரவம். உன்னோட பத்திரிகைக்கும் கவுரவம்.

டிம்பக்டு இல்லே. ஆப்பிரிக்க நாட்டு தூதர். தூதர் இருக்கார். நாடு இல்லை.

என்ன கொடுமைடா?

ஆமா, அங்கே ராணுவ ஆட்சி வந்தாச்சு. இவர் திரும்பினா தலை போயிடும். நாட்டோட பெயரையும் ராணுவத்தான் மாத்தி வச்சுட்டான். தூதர் புறப்பட்ட நாடு இல்லே இப்போ இருக்கறது. பாஸ்போர்ட் செல்லாது. அதோட அடிப்படையிலே இங்கே இருந்து இவரை வெளியேயும் அனுப்ப முடியாது.

சுவாரசியமாத்தான் இருக்கு.

சங்கரன் ஒத்துக் கொண்டான்.

போய்ட்டு வந்து சொல்லுடா.

சங்கரன் போனைத் திரும்ப வைத்தபோது வெளியே இருந்து செக்‌ஷன் சூப்பர்வைசர் தாமோதர் காலே அவசரமாக உள்ளே வந்தார்.

சார் பம்பாயிலே இருந்து ஒரு மதராஸி ஆபீஸ் வாசல்லே டெண்ட் அடிச்சு தர்ணாவுக்கு உக்காந்துட்டார்.

என்னவாம்? சிரத்தையில்லாமல் கேட்டான் சங்கரன்.

ஷாலினி மோரேன்னு ஒரு இருபது வருஷம் முந்தி பிரபலமான லாவணி ஆட்டக்காரி. அவங்க வீட்டுக்காரர் இந்த மதராசி. உதவி பென்ஷன் கொடுத்திட்டு வந்தோம் அந்த அம்மாவுக்கு. அதை நிறுத்திட்டோம்.

ஏன் நிறுத்தணும்?

தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்கு வரச் சொல்லி அவங்களுக்கு மினிஸ்டர் பிஏ தகவல் அனுப்பினாராம். வரலே. இங்கே பிஏ போன் வந்தது. லைப் சர்ட்டிபிகேட் தரலேன்னு நிறுத்தியாச்சு. அவங்க மகன் நேர்லே வந்த போது மினிஸ்டர் ஆபீஸ்லே அப்புறம் வரச் சொல்லிட்டாங்க. இங்கேயும் வந்தான் அந்தப் பையன்.

என்ன சொல்லி அனுப்பினீங்க?

நீங்க லீவுலே இருந்தீங்க சார்.

வாசல்லே காவல் இருக்கறவங்க என்ன செய்யறாங்க?

இவர் தெருவிலே அந்தப் பக்கம் உட்கார்ந்திருக்கார் சார். நடைபாதை.

சங்கரன் ஒரு வினாடி யோசித்தான்.

அந்த மதராஸியை மேலே அனுப்பு.

அவராலே நடக்க முடியாது சார். எலக்ட்ரிக் டிரெயின்லே இருந்து விழுந்து விபத்தாம். ரெண்டு காலும் கணுக்காலுக்குக் கீழே கிடையாது.

ஓ ஓவென்று அவசரமாக எழுந்த சத்தம்.

ஆளோடியில் சிக்ரெட் பிடித்தபடி நின்றவர்கள் தலைக்கு வெகு அருகே ஒரு மயில் பறந்து சென்றது. சட்டென்று கவிந்த திகிலும், அது விலகியதில் அசட்டுச் சிரிப்புமாகக் கீழே போட்ட சிகரெட் துண்டுகளைப் பார்த்தபடி அவர்கள் நிற்பது சங்கரன் கேபினில் இருந்து தெரிந்தது. அபத்தமான பகல் என்று யாரோ சொன்னது அவன் காதில் விழுந்தது.

இங்கேயும் வந்தாச்சா?

(தொடரும்)

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 22 இரா.முருகன்


அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் இருபத்திரெண்டு இரா.முருகன்

வைத்தாஸ் எழுதும் நாவலில் இருந்து
—————————–

கரண்ட் போச்சு. கரண்ட் போச்சு.

எல்லா விதமான குரல்களும் சேர்ந்து ஒலிக்க, பம்மிப் பாய்ந்து கொண்டு இருள் வந்தது.

ராத்திரியின் அடையாளத்தை தீர்க்கமாக்கிக் கொண்டு விளக்குகள் அணைந்து போயிருந்த தெரு.

வைத்தாஸ் மேலே அடியெடுத்து வைக்க மாட்டாமல் நின்றான்.

ஹவேலி.

வைத்தாஸுக்குச் சட்டென்று நினைவு வந்தது. இவ்வளவு பெரிய வசிப்பிடத்தை வெறுமனே வீடு என்று சொல்வது மரியாதைக் குறைச்சல். ஹவேலி கம்பீரமான பெயர். நேற்று அமைச்சரைப் போய்ப் பார்த்தபோது அவர் நாலைந்து தடவை பேச்சுக்கு நடுவே சொன்னார்.

கூட்டுக் குடும்பங்கள் சிதைந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஹவேலிகள் கோதுமையும், மோட்டார் உதிரி பாகங்களும் சேர்த்து வைக்கும் கிட்டங்கிகள் ஆகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

சமூக உறவுகள் பற்றி அமைச்சர் பேச வேண்டிய ஒரு கருத்தருங்கில் அவர் நிகழ்த்த வேண்டிய உரையில் இதெல்லாம் வரும். அமைச்சரகத்தில் பத்துப் பேர், மதராசிகளாகச் சேர்ந்து இருந்து ராத்திரி கண்விழித்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கேயும் கரண்ட் போயிருக்கலாம்.

வீராவாலி.

மெதுவான குரலில் வைத்தாஸ் அழைத்தான். அவள் அங்கே இல்லை.

உள்ளே வரும்போது பார்த்தானே?

இருட்டில் ஓரமாக மறைந்து நிற்கலாம்.

என்னத்துக்கு மறையணும்?

வீராவாலி.

மூங்கில் கழை பற்றிப் புழுதி புரண்ட உடலோடு தில்லியின் சந்து பொந்துகளில் கழைக்கூத்து ஆடுகிற பெண். ஆடி முடித்துக் கண்ணால் அவனைக் கூப்பிட்டு இங்கே தான் அழைத்து வந்தாள்.

படபடத்து அழைக்கும் இமைகள். நீ வராமல் எங்கே போக என்று அலட்சியம் காட்டும் விழிகள்.

அந்தக் கண்களை வைத்தாஸ் அறிவான். புழுதி புரண்ட அந்த உடம்பையும்.

வீராவாலி.

அடியே உன்னை உன் வியர்வையின் வாசனை கொண்டு அறிவேன். கண்ணில் கண்மை கலங்கிக் கரி வாடையும், தலையில் வைத்த பூ வாடிப் பிறப்பித்த கந்தமும் உடல் வாடையும் வியர்வையும் எல்லாம் என்னில் நெகிழ்ந்து இறங்க உன்னைக் கலப்பேன். உன்னில் கரைவேன்.

காதுக்குள் இதயத் துடிப்பு ஒலி ஓங்கி ஒலிக்க, இரண்டு கைகளையும் தண்ணீரில் நீந்துகிறவன் நீரைத் தள்ளுவது போல் அசைத்து இருளைத் தள்ளியபடி அவன் முன்னால் போனான்.

வீராவாலி.

நீ வேணும். வேறேதும் வேணாம்.

ஒரு வாரத்தில் இப்படி ஒரு ஈர்ப்பு வந்து உடலையும், மனதையும் இறுகிப் பிடித்துப் படர்ந்து ஒட்டிக் கொள்ளுமா? இது என்ன காமம்? நடு வயதில் பிசாசு போல துரத்தி வந்து ஏறிக் கொள்ளுமா என்ன? உடம்பு சுகம் கண்டு கண்டு அனுபவித்து காமம் ஒழித்திருக்க வேண்டாமோ?

உடம்பு விழித்துக் கொண்டதும் தேடிப் போன, தேடி வந்த பெண்கள் எத்தனை பேர். அப்பன் வரதராஜ ரெட்டி, பெண்சுகம் காண்பதில் மட்டும் வைத்தாஸுக்குள் முழுமையாக வந்திறங்கி இருக்கிறான்.

வெளியே நின்றபோது இருந்த குளிர் எல்லாம் போய் வியர்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இணை தேடும், சுகித்திருக்க உடல் தேடும் நாயாக இரைத்து இளைத்து உமிழ்நீர் வடியக் குறி விரைத்து அதுவே அவனாக அதுவே மனதாக அதுவே புத்தியாக வியாபித்திருக்க, அவளைத் துரத்தி வந்து கலக்கத் துடித்து நிற்கும்போதே நகக்கண்களிலும் வியர்வை மேலெழுந்து வருகிறது.

ஒழுங்கா ஒரு பொண்ணு. அதான் உனக்கு வேணும். சும்மா போய் வந்துட்டிருந்தா தேவனுக்குப் பிரியமானதில்லே அது. சாத்தான் களிச்சு நடனம் ஆடுற களமாயிடும் உடம்பு. வேணாம். கல்யாணம் செஞ்சுக்க. ஆப்பிரிக்கக் கருப்பி, இந்தியக் களிமண் கலர் சிறுக்கி, உடம்பு அபாரமா விளைஞ்ச வெள்ளைக்காரி. யார் வேணும்னாலும் உன்னோட கூட ஜோடியாகட்டும். மறக்காம கல்யாணம் பண்ணிக்க. உன்னை விட ஒண்ணு ரெண்டு வயசு பெரியவள்னாலும் பரவாயில்லை. உங்கப்பன், அந்தக் கேடு கெட்ட வரதா ரெட்டியை விட நான் நாலு வயசு மூத்தவ. அவனை மோதிரம் மாத்திச் சேர்த்து, அடக்கி ஒடுக்கி உன்னைப் பெத்துக்கலியா? சரி என்ன பண்ணனும்க்றே? ஆமா, ஓடிட்டான் களவாணி. போய் ஒழியட்டும். எங்கே கிடக்கானோ இல்லே போய்ச் சேர்ந்துட்டானோ. நரகத்துக்குப் போயிருப்பான். இன்னும் ஜீவிச்சிருந்தா அதைவிட மோசமான இடத்திலே பன்றிகளோடு கட்டிப் பிடித்து நரகல் குழியில் கிடப்பான் அவன்.

வைத்தாஸின் அம்மா நிறுத்தாமல் பேசினாள். அவன் காதுக்குள் இன்னும் நிறுத்தாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

அவன் படிக்கப் போய் நிரந்தரமாகக் குடியேறி அவனுக்குப் படிப்பும், தூதர் பதவியும் கொடுத்த நாட்டுக்குப் புறப்பட்ட போது சொன்னது இதெல்லாம்.

அவள் அப்போது இன்னொரு தடவை கல்யாணம் செய்து கொண்டு அறுபது வயதில் அடியெடுத்து வைத்திருந்தாள். வைத்தாஸை விட ஐந்து வயதே மூத்த மணவாளன் அவளுக்கு வாய்த்திருந்தான்.

சுகப்படட்டும். வைத்தாஸும் சுகப்பட இருக்கிறான்.

வீராவாலி.

இருட்டு கொடுத்த துணிச்சலில் சத்தமாகக் கூவினான் வைத்தாஸ்.

இங்கே தான் எங்கேயோ இருக்கிறாள்.

பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கை யாரோ எடுத்துப் போகிறார்கள். சதுரம் சதுரமாக ஜன்னலில் கட்டமிட்டுப் போகிற வெளிச்சம் இருட்டோடும் நீண்டு சுவரில் படிந்து மடியும் நிழலோடும் ஒளிந்து பிடித்து விளையாடுகிறது. வெளிச்சத்தையோ தொடர்ந்து இருளையோ எதிர்பார்த்திருக்கும் குரல்கள் ஆசுவாசம் வேண்டி அவசரமும் அலுப்பும் மாறி வர இலக்கின்றிச் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன.

வீராவாலி சிரிக்கும் சத்தம்.

சாப்ஜி, நான் இங்கே இருக்கேன். இதோ இங்கே.

அவள் இந்தியில் பேசுகிறாள். அவனுக்குப் புரிகிறது.

இல்லை, கழைக்கூத்தாடிகள் நாடோடி மொழியில் பேசுவார்கள் என்று அமைச்சர் சொல்லியிருக்கிறார். நேற்று சந்தித்தபோது அவன் வீராவாலியைப் பற்றிச் சொல்ல உத்தேசித்து வேண்டாமென்று வைத்து அந்த நிமிடத்தில் மனதில் வந்த கவிதையைச் சொன்னான்.

கழைக்கூத்தாடிப் பெண் புழுதியும் வியர்வையும் உடம்பில் தண்ணீர் பட்டுப் பலகாலம் ஆகியிருக்கக் கிளம்பும் உடல் நெடியும் மூர்க்கமாகச் சூழ அவளை அணைத்துக் கொண்டவனைப் பற்றிய கவிதை. கவிதை சொல்கிறவன் நினைவும் கனவும் இடை கலந்த ஒரு நொடியில் அவனாகி நேரமும் இடமும் குழம்பி நிற்பது பற்றிய இறுதி வரிகள்.

சோப்பு வாங்கித் தரணும். டெட்டாலும், பல்பொடியும் கூடவே கொடுக்கணும். தலை குளிச்சு முடிச்சு வந்தா கழைக்கூத்தாடியும் சரிதான்.

அமைச்சர் கவிதையைக் கேட்டு விட்டு அபிப்ராயம் சொன்னார் அப்போது. கழையை இறுகப் பற்றியபடி கயிற்றில் நடக்கும் கழைக்கூத்தாடியின் படிமம் அவருக்குள் ஒரே பிம்பத்தைத்தான் அழுத்தமாகச் சித்தரித்துக் கொண்டிருந்தது.

எவ்வளவு நேரம் மேலே ஆட முடியும்?

இதுவும் வைத்தாஸுக்குத் தெரியாது என்பதை அவரிடம் சொன்னான்.

மணிக்கணக்கில் இருக்கும் என்றார் எல்லாம் தெரிந்த அமைச்சர் அவன் தோளை விளையாட்டாகத் தட்டி.

சாப்ஜி, மாடிப் படிக்கு வாங்க. எவ்வளவு நேரம் முடியும்னு சேர்ந்தே பார்ப்போம்.

வீராவாலி ஒரு அரிக்கேன் விளக்கை மாடி வளைந்து மேலேறுகிற படிக்கட்டுகள் சமனமாகி இருக்கும் சிறு தளத்தில் வைத்தபடி சிரிக்கிறாள். விழித்துப் பார்த்தபடி இரண்டு மயில்களின் உடல்கள் தரையில் கிடக்கின்றன. ஈக்களும் சிறு பூச்சிகளும் அவற்றின் தோகையிலிருந்து உதிர்ந்த படி இருக்கின்றன. இறந்து போன இன்னொரு மயிலைக் கழுத்தில் அணைத்துச் சுமந்து நிற்கிறாள் அவள்.

பறவைச் சடலத்தோடு அவளோடு கிடக்க எப்படி இருக்கும் என மனம் தறிகெட்டு ஓடுகிறது.

போகமூட்டும் நெடியடா அது மகனே, அரையிலும் மயிலெண்ணெய் தடவிப் படுத்தால் எழுந்திருக்கவே மனசு வராது என்கிறான் மேல்படியில் நின்று கொண்டு வைத்தாஸின் அப்பன். தோளில் நூலெல்லாம் போட்டிருக்கிறான் அவன்.

உரக்கப் பேசியபடி புகையிலைச் சிப்பங்களைச் சுமந்து நாலு பேர் வைத்தாஸ் நின்றிருந்த அறைக்குள் வருகிறார்கள். ஒருவன் கையில் பெரிய டார்ச் விளக்கு வைத்திருக்கிறான். விளக்கை அடித்துச் சுழற்றிப் பார்க்கும்போது வைத்தாஸ் கண்ணில் வெளிச்சம் பரவ அவன் கலவரமாக நிற்கிறான்.

விளக்குக்காரன் வைத்தாஸைக் கோபித்துக் கொள்வான். பெரிய உத்தியோகத்தில், கை நிறைய சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு, சகல வசதியோடும் இருக்கப்பட்டவன், அந்நிய நாட்டில், இங்கே இந்தப் பழைய கட்டிடத்தில் என்ன செய்கிறாய் என்று அதட்டிக் கேட்பான். மயில்களின் செத்த உடல்களைப் பக்கத்தில் இருந்து பார்க்க வந்தேன் என்று வைத்தாஸ் பம்மிப் பம்மிப் பொய் சொல்லும்போது அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு முத்தம் கொடுத்தபடி வீராவாலி அவனை மாடிப்படிகளில் ஏறிக் கடந்து வரச் சொல்வாள்.

இந்தப் பெண்பிள்ளை குளிக்கவில்லை. கட்டிய துணியும் உலர்ந்த ரத்த நெடி அடிக்கிறது. இவளைக் கூட வேணுமானால் வெளியே போய் தெருவில் புரளு. மற்ற நாய்களெல்லாம் துணைக்கு நிற்கும். இங்கே வேணாம்.

விளக்குக்காரன் சொல்வான்.

வீராவாலி மாடி இறங்கிப் பக்கத்தில் நெருங்கி நிற்கிறாள். சாப்ஜி என்று மெதுவாகக் கூப்பிடுகிறாள். அவள் வாய் நாற்றமும் வைத்தாஸைக் கிறங்க வைக்கிறது. எல்லா நெடியோடும் அவள் எச்சிலைச் சுவைக்க அவன் மனம் பரபரத்து உடலை முன் செலுத்துகிறது.

விளக்குக்காரன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அறை ஓரமாகப் புகையிலைச் சிப்பங்களைச் சார்த்தி வைக்கும் மற்றவர்களும் அவனை லட்சியமே செய்யவில்லை. சிப்பங்களின் புழுத்த நெடி அறை முழுதும் சூழ, வீராவாலி கையிலிருந்த மயிலின் சடலத்தை அந்தச் சிப்பங்களோடு சேர்ந்து சுவரில் சார்த்தி வைக்கிறாள்.

சாப்ஜி என்று அகவி, மார்பு நிமிர்த்தி சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்கிறாள் அவள். வைத்தாஸ் அந்த மார்பகங்களில் அடக்கமாகிறான்.

மேலே போகலாம் என்கிறாள் அவள் முணுமுணுப்பாக.

மேலே கிடக்க இடம் இருக்கும். புகையிலைச் சிப்பத்தோடு யாரும் வரமாட்டார்கள்.

செருப்புகளின் ஒலி ஓங்கி உயர்கிறது. வீராவாலியின் தோளைப் பிடித்தபடி வைத்தாஸ் பார்க்க, வார்ச் செருப்பு சப்திக்க மாடிப்படிகளில் ஏறி வருகிறான் ஒரு வயோதிகன். வற்றிய இடுப்பு தெரிய சீலை உடுத்தியவன் அவன். பாதி வழுக்கை விழுந்த தலையைப் பின்னிப் பூ வைத்த அவனுடைய நாசி விடைத்துத் தெரிகிறது.

வீராவாலி வைத்த அரிகேன் விளக்கைக் கையில் எடுத்துக் கொள்கிறான் வார்ச் செருப்போடு வந்தவன். நானும் மேலே தான் போறேன் என்று வைத்தாஸிடம் சொல்கிறான்.

அவனைப் போகச் சொல்லு.

வைத்தாஸ் காதில் என்கிறாள் வீராவாலி.

கேட்டது கிடைத்தால் போவானாம். எவ்வளவு கொடுக்க?

வைத்தாஸ் கேட்க, என்னோடு வா, இல்லை நூறு ரூபாய் கொடு என்கிறான் வார்ச் செருப்புக்காரன்.

வைத்தாஸ் சட்டைப் பையில் பணத்தைத் தேடும்போது இழைப்புளிகள் எட்டிப் பார்க்கும் பைகளைத் தோளில் மாட்டிய சில தச்சர்கள் ஆளுக்கொரு காடா விளக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு மேலே போகிறார்கள். பழைய இந்தி சினிமாப் படம் ஒன்றில் வந்த சோகமான பாடலைக் கூட்டமாக அவர்கள் பாடியபடி நகர, மேலே பழைய கதவைக் கழற்றி வீழ்த்தும் ஒலி.

கதவு இல்லாத அறை என்றாலும் சரிதான். பார்க்கிறவர்கள் பார்க்கட்டும். மரத் துண்டுகளும் மரச்சீவலும் கிடக்கும் தரையில் படிய அசௌகரியம் இல்லை.

அவன் தச்சர்களுக்கு நடுவே புகுந்து மேல் படிக்கட்டில் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்த வீராவாலியின் தோளைப் பற்றுகிறான். அவள் அவன் மேல் சாய்ந்து அப்படியே நிற்க, தச்சர்கள் பாட்டை நிறுத்தாமல் முன்னால் போகிறார்கள்.

வா கிடக்கலாம் என்கிறாள் வீராவாலி. தரையில் பரத்தி இருந்த மயில்களை மிதிக்காமல் திரும்பி அவனை இறுக அணைத்துக் கொள்கிறாள். அரிகேன் விளக்கு அணைந்த நெடி இதமாகச் சூழ்கிறது.

முன்னா, ரொட்டி சாப்பிட்டு தெருவுக்குப் போ என்று கூவியபடி ஸ்தூல சரீர முதுபெண் ஒருத்தி கையில் பிடித்த பெரிய மெழுகுவர்த்தியோடு படி இறங்கி வர, தாவிக் குதித்து முப்பது வயது மதிக்கத் தக்க அவள் மகன் தாடியும் கலைந்த தலையுமாக மாடிப்படிக் கைப்பிடி மரச் சட்டகத்தில் வழுக்கியபடி வருகிறான்.

அடுத்த மாடியில் ஒரு அறை படுக்கை விரித்து இருப்பதாக அவன் வைத்தாஸிடம் சொல்கிறான். அது மற்றவர்கள் தூங்க என்கிறாள் முதுபெண் ஆட்சேபம் தொனிக்க. நான் தெருவுக்குப் போகிறேன். நீங்கள் சிரம பரிகாரம் செய்து கொண்டு போங்கள் என்று முன்னா படிகளில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடிப் புகையிலைச் சிப்பங்களிலும் மயில்களின் உடல் மேலும் மோதிக் கொள்கிறான்.

அங்கேயே இரு, ரொட்டி எடுத்து வரேன் என்று முதுபெண் மேலே போகிறாள்.

பசிக்கிறதா என்கிறாள் கிசுகிசுப்பான குரலில் கழைக்கூத்தாடிப் பெண்.

ரொட்டிக் கடைக்காரன் கொடுத்த கொஞ்சம் பழைய ரொட்டிப் பொட்டலம் அவளுடைய துணிப் பையில் வைத்திருக்கிறாளாம். மேலே எதோ ஒரு மாடியில் நிறைய நாற்காலிகள் வரிசையாகப் போட்ட அறையில் அந்தப் பை கடைசி வரிசை நாற்காலிக்கு அடியில் உண்டு. பேசி முடித்ததும் சாப்பிடலாம் என்கிறாள் அவள்.

அவள் இமைகள் துடிப்பதை மென்மையாகக் கண்களில் முத்தமிட்டு உணர்கிறான் அவன். அப்படியே அவள் தலைமுடியில் முகம் புதைக்கிறான்,

இனியும் நடக்க முடியாது. உடல் கிட கிட என்று பரபரக்கிறது. வீராவாலியை நெட்டித் தள்ளி முன்னால் செலுத்துகிறான்.

மேலே இருந்து தீனமாக அழுகைக் குரல். ஒரு குரல் தொடங்க, இன்னும் சில விம்மி விதிர்த்து நீள்கின்றன. ஒரு வினாடி அமைதி. அழுகை சத்தமாக மறுபடி உயர்கிறது. படி ஏறி ஓடிய யாரோ விழுந்து அரற்றும் ஒலி.

பார்த்துப் போ, பறவை கிடக்கு என்று மெழுகு வர்த்தியோடு திரும்பப் படியேறிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் முதுபெண் சொல்கிறாள்.

காது கேட்காத போலோநாத் பாபு இறந்து போனார்.

விழுந்தவன் சுவரைப் பிடித்தபடி எழுந்துகொண்டு சொல்கிறான்.

எப்படி உயிர் போனது?

கீழே இருந்து முன்னா கூச்சலிட்டு விசாரிக்கிறான்.

இருட்டில் தெரியலை. காது வழியாக இருக்கும் என்கிறான் விழுந்து எழுந்தவன்.

எனக்கு எப்படிப் போகும் என்று வீராவாலியைக் கேட்கிறான் வைத்தாஸ். அவள் தொட்டுக் காட்டிச் சிரிக்கிறாள்.

வைத்தாஸ் இருட்டோடு நுழையும் அறை விசாலமாக இருக்கிறது. நாற்காலிகளில் வரிசையாக ஆணும் பெண்ணுமாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

வரிசையாக வைத்த மெழுகுவர்த்திகள் உருகித் தரையில் வழிந்திருக்கும் வழியில் நாற்காலி வரிசை ஊடாக மெதுவாக நடக்கிறார்கள் வைத்தாஸும் கழைக்கூத்தாடிப் பெண்ணும்.

உள்ளறைக் கதவு திறக்கிறது. மென்மையான மெத்தை பரத்திய கட்டில். மட்டமான நெடியோடு ஊதுபத்தி புகைந்து கொண்டிருக்கிறது. தலையணைகள் சீராக அடுக்கி வைத்த கட்டில் பரப்பில் வீராவாலியைக் கிடத்துகிறான் வைத்தாஸ். அவள் இழுத்து அணைக்க, நேரம் உறைய, மேலே கவிகிறான் அவன்.

வைத்தாஸ் எழுந்த போது விளக்கு வந்திருந்தது. வீராவாலி போயிருந்தாள்.

கட்டிலின் அந்த ஓரமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர் போலாநாத் பாபுவாக இருக்கலாம் என்று அவன் ஊகித்தான்.

வைத்தாஸ் ஹோட்டலுக்கு வந்தபோது, வாசலில் தூதரக அதிகாரி காத்திருந்தார்.

கூ தெதா.

அவன் நாட்டில் ராணுவப் புரட்சி நடந்த சுபச் செய்தியை அறிவித்தார் அவர். தலைநகர் முழுக்க ராணுவம் ஆக்கிரமித்தது என்றார்.

நந்தினி?

வைத்தாஸ் உரக்கக் கேட்டான்.

மின்சாரம் மறுபடி நின்று போனது. தில்லியில் இது ஒரு பெரிய கஷ்டம்.

(தொடரும்)

இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியவர் யார்?

நண்பர் பத்ரியின் இணையத் தளத்தில் ஒரு புது நூல் பற்றிய குறிப்பைப் படித்தேன் -

/
சங்கீத வித்துவான்கள் சரித்திரம்

சங்கீத வித்துவான்கள் சரித்திரம், உ.வே. சாமிநாதையர், பதிப்பாசிரியர் மகாவித்துவான் வே. சிவசுப்பிரமணியன், முனைவர் கோ. உத்திராடம், டாக்டர் உ.வே.சாமிநாதையர் நூல் நிலையம் வெளியீடு, சென்னை, பக். 112, விலை 80ரூ.
/

நேற்று கேட்டு வாங்கினேன். சற்று நேரம் முன் படித்து முடித்தேன்.

‘சங்கீத வித்துவான்கள் சரித்திரம்’.

’மைசூர் சமஸ்தானம் பிடாரம் கிருஷ்ணப்பா அவர்கள் பிறந்த ஆண்டு கி.ப்.1869. அவர் வயது 45 என்று இந்நூல் எழுதப்பட்ட போது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே கி.பி.1914-ஆம் ஆண்டில் சங்கீத வித்வான்கள் சரித்திரம் எழுதப்பட்டிருப்பதாகக் கருதலாம்’ என்று முகவுரையில் உ.வே.சா நூலகக் காப்பாட்சியர் குறிப்பிடுகிறார்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு முதல் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரையான் காலகட்டத்தில் இருந்த 402 இசைக் கலைஞர்கள் பற்றிய சுவையான குறிப்புகளின் தொகுப்பு இது.

பாடும் போது கழுத்தில் 64 கத்திகளைக் கட்டிக் கொண்டு கனம் பாடிய பாடகர், பாடிக் கொண்டே மிருதங்கம் வாசித்தவர், வீணையில் ஒரு ராகத்தை இசைத்துக் கொண்டே வாய்ப் பாட்டாக இன்னொரு ராகத்தில் பாடியவர், பகல் வேஷம் போட்டதோடு பாடிக் கச்சேரி செய்தவர் என்று விதவிதமான வித்துவான்கள் அறிமுகமாகின்றனர்.

சொந்தப் பிள்ளை தன்னை விடச் சிறப்பாக வீணை வாசித்து அரசரிடம் வெகுமதி வாங்கியதால் அவனைப் பாராட்டுகிறது போல் கையைப் பிடித்து விரல்களை வெடுக்கென்று கடித்துத் துண்டித்த ராட்சச வித்வான்களும் இங்கே உண்டு.

வெங்கட்ரமணய்யர் என்ற 18-ஆம் நூற்றாண்டு வித்துவான் மரித்தபோது அவர் மனைவி உடன்கட்டை ஏறினாள் என்பது போல் பழைய கால சமூகநிலையைக் கோடிட்டுக் காட்டும் சில குறிப்புகளும் நூலில் உண்டு.

இனி சில சந்தேகங்கள் -

நூல் முழுவதும் தமிழும் வடமொழியும் விரவியதாக உரைநடை உள்ளது.

எடுத்துக்காட்டாக

/
திருவையாறு பிரம்மஸ்ரீ தியாகய்யர் ஸொண்டி ஸாம்பையர் சிஷ்யர். 18 வருஷம் குருகுல வாஸம் செய்து சங்கீதத்தில் அபார யோக்யதையை அடைந்து அகண்ட கல்பனையாய் 3-1/2 ஸ்தாயி ஸஞ்சாரத்துடன் திவ்ய சாரீரத்துடன் ஜகத்தில் எல்லாரும் உஜ்ஜீவிக்கும் பொருட்டு மறந்து போன அநேக ராகங்களை கீர்த்தனை ரூபமாய்ப் பாடி எல்லாருக்கும் நல்ல மார்க்கத்தை காண்பிவித்த மகான்
/

இந்த உரைநடை உ.வே.சா எழுதியதா?

1897-ல் அவர் வெளியிட்ட சிந்தாமணிப் பதிப்பு முகவுரை தொடங்கி, பின்னாட்களில் வந்த மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை சரித்திரம், கண்டதும் கேட்டதும், பழையதும் புதியதும் போன்ற எந்த உ.வே.சா நூலிலும் காணாத மணிப்பிரவாள உரைநடை இது.

1943-ல் ‘என் சரித்திரம்’ வாழ்க்கை வரலாற்று நூலில் அவருடைய ஆற்றொழுக்கு போன்ற சரளமான மொழிநடை இது -

/
இதுதான் எங்கள் ஊர். இப்போது உள்ள உத்தமதான புரத்துக்கும்
‘எங்கள் ஊர்’ என்று பெருமையோடு நான் எண்ணும் உத்தமதானபுரத்துக்கும்
எவ்வளவோ வேறுபாடு உண்டு. என் இளமைக் காலத்தில் இருந்த எங்கள் ஊர் தான் என் மனத்தில் இடங்கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் காலத்தில் உள்ள பல சௌகரியமான அமைப்புக்கள் அந்தக் காலத்தில் இல்லை; ரோடுகள் இல்லை; கடைகள் இல்லை; உத்தியோகஸ்தர்கள் இல்லை; ரெயிலின் சப்தம் இல்லை. ஆனாலும், அழகு இருந்தது; அமைதி இருந்தது;./
/

உ.வே.சா இந்த ஒரு நூலுக்காக மட்டும் இப்படி எழுதினார் என்று வைத்துக் கொண்டாலும், இது?
/
(சரப சாஸ்திரியார்) வியாகரண சாஸ்திரத்தில் பாண்டித்யம் உள்ளவர். அதே பாஷாக்யானத்துடன் லட்டரும் எழுதும் ஏகசந்தக்ராகி.
/

ல்ட்டர் எழுதுகிற தமிழ் உ.வே.சா எழுதியதா?

/
பிடில் முதன் முதல் இவரால் நோட்டு முதலான ஆங்கில ச்ங்கீதத்தில் ஒப்பற்றவராயும், வீணை முதலான வாத்தியம் வாசிப்பதிலும் மகா யோக்யதை உள்ளவராகவும் இருந்தார்
/
(வீணை வரசப்பையர் பற்றிய குறிப்பு)

பிழையான அமைப்பு உள்ள இது போன்ற சொற்றொடர்கள் நூல் முழுவதும் தென்படுகின்றன. உ.வே.சா எழுதியவை அவை எல்லாம் என்று நினைக்கக் கடினமாக இருக்கிறது.

நூலில் அட்டையைத் திரும்பக் கவனமாகப் பார்த்தேன். இது உ.வே.சா எழுதிய் நூல்’ என்று அச்சிட்டிருக்கவில்லை. முதல் பக்கத்திலும் அப்படியே தான்.

ஆனால் முகவுரை ‘உ.வே.சா தொகுத்த குறிப்புகள்’ என்று குறிப்பிடுகிறது.

உ.வே.சா தொகுத்திருக்கலாம்.

’சங்கீத வித்துவான்கள் சரித்திரம்’ எழுதியவர் யார்?

கட்டைக் கூத்து – பார்வையாளன் குறிப்புகள்

%e0%ae%aa%e0%ae%be%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%b5%e0%af%88%e0%ae%af%e0%ae%be/kattiyankaaran-2/” rel=”attachment wp-att-2179″>
கூத்து – 1
முந்தாநாள் பார்த்த கட்டைக் கூத்து இன்னும் மனதில் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது.

பெர்டோல்ட் ப்ரெஹ்டின் அந்நியப் படுத்துதல், ஸ்டானிஸ்லாவ்ஸ்கியின் மெதட் ஆக்டிங் எல்லாம் இருக்கட்டும், நவீன நாடகம் இப்படியும் இருக்கலாம்.

இப்படித் தான் இருக்க வேணுமா என்பது நல்ல விவாதமாகலாம்.

இரண்டு அபூர்வமான கதாபாத்திரங்கள் – கட்டியங்காரர்கள். இவர்கள் நாடகத்தை, பாத்திரங்களை அறிமுகப் படுத்துகிறார்கள். ஒரு வினாடியில் துரியோதனின் காவல்காரர்கள் ஆகிறார்கள். அப்புறம் கண்ணபிரான் வந்து கொண்டிருக்கிறான் என்று பாஞ்சாலியிடம் அறிவிக்கும் தூதுவர்கள், தெய்வத்தின் காலில் விழுந்து வணங்கி எழ விருப்பமின்றிக் கிடக்கும் பக்தர்கள் (என்னப்பா தூங்கிட்டீங்களா என்று கிண்டல் செய்யும் தெய்வம்), பச்சை குத்த வந்த குறமகளிடம் அரட்டை அடிக்கிறவர்கள் என்று இயல்பாக, சில வினாடிகளில் இவர்கள் தங்களை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள், மேக்கப் மாற்றம் இல்லை. உடல்மொழி மூலம்.

ஒரு கட்டியங்காரன் 10 வயது அஜய். இன்னொருவன் இன்பரசு (7 வயது இருக்குமா?) அதிலும் அந்த இன்பரசு – அவன் பிறவிக் கலைஞன். என்ன பிரமாதமான நடிப்பு!

பச்சை குத்த குறமகளிடம் கையை நீட்டி விட்டு அவள் தொடுவதால் ஏற்படும் விடலைத்தனமான் குறுகுறுப்பு, பச்சை குத்தும் ஊசி கூர்மையாகக் கையில் இறங்க சுரீரென்று வரும் வலி, அரசன் பக்கத்தில் இருக்கும் போது கள்ள மரியாதை, கொஞ்சம் தூரத்தில் நின்று நக்கலாகப் பார்வை – கலக்குகிறான் பொடியன்.

நண்பர் தீபா சொன்னது – கட்டியங்காரன் ஆடிட்டு வர சீன்… அவன் ஆடிக்கிட்டே எக்ஸிட் கொடுக்கணும் .. சீன் முடிஞ்சு அடுத்தது தொடங்கியாச்சு. அவன் ஆட்டத்தை நிறுத்தாம அப்படியே அதே வேகத்தில் வெளியே போனான்.. ஒரு பதற்றம் இல்லை.. நல்ல நடிகனுக்குத் தான் இது சாத்தியம்.

திரையில் ஒரு காட்சி முடிஞ்சு dissolve ஆகி அடுத்த காட்சி வர்ற மாதிரி..

எல்லா நடிகர்களும் (சராசரி வயது 13 முதல் 15) அபாரமாக நடித்தார்கள். கட்டியங்காரர்கள் அற்புதமாக நடித்தார்கள்.
————————–

கூத்து – 2

வசனம் ரொம்ப கூர்மை.

துரியோதனின் மனைவி பானுமதியிடம் குறமகள் குறி சொல்கிறாள் – உன் வம்சமே அழிஞ்சு போயிடும்.

அவள் குறி சொன்னதற்குக் கூலி கேட்கிறாள். பானுமதி தர மறுக்கிறாள்.

‘யாராவது கூலி கொடுத்துத் தாலி அறுத்துப்பாங்களா?’ – இது பானுமதியின் சுரீர் வசனம்.

’கூலி கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறாள் உங்க மனைவி’ என்று குறமகள் மன்னன் துரியோதனனிடம் புகார் சொல்கிறாள். பக்கத்தில் நிற்கிற கட்டியங்காரர்கள் அரசுப் பிரமுகர்களாக நின்று கெத்தாகச் சொல்கிறார்கள் ‘ உழைப்புக்கான கூலி தர மாட்டோம். எப்பவுமே தர மாட்டோம்’.

ஒரு வினாடியில் contemporary ஆகி நடப்பைத் தொட்டுக் காட்டி, லாவகமாக கதைக்குள் மறுபடி அமிழ்கிறது கூத்து.

————————–
கூத்து – 3

சந்நதம் வந்து (entering into a trance) குறி சொல்லுதல் மதம் சார்ந்தது என்பதோடு ஒரு சமூக நிகழ்வு என்றும் கூத்தைப் பார்க்கும் போது புரிகிறது.

அத்தினாபுரத்தில் துரியோதனன் அரண்மனைக்குக் குறமகள் போகிறாள். அரசியும் மற்ற கௌரவர்களின் மனைவியரும் இருக்கும் உயர்ந்தோர் அவை. ஏழைக் குறத்தி மனதில் பட்டதைச் சொல்ல வேண்டும். எதிர்ப்பு வராமலும் சொல்ல வேண்டும்.

தெய்வ வழிபாடு நடக்கிறது. குறமகளுக்குச் சந்நதம் வருகிறது. அவள் பேச ஆரம்பிக்கிறாள்.

துரியன் பாண்டவர்களைச் சூதில் வீழ்த்தியதும், பாஞ்சாலியைத் துகில் உரித்ததும் அநீதி. இறுதி வெற்றி அறத்துக்கே. கௌரவர் குலம் அழியப் போகிறது.

எதிர்ப்புக் குரல் அடக்கப்பட்ட சமுதாயத்தில் சமூக விமர்சனத்துக்கு எப்படியாவது ஒரு கதவு திறக்கும். இங்கே அது சந்நதமாக.

———————-

கூத்து – 4
கட்டியங்காரர்களின் கையில் பிடித்திருக்கும் சிறு பிரம்புகள் முக்கியமான அரங்கப் பொருட்கள் ஆகி விடுகின்றன.

போய்ப் பஞ்ச பாண்டவர்களைக் காட்டில் தேடி விட்டு வாங்க என்று வீரர்களிடம் ஆணையிடுகிறான் துரியோதனன்.

கட்டியங்காரர்கள் அடுத்த வினாடி வீரர்களாகிறார்கள். மேடை அவர்கள் பாவனையில் காடாகிறது. பிரம்புகளைப் சற்றே சாய்த்துப் பிடித்தபடி புதர்களைப் பாவனையில் விலக்கிக் குனிந்து தேட ஆரம்பிக்கிறார்கள். கிடைமட்டமாகப் பிரம்பைப் பிடித்து வாயால் டப் என்று ஒலி எழுப்ப, என்ன என்று கேட்கிறான் மன்னன். துப்பாக்கி மன்னா என்கிறான் வீரன்.

காட்டில் வேட்டைக்குப் போகிறவனின் பிம்பம் அப்படித்தான் கிராம வெளியில் மனதில் பதிந்திருக்கிறது.

anachronism -இல்லை. பாசாங்கு இல்லாத மேடை நிகழ்வு.

——————————–

கூத்து – 5

குறமகளின் உச்சந்தலையில் கட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு சிறு மரக் கிண்ணம். அவளுக்குள் தெய்வம் வந்து சந்ந்தம் ஏற்படும் போதெல்ல்லாம் அந்தக் கிண்ணம் சுழல ஆரம்பித்து விடும்.

கிண்ணத்தில் அரை ஆம்பியர், 10 வோல்ட் டிசி மோட்டார் வைத்துச் சுழல வைக்க மெனக்கெடாமல், தேவைப்படும் போது குறமகளே கையை உயர்த்திச் சுழற்றி விட்டுக் கொள்கிறாள்.

அற்புதம் நிகழ்கிறதா நிகழ்த்தப் படுகிறதா என்று கேட்காமல் கேட்கும் உத்தி இது

———————————————–

கருத்துப் பரிமாற்றம் -

Dheepa Ramanujam What I meant was – when he was beaten and was hurt, he was limping and had to exit rubbing his back. By the time he started moving, the next scene had already started. But he never stopped limping as he walked out and he was in the character until the exit.

ஞாநி சங்கரன் //இரண்டு அபூர்வமான கதாபாத்திரங்கள் – கட்டியங்காரர்கள். இவர்கள் நாடகத்தை, பாத்திரங்களை அறிமுகப் படுத்துகிறார்கள். ஒரு வினாடியில் துரியோதனின் காவல்காரர்கள் ஆகிறார்கள். அப்புறம் கண்ணபிரான் வந்து கொண்டிருக்கிறான் என்று பாஞ்சாலியிடம் அறிவிக்கும் தூதுவர்கள், தெய்வத்தின் காலில் விழுந்து வணங்கி எழ விருப்பமின்றிக் கிடக்கும் பக்தர்கள் (என்னப்பா தூங்கிட்டீங்களா என்று கிண்டல் செய்யும் தெய்வம்), பச்சை குத்த வந்த குறமகளிடம் அரட்டை அடிக்கிறவர்கள் என்று இயல்பாக, சில வினாடிகளில் இவர்கள் தங்களை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள், மேக்கப் மாற்றம் இல்லை. உடல்மொழி மூலம்.// இதெல்லாம் நவீன நாடகத்தில் வந்து முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. 1978லேயே வீதி, பரீக்‌ஷா, நிஜ நாடக இயக்கம், அடுத்து 80களில் கூத்துப்பட்டறை, சென்னை கலைக் குழு, பல்கலை அரங்கம், இன்னும் பல குழுகள் எல்லாரும் இந்த உத்திகளை செய்யத்தொடங்கிவிட்டோம். நீங்கள்தான் எங்கள் நாடகங்களைப் பார்க்க வருவதில்லை. :-(

EraMurukan Ramasami ஞாநி, பரீட்சா நாடகத்தில் இதெல்லாம் வந்திருப்பதில் மகிழ்ச்சி தான். yet, when even the Devil has to be given its due, why not the Angels?
17 mins · Like

ஞாநி சங்கரன் நேற்று மாலை நான் இந்தக் கூத்தைப் பார்த்தேன். சுட்டிப் பொடியன் மட்டுமல்ல, எல்லாருமே உடலிலும் முகத்திலும் சக்தி பொங்க நடித்திருந்தார்கள். சம்பிரதாயமான கூத்தில் காட்சி, அடவுமுடிய்ம்போது இருக்கும் கேஷுவல்நெஸ் இல்லாமல், நவீன நாடக/நடன டைமிங்குடன் ஒவ்வொன்றையும் கத்தரித்தது போல செய்த கோரியோகிராஃபிக்காகவும் சிறுவர்களுக்கு அருமையான பயிற்சி அளித்தமைக்காகவும் ராஜகோபாலையும் இதர ஆசிரியர்களையும் நாம் பாராட்டவேண்டும். இந்த சிறுவர் குழுவினரை பல்வேறு பள்ளிகளில் சென்று இதர சிறுவர்களுக்கு நடித்துக் காட்ட நாம் எல்லாரும் ஏற்பாடு செய்யவேண்டும். நான் தொடங்கிவிட்டேன்.

EraMurukan Ramasami ஞாநி, வரும் 27, 28 தேதிகளில் பெருங்காட்டூரில் கட்டைக் கூத்து குருகுலத்தின் 25-வது ஆண்டு நிறைவு என்று ஹன்னா ராஜகோபால், அவரை back stage-ல் சந்தித்தபோது அழைப்பிதழ் கொடுத்தார். உங்களுக்கும் அழைப்பு இருக்குமே. . கலந்து கொள்கிறீர்களா?
9 mins · Like

ஞாநி சங்கரன் செல்வேன். செல்வோம்.

Kattai-k-kooththu

Had been to a performance of ‘Draupathi Kuravanji’ kattai-k-kooththu, under the aegis of Shraddha Theaters, this evening.

Completely floored. It is a different theater experience altogether.


(With suthradhar-kattiyankaran Ajay, Theater Director and film actor Dheepa Ramanujam, Suthradhar-kattiyankaran Inbarasu)

Use of body language, creation and management of space, suthradhars bringing in a contemporary perspective time and again and more than anything an overall enjoyment by all the participant young boys and girls in portraying their roles effortlessly, the perfect coordination on stage, entry and exit of each character, the smooth integration of background singing and instrumental music with the goings on on stage… it was just awesome.

this troupe has humbled me (and most other friends too, I daresay!). Their theatre is far more progressive, modern and communicative than what we do.

I shall write in detail tomorrow.