About Me

Dear ones, both you and me are well aware that an author should be seen less, should speak less about anything and still less about himself or herself. The voice of the writer is not lost but is inlaid in all what all he / she shares with the reader as creations across various channels. Those who know me can gain more insight into my writings from this site. And for those who are yet to know me -WELCOME.

 

CHILLU thoughts ..சில்லுச் சில்லாகச் சில சிந்தனைகள் 4

One of my friends asked whether CHILLU as a futuristic theatrical play tends to portray a world according to George Orwell or that of Aldous Huxley. The question is – Dystopia or Utopia, what do you share with the viewers?

Well, I don’t think there is any dichotomy between Orwellian and Huxleyan perspectives of future. They are two points of view of state oppression, with Orwellian model based on denial and Huxleyan, enabling.

Orwell’s works are more layered and are metaphorical in nature. This is true of 1984 axioms, ‘Big Brother is watching’ or ‘ Freedom is slavery, ignorance is strength’. Taken as stark realities foreseeable through ‘scientific and technological’ crystal glazing, they daunt the reader. Going for a layered interpretation, the Big Brother is a collective intrusive entity like a nosy media playing dirty games with our individual private space now.

CHILLU is populated with members of a representative minuscule social group finding comfort in their basic needs getting fulfilled and fundamental security concerns addressed by State through technology, yet feeling uncomfortable at curtailment of their freedom and privacy.

Both the states of mind will co-exist in future, as this existence related issue will never be resolved – what do we need, a society with maximum individual and social security and minimum privacy or one with the minimum security and maximum privacy.

CHILLU discusses this problem in a peppy narrative with all attendant cheer and joie de vivre.

While at Orwell and Huxley, my suggestion is to not take Orwell’s ’1984′ in isolation but read it along with Animal Farm. Orwell is not crystal gazing but shows denial and oppression always go together.

Huxley is cerebral while Orwell is visceral. history.

By the way, you might have read Orwell’s Eton public school master (French) was Huxley and one of the first reviews of 1984 (and selective appreciation) came from the teacher to the student!

Incidentally one of the critical analytical studies about my Arasoor vamsam and Viswaroopam novels came from my professor at Pondicherry TAC, Dr. Benjamin Le Beau, without knowing Era.Murukan was his timid student once!

புது நாடகங்கள் : சில்லு, கூகிள் கடோத்கஜன்

என் ‘சில்லு’ நாடகம் வரும் செப்டம்பர் 10-ம் தேதி (வியாழன்) சென்னை நாரத கான சபாவில் அரங்கேறுகிறது. 10,11,12,13 தேதிகளில் சென்னையிலும், நவம்பரில் அமெரிக்கா (ப்ரீமாண்ட், கலிபோர்னியா) நிகழ இருக்கும் சில்லு, 2017 புத்தாண்டில் மீண்டும் இந்தியாவில் பரவலாகக் காட்சிப் படுத்தத் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட உள்ளன.

சில்லுச் சில்லாகச் சில சிந்தனைகள் – 1

அதென்ன CHILLU?

கண்ணாடிச் சில்லு – இந்தச் சொற்றொடரில் சி சொல்வது போல .. அதுதான் சரியான உச்சரிப்பு

ஸில்லு-ன்னு சொல்லலாமா? தாராளமாகச் சொல்லலாம்.

சில்லு – கடைசியில் உகரம் முழுக்கச் சொல்லணுமா? CHILLUUU ?

ஊஹும், அது குற்றியலுகரமாக (பாதி உ) வரும். தமிழில் அப்படித்தான் உச்சரிக்க வேணும்.

CHILLUUUU? சொல்லலாம், தப்பே இல்லை.

நாடகம் பார்க்க அவசியம் வந்துடுங்க.

செப்டம்பர் 10, 11, 12, 13 நாரதகான சபா, சென்னை

சில்லு வாழ்த்துகளோடு – நண்பர் ராஜிவ் மேனோன், சில்லு நாடகத்தை இயக்கும் தீபா ராமானுஜம்

சில்லு சில்லாகச் சில சிந்தனைகள் – 2

உன் கை நகம்

நகத்தை வெட்டி எறி- அழுக்கு சேரும்
நகத்தை வெட்டி எறி- அழுக்கு சேரும்

அகிலமே சொந்தம் அழுக்குக்கு
நகக்கண்ணும் எதற்கு அழுக்குக்கு?

தூக்கி சுமக்கும்
அருமை குழந்தையின்
பிஞ்சு துடைகளில்
ரத்தம் கசியும் ..

இடது கை நகத்தை வெட்டியெறி – அல்லது
குழந்தை சுமப்பதை விட்டுவிடு //

இது பசுவய்யா (சுந்தர ராமசாமி) கவிதை வரிகள் – உன் கை நகம் கவிதையின் தொடக்க வரிகள்.

சில்லு-க்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?

அடுத்த பதிவில்..

கூகிள் கடோத்கஜன்

மயிலை கற்பகாம்பாள் சந்நிதியில் நண்பர் கிரேசி மோகனின் ‘கூகிள் கடோத்கஜன்’ நாடகத் துவக்கத்துக்கான பூஜையில் கலந்து கொண்டு சற்று முன் திரும்பினேன்.

நண்பர்கள் கிரேசி மோகன், மாது பாலாஜி, அப்பா ரமேஷ், வாசு, பாட்டி சுந்தரராஜன், ஏ.ஆர்.எஸ், பார்த்தி மற்றும் இதர கிரேசி கிரியேஷன்ஸ் நண்பர்கள் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தார்கள்.

இந்த மாதம் 14-ந் தேதி அரங்கேறுகிறான் ‘கூகிள் கடோத்கஜன்’. நாரத கான சபா அரங்கில் தான்!

’சில்லு’ நாடக அணியின் சார்பில் கிரேசி கிரியேஷன்ஸ் நண்பர்களுக்கு மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்.

New Bio-fiction தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 16

பிற்பகல் ஒரு மணியில் இருந்து ரெண்டு வரை அங்கலாய்ப்புக் காலம். இப்படி படுத்தறாங்களே என்று சகல தரப்புக்களின் மேலும் ஆத்திரம் வரும் பொழுது.ஆணும் பெண்ணும் கலந்து பழகத் தடை அமுலில் இருக்கும் நேரம்.

போன மாதம் வரை இந்தத் தொந்தரவில்லை. ஆண்களும் பெண்களுமாக எல்லா மாணவர்களும் ஒரே கூரையின் கீழ் இருந்து கீழ்த் தளத்து வகுப்பறைகளில் பகல் உணவு கழிக்க முடிந்தது. சரியாக ரெண்டு மணி பத்து நிமிடத்துக்கு காலேஜ் எழுத்தர் பஸ்ஸர் ஒலிக்க, துப்புரவுத் தோழர்கள் சவரிராயலு தலைமையில் வந்து வகுப்புகளை சுத்தம் செய்து போவார்கள். கதம்பமாக சாப்பாட்டு வாடையும் தலையில் வைத்த மல்லிகைப் பூ வாடையும் மிச்சமிருக்கும் அந்த வகுப்புகளில் பிற்பகல் வகுப்புகள் தொடரும்போது, கண்ணைச் சுழற்றிக் கொண்டு சுகமாக ஒர் உறக்கம் வரும்.

கூட்டுப் பந்தியாக சாப்பிட உட்காருவதில் நிறைய சௌகரியம் இருந்தது. பகிர்ந்து கொள்ள இன்னும் அதிகமாக பேச்சு இருக்கும். கூடுதல் லஞ்ச் பாக்ஸ்களும் இருக்கும். நான் பார்த்த வரைக்கும் பெண்கள் பெரும்பாலும் தயிர் சாதம் நாலு தேக்கரண்டி அளவுக்கு எடுத்து பெரிய குங்குமச் சிமிழ் போன்ற டப்பாவில் அடைத்து வருவார்கள். ஆண்கள் என்ன காரணத்தாலோ எலுமிச்சை சாதம் தான் கொண்டு வருவார்கள். மொடமொடவென்று காய்ந்து போயிருக்கும் எலுமிச்சைச் சோற்றைப் பதப்படுத்த குங்குமச் சிமிழ் தயிர் சோறு பயன்படும், சிமிழைத் திறக்க முடிந்தால்.

இத்தணூண்டு சாப்பிடுகிற பெண்கள் பிற்பகல் முதல் வகுப்பு முடிந்ததும் கேண்டீனில் தோசை, போண்டா வகையறாவை கிட்டத்தட்ட முழுக்க காலி பண்ணி விடுவார்கள். இதை என்னைத் தவிர யாரும் கவனிக்காததால், சரி வரச் சோறு சாப்பிடாத அவர்களுடைய உடம்பு பலவீனம் பற்றி பொதுவாக உருகுவது, அதுவும் அந்த தோசை ப்ராடுகள் பார்க்க அனுதாபப்படுவது வாடிக்கை.

எனக்கு தம்பீஸ் கபேயில் இருந்து எடுப்புச் சாப்பாடு வந்துவிடும். ஒரே பிரச்சனை, காலேஜ் இருக்கிற குன்றேறுவதற்குள் எடுத்து வரும் தோழரின் சைக்கிள் குலுங்கி, சகல ஐட்டமும் கலந்த கலவைச் சாப்பாடுதான் வருவது வாடிக்கை. அவ்வப்போது இந்த வழியாகப் போகிற வேனில் ஏற்றி அலுங்காமல் நலுங்காமல் அனுப்பும் போது, அதெல்லாம் அப்படி அப்படியே வந்து கண்ணுக்கு விருந்து அளிக்கும். அப்போதெல்லாம், ருழே பொண்ணும் கூடவே அழகான அமேலியும் டிபன் கேரியரைப் பிடுங்கிக் கொண்டு விடுவது வழக்கம். அவர்களோடு வந்து வரிசைக் கடைசியில் உட்கார்ந்து சாப்பிடும் கயல்விழிக்கு அதில் ஏதாவது போய்ச் சேருமானால் சந்தோஷப்படுவேன். அவளுடைய டிபன் பாக்ஸ் கைகள் மாறி வந்து புளித்த தயிர் சோறும் கடுகு இட்ட மாங்காயும் ஒரு ஸ்பூன் கிடைப்பது அபூர்வமாக நிகழும்.

ரசனை உச்சத்தில், ‘கயல் பிரமாதம்’ என்று போன மாதம் ஒரு நாள் எக்கச்சக்கமாக நான் உணர்ச்சி வசப்பட, ருழே பிரெஞ்சில் எகத்தாளம் பண்ணினாள். அமேலி உடனே சர்வலகுத்தாளமாக அதை மொழிபெயர்த்தாள் :

‘பொண்ணு பிரமாதம்னா அவகிட்டே சொல்லு. சோறு நல்லாருக்குன்னா அவ அம்மா கிட்டே சொல்லு’ .

நான் அமேலி கொண்டு வந்த ஆம்லெட்டைக் கிள்ளித் தின்று விட்டு அவளிடம் சொன்னேன் –

‘ஆம்லெட் நல்லா இருக்கு. உங்க வீட்டுக் கோழி கிட்டே சொல்லு’

‘அது நாளைக்கு டிபன் பாக்ஸ்லே வரும், நீயே சொல்லிடு’ என்றாள் அமேலி கச்சிதமாகச் சிரித்து. கயல்விழி முறைத்ததைக் கண்டு கொள்ளாது நான் அமேலியின் எச்சில் கையைப் பற்றிக் குலுக்கியது மட்டுமில்லாமல் எச்சில் கலப்போடு சாப்பாட்டை ‘சந்தோஷமாகத் தொடர்ந்ததால்’ ரெண்டு நாள் கயல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போனது எல்லாம் வேறு கதை.

‘போ போ அவ கடிச்சு ஷொகொலா தருவா. பக்கி மாதிரி வாங்கித் தின்னு’.

பழிப்புக் காட்டிய கயல் பின்னால் விசுவாசமான நாய்க் குட்டி மாதிரி போய், நாக்கு சுளுக்கிக் கொள்ளும் அளவு ஆயிரம் தடவை ‘ஷெ ஸ்யூயீ திசொலி’ என்று ‘ஐயாம் சாரி’ சொன்னேன். பட்டிஸ்ஸெரியில் இனிப்பான க்ராய்ஸான் பன்னும் டார்ட்டும் வாங்கிப் போய் கப்பம் கட்டி, கயல் தூக்கி எறியத் திரும்பப் பொறுக்கி வந்து தண்ணீர்த் தொட்டிக்குப் பின்னால் வைத்து ஊட்டி, அவள் கோபத்தைக் குறைத்தேன். அதற்கு அப்புறம் கயல் கண்ணில்படுகிற மாதிரி அமேலியோடு இழைவது இல்லை.

அமேலி இருக்கட்டும், புது வரவு. கயலோடு கூடப் பகல் உணவு நேரத்தில் அப்புறம் பேச முடியாமல் போய்விட்டது.

போன மாதம் கயல்விழியின் அப்பா பார்வேந்தனார் பெற்றோர் சங்கம் சார்பில் பிரின்சிபாலை சந்தித்துப் பெண்களுக்கு மதிய உணவு உண்ணத் தனியாக இடம் அமைத்துத் தரவேண்டும் என்று கோரியிருக்கிறார். கேண்டீனுக்கு அடுத்து, சங்கரன் நம்பூதிரி வைத்திருந்த உருளை வெங்காயச் சுரங்கத்தை ஆக்கிரமித்து ப்ளைவுட் சுவர் எழுப்பி மேலே ‘பெண்கள் உண்ணும் அறை’ என்று எழுதி, லேடீஸ் லஞ்ச் ரூம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. அதற்குப் பின் பெண்கள் ஆண்களோடு ஒன்றாக அமர்ந்திருந்து சாப்பிடுவது பழங்கதையாகப் போனது.

கேண்டீன் பக்கத்து லேடீஸ் லஞ்ச் ரூம் அறிவிப்பில், பெண்கள் என்பதில் வரும் ள் மேல் சாக்பீஸால் யாரோ கொம்பு போட்டு அதை ‘பெண்களை உண்ணும் அறை’ என்று பழந்தமிழ் எழுத்தில் ராட்சசத்தனமாக மாற்றியும் விமோசனமில்லை. சாப்பிட்டு விட்டு கயலோடு கதைக்க, அமேலியை கயல் பார்க்காத பொழுதில் நோட்டம் விட, விஷுவோடு சண்டை போட, ருழேயை குழலாக நீண்ட சூட மிட்டாய் வாங்கித்தரச் சொல்லி நச்சரிக்க பகல் நேர வாய்ப்பு எல்லாம் காலாவதியாகிப் போனது. கால் கடுக்க வெய்யிலில் அந்த அந்நிய நாட்டுக்கு நடந்தாலும், ரெண்டு மணி வரை நோ அட்மிஷன். வாசலிலேயே பிச்சைக்காரன் மாதிரி மனதுக்கு இனியவர்கள் வருவதை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க, பிற்பகல் முதல் வகுப்பு மணி அடித்து விடும்.

ஒரு மாதமாக அங்கலாய்ப்புகளில் காலம் நீண்டு போனது இப்படித்தான்.

இன்றைக்குச் சாப்பிட்டு விட்டு கயல் எப்படியாவது கண்ணில் பட மாட்டாளா என ஏங்கி நடைப்பயணம் தொடங்கியபோது அந்த்வான் வழி மறித்தான். கூடவே கடைசி வரிசை கோஷ்டி அங்கத்தினரான ஜெராமன், ப்ரான்ஸ்வா.

‘மச்சான் மச்சான் மச்சான்’ என்று எஸ்.ஜானகி மாதிரி அந்த்வான் கூவிக் கொண்டிருக்க, ‘மச்சான், படிச்சுட்டியா?’ என்று ஜெயராமன் முடித்து வைத்தான்.

‘தமிழ்க் கிளாஸுக்கு என்னடா படிக்கணும்? கேள்வி கேட்டு ஃபுரபசர் தமிழன்னை பெஞ்சிலே ஏத்தப் போறாங்களா என்னா? ஏத்தினா புஷ்பகலாவை சிறப்புப் பார்வை பார்க்கலாம். ஓகேடா கண்ணா?’.

நான் காலேஜ் கோவில் மாடு டயலாக் உதிர்த்தேன். பிசிக்ஸ், கணக்கு வகுப்புகளை நினைத்தாலே அடிவயிற்றில் தேர்வு பயம் உண்டாகி கப்சிப் என்று வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு போய் உட்காரும் நாங்கள் வார்த்தைச் சிலம்பு சுற்றுவது கூட்டு வகுப்பான இங்கிலீஷ், தமிழ், ப்ரெஞ்ச் பற்றித்தான்.

‘இடியட். அபெசில், மாங்கா மடையா, நீ முந்தாநாள் படிக்க வாங்கிட்டுப் போனியே எஸ்.தேவி எழுதின பாடப் புத்தகம், அதை எடுத்து வந்திருக்கியா’?

ப்ரான்ஸ்வா தோளில் கை போட்டு நேசம் காட்டி, நாவில் நஞ்சு பூசி மும்மொழியில் திட்டி விட்டு விசாரித்தான்.

சத்தியமாக, சிறுகுடலும் பெருங்குடலும் ஒன்றாக வாயில் எழும்பி வர பயம் எட்டிப் பார்த்தது.

இன்றைக்கு வகையாக மாட்டிக் கொள்ளப் போகிறேன். கட்டாயம் அப்பாவிடம். அப்புறம் யாரிடம் மானம் போகுமோ தெரியவில்லை.

முந்தாநாள் சாயந்திரம் காலேஜ் முடிந்து வந்து தியூப்ளே வீதி காஃபி ஹவுஸில் அரட்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ருழே பொண்ணு என்னைக் கேட்டாள் –

‘பொர்க்வா லெச்சு வெர்த தெ’?

நான் ஆஸ்தான மொழிபெயர்ப்பு அழகி அமேலியைக் குளிரக் குளிரப் பார்த்தேன். பெரிய கண்களோடு அடிக்கடி உதட்டை நாவால் ஈரப்படுத்திக் கொள்ளும் அந்த யட்சி இங்கிருந்து இறங்கிப் போனால் காப்பி ஹவுஸே ஃப்யூஸ் போன பல்பு மாதிரி ஒளி இல்லாமல் போய்விடும்.

‘ஏன் லெச்சு மண்ணுபாம்பு’ என்று குழறி அமேலி நீண்டு சிவந்த விரலை இப்படி அப்படி வனப்பாக நெளித்து விரல் நடனத்தில் முடித்தாள்.

லகரி ஏறியது போல் கிறங்கி நான் பார்வையை அவளிடமிருந்து மீட்டு, லெச்சுவை அந்தப் பெண்கள் சார்பில் கேட்டேன் –

‘மண்புழு மாதிரி ஏன் நெளியறேன்னு உன்னக் கேக்கறாங்க லெச்சு, சரிதானா’?

அமேலி உய் என்றாள். இந்த வார்த்தையைக் கிழவி சொன்னாலும் அழகாக இருக்கும். அமேலி சொல்லக் கேட்பானேன்?

எழுந்தபடி, ‘சல்தெ ரெபொ’ என்று பாத்ரூமைக் காட்டினான் லெச்சு. அவனோடு ஜெராமனும் ப்ரான்ஸுவாவும் எழுந்திருக்க, மூணு வெர் த தெ என்று விரல் மடக்கி மண்புழுக் கணக்கு சொன்னாள் அமேலி.

அவள் கேட்டாள் என்று எல்லாருக்கும் கேக் ஆர்டர் செய்திருந்தாள் எங்கள் பொம்பளைக் கர்ணன்.

‘அமேலி, கணக்குலே ஒண்ணு சேர்த்துக்கோ’.

மெத்து மெத்தென்றிருந்த அந்த நீளமான மோதிர விரலை அழுத்திப் பிடித்து மடக்க ஒரு சாக்கு. நான் மடக்கியதை பிரிக்காமல் அப்படியே வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டு நானும் நடந்தவர்களோடு கூடப் போனேன்.

ரெஸ்ட் ரூம் வாசலில் லெச்சு சட்டையை உயர்த்த, முதுகில் செருகி இருந்த ஒரு புத்தகம் ஈரத் தரையில் விழுந்தது. கைக்கு அடக்கமானது. மகா பழசாக, பக்கம் எல்லாம் நாய்க் காது போல மடங்கியது. பழுப்புக் காகிதக் குப்பை போல இருந்த அந்தப் புத்தகத்தை நான் குனிந்து எடுக்க, ‘வேணாம்டா, பேய் அடிச்ச மாதிரி பயந்துடுவே’ என்றான் லெச்சு.

அப்படியும் நான் ஈரத் தரையில் இருந்து புத்தகத்தை எடுத்துப் பார்க்க, ‘மறைடா மறைடா’ என்றான் லெச்சு அவசரமாக.

தாடியும் மூக்குக் கண்ணாடியும் மூலக் கச்ச வேட்டியுமாக யாரோ ரெஸ்ட் ரூம் பக்கம் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வங்காளி அறிவுஜீவி அப்படித்தான் இருப்பார் என்று இந்த ஊருக்கு வந்து கிடைத்த அனுபவத்தில் அறிந்திருக்கிறேன். மேகலாவுக்குப் பிடித்த புருஷ லட்சணம்.

‘மறைடா’. திரும்ப மெதுவான அடிக்குரலில் மிரட்டும் லெச்சு.

நான் வேறு வழியின்றி, நாய்க் காதுப் புத்தகத்தை சட்டைக்குள் போட்டுக் கொண்டேன். லெச்சு சொன்னபடி அப்படியே திரும்பி மேஜைக்கு நடந்தேன்.

ருழே உபயத்தில் இலவச சத்துணவாக வழங்கப்பட்ட ஃப்ளம் கேக் சாப்பிட உட்கார, அதன் மெல்லிய புளிப்பு கலந்த இனிப்பை ருசிக்க விடாமல், புத்தகம் சட்டைக்குள் இருந்து விழாமல் தடுப்பதிலேயே முழுக் கவனமும் போனது.

‘சீக்கிரம் போகணும். இல்லேன்னா லேடீஸ் ஹாஸ்டல்லே உள்ளே போறது சிரமமா இருக்கு’.

அமேலி எழுந்து நின்று ஒரு விரலை மட்டும் நான் பற்றிக் கைகுலுக்க நீட்டினாள். அதெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட மாட்டாது என்று மறுத்தேன். கள்ளச் சிரிப்போடு முழுக் கை முன்னால் வர நான் எழுந்து ஆர்வத்தோடு ஒன்றுக்கு ரெண்டாக அவள் கைத்தலம் பற்றினேன். சொல்லி வைத்தாற்போல், என் நெஞ்சோடு சேர்த்து வைத்த புத்தகம் கீழே விழுந்தது.

‘ஏதோ விழுந்த மாதிரி சத்தம் கேட்டுது’. அமேலி ப்ளம்கேக் இனிமை சொட்டச் சொன்னாள்

‘என் இதயம் தான்’ என்றேன் மெதுவாக.

பழிப்புக் காட்டி விட்டு அமேலி என்னவென்று பார்க்கக் குனிய வேறு வழியில்லாமல் அவளுடைய உருண்ட தோளை இறுகப் பற்றி நிறுத்தினேன்.

‘அரைஞாண் கயிறு அறுந்து விழுந்துடுத்து. அவசியம் பார்க்கணுமா?’

ஏய்ய் நீ நீ நீ என்று தீ விழித்து, சீய்ய்ய் என்று அது பூவாக மாறிச் சொரியச் சிரித்து அமேலி நடந்தாள்.

ருழே ஆண்கள் ஓட்டும் மோட்டார் சைக்கிள் தான் வைத்திருந்தாள். அமேலி அதில் கன கம்பீரமாகப் பின்னால் உட்கார்ந்து விரல் உயர்த்திக் காட்டிப் போக, வழியனுப்பிய பின்னர், மிச்சம் மீதி கேக்குகளைத் தின்று தீர்ப்பதில் மும்முரமானோம்.

கிளம்பும் முன்னால் லெச்சுவிடம் நான் பதுக்கி வைத்திருந்த புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன்.

‘வைச்சுக்கோடா. சூழ்நிலை இங்கே சரியா இல்லே. தியூப்ளே சிலைக்கு வாங்க’.

சொல்லி விட்டு அவன் வைத்தேயின் அசுர வாகனமான் மோட்டார் சைக்கிளில் கொசு மாதிரி பின்னால் ஈஷிக் கொண்டு போக, நாங்கள் லொங்குலொங்கென்று சைக்கிளில் பின் தொடர்ந்தோம்.

பெரிய தாடையைத் துருத்திக் கொண்டு பிரம்மாண்டமாக நின்று தியூப்ளே எங்களை அற்பப் பதர்களா என்று கீழே பார்த்து முறைத்துக் கொண்டிருக்க, நான் லெச்சுவிடம் திரும்பவும் புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன். அதிகாரத்தோடு, அக்கவுண்டண்ட் மாதிரி தியூப்ளே பிடுங்கிக் கொள்வார் என்று தேவையற்ற பயம் எழுந்தது.

அது எல்லாம் முந்தாநாள் சாயந்திர நிகழ்ச்சிகள்.

நான் அமேலியிடம் இருந்தும் தியூப்ளேயிடம் இருந்தும் முந்தாநாள் ஜாக்கிரதையாக மறைத்த புத்தகம் எங்கே? நினைவைக் குடைந்து குடைந்து எங்கே போனது என்று யோசித்தேன். ஒரு தடமும் புலப்படவில்லை.

அன்றைக்கு என்னிடம் இருந்து தியூப்ளே சிலை சாட்சியாக லெச்சு புத்தகத்தை வாங்கிக் கொண்டான். அடுத்து அவன் செய்த காரியம் மகா ஆச்சரியகரமானது.

அந்தப் பழுப்புப் புத்தகத்தை நடுவில் பிடித்துக் கிழிப்பது போல் சுழற்றினான். ரூபாய் நோட்டுக் கட்டில் அடித்திருக்கும் ஸ்டாப்ளர் பின்னை அச்சாக வைத்துத் திருகி முதல் பத்து நோட்டுகளை அநாயசமாக எடுத்துத் தரும் பேங்க் கேஷியர் பழநியப்பன் மாதிரி முகத்தில் ஒரு சாவதானம் லெச்சுவுக்கு.

இந்தா அந்துவான் இது உனக்கு, ஜெராமா உனக்கு இது, பிரான்ஸ்வா கையை நீட்டுடா.

சுண்டல் விநியோகம் செய்கிற மாதிரி லெச்சு ஆளுக்குக் கொஞ்சம் வழங்கினான் காலமான அந்தப் புத்தகத்தின் பகுதிகளை.

ப்ரான்ஸ்வா ஒரு வினாடி முழித்து இது என்னடா தெலுங்கா என்று விசாரித்தான். அவனுக்குத் தமிழ் எழுதத் தெரியாது தான்.

‘அப்புறம் ஏண்டா எனக்கு எனக்குன்னு பறந்தே’?

லெச்சு பிரான்சுவாவிடம் இருந்து காகிதங்களைக் கைப்பற்றி எனக்கு இன்னொரு ஈடு வழங்கினான்.

‘அந்த்வான் படிச்சுச் சொன்னா கேக்கலாமேன்னு தான்’ என்று ப்ரான்சுவா விளக்க உரை அளிக்க, நான் நான் நான் என்று ஆரம்பித்தான் அந்த்வான். எனக்குக் கிட்டிய கூடுதல் பக்கங்களை நான் இழக்க, அவற்றைப் பெற்ற ப்ரான்ஸ்வா முகத்தில் அலாதி மகிழ்ச்சி.

‘லெச்சு, முழுப் புத்தகம் கொடுத்தாலும் என்னன்னு பார்க்கலாம். பத்து பக்கத்தைக் கொடுத்திருக்கியே. நான் கேட்டபடி அந்த விலக்கப்பட்ட காகிதப் பாவத்தைக் கைநீட்டி வாங்கிக் கொண்டேன்.

‘பத்து இல்லேடா, பதினாறு. ஒரு ஃபாரம்’ என்று பிழை திருத்தினான் லெச்சு.

நான் அந்தப் பலதுறை அனுபவசாலியை மதிப்போடு பார்க்கத் தொடர்ந்தான்:

‘முன்னெப் பின்னே ச.தேவி படிச்சிருந்தாத் தானே தெரியும். அந்தக் கதையில் நாலு பக்கத்துக்கு ஒரு தடவை ஏற்கனவே வந்தது தான் திரும்பி வரும். ஆள் பெயர், வர்ணனை மட்டும் மாறி இருக்கும்’.

முக்கியமான விளக்கத்தைச் சொன்ன திருப்தியோடு அவன் சைக்கிளை எடுக்கும் முன் திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னான் –

‘அவனவன் படிச்சுட்டு அப்படி அப்படி எக்சேஞ்ச் பண்ணிக்குங்க. சனிக்கிழமை ஹாஸ்டல்லே வச்சு ஆளுக்குக் கொஞ்சமா கதை சொல்லணும். படிக்காம கதை விட்டா ச.தேவி கிட்டே பிடிச்சுக் கொடுப்பேன், புரிஞ்சுதா’.

எனக்குக் கிட்டியதில் மேலே இருந்த பக்கத்தை அவசரமாக பார்த்தேன். ‘வீட்டுக்கு வீடு சங்கமம்’ வினோதமாகத் தலைப்புப் போட்டிருந்தது.

எங்கே அந்தப் பதினாறு பக்கச் சங்கமம்? கையில் வாங்கி எங்கே வைத்தேன்?

முந்தாநாள் அதற்கு அப்புறம் என்ன செய்தேன்?

புத்தகத்தோடு சைக்கிள் மிதித்துப் போனபோது மனம் முழுக்க இனம் புரியாத படபடப்பு. முதல் தடவை சிகரெட் பிடித்தபோது இருந்ததை விட இது எவ்வளவோ அதிகம். அந்தப் புத்தகத்தில், சரியாகச் சொன்னால் என்னிடம் வந்த பதினாறு பக்கத்தில் என்ன எல்லாம் எழுதி வைத்திருப்பார்கள்? ஒரு தடவை புரட்ட, மூணாம் பக்கத்தில், அதாவது என் மூணாம் பக்கத்தில் ‘ரமேஷ் சரசாவின் பின்னால் மெல்ல வந்து அவளுடைய’ என்று முடிந்திருந்தது நினைவு வந்தது. அந்த ரெண்டு பேரும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்களோ. இப்போது எங்கே இருக்கிறார்களோ!

சரசு. பெயரே கிறக்கடிக்கிறது. ரமேஷ் அவளை. சே, எக்கேடும் கெட்டு ஒழிந்து போகட்டும் அந்தத் தடியன். முந்தாநாள் அப்புறம் என்ன செய்தேன்?

முந்தாநாள், இன்னும் சாயந்திர வெய்யில் தகதகவென படிந்திருக்க, புஸ்ஸே தெரு வழியாக வந்தேன். அது நினைவு இருக்கிறது. அந்தக் கடன்காரப் பாதிக் கதை ரமேஷும் சரசாவும் மனசில் மங்கலாக மறைய, ஜோசபின் நினைவு வந்ததும் நினைவில் தான் இருக்கிறது. வழக்கத்துக்கு மாறாக யுதிகொலன் மணமாக இல்லாமல் ஆஸ்பத்திரி டெட்டால் வாடையாக மிரட்டுகிற ஜோசபின்.

அவள் இந்தப் பக்கம் வந்துவிடக் கூடாது என்று அப்போது தோன்றியது. ஏதோ செய்தே தீர வேண்டிய வேலை இருப்பதாகவும் அதைச் செய்து தீர்த்து அப்புறம் உலகில் எனக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட தலை போகிற காரியம் ஏதாவது இருந்தால் அதை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் வேகமாக சைக்கிள் மிதித்தேன்.

அப்போது பதினாறு பக்கம் எங்கே இருந்தது? பையிலா?

இல்லை என்று நினைக்கிறேன். கையில் வாங்கி கை மறதியாகச் சட்டைப்பையில் வைத்திருந்தால் தெரிந்திருக்குமே.

எனக்கு இல்லாவிட்டாலும் அப்பாவுக்கு அல்லது கதவு திறந்த வின்செண்ட் நடராஜனுக்கு அல்லது தம்பீஸ் கபேயில் வெங்காய ஊத்தப்பம் பரிமாறிய சர்வர் சோமுவுக்கு.

யாரும் கேட்கவில்லை என்பதால் சட்டைப் பையில் துருத்திக் கொண்டு ரமேஷ் வகையறா இருந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

வீட்டுக்கு வருவதற்கு முந்தி வேறு எங்கே போனேன்? அது ஞாபகம் வந்தால், எங்கே தான் வைத்தேன் என் பதினாறு பக்கத்தை என்று தெரியும். ப்ரான்ஸ்வா கேட்கிறான். அவனுக்குப் படிக்கத் தெரியாவிட்டாலும் தெரிந்தவர்கள் படித்துச் சொல்ல சந்தோஷமாகக் கேட்கணுமாம். போடா.

பைத்தியம் பிடித்த மாதிரி இருந்தது. ஒரே சிந்தனை தான். முந்தாநாள் மாலை வேறு என்ன எல்லாம் செய்தேன்? ஊர் சுற்றுகிறதும் ஒழுங்காக ஒரே மாதிரி சுற்றித் தொலைக்கக் கூடாதா? தினம் ஒரு தினுசாக வலம் வந்தால் என்ன நினைவில் வரும்? பொறு, வந்து கொண்டிருக்கிறது.

அன்று புஸ்ஸே தெருவில் போனபோது ஜோசபின் குறுக்கே வரவில்லைதான். ஆனால் எதிர்ப் பக்கம் தங்கம் பூசிய வெய்யிலில் தகதகத்துக் கொண்டு சைக்கிளில் போனது அவளுடைய சக நர்ஸ் விசாலி.

பக்கம் பதினாறு பெற்ற போதையோ என்னமோ முந்தாநாள் அவள் இருந்த வசீகரமான இருப்பு அவளைப் பிடித்து நிறுத்தி அவளோடு ஒரு வார்த்தையாவது பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. எல்லா அழகிய பெண்களும் என் பாதையில் எதிரில் வருகிறார்கள்.

குறுக்கே போய் மோதுகிறதாகப் பாவனை செய்து மெல்ல சைக்கிள் மணி அடித்தேன். விசாலி அவசரமாகக் கால் ஊன்றி நிறுத்த அந்தச் சிவந்த பாதத்தைப் பார்த்த கண் எடுக்க முடியவில்லை.

மெல்ல நிமிர ‘எங்கே போய்ட்டிருக்கீங்க சார்’? என்றாள் விசாலி. என்னைக் கூட மரியாதையோடு கூப்பிடுகிற பெண். ஜோசபின் கூட வந்திருந்தால், இவனுக்கு எதுக்குடி சாரும் மோரும் என்று உடனடியாக ரத்து செய்திருப்பாள்.

ஜோசபின் வரலியா?

அப்பாவித்தனமாகக் கேட்டேன் விசாலியை.

அப்பாவித்தனமாவது ஒன்றாவது, விசாலியிடம் பேச்சு வளர்க்க நான் உத்தேசித்திருக்கிறேன், அவள் சிநேகிதம் எனக்கு வேண்டியிருக்கிறது என்று விசாலிக்குத் தெரிய வைக்க இந்த வெகுளியான தொடக்கம்.

‘ஜோசபின் இன்னும் டியூட்டியிலே இருக்கா.. ஆமா.’என்ன அவளுக்கு மலையாளம் சொல்லிக் கொடுக்கறீங்களாமே, எங்களுக்கெல்லாம் கிடையாதா?’

விசாலிக்கு மலையாளம் என்ன ப்ரெஞ்சு, ஜப்பானிய மொழி, ரஷ்யன் எல்லாமே சொல்லிக் கொடுக்கத் தயார்தான். ஜோசபின் என்னைக் கொன்றே போட்டுவிடுவாள். என்றாலும் அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது என்றாலும், என்னமோ அந்த நிமிஷத்தில் விசாலி மேல் அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு வந்தது.

‘உங்களுக்கும் சொல்லித் தரணும்னா சொல்லுங்க. நாளைக்கே ஆரம்பிச்சுடலாம். தட்சணை என்ன தருவீங்க’? அவள் சைக்கிள் மணியைப் பற்றி மெல்ல அடித்தபடி கேட்டேன். சத்தம் வராமல் விசாலி பொத்தியது என் கையையும் சேர்த்துத்தான்.

‘ஜோசபின் என்ன கொடுத்தாளோ அதே தருவேன். சரியா’?

ஜில்லென்று இருந்தது மனதுக்குள். வேணாம். அதை ஜோசபின் மட்டும் தான் தரணும்.

நான் பதில் சொல்வதற்குள் விசாலி கிளம்பி விட்டாள்.

அதோடு விட்டிருக்கலாம். விசாலியிடம் இன்னும் ஒரு வார்த்தையாவது பேச மனம் ஏங்கியது.

‘ஜோசபின் கிட்டே இந்த மலையாளம் ஒண்ணாம் கிளாஸ் புத்தகத்தைக் கொடுத்திடுங்களேன் விசா’. அவள் பெயரில் உரிமையோடு கடைசி எழுத்தை வெட்டி விசா ஆக்கியதைக் கேட்டிருப்பாள். முந்தாநாள் சாயந்திரம் அதுவும் பொன்னான பொழுதுகளில் சேர்ந்தது. அதற்கு அப்புறம்?

அடடா, நான் விசாலி மூலம் ஜோசபினுக்குக் கொடுத்து விட்ட அந்தப் புத்தகம் என் சைக்கிள் கூடையில் இருந்தது. நான் போன வருஷம் அம்பலப்புழை போனபோது வாங்கினது. லெச்சுவிடம் இருந்து வாங்கி, வீட்டுக்கு வீடு சங்கமத்தை அந்தப் புத்தகத்தில் அவசரமாகச் செருகி இருந்திருப்பேனோ!

ஒரு நிமிஷம் உலகமே சரிந்து காலடியில் விழுந்து என்னையும் உள்ளே இழுக்கிற மாதிரி தெரிந்தது. ஜோசபின் அந்த இடுபாடுகளுக்கு இடையே நடந்து வந்து, என் முகத்தில் மலையாளப் புத்தகத்தைத் தூக்கி வீசுகிறாள். அதற்குள் கெட்ட காரியம் செய்யத் தயாராக ஒண்டி இருந்த ரமேஷும் சரசாவும் கீழே விழுந்து பதறித் தறிகெட்டு ஓடுகிறார்கள்.

ஜோசபின் பிரஞ்சில் என்ன திட்டுவாள் என்று தெரியாது. உத்தேசமாகச் சொல்லச் சொல்லி மேகலாவிடம் கேட்டேன்.

‘வாயை கார்பாலிக் சோப் போட்டு அலம்பு. இல்லாட்ட சன்லைட் சவுக்காரம் கயல் கிட்டே கடன் வாங்கிப் போடு. என் கிட்டே இந்த ஜன்மத்திலே மட்டும் இல்லே அடுத்ததிலும் பேசாதே’.

ரிஷிபத்தினிகள் பின்னால் சாய்ந்து போஸ் கொடுத்தபடி காமுகர்களைச் சபிப்பது போல் திட்டித் தீர்த்து விட்டு மேகலா காணாமல் போக, ஜோசபின் மாட்டுக்குப் போடுகிற பெரிய ஊசியோடு வந்தாள். என் உடம்பு நடுங்கியது.

ப்ளாஷ்பேக் ஓவர் என்றான் ப்ரான்ஸ்வா.

பிற்பகல் முதல் வகுப்புக்கு மணி அடிக்க அழகிகள் அணிவகுப்பு கேண்டீனில் இருந்து புறப்பட்டு மெயின் ஹால் படி ஏறியது. வழக்கமான குதூகலத்தோடு ரசிக்காமல் நான் பேயறைந்தது போல் நின்றிருந்தேன்.

‘என்னடா டிசம்பர் குளிர்லே குளிக்காம நிக்கறவன் மாதிரி நடுங்கிக்கறே. புக் எங்கே வச்சே’?

ப்ரான்ஸுவா கெல்லித் துளைக்க, நான் ‘தெரியலேடா’ என்று தோளைக் குலுக்கினேன். இதை இதை இதை என்றான் அந்துவான். இதை மட்டும் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கே என்று இடித்தது அவன் முடிக்காமலேயே புரிந்தது.

கொஞ்சம் கூட பொறுப்பே இல்லே. நாளைக்கு லெச்சு கேட்டா என்ன சொல்லப் போறே? ஜெராமன் எகிறினான்.

‘லெச்சு என்ன சுப்ரீம் கோர்டா? அவன் கேட்டா எனக்கென்ன பயம்’?

‘எல்லாம் படிச்சாச்சு. உங்கிட்டே மாட்டிக்கிட்ட பக்கம் தான் படிக்கலே. அதுதான் கடைசி பதினாறு பக்கம். அமர்க்களமா இருக்கும்’

ப்ரான்ஸ்வா சொன்னான். ஏதோ தமிழில் இலக்கியம், இலக்கணம் எல்லாம் கரைத்துக் குடித்து இது மட்டும் மிச்சம் இருக்கிற ஏமாற்றத்தைச் சுமந்து அலைகிறவன் போல அங்கலாய்க்கிறான் வொலா. என்றால் திருடன்.

‘அதிலே என்ன பெரிசா இருக்கப் போறது? முதல் லாட்டையும் அப்புறம் ரெண்டாம் லாட்டையும் இன்னொரு தடவை பெயரை மாத்திப் படிங்கடா’.

வழி சொன்ன பெருமையோடு தெர்மோடைனமிக்ஸ் வகுப்பில் நுழைய விட்ட இடத்தில் இருந்து நெடுமுடி ப்ரபசர் ‘யெண்ற்றபி’ என்று அழுத்தமாக உச்சரித்து வகுப்பை மேள தாளத்தோடு ஆரம்பித்தார்.

பாதி வகுப்பில் இன்னொரு சிந்தனை. ஜோசபினுக்குக் கொடுத்த மலையாளப் பாடப் புத்தகத்தில் ச.தேவி ஏன் சங்கமமாகி இருக்க வேண்டும்?

இந்த நினைப்பே இனிப்பாக இருந்தது. ஆனால் அது தொடர விடாமல், மற்றப் புத்தகத்தோடு கலந்திருந்தால் என்று அடுத்த நினைப்பு.

முந்தாநாள் காலேஜுக்கு எடுத்துப் போன புத்தகம் என்ன எல்லாம்?

பகீரென்று அடுத்த கத்தி வயிற்றில் இறங்கியது. எல்லாப் புத்தகமும் தினசரி வீட்டுக்குப் போனதும் விட்டெறிவது டிராயிங் ரூம் நீளவச குட்டை மேஜையில் தான். வாரம் ஒரு தடவை சனிக்கிழமை அவை புத்தக அலமாரிக்குப் போகும். திங்கள் அன்று திரும்ப கந்தர்கோளம் ஆரம்பமாகி விடும்.

முந்தாநாள் புத்தகம் மேஜையிலேயெ இருக்கும் பட்சத்தில் அங்கே அப்பா உட்கார்ந்து பேப்பரோ ஆபீஸ் பைலோ படிக்கும் போது கண்ணில் பட வாய்ப்ப்பு உண்டே.

நெடுமுடி பாடத்தை நிறுத்தினார்.

‘கூரை முகட்டில் வல்ல கள்ளியங்காட்டு யட்சி காவு கொள்ள நில்கிறாளா அதோ (ட்)றாகுளாவா? ஏன் இப்படி அம்பரன்னு நோக்கறே’?

தமிழோ மலையாளமோ அல்லது ரெண்டு மொழியுமோ தெரிந்த யாருக்கும் விளங்காத விதத்தில் என்னைக் கேட்டார். அசட்டுச் சிரிப்பே பதிலாகத் தலையைக் குனிந்து கொண்டேன். ‘யெண்ற்றபி’ முடிந்து தான் எல்லாம்.

ஆனால், மனம் என்னமோ வீட்டு டிராயிங் ரூம் மேஜை மேல் தான்.

போன வாரம் இப்படித்தான். ச.தேவி புத்தகம் இல்லை. இங்கிலீஷ் பத்திரிகை. பாரதி தெரு பத்திரிகைக் கடையில் பிளிட்ஸ் பத்திரிகையைப் பார்த்தேன். ஏப்ரல் ஒண்ணு முட்டாள் தினம் என்று போட்டு இந்திரா காந்தி தோற்றுப் போக, நிஜலிங்கப்பா, மொரார்ஜி போன்ற ஸ்தாபன காங்கிரஸ் பெரிசுகளின் அரசு ஏற்படுவதாக பத்திரிகை முழுக்க கிண்டல் செய்திருந்தார் பிளிட்ஸ் ஆசிரியரான கரஞ்சியா. அவர் அவ்வப்போது ஈரானுக்கு அரசர் ரேஸா ஃபலவியின் அரன்மணை விருந்தினராகப் போய் டேரா அடித்து மன்னர் வாழ்கவே மன்னி வாழ்கவே என்று புகழ்ந்து தள்ளாத நேரத்தில் இதெல்லாம்.

அந்தப் பத்திரிகையை ரோலண்ட் நூலகத்தில் பார்த்தபோது கடைசி பக்கத்தில் இங்க் அபிஷேகம் செய்து வைக்கப் பட்டிருந்த கிட்டத்தட்ட ப்ளெயின் நூ பிறந்த மேனி அழகி, பாரதி தெரு கடை டியூப் லைட் வெளிச்சத்தில் நானும் வரட்டா என்று கண் அடித்தாள். பின அப் படத்துக்காகவே பிறந்த அழகி.

அன்றைக்கு நான் வீட்டுக்குப் போனபோது அப்பா முன்னால் குறிப்பிட்ட மேஜையை ஒட்டிய சோபாவில் உட்கார்ந்து காலையில் வந்து விழுந்த இந்து பத்திரிகையில், கிழக்கு பாகிஸ்தானில் வெள்ளச் சேதம் பற்றிப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

‘ஏற்கனவே சுதந்திரம் கேட்டு போராடற வங்காளிகளை பாகிஸ்தான் அடக்கி ஒடுக்கி சித்ரவதை பண்றது. இப்போ இயற்கையும் சேர்ந்துடுத்து. பாவம்’

அப்பா என்னைக் கண்டதும் சொன்னார். அவருக்கு வங்காளிகளை ரொம்பவும் பிடிக்கும். கிழக்கு பாகிஸ்தான் வங்காளிகள் தனி நாடு கேட்பதைப் பற்றி, அதற்கான அவசியத்தைப் பற்றி எல்லாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசுவார். கல்கத்தாவில் நீண்ட வாழ்க்கை அவரையும் பாதி வங்காளி ஆக்கியிருந்தது. மீன் மட்டும் சாப்பிட்டால் முழு வங்காளிதான். இனிமேல் ஆக முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

‘என்ன பத்திரிகை அது’?

கையில் இருந்த ப்ளிட்ஸை வாங்கிப் பார்க்க, தலைகீழாக விரிந்த அந்த டேப்ளாயிட் பத்திரிகையில் கடைசிப் பக்க பின் – அப் அழகி தான் முதலில் கண்ணில் பட்டிருக்கும்.

அவர் தப்பாக நினைத்து விடப் போகிறாரே என்ற படபடப்பில் நான் மென்று முழுங்கிச் சொன்னேன் –

‘இல்லேப்பா. கிண்டல்.. பேரடின்னு போட்டிருந்தது. என்ன மாதிரி அங்கதம்னு புரிஞ்சுக்க ஒரு பக்கம் லைப்ரரியிலே படிச்சேன். நல்லா இருந்த மாதிரி பட்டது. அதான்’.

‘தாராளமா படி. நான் ஏன் இந்தப் படத்தோட வாங்கினேன்னா கேட்டேன்? அதுக்காக வாங்கினா தப்புன்னு சொல்ல மாட்டேன். ஆனா, ஒரு பொண்ணை மதிக்கத் தெரியலேன்னு தான் சொல்வேன். இந்த உறுப்பு, அந்த உறுப்புன்னு கூறு கட்டிப் பார்க்கறது சக மனுஷிக்கு நாம செய்யற அவமரியாதை’.

இவ்வளவு முற்போக்குத் தனமான அதே நேரத்தில் மது அருந்தக் கூடாது, சிகரெட் பிடிக்கக் கூடாது என்று மதிப்பீடுகளை கவனமாக உயர்த்திப் பிடிக்கிற ஆசான் என் அப்பா. அவர் இருக்கும் இடத்தில் ஞானம் தான் இருக்கும். அஞ்ஞானமும் ஆபாசமும் அங்கே அண்டாது. வீட்டுக்கு வீடு சங்கமம் அங்கே இருந்தால், என் தவறு தான். தப்பை ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். எவ்வளவு சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போக முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம்.

அந்த வகுப்பு முடிந்து ஆப்டிக்ஸ். எழுந்திருக்கவே முடியாத இன்னொரு சப்ஜெக்ட் அது. வேவ் தியரி ஆஃப் லைட் என்று சுவாரசியமாக சங்கரநாராயணன் ஆரம்பிக்க, பதினாறு பக்க ரமேஷையும் சரசாவையும் சங்கமத்தையும் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டுப் பாடத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

நல்ல விஷயம் எதுவும் தொடராது என்பதால் நாலே முக்காலுக்கு எல்லாம் ஏறக்கட்டப்பட்டு நான் வீடு திரும்ப சைக்கிள் எடுக்க ஸ்டாண்டுக்கு ஓடினேன். கயல்விழி அவசரமாகக் கூப்பிட்டாள்.

‘சைக்கிள் ஹாண்டில் பாரை யாரோ ஸ்டாண்ட்லே நிக்கறபோது கன்னாபின்னான்னு வளைச்சு வச்சுட்டுப் போயிருக்காங்கடா. எப்படி வீட்டுக்குப் போறது’?

அவள் பரிதாபமாகச் சொல்ல, என் அவசரம் எனக்கு.

‘ஏதாவது புத்தின்னு தலைக்குள்ளே இருக்கா உனக்கு? சைக்கிள் ஹேண்டில் பார் கோட்டியானா எப்படி சரி பண்றதுன்னு தெரியாம எதுக்கு சைக்கிள் வாங்கி ஓட்டிட்டு வரே’?

‘ஐயே பெரிய இவரு. ஏரோனாடிக்கல் சீப் இஞ்சினியர். மூஞ்சைப் பாரு. நீ இல்லாட்ட எனக்கு ஆளா இல்லே’.

தடாலென்று சரணடைந்தேன். பழிகாரி. செய்வாள். நரிவெறுத்தலையான் மாதிரி ஆட்கள் சதா வலை விரித்துத் திரிகிறார்கள்.

நான் கயல்விழியின் சைக்கிள் முன் சக்கரத்தில் ஆரோகணித்து ஹாண்டில் பாரை கச்சிதமாக இயல்பு நிலைக்குத் திருப்ப முயற்சி செய்து கொண்டிருக்க, லாம்ப்ரட்டா ஸ்கூட்டரை ஒரு வினாடி நிறுத்தி வைஷு சொன்னாள் –

‘வேறே எதுவும் அமையலேன்னாலும் கையிலே தொழில் இருக்கு. பிழைச்சுக்குவே’.

இலவச கருத்துச் சொல்லி விட்டு வைஷு நகர நான் கயல்விழியைப் பார்த்தேன். சைக்கிள் பங்க்சர் ஒட்டி கோட்டி திருத்தி, லொங்கு லொங்கென்று பம்ஃப்பை நிறுத்திக் காற்றடித்துக் கொடுத்து, செயின் மாற்றி வரும் வருமானத்தில், கயல்விழியைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு எப்படி வாழ முடியும்? அவளுக்கு தினசரி நொறுக்குத் தீனிக்காக சொத்தையே விற்க வேண்டி வருமோ.

‘என்ன யோசிக்கிறே’ என்று பக்கத்தில் நின்று ஆதரவாகக் கேட்டாள் கயல்.

இந்தப் பொண்ணு கால் நகம் கூட அளவாகத் திருத்தி சாயம் தீட்டி நிற்கிறாள். மெத்தென்று இலவம்பஞ்சுக் கால்கள். கலிங்கத்துப் பரணியில் இப்படியான காலை வைத்துத்தான் சோழர் காலப் பெண்கள் காதலர் மார்பில் உதைப்பார்கள் என்று ஸ்டாலின் வெள்ளித்துரை வகுப்பில் சொன்னாரே.

இன்னும் உதைக்காத பாதங்களை உற்று நோக்கினேன்.

‘ஏய், உன் பார்வை சரியில்லை. நான் போறேன்’. போயே போய் விட்டாள்.

நான் தியூப்ளே தெருவில் திரும்பி காம்பவுண்டில் வந்து இறங்கிய போது மொத்த பேங்க் ஊழியர்கள் அப்பா தலைமையில் வாசலில் நின்றிருந்தார்கள்.

‘ப்யாவென்யூ ப்யாவென்யூ’

பிரம்மாண்டமாக நின்று கீசுகீசென்று முழங்கினார் விக்தோ.

என்ன துயரம் கயல்!

இனிமேல் ஆயுசுக்கும் சிருங்காரத்தை அப்பட்டமாகச் சொல்லும் கழிசடை புத்தகம் எதுவும் படிக்க மாட்டேன். முழு ஆபீசுக்கே நான் அந்தக் கண்றாவியை எல்லாம் படிப்பது தெரிந்துவிட்டது. வேறே யாருக்கெல்லாம் தெரியுமோ. இனிமேல் யார் என்னை மதிக்கப் போகிறார்கள்?

கருப்பு கோட்டு அக்கவுண்டண்ட் சார் இருக்கிறாரா? இல்லாமல் என்ன? கண்ணாடியைத் துடைத்துப் போட்டுக் கொண்டு பார்க்கிறார். கேஷியர் கேசவனும் பக்கத்தில்.

ஆப்டிக்ஸ் புத்தகத்தோடோ தெர்மோடைனமிக்ஸ் புத்தகத்தோடோ இவர்களை இனிமேல் கடந்து போனாலும் பிடுங்கி பக்கத்துக்கு நடுவே வீட்டுக்கு வீடு சங்கமம் போல ஏதாவது இருக்கா என்று தேடுவார்கள். விக்தோ அடுத்த டவுண் ஹால் நடனத்தில் போட்டு உடைக்க ஜோசபின் தவிர எல்லோரும் பரிகாசம் செய்து துரத்தி விடுவார்கள். ஜோசபின் என்னோடு வெளியே வந்து கடற்கரை சுங்கச் சாவடிப் பக்கம் நிறுத்தி ஒரு மணி நேரம் என்னை விடாமல் திட்டித் தீர்ப்பாள். அழுவாள்.

எனக்கும் கண்ணீர் பொங்க ஆரம்பித்தது.

‘நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்னு தெரியும். அந்த அந்த’ என் குரல் தழுதழுத்ததை உணர்ந்தேன்.

‘இது எல்லோருக்கும் வர்ற மறதிதான். சின்னப் பையன் தானே. இனி வராமப் பாத்துக்கிட்டா போதும்’.

அக்கவுண்டண்ட் கோட்டுப் பையில் கை விட்டுக் கொண்டு சொன்ன வசனம் இந்தக் காட்சியோடு இணையாமல் இருந்ததைக் கவனித்தேன்.

‘அயர்ன் பாக்ஸ் எல்லாம் பயன்படுத்தினா, இஸ்திரி போட்டு முடிஞ்சதும் ஞாபகமா ப்ளக்கை பிடுங்கி மட்டுமாவது விடணும்’.

கேஷியர் சொன்ன டயலாகும் தலைக்கு மேல் எங்கோ போனது.

என்ன ஆச்சு எல்லோருக்கும்?

ஒருவேளை இவர்கள் எல்லோரும், அப்பாவையும் சேர்த்து, அந்தப் பதினாறு பக்கத்தை ஆபீஸ் ஹாலில் உரக்கப் படித்து ஒருவழி ஆகியிருப்பார்களோ.

காலையிலே என்ன அயர்ன் பண்ணினே? அப்பா விசாரித்தார்.

‘எப்பவும் போல சட்டையும் பேண்டும் தான். அதுக்கு என்ன’?

‘ஏண்டா என்னன்னு சாதாரணமா கேட்டுட்டே. அயர்ன் பாக்ஸை ஆஃப் பண்ணாமலே போயிட்டே. பகல்லே எல்லோரும் ஆபீஸ்லே எங்கிட்ட ஓடி வந்து மேலே இருந்து புகை வருதுன்னாங்க. ஓடிப் போய்ப் பார்த்தா இது.. ஜன்னல் திரையிலே உஷ்ணம் படர்ந்து தீ பிடிச்சிருக்கு. நல்ல வேளை அணைச்சாச்சு. இல்லியோ பேங்கும் சேர்ந்து எரிஞ்சு போயிருக்கும்’.

என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் நின்றேன்.

இப்படிப் பண்ணிட்டியே என்று மேகலா சொன்னது உள் காதில் கேட்க, வேறு எதுவும் தோன்றாமல் அப்பாவையும் அங்கே இருந்த எல்லோரையும் சட்டென்று ஒரு கணம் தரையில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினேன்.

‘மன்னிச்சுடுங்க ப்ளீஸ் எல்லோரும். ஷெ ஸ்யுயி திஸ்ஸொலி’.

‘ஐயே என்ன தம்பி இதெல்லாம் எதுக்கு? பாவம், வீட்டுலே அம்மா இல்லாம எவ்வளவு கஷ்டம்னு தெரியாதா என்ன? இனிமேல் வராம பாத்துக்கிட்டா போதும். நாங்க எல்லாம் உங்க மனுஷா. விட்டுக் கொடுத்துடுவோமா என்ன?

கருப்புக் கோட்டு அக்கவுண்டண்ட் என்னை எழுப்பி அணைத்துக் கொள்ள வெட்கமே இல்லாமல் அவர் தோளில் சாய்ந்து அழுதேன். எவ்வளவு நல்ல மனிதர்கள் என்னைச் சுற்றி. இவர்களுக்காக எதுவும் செய்யலாம்.

கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு மாடி ஏறிப் போய் ஓரம் கருகின ஜன்னல் திரையை எடுத்து வைத்து விட்டு இன்னொரு திரை கோர்த்தேன். சாவகாசமாக நினைவு வர மேஜையில் பதினாறு பக்கத்தைத் தேட அது அங்கே இல்லை.

ராத்திரி ஜோசபினுக்கு ஆபீஸில் இருந்து ஃபோன் செய்தேன். அவள் ஐ.சி.யூவில் இருப்பதாகச் சொன்னது விசாலி தான்.

‘நான் அந்த மலையாள புஸ்தகம்’. வாக்கியத்தை முடிக்காமல் தடுமாறினேன்.

என் கிட்டே தான் இருக்கு என்றாள் விசாலி. ரெண்டு நாளாக ஜோசபின் ஐ.சி.யூ டியூட்டி என்பதால் பிசியாம். புத்தகம் எல்லாம் இப்போது வேணாமாம்.

‘விசா, உங்க கிட்டே இருந்தா சரிதான். அந்த புத்தகத்துக்குள்ளே ஏதாவது பேப்பர்’.

‘ஆமா, எக்ஸாம் ஸ்கெட்யூல்னு போட்டிருந்தது. பத்திரமா எடுத்து வச்சிருக்கேன். ஜோசபின் கிட்ட காலையிலே கொடுத்துடறேன். அவ கிட்டே இருந்து வாங்கிக்குங்க. ஓகே.. டாக்டர் வர்றார். ஸ்வீட் ட்ரீம்ஸ்’.

நிம்மதியோ நிம்மதி. ஆமா, எங்கே தான் போச்சு அந்த அமர காவியம் வீட்டுக்கு வீடு சங்கமம்?

விசாலி வாழ்த்திய இனிய கனவில் அவளே வந்தாள். கயல்விழி உதைத்து விட்டுப் போன நெஞ்சில் போரிக் பவுடரைப் பொழிந்தாள். நீங்க ஐசியு போங்க, நான் கயலோடு தியூப்ளே சிலைக்குக் கீழே நின்னு வணங்கிட்டு வரேன் என்றேன் விசாலியிடம். ஜோசபின் சைக்கிளில் மணி அடித்துக் கொண்டே வந்து துயெ ஃபூ என்று என்னைப் பார்த்துச் சொல்லி விட்டு ஊசி மருந்தை எடுத்தாள். பிரம்மாண்டமான ஊசி. வந்துடு வந்துடு என்று கூப்பிட்டு ஜோசபின் அழகாகச் சிரிக்க, நான் விழித்துக் கொண்டேன்.

காலையில் விக்தோ வாசலில் நின்று கடற்கரையில் ஓடப் போக பலமாக சத்தம் எழுப்பிக் கீசினார்.

ஷார்ட்ஸும் கான்வாஸ் ஷூவுமாக கீழே வந்தபோது குக்கி காம்பவுண்ட் மூலையில் எள்ளுப் புண்ணாக்குச் சில்லுகளை ஷெகொலாவாக ருசித்து கூளத்தோடு மென்றபடி என்னையே பார்த்தது.

கான்வாஸ் ஷூ முடியக் குனிந்து தரையில் உட்கார்ந்தபோது தான் குக்கு வாய்க்குள் போய்க் கொண்டிருக்கும் காகிதம் கண்ணில் பட்டது.

தலையில் வீட்டுக்கு வீடு சங்கமம் என்று அடித்த பேப்பர்.

அந்தக் காகிதம் அடுத்த வினாடி வைக்கோல், புண்ணாக்கு, காய்ந்த பசும்புல் இதெல்லாம் கம்பெனி கொடுக்க குக்கி வாய்க்குள் புகுந்து அரைபட்டுக் காணாமல் போனது.

பக்கத்தில் வைத்த சைக்கிள் கேரியரில் இருந்து முந்தாநாள் ராத்திரி நான் கவனிக்காமல், குக்கிக்குக் குவித்து வைத்த கூளத்தில் விழுந்திருக்க வேண்டும். பதினாறில் சில பக்கம் காற்றில் அடித்துப் போயிருக்கலாம்.

தரையில் இருந்த கூளத்தில் கலந்த மிச்சம் காகிதத்தில் ரமேஷும் சரசாவும் என்ன செய்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. சகலமும் குக்கி வாயில் போக பீச்சுக்குக் கிளம்பினேன்.

திடீரென்று குக்கி நினைவு. அது இன்றைக்கு சிறப்பு விருந்தாக வீட்டுக்கு வீடு சங்கமம் காகிதம் சாப்பிட்டு முறுக்கேறி இருக்குமோ.

டியூட்டி முடிந்து வின்செண்ட் நடராஜன் ஓட்டிப் போகிறபோது, குக்கி வழியில் ஏதாவது பசுவைப் பார்த்து விட்டால்?

எத்தனை விஷயத்துக்குத்தான் கவலைப்படுவது?

கடல் அலைகள் சேர்ந்து சிரிக்க, ஓடலானேன்.

(தொடரும்)

நகர்-தல்


நகர்-தல்

வீட்டுக் குப்பை வெளியே சுமந்து
கொஞ்சம் வளைந்து சாலை திரும்பும்
மூலையில் குப்பைத் தொட்டியில் குவித்து
இங்கிருந்து அங்கு ஏதும் குறையாது
அசுத்தம் நகர்த்தி உலகம் தூய்மை
ஆக்கும் உவகை இனியது கேளீர்.

கசடு சேர்த்த கருப்பு பிளாஸ்டிக்
பையும் கையுமாய் காலை விடியுமுன்
நடக்கத் தொடங்கச் சின்னதாகக்
காக்கைக் கூட்டம் தாழப் பறந்து
கூடவே வந்தது நேற்று.

காகம் சூழ்ந்து கரையச் சற்றே
நடுங்கிக் கூர்த்த அலகுகள் பார்த்து
குப்பையைத் தொட்டியில் மெல்ல வீச
தலையில் தட்டிப் பகடியாய்க் கேவி
எவ்விப் பறந்த பெரிய காக்கையை
பார்த்து நினைவில் முழுக்கச் சுமந்தேன்.

அய்யே காக்கா தலையிலே தட்டினா
காலம் முடியலாம் உஷாரப்பா.
தெருவில் நடந்த கிழவி சொல்ல
ஆமா என்றார் சைக்கிளில் யாரோ.

காலம் முடியுமுன் பழங்குப்பை போகாதா
காலம் முடியப் புதுக் குபபை வாராதா
இன்று சேர்ந்ததை எடுத்துப் போட்டு
எனக்குத் தெரிந்த காக்கை இனியும்
தட்டிச் சிறகு தாழ்த்திப் பறக்க
வருமென நோக்கிப் பையுடன் போனால்
வடக்கில் இருந்து மந்திரி வந்து
குப்பை கூட்டிப் போவார் என்று
உலகம் சுத்தம் காக்கையும் காணோம்
குப்பைத் தொட்டி குடியெங்கு போனது?

இரா.முருகன் 26.8.2015

புது bio-fiction novel தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 15 இரா.முருகன்


ஒரு வெப்பமான நடுப்பகலின் தொடர்ச்சியாக மழைக் காலம் ஆரம்பித்தது.

தெர்மோடைனமிக்ஸ் வகுப்பில் எண்ட்ரபி என்ற அதி உன்னதமான சமாச்சாரத்தை விவாதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மூடி வைத்த ஜன்னல்கள் காற்றில் திறக்க, சாரலாக வகுப்புக்குள் சீறி அடித்தது இந்த ஆண்டின் முதல் மழை. அது எல்லோரையும் குழந்தையாக்கி கூகூவென்று கூவ வைத்தது. முதல் கூவல், புரபசர் நெடுமுடி வெர்கீஸ் சாண்டி சார் இட்டது.

வலுத்துப் பெய்த மழையில் தெர்மோடைனமிக்ஸ் விடைபெற்றுப் போய்விட்டது. ரொம்பவே அதிசயமான கூட்டு மௌனம். நின்று பெய்யும் மழையை எல்லோரும் பார்த்தபடி இருக்க கிளாஸ் முடிந்து மணி அடித்தது.

கடைசி வகுப்பு என்பதால் காம்பவுண்டுக்கு வெளியே காத்திருந்த பஸ்கள் கீழே தாழ்வான சமதளத்தில் இருந்து மெல்ல மேடு ஏறி வந்து பிரதானக் கட்டிட வாசலில் நின்றன. யாரும் குடை தேடாத நாள். பொழுது கருத்து வர, நான் கேண்டீன் நோக்கி வேகமாகப் போனேன். கையில் பிடித்திருந்த ஆப்டிக்ஸ் புத்தகமும் நீள நோட்புக்கும் நனைந்ததைத் தடுக்க முடியவில்லை.

முழுக்கப் பெண்ணாட்சிப் பிரதேசமாக மாறி இருந்த கேண்டீனின் அந்தக் கோடியில் இருந்து மிரண்டபடி பார்த்த இரண்டு கண்களைத் தேடித் தான் நான் அங்கே போனது.

கயல்விழி.

கூட இருந்த சிட்டுகள் சூரிதாரிலும், கார்டுராயிலும், டெனிம் ஸ்கர்ட் ப்ளவுஸிலும் கலகலத்துக் கொண்டிருக்க, என் தேவதை கருப்பு தாவணியும், மஞ்சள் பட்டுப் பாவாடையும் உடுத்தி நனைந்த குருவியாக நிற்கிறாள். ஈரமான தலைமுடி நெற்றியை மறைத்து வழிந்து ஒன்றிரண்டாக நீர்த்துளிகள் அவள் முகவாயில் ஒரு விநாடி நிற்கின்றன. உதிரும் முன் ஓடிப் போய் அவளைத் தழுவி அந்தத் துளிகளுக்கு நோகாமல் உள்ளங்கையில் வாங்கிப் பொத்திப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று மனம் கிடந்து அடித்துக் கொள்கிறது.

‘இங்கே என்னடா உனக்கு வேலை?’

வைஷு நான் உள்ளே வரமுடியாத படி கையை அகலமாக விரித்துக் கத்துகிறாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஒருத்தி முதுகு திருப்பி நின்று ஈரமான மேல்சட்டையை எடுத்துப் பிழிகிற மும்முரத்தில் இருப்பது புரிய தலையைக் குனிந்து கொண்டேன்.

வைஷு எல்லா மொழிகளிலும் கெட் அவுட் சொல்வதை லட்சியம் செய்யாமல் பதுங்கிப் பாய்ந்து இடைவெளிகளில் புகுந்து கயலை அடைந்தேன். கிராதகி அப்போதுதான் திரும்பி என்னைப் பார்த்தாள். சிரிக்கிறாள். என்ன தீனி போட்டு அரைத்தாலும் சோழிப் பல் ஈடு கொடுத்து வனப்பாக பளிச்சிட, எப்போதும் முத்துச்சரம் போல் வெண்மைதான்.

தோழியர், நான் ஏதோ கெட்ட காரியம் செய்ய உத்தேசித்து உள்ளே வந்தது போல் வெறுப்போடு பார்த்தபடி முன்னால் நகர்ந்தார்கள். மழை நின்ற சில நிமிஷங்களில் நனையாமல் பஸ் ஏறப் புறப்பட்டுப் போனவர்கள் அவர்கள்.

கயல் தனியாக நிற்கிறாள். இருண்டு வரும் கேண்டீனில் நாங்கள் இருவரும் மட்டும் அந்த மூலையில் .

போகலாமா என்று கிசுகிசுப்பாகக் கேட்டேன். அவள் சிரித்து விட்டாள்.

‘தலைமுடி சொய்யினு நனைஞ்சு, சப்பிப் போட்ட மாங்கொட்டை மாதிரி இருக்கே’ என்று என் கோலத்தை வார்த்தையால் வேறு சித்தரித்தாள்.

பகடி எல்லாம் இருக்கட்டும் பகடே என்றேன். பகடு என்றால் மாடு என்று அவள்தான் சொல்லியிருக்கிறாள். இப்படி நல்ல தமிழ் கயல் புண்ணியத்திலும், நல்ல ப்ரெஞ்சு ஜோசபின் கருணையிலும் தான் எனக்குப் புகட்டப்பட வேண்டியிருக்கிறது என்று விதித்த தெய்வம் வாழ்த்தப்படட்டும்.

மாட்டுக்கு ரூட் போடற நீ இன்னொரு மாடு என்றாள். மறுபடி சிரித்தாள். ‘இன்னும் சரியா வர்ணிக்கணும்னா, ஈரத் துணி போட்டு அமுக்கின கோழி நீ’.

நான் சிரித்தேன் இப்போது.

‘கோழின்னு பிரெஞ்சில் சொல்லாம விட்டியே அந்த அளவுக்கு வந்தனம்’.

சீய்ய்ய்ய் என்று பழிப்புச் சொன்ன இதழ்களையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். இவளை மில்லிமீட்டர் மில்லிமீட்டராக ரசித்துச் செதுக்கியவன், உதடு வைக்க அதிகமாக ஒரு மாதம் செலவழித்திருப்பான். பார்த்துப் பார்த்துப் பிடித்து நிறுத்திய செப்புச் சிமிழ். கருப்புத் தங்க விக்கிரகம் கயல். வில்லிப்புத்தூர் கோபுரம் போல ஒயிலாக நிற்கிற இந்த அழகுக்கு ஐந்தரை அடி கச்சிதம்.

கயல் இருக்கட்டும். கோழிக்கு ப்ரெஞ்சு என்ன? அது எதுக்கு? எனக்கு எப்படி தெரியும்னு சொல்லணுமா? சரி அதை மட்டும் சொல்றேன்.

ஜோசபின் சமையலுக்குக் கோழி மாமிசம் வாங்க தியூப்ளே வீதி மணிக்கூண்டு மார்க்கெட் வந்திருந்தாள். வீட்டுக்கு வெகு அருகில்தான். ஆனால் கத்தரிக்காயும் புடலங்காயும் வாங்கக் கூட நான் இதுவரை அங்கே போனதில்லை. ஜோசபினோடு நடக்கிற சந்தோஷத்துக்காகக் கூடப் போனேன். அது போன மாசம் ஒரு சனிக்கிழமை காலை நேரம்.

ஜோசபினோடு வந்த பக்கத்து வீட்டு பிரெஞ்சுக்காரக் கிழவிக்கு காது மந்தம் என்பதால் தன் குரல் ஓங்கி ஒலிப்பது புரியவில்லை. ஜோசபின் மீன் வாங்கிக் கொண்டிருக்க நாலு கடை தள்ளி நானும் பாட்டியும் அவளுக்காகக் காத்திருந்தோம். அந்தக் கிழவி நாட்டுக் கோழிக் கடையைச் சுட்டிக் காட்டி, என்னிடம் பிரெஞ்சில் ஏதோ கேட்டாள். பக்கத்தில் கூடை சுமந்து வந்த யாரோ சிரித்தபடி உடனே விலகிப் போக, எனக்கே ஒரு மாதிரி இருந்தது.

என்னடா இந்த வயசில் கெட்ட வார்த்தை பேசுகிறாளே என்று அதிர்ந்துதான் போனேன். மீனோடு ஜோசபின் வர, நமட்டுச் சிரிப்போடு அதை அவள் காதில் ஓதினேன். அவள் கூடுதல் அழகாக முகத்தைச் சுழித்து, கோழி வேணுமாம் என்றாள். தொடர்ந்து என்னைத் தூசியாகப் பார்த்து கேஸன் சாலே என்றபடி மாமிசம் வாங்க உற்சாகமாக நடந்தாள். ஜோசபின் சொன்னதற்கு டர்ட்டி ஃபெலோ என்று அர்த்தமாம். கிழவி சொன்னது? அது வேணாம்.

இதுதான் பிரச்சனை. இப்படி குறுக்கே ஜோசபினைக் கூட்டி வந்து விபத்து உண்டாக்காமல் இருந்தால் நான் பாட்டுக்கு நூல் பிடித்த மாதிரி கயல்விழிக்கு நூல் விட்டுப் பார்த்ததைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன்… குறுக்குச் சால் போடாமல் இருக்க வேணும். சரியா? கயலுக்குத் திரும்பலாம்.

காலேஜ் காம்பவுண்டை இடவலமாகச் சுற்றியபடி விரைவாக மலையிறங்கும் பஸ்களைப் பார்த்தபடி கயல்விழி நின்றிருந்தாள். மழை இன்னொரு தடவை வலுக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அவள் முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது.

காலேஜையும் லாஸ்பேட்டையையும் தொட்டும் கடந்து போகும் எந்த பஸ்ஸும் கயல் வீடு இருக்கும் ஊருக்கு ஒதுக்கமான பேட்டைக்குள் நுழைவதில்லை. ஆனால் நகரத்தில் இருந்து அந்த வழியாக பஸ் போக்குவரத்து தெற்கில் பல சின்ன ஊர்களை இணைக்கிறது. கயல் தன் வீடு போக ஒரே வழி சைக்கிள்தான்.

‘சாவியைக் கொடு. வண்டியை எடுத்து வரேன்’.

நான் சாவிக்காகக் கைநீட்ட அவள் ஏக்கமாகப் பார்த்தபடி சொன்னாள், ‘வண்டி எடுத்து வரலேடா’.

‘புத்தி இருக்க வேணாம்? வண்டி இல்லாட்டா எப்படி வீட்டுக்குப் போவே? கவுந்தி அடிகள் போல பையைத் தோள்லே மாட்டிட்டு நடந்திடுவியா?’

‘ஏசாதே. பிரெஞ்சு மேடம் கூட கார்லே வந்தேன். அவங்க சாயந்திரம் பிக் அப் பண்ணிக்கிறேன்னாங்க’ என்றாள் பரிதாபமாக.

‘பிரெஞ்சு மிஸ்? அவங்க காரை நான் பார்க்கிங் லாட்லே பாக்கவே இல்லியே’.

அழகான ப்யூக் கார் அது. பிரான்சில் இருந்து போன வருஷம் வந்தபோது கொண்டு வந்தார்கள் என்று கேள்விப் பட்டிருந்தேன்.

‘விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்கடா’.

உதடு நடுங்கச் சொல்லி, அவள் விசித்து அழ ஆரம்பித்தாள்.

தான் எதற்கும் காரணமில்லை என்று புகார் சொல்லி அழும் குழந்தையின் முகம் அது. அழாதேடா கண்ணு என்று கண்ணைத் துடைத்து, நெஞ்சோடு அணைத்துத் தேற்ற வேண்டிய குழந்தை. அப்படித்தான் செய்தேன். மழை அனுதாபத்தோடு கனத்துப் பெய்து கொண்டிருந்தது.

கேண்டீன் இன்சார்ஜ் சங்கரன் நம்பூதிரி உள்ளே இருந்து எண்ணெய்ச் சட்டியும் நாலைந்து பொட்டலம் டீத்தூளும் வைத்த மூடியில்லாத மரப்பெட்டியை இழுத்தபடி வந்தார்.

பார்த்திருப்பாரோ! பார்க்கட்டுமே. மலையாளத்தில் சங்கம்புழயின் ரமணனும் பஷீரின் பால்ய கால சகியும் படிக்கச் சொல்லி எனக்குப் புத்தகம் கொடுத்தவர் அவர்தானே. தமிழ்க் காதலும் கொஞ்சம் பார்க்கட்டும்.

‘குட்டி இன்னும் வீடு போயிட்டில்ல’?

மழைச் சத்தத்துக்கு இடையே கயலை விசாரிக்க அவள் வெறுமனே தலையை ஆட்டினாள். நான் மலையாளத்தில் கதைச் சுருக்கம் சொன்னேன்.

‘அப்போ நீ உன் சைக்கிள்லே கூட்டிப் போய் விடு’ என்று யோசனை கொடுத்தார் நம்பூதிரி. பதிலை எதிர்பார்க்காமல் திரும்ப உள்ளே போனார்.

கயலைப் பார்த்தேன். அவள் கூட வரச் சம்மதிப்பாள் என்று தான் தோன்றியது. ஆனால் அடித்துப் பெய்யும் பெருமழையில் ரெண்டு பேர் எப்படிப் பாதையே இல்லாத பாதையில், வயல் வரப்பும், சதுப்பு நிலமும் கடந்து சைக்கிளில் போவது?

‘பின்னால் உட்கார்ந்து வர்றியா’?

கயலைக் கேட்டேன்.

‘நீ கீழே தள்ளாம கூட்டிப் போக ரெடியா’?

கட்டை விரல் உயர்த்திக் காட்டினேன். உர்ரென்று பார்த்தாள். உதட்டைச் குவித்தேன். அதுக்கு வேறே யாரையாவது பாரு என்றாள்.

மழையை எப்படி முத்தமிடணும்? தெரியாது. மழைக்கு நன்றியாவது சொல்வேன்.

‘லூஸ்டா நீ. இன்னொரு தடவை சொல்லட்டா? முழுக்க நனைஞ்சு, உரிச்சு மெளகா விழுது தடவின கோழி மாதிரி இருக்கே’.

அடக்க மாட்டாமல் சிரித்தாள் கயல். கூடவே நானும் என் ஈரத் தலைமுடியை முன்னால் இழுத்து விட்டபடி சிரித்தேன்.

‘சொல்லிக்கோ. என்ன போச்சு. என்னை விட்டு ஓடிப் போக முடியுமா’?

பாட்டு நிற்க, உள்ளே இருந்து திருச்சூர் பூரத்தில் யானை மேல் வைத்த திடம்பு என்ற விக்கிரகச் சின்னங்களுக்குப் பாதுகாப்பாகப் பிடிக்கிற வண்ணக்குடை போல பெரிய ஒரு கருப்புக் குடையோடு நம்பூதிரி வந்தார்.

‘தா.. குடை சூடிப் போ குட்டி’.

கயல் இன்னொரு தடவை வாய்விட்டுச் சிரித்தாள்.

‘மல்லிப்பூ சூடுவாங்க. முல்லைப் பூ சூடுவாங்க. குடையை எப்படி சூடறது’?

என்னைக் கேட்டாள்.

‘அது மலையாளம் வா, கொஞ்சம் மழை விட்டிருக்கு.. கிளம்பலாம்’.

என் ராலே சைக்கிள் காலேஜ் காம்பவுண்டில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, கயல் என் தோளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

‘சிரமமா இருக்காடா’?

‘ஒரு சிரமமும் இல்லை. நீ பூச்சுமைடா கண்ணம்மா’.

மழைக்கு நடுவே குரல் உயர்த்திப் பேச சந்தோஷமாக இருந்தது.

கலங்கிய நீரும், தேங்கிய நீரும், நகர்ந்து விரையும் நீரே உருவான நீண்டு பரந்த பரப்புகளும், சிவந்து கரைத்த மண் ஓடி அடைத்த சால்களும், மழையில் குளிக்கும் மரங்களின் அணிவகுப்பும் ஆள் அரவம் அற்ற கள்ளுக்கடை வாசல்களில் கூடை போட்டு மூடி வைத்த வியஞ்சனங்களும், குளிருக்கு அடக்கமாக, கவிழ்த்துப் போட்ட கூடைக்குள் முடங்கிய கோழிச் சத்தமும், பட்டியடைத்த புறாக்களின் ஹுக்கும் ஹுக்கும் கனைப்பும் கடந்து கயல் வீட்டை அடைந்தோம். தெருக்கோடியில் இறக்கி விடட்டா என்று ஒரு பேச்சுக்காகக் கேட்டேன். கனவான் தோரணை அது. ஒட்டாமல் உதிர்ந்தது.

‘வீட்டுக்கு வா. தேத்தண்ணி எடுக்கறேன்’

சைக்கிளை உருட்டிக் கொண்டு, சிணுங்கும் மழையில் நனைந்தபடி கயல் வீட்டு வாசலில் நின்றோம். சைக்கிளை ஓரமாக நிறுத்தினேன்.

நிம்மதியா கோபமா வருத்தமா என்று தெளிவாகத் தெரியாத முகபாவத்தோடு கயல் அப்பா பார்வேந்தனார் வரவேற்றார். கயல் அம்மா முகத்தில் அழுத்தமான மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் கண்டேன். கயலை ஆரத் தழுவிய அவள், நல்லா இருப்பா என்று என்னையும் தலையில் அன்பாகத் தடவினாள். பார்வேந்தனார் ‘விளக்கு கூட்டல் எள் கூட்டல் நெய்’ ஒன்றாக்கி விழுங்கிய மாதிரி சங்கடத்தோடு மறுபடி ஈசி சேரில் உட்கார்ந்து, காலையில் வந்து விழுந்து ஆறிப்போன இந்து பத்திரிகையில் நிஜலிங்கப்பா பேட்டியைப் படிக்க ஆரம்பித்தார். அதை எல்லாம் படிக்கிற ஒருத்தர் வாழ்க்கையின் ஓரத்துக்குப் போனவராகத்தான் இருக்க முடியும்.

கயல் அம்மா அவரைப் பார்த்துக் கொண்டே சமையல் அறையில் புகுந்து அங்கிருந்து முழங்கினாள் –

‘ஏங்க, கருப்பட்டி காப்பி போடு போடுன்னு உயிரை வாங்கினீங்க. கலந்து வச்சு பத்து நிமிஷம் ஆச்சு. வந்து குடிச்சுட்டுப் போங்க’.

பார்வேந்தனார் கையில் பிடித்த இந்துவோடு சமையலறை ஏகினார். என்னைக் கடக்கும்போது காலேஜில் பிசிக்ஸ் லேபில் வெர்னியர் காலிப்பர் வைத்து அளந்த மாதிரி காலே அரைக்கால் மில்லிமீட்டர் புன்னகையோடு உள்ளே போனவர் ஐந்து நிமிஷம் கழித்து வெளியே வந்தபோது முகமலர்ச்சியோடு வந்தார். சமையலறையில் பக்குவமானார் போல.

என் கை இரண்டையும் அன்போடு பற்றிக் கொண்டார். ‘தம்பி, எவ்வளவு .. எவ்வளவு துன்பப்பட்டு இந்த மழையிலே கயலை நலமாக நம் இல்லத்தில் கொண்டு வந்து சேர்க்க, ஈரூளி மிதித்து வந்திருக்கீங்க. வாழ்த்தச் சொற்களே இல்லை. மிக்க நன்றி’.

சந்தேகமே இல்லை. கயல் அம்மா இவருக்குக் கையில் கொடுத்த அல்லது வலுக்கட்டாயமாகச் சங்கில் வைத்துப் புகட்டிய கருப்பட்டி காப்பியில், கொஞ்சம் மிரட்டல், கொஞ்சம் வசவு, கொஞ்சம் கோரிக்கை, கொஞ்சம் புத்திமதி என்று கலந்து குடிக்க வைத்து வெளியே அனுப்பியிருக்கிறாள்.

சமையல் கட்டில் சொல்லிக் கொடுத்து அனுப்பிய கடமையை மனதுக்கு நிறைவாக ஆற்றிய நிம்மதியோடு ஈசி சேரில் இருந்து நிஜலிங்கப்பாவைத் தொடர்ந்தார் பார்வேந்தனார். கயல் அம்மா குரல் சமையல் அறையில் இருந்து சென்னை வானொலி செய்தியாளர் பத்மநாபன் செய்தி படிப்பது போல அழுத்தந் திருத்தமாக ஒலிபரப்பானது.

‘ராத்திரி எண்பது கிலோமீட்டர் வேகத்தில் புயல் வருமாம். நம்ம ஊர் பக்கம் தான் விடிகாலை மூணு மணிக்குள் கரையைக் கடக்குமாம். உஷாரா இருக்கணுமாம். ரேடியோவிலே வாய் ஓயாமச் சொல்லிட்டே இருக்காங்க’.

அதற்குள் நான் வீட்டுக்குப் போகணும் என்று கோடி காட்டுகிறதாக நினைத்தேன். அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி ஒலிபரப்பு தொடர்ந்தது –

‘பாவம் தம்பி, தலையை துவட்டச் சொல்லு கயலு. பரிதாபமா நிக்குது.. நீ பாட்டுக்கு தலையை ஆத்தக் கிளம்பிட்டே’

கயல் ஈர உடுப்பில் இருந்து மாறி, சிக்கட சிக் என்று இடுப்பைக் கௌவிப் பிடித்த கத்தரிப்பூ நிற ஸ்கர்ட்டும், காலர் வைத்த பொம்மைச் சட்டையும் உடுத்து, டோண்ட் கேர் மாஸ்டராக தலையை விரித்து விட்டு ஆற்றியபடி உள்ளே இருந்து வந்தாள். என்னைக் கவனிக்காதது போல் முன்வாசல் கொடியில் எவ்வி எடுத்த டர்க்கி டவலோடு அவசரமாக நடந்து பின்னறைக்குப் போனாள்.

‘ஏம்மா, நானா நனையச் சொன்னேன். இவன்தான் கொண்டு விடறேன் கொண்டு விடறேன்னான். மெத்தப் படிச்ச மூஞ்சூறு.. முழுக்க நனைஞ்சா நான் என்ன பண்றதாம். ஏற்கனவே நரிவெறூத் தலையார் மாதிரி மண்டை. ஈரம் வேறே இப்போ’.

என்னை வெறுப்பும் கோபமுமாகப் பார்த்து பின் அறை வாசலில் நின்று, தோளில் போட்ட டவலோடு அரசியல்வாதி போல் முழங்கினாள் கயல். அது யார் நரிவெறூத் தலையான் என்று அவள் சாந்தமாக இருக்கும் சந்தர்ப்பத்தில் விசாரிக்க வேண்டும். அவளுக்கு ரூட் விடுகிற கும்பல் நாளுக்கு நாள் பெருகிக் கொண்டு போகிறது.

‘இந்தா, துவாலை. இதை வச்சு நல்லா கரகரன்னு தொடச்சுக்கிட்டு போ’.

அலட்சியமாகக் கை அசைத்து வேண்டா வெறுப்பாக என்னை கயல் அழைக்க, நான் அந்தப் பின்னறைக்கு நடந்தேன்.. அதற்குள், ‘சீக்கிரம் வா, ஆயிரம் வேலை கிடக்கு’ என்று எரிந்து விழுந்தாள். என்ன ஆச்சு இவளுக்கு?

‘தோ அந்த ஓரமா நின்னு துவட்டு’

சிடுசிடுத்தபடி என் பின்னால் வந்தாள் அவள்.

ஒரு வினாடி நின்று திரும்பிப் பார்த்தேன். கயல் என்னை ஆவி சேரத் தழுவினாள். ஈரம் இன்னும் மணக்கும் விழிகளை நிமிர்த்தி என் உதடுகளைத் தேடிய அவளுடைய இதழ்களுக்கு ஏமாற்றம் எதுவும் இருக்கவில்லை.

‘எனக்காக எவ்வளவு கஷ்டப்படறே. சாரிடா. ரொம்ப சாரி. நான் சைக்கிள் எடுத்துப் போயிருந்திருக்கணும். உன்னை வெகுவா படுத்தி வச்சுட்டேன்’.

கண்ணை ஒரு கணம் மூடி அவள் என் மார்பில் சாய, சுட்டு விரலால் இமைகளை நீவித் திறந்தேன்.

‘சைக்கிள் எடுத்துப் போயிருந்தா இப்படி இருப்போமா’?

மறு முத்தமிட்டுக் கேட்டேன்.

தெரியலை என்றவளைத் திரும்ப வளைக்க வாசல் பார்த்து விலகினாள்.

இந்தத் தினத்துக்கு இப்படி ஒரு சிறப்பு வரும் என்று தெரிந்திருந்தால் இன்னும் துடிப்பாக இருந்திருப்பேன். கயலுக்காக அவளுக்குப் பிடித்த தேங்காய்ப்பூ ஷொகொலாவும் மில்ஸ் அண்ட் பூன் அடுத்த நாவலும் வாங்கி வைத்திருந்து மழைக்கு நடுவே ஊட்டியிருப்பேன். முத்தம் எதிர்பார்த்து மீசை திருத்திக் கன்னம் மழித்திருப்பேன். வடிவேலன் முடியழகு நிலையத்தில் காலையில் புகுந்து தலைமுடி சீராக்கி இருப்பேன்.

இனி அடுத்த மழைக்குத் தான் அதெல்லாம் வாய்க்கக் கூடும்.

வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தபோது அப்பா சாப்பிடாமல் காத்திருந்தார்.

‘பார்வேந்தனார் வீட்டுக்குப் போயிருந்தியோ’?

சமாளிக்க எல்லாம் முடியாது. நேரடியாக விஷயத்துக்கு வந்துவிட்டார்.

‘ஆமாப்பா. அவர் பொண்ணும்…’

‘பிரின்சிபால் சொன்னார். இன்னும் வரலியே, ஜீப் எடுத்துப் போய்க் கூட்டி வரட்டுமான்னு போன் பண்ணினேன். நீ அந்தப் பொண்ணை பின்னாடி கேரியர்லே வச்சுக்கிட்டு சைக்கிள்லே போனதா சொன்னார்’.

பிரின்சிபால் பார்க்கவா மழையோடு காதல் பயணம் போயிருக்கிறேன்! வேறே யாரெல்லாம் கண்டு களித்தார்களோ.

‘இனிமே இப்படி எல்லாம் செய்யாதே. உனக்கு சிரமம் மட்டுமில்லே அந்தப் பொண்ணுக்கு உன்னை விட கஷ்டம், ரிஸ்க்’.

நான் என்ன ரிஸ்க் என்று பார்க்க, அவசரமாகச் சொன்னார் அப்பா –

‘ஆளில்லாத பாதையிலே அதுவும் ஊருக்கு வெளியே, சின்ன வயசுப் பொண்ணு இப்படி சைக்கிள்லே போறது சரியில்லே. ஏண்டா காலேஜ்லே இருந்து எனக்கு ஒரு டெலிபோன் பண்ணியிருந்தா அந்தப் பொண்ணை அவங்க வீட்டிலே விட்டுட்டு உன்னையும் நனையாம, சொதசொதன்னு வந்து நிக்காம, சுக்கா உலர்த்திக் கூட்டி வந்திருப்பேனேடா. ஒரே ஒரு டெலிபோன்’.

‘தோணலை அப்பா’ என்றேன். உண்மையும் அதுதான். கொஞ்சம் போல்.

ஜீப் முன் சீட்டில் அப்பாவும் டிரைவர் வேல்சாமியும் இருக்க, பின்சீட்டில் கயலோடு என்ன கடலை போட முடியும்!

‘சாப்பிட்டியோ’?

‘இல்லேப்பா, கயல்விழி வீட்டுலே வற்புறுத்தினாங்க. அடுத்த மழைக்கு முந்தி இங்கே வந்து சேரணுமே. அதான், வேணாம்னு கெளம்பி வந்துட்டேன்’.

‘சரி, சாப்பாட்டுக் கடையை முடிச்சுடலாம், வா’ என்று எழுந்தார் அப்பா.

‘அப்பா, தம்பீஸ் கஃபேயிலே இட்லி பொட்டலம் கட்டி வாங்கிட்டு வரட்டா’?

தம்பீஸா? அப்பா சிரித்தார்.

‘தம்பீஸ், நேரு கஃபே, காந்தி வீதியை ஒட்டி மாருதி எல்லாம் அடைச்சுப் பூட்டிப் போயாச்சு. புயல் வந்துட்டிருக்கு. தெரியுமில்லையா’?

அப்பா கேட்டார்.

கயல்விழி அம்மா சொன்னதுதான். கயல்விழியோடு சேர்ந்து நினைவில் வருவதாலோ, இதுவரை புயலைப் பார்க்காமல் வளர்ந்து இப்போது சந்தர்ப்பம் கிடைக்கப் போவதாலோ, நிலைமைக்குப் பொருந்தாத சந்தோஷம் எட்டிப் பார்த்தது. மானசீகமாக மேகலாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டேன். மழை என்றாலும் மனதில் உட்கார்ந்த அந்தக் கலாசாரக் காவலாளி மன்னித்து, ‘ஒழிஞ்சு போ, கயல்கிட்டே முத்தம் கம்மி பண்ணு’ என்றாள்.

‘கோதுமை ரவை உப்புமா பண்ணி வச்சிருக்கேன். எனக்கு ஒரு ஸ்கூப் அள்ளி சக்கரை போட்டு கொடு. நீயும் எடுத்துக்கோ. என்னமோ ஞாபகத்துலே நாலு ஆழாக்கு போட்டுட்டேன். ஏகப்பட்ட உப்புமா இருக்கு. முடிஞ்ச வரைக்கும் சாப்பிடு. பொழச்சுக் கிடந்தா வேறே நல்லதா சமைச்சு சாப்பிடலாம்’.

அப்பா ஓங்கார ஒலி என்ற உள்ளூர்ப் பத்திரிகையில் இருந்து பார்வையை நகர்த்திச் சிரித்தார். ஆபீஸ் நிர்வாகத்தில் முழு நேரமும் செலவிட்டு அடுத்து வீட்டுக் காரியத்திலும் ஈடுபடும் அவருக்கு எந்த உதவியும் செய்யாமல், கோவில் காளை மாதிரி சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கிறேன். காலேஜ் என்ற சௌகரியமான சாக்கைத் தவிர்த்தால் ஒரு வாரத்தில் ஒரு மணி நேரம் கூட, விழித்திருக்கும் நேரத்தில் அவரோடு உட்கார்ந்து பேசியதில்லை.

‘மழை அடுத்த பாட்டம் ஆரம்பம்’.

அறைக்குள் கடந்து வந்த மழை வாசனையை தீர்க்கமாக முகர்ந்தபடி அப்பா சொன்னார்.

தெருவை முழுக்க ஒளிரச் செய்து இதுவரை காணாத வெளிச்சத்தோடு நீண்டு படரும் கொடியாக மின்னல் ஊர்ந்தது. இடைவெளி விட்டு, மிகப் பெரும் சத்தத்தோடு இடிகள் சூழ்ந்து ஒலிகள் பெருக்கி நடுங்க வைத்தன.

கொட்டு கொட்டென்று அடுத்த மழை இறுக நெய்த மழைத் தாரைகளை வானத்துக்கும் பூமிக்குமாக நெய்து நிறுத்திப் பொழிய ஆரம்பித்தது. பிரெஞ்சு ஜன்னலும் மேற்கூரையும் பதித்த மாடி முகப்பில் விசிறி விழுந்த மழை தொம்தொம் என்று இரும்புக் கூரையில் நடனமிட்டு சத்தத்தோடு கூரை விட்டு எல்லாத் திசையிலும் விழுந்து, வழிந்து பெருகியது.

சட்டென்று எல்லா விளக்கும் அணைய வீட்டில் மின்சாரம் போனது. அடுத்த வினாடி தெருவிலும் விளக்குகள் அணைய முழு இருள்.

மழைச் சத்தம் வேறு எதையும் நினைக்க முடியாதபடி அழுத்தமாக நினைவில் உட்கார்ந்தது. இடிகள், நாகரிகம் இன்னும் வந்து சேராத ஏதோ இனமாக எல்லோரையும் மாற்றிப் பயமுறுத்திப் பேச்சின்று அமர வைத்தன.

‘சட்டச்சட சட்டச்சட என்று தாளங்கள் கொட்ட மழை எங்கனம் வந்ததடா தம்பி வீரா’

அப்பா நடு ஹாலில் இருட்டில் கைகட்டி நின்று உரக்க பாரதியார் கவிதை சொன்னார். புது மின்னல் வெளிச்சம் போட்டு ரசிக்க, தொடர்ந்த இடிகள் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தன. இந்த இரவுக்கும் மழைக்கும் நன்றி சொல்ல இன்னும் கூடக் காரணங்கள் இருக்கக் கூடும்.

கீழே இருந்து மழை இரைச்சலை மீறிக் கொண்டு வாட்ச்மேன் வின்சண்ட் நடராஜன் குரல்.

‘தம்பி, உனக்கு அப்பெல்’.

அப்பா உப்புமா எடுத்து வைக்க சமையலறைக்குப் போயிருந்ததால் அவர் காதில் விழுந்திருக்காது.

ஆபீஸ்லே மெழுகுவர்த்தி இருக்கான்னு பார்த்துட்டு வரேன்

என் மன சமாதானத்துக்காக உரக்கச் சொல்லி மாடிப்படி இறங்கினேன். ‘பார்த்து பார்த்து இருட்டுலே படி இருக்கறது தெரியாது’ என்று வின்செண்ட் முணுக் முணுக் என்று எரிந்த டார்ச் விளக்கை அடித்து வழி காட்டினார்.

இன்னும் சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த ஃபோனை எடுத்தேன்.

‘என்ன செய்யறேடா?’

ஜோசபின்.

இந்தப் பெருமழை, புயல் நேரத்தில் அவளை எப்படி மறந்தேன்? கயல் வீட்டில் இருந்தாவது ஒரு தடவை போனில் கூப்பிட்டு எப்படி இருக்கிறாள் என்று விசாரித்திருக்கலாம். என் மேல் எனக்கே வெறுப்பாக வந்தது. என்னிடம் எந்த பிரதியுபகாரமும் எதிர்பார்க்காமல் நேசம் வைத்தவளை நான் நடத்தும் விதத்துக்காக வெட்கப்பட்டேன்.

‘இன்னிக்கும் நைட் டியூட்டியா? பார்த்து இரு. புயல் வருதுன்னு’.

நான் முடிக்கும் முன் அவள் அவசரமாகச் சொன்னாள் –

‘ஒபிதால் வேலையா நானும் ஏஞ்சலினும் விசாலியும் அரியாங்குப்பத்துக்குப் போக வேண்டி வந்ததுடா. பகல்லே கிளம்பி வரும்போது மழையும் காற்றும் வலுத்துது. சூறைக் காற்றிலே மரம் விழுந்து மேலே போக முடியாதபடி ரோடு அடைப்பு’.

‘அடடா, எப்படி திரும்பினே’? படபடப்போடு கேட்டேன்.

‘எங்கே திரும்ப? ஒபிதால் வேன் எஞ்சின் ப்ராப்ளம். ஓரமா நிறுத்தி டிரைவர் பாக்கற முன்னே அங்கே இருந்த மரக்கிளை விழுந்து கூரை நசுங்கிடுத்து’.

‘இப்ப என்ன பண்றே’?

என் படபடப்பு அதிகமானது. டார்ச்சோடு என்ன என்று பார்க்க வந்த வின்செண்ட் நடராஜன் பக்கத்தில் நின்றபோது சத்தத்தைக் குறைத்தேன். ‘ஒண்ணுமிலே ஃப்ரண்ட்’ என்று ரிசீவரைப் பொத்திக் கொண்டு சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டுத் தொடர்ந்தேன்.

‘நேஷனல் ஹைவே அறுபத்தாறு இருக்கு இல்லே’.

ஜோசபின் பிரெஞ்சில் சொல்லாவிட்டாலும், எனக்கு தெரியாத பல விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. கூடுதல் தகவல் வேண்டியிருக்கிறது.

‘அதாண்டா, கிருஷ்ணகிரிலேருந்து நம்ம ஊருக்கு வர்ற ரோடு. அங்கே முசாபரி பங்களாவிலே தங்கி இருக்கோம். நாங்க மட்டும் தான் இருக்கோம். வாட்ச்மேன் சாப்பாடு கிடைக்குமான்னு பார்த்து வரேன்னு மதியம் போனவர் போனவர் தான். குடிதண்ணீர் கூட இல்லே இங்கே. ஏன் கேக்கறே’.

ஜோசபின் மதியத்தில் இருந்து சோறு தண்ணீர் இல்லாமல் எங்கேயோ ஒரு பேய் பங்களாவில் மழைக்கு ஒண்டியிருக்க, நான் கயலுக்கு முத்தம் கொடுத்துக் கொண்டு, கோதுமை ரவை உப்புமா சாப்பிட்டுக் கொண்டு…

‘எனக்கு ஃபோன் பண்ணியிருக்கலாமே”

எங்கே போன் செய்ய? யாருக்கு? தெரியவில்லை. ஆனாலும் சும்மா சொன்னேன்.

ஜோசபின் இருந்த இடத்துக்குப் பக்கம் எங்கோ இடி இறங்கி இருக்க வேண்டும். சத்தம் வலுத்துக் குறைய அவள் குரல் மெல்லக் கேட்டது.

‘செஞ்சேனே. இங்கே ஒரு டெலிபோன் டைரக்டரி பழசா கிடந்தது. அதைப் பார்த்து உங்க காலேஜுக்கு போன் செஞ்சு உன் பேர், அடையாளம் எல்லாம் சொன்னேன்’.

‘என்னன்னு?

‘ஸ்மார்ட்டா துருதுருன்னு இருப்பான். கெச்சலான பையன் அப்படீன்னு. அது இப்போ ரொம்ப அவசியமா?

இல்லைதான். நேரம் காலம் தெரியாமல் வந்த சந்தோஷத்தை முனை முறித்து வீசி எறிந்தேன்.

பேங்க் ஹால் சுவரில் மேல் வரிசை ஜன்னல் வழியே ஒரு வினாடி விளக்குப் போட்டுப் போனது கொடி மின்னல். பேங்குக் கணக்கு லெட்ஜர் அடுக்கிய மேஜைகள் உடனே ஆபீஸை உருவாக்க முயன்று, இடி அதிகாரமாக ஒலிக்க, ஓய்ந்தன.

‘காலேஜில் யாருமே இல்லை. எல்லோரும் புயலுக்கு பயந்து வீட்டுக்குப் போயாச்சு’ என்று பயப்படாமல் அங்கேயே இருந்த யாரோ சொல்லி போனை வைத்து விட்டார்களாம்.

‘நீ வந்து கூட்டிப் போகணும்னு இல்லடா. பதற்றமா இருக்கற நேரத்திலே உன் குரலையாவது கேட்டிட்டிருக்கலாம்னு தான் கூப்பிட்டேன்’.

கரைந்து போனேன். எவ்வளவு அற்புதமான சிநேகிதி. இதை மட்டும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி ஆனந்தப்பட்டு, ஒரு நிமிடம் அணைத்து, ஒரு நிமிடம் முத்தமிட்டு, ஒரு நிமிடம் சிரிக்க வைத்து சைக்கிள் மிதித்து அகன்று போகிற வெறும் சிநேகிதன் நான்.

‘தண்ணி மட்டும் கிடைச்சா போதும் இல்லேன்னாலும் இதுவும் கடந்து தான் போகும். கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்ரம்’.

முணுமுணுப்பாக ஜோசபின் சொன்னாள். நானும் ஸ்தோத்ரம் சொன்னேன்.

‘தண்ணி இல்லாததும் ஒரு விதத்துலே நல்லதுடா. பாத்ரூம் எங்கேயோ இருட்டிலே ரொம்ப தொலைவில் இருக்கு போல. அடக்கற நேரம்’.

அவள் சிரிக்க என்னால் ஜோசபின் ஜோசபின் என்பது தவிர வேறு ஏதும் சொல்ல முடியவில்லை.

‘சரி வச்சுடறேண்டா, விசாலி வந்துட்டிருக்கா’

‘அங்கே என்ன போன் நம்பர் எழுதியிருக்கு’? அவசரமாகக் கேட்டேன். சொன்னால் இருட்டில் எங்கே பேப்பரும் பேனாவும் தேடி எழுதுவது?

‘இங்கேயா? இரு டார்ச் லைட் அடிச்சுப் பார்க்கறேன்.. அதுவும் பேட்டரி டவுன்.. நம்பர் 3942’ என்றபடி அவள் குரல் தேய்ந்து மறைந்தது.

த்ரீ த்ரீ ஸ்கொயர்ட் ஃபோர் ரூட் ஃபோர் என்று சூத்திரம் போன்று நிமோனிக் ஆக உருமாற்றி மனதில் அந்தத் தொலைபேசி எண்ணைப் பிடித்து வைத்தேன். இனி இது ஆயுசுக்கும் மறக்கப் போவதில்லை.

படுக்கையில் தூக்கம் இல்லாமல் புரண்டு கொண்டிருந்தேன். ஜோசபின் என்ன சாப்பிட்டாளோ, தண்ணீர் கூட இல்லாமல் எவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாளோ. பாத்ரூம் போக முடியாத கொடுமை வேறு.

அழகுப் பெண் என்றால் பளிங்குப் பதுமையா என்ன? உடல் குறையும், அசுத்தமும், உபாதையுமாக வருகிற சக உயிரல்லவா அவள். அந்த அன்புதான் பரிசுத்தம். மனசுதான் மறுவில்லாத பளிங்கு. அது போதும் என் ஜோசபினை எப்போதும் போற்றிக் கொண்டாடி மகிழ்ந்திருக்க.

ஆமா என்றது அடுத்து முழங்கிய இடி.

நடு ராத்திரிக்கு ஊ ஊ ஊ என்று காற்று தீனமாக ஊளையிட்டு ஆவேசம் கொண்டது. அது அடுத்து மிகப்பெரிய இரைச்சலாக ஹம்ம்ம்ம்ம் என்று நீண்டு, உச்ச ஸ்தாயியில் அதட்டியது. அலைகளின் சத்தம் தியூப்ளே வீதி வரை கேட்ட வண்ணம் பொங்கிய கடலை உதாசீனத்தோடு ஒதுக்கி நகரம் புகுந்தது காற்று.

புயல் கரை கடக்குது என்றார் அப்பா.

சார்த்தி வைத்த ஜன்னல்கள் திறந்து அடித்துக் கொண்டு, காற்றுக்கட்டை தெறித்து சடசடவென்று தரையில் சரிந்தன. எட்டு பேர் தூக்கி நிறுத்தி ஆணிகள் கொண்டு அரைந்து கட்டிட முகப்பில் நிறுத்திய பேங்கின் பெயர்ப் பலகை பிய்த்துக் கொண்டு தரைக்கு வேகத்தோடு வந்து விழுந்ததை நானும் அப்பாவும் மாடி முன்னறையில் நின்று பார்த்தோம். தகரக் கூரைகளும், நீண்ட பனை ஓலை வேய்ந்த குடிசைகளின் மேற்பகுதியும், தெருவெங்கும் தூக்கி நிறுத்தியிருந்த விளம்பர பலகைகளும் பெயர்ப் பலகைகளும் புயல் காற்று அளித்த அபூர்வமான இறக்கைகள் கொண்டு பறந்து, காற்று செலுத்திய திசையில் ஒதுங்கி விழுந்தன. குழல் விளக்குகள் ஒலி எழுப்பிச் சிதற எங்கோ கட்டிடச் சுவர் சரியும் ஓசை காற்றை மீறிக் காதில் கேட்டது. மணிக் கூண்டு மார்க்கெட் வெளிச்சுவர் என்றார் அப்பா. நான் ஆச்சரியம் தீராமல் காற்றின் தாண்டவம் கேட்டபடி இருட்டில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

ஜோசபின். ஜோசபின் என்ன செய்கிறாள்?

மெல்ல கீழே இறங்கினேன். வின்செண்ட் நடராஜனைக் காணோம். பேங்க் உள்ளே போய் டெலிபோனில் எண்களைச் சுழற்றினேன். 3942.

ஜோசபின்

‘ஜோசபின் தான் பேசறேன். நீ பத்திரமா இருடா. புயல் அடிக்கற’.

ஜோசபின் குரல் உயர்த்திய பாதிப் பேச்சில் நின்று போக அப்புறம் தொலைபேசிக்குள் தீர்க்கமான மௌனம் வளைந்து கவிந்து நிரம்பியது.

விடிகாலை ஐந்து மணிக்கு நான் கீழே வந்தேன். அப்பா சற்றே கண் அயர்ந்திருந்த நேரம். வின்செண்ட் நடராஜன் வங்கி வாடிக்கையாளர் காத்திருக்கும் பகுதியில் தரையில் விழுந்து உடைந்த சுவர்க் கடியாரத்துக்குப் பக்கம் தரையில் பழைய லெட்ஜர்களை வைத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். வாசல் முன் ஹால் ஓரமாக அவருடைய வண்டியை இழுத்துப் போகும் குக்கி படுத்து கூளம் மென்று கொண்டிருந்தது.

சைக்கிளை எடுக்க வேண்டாம். ஓட்டிப் போவதை விட, உருட்டிப் போகத்தான் வாய்ப்பு இருக்கும்.

கையில் பற்றியிருந்த துணிப் பைக்குள் தூக்குப் பாத்திரத்தில் அடைத்த கோதுமை உப்புமா. முகர்ந்து பார்க்க, கெட்ட வாடை எதுவும் இல்லை.

போக வேண்டும். உடனே போயாக வேண்டும்.

சைக்கிளோ நடையோ பஸ்ஸோ. அரியாங்குப்பம் பக்கம் தேசிய நெடுஞ்சாலை அறுபத்தாறில் ஒரு பயணியர் மாளிகை. ஜோசபின்.

தெருவெல்லாம் கண்ணாடித் துண்டும், காகிதமும், பாதி மடங்கிய தகரப் பலகைகளுமாகப் பரவிக் கிடந்தது. மணிக்கூண்டு மார்க்கெட் சுவர் தவிர அருகிலேயே இன்னும் நாலு இதர சுவர்கள் அனுதாபம் தெரிவித்து தரையில் சிதறிப் படர்ந்திருந்தன. வேரோடு சாய்ந்த மரங்களின் உள்ளே சிக்கிய பறவைகள் தீனமாகக் குரல் கொடுத்தன. நின்று ஏதாவது செய்யலாமா?

ஒரு மனசு கேட்க, இன்னொன்று அரியாங்குப்பம் என்றது. அந்தக் குரல் வலுக்க நான் கடற்கரைக்கு வந்திருந்தேன்.

கருப்பு நீர்த் தோல் போர்த்தி எந்த சத்தமும் இல்லாமல் சின்ன அலைகளை விட்டெறிந்து அமைதியாக இருந்தது கடல். காற்றின் நேற்றைய பேயாட்டத்தை அலைகள் பேசிப் பேசி ஆச்சரியப்பட்டுத் தரையில் அறைந்து திரும்பின.

கடகடவென்று நாலைந்து ஜீப்கள் வந்து நிற்பதைப் பார்த்தேன். ரோட்டரி, லயன், இன்னர்வீல் என்று அப்பா இடம் பெறும் சகல க்ளப்களின் உறுப்பினர்கள் அங்கே.

குரல்கள் பரபரப்பாக எழுந்தன.

‘அரியாங்குப்பத்திலே தான் புயல் சேதம் அதிகமாம். முதல்லே சோறும் தண்ணியும். அப்புறம் மருந்து மாத்திரை. பிறகு உடுப்பு’.

‘உழைக்க விருப்பமிருந்தா வாங்க. வழியிலே பாதை இருக்காது. பொறுமையா மரத்தை அப்புறப்படுத்திட்டுப் போகணும். கஷ்டம் தான். ஆனா அங்கே ஜனங்கள் படற கஷ்டத்தோட கம்பேர் செஞ்சா ஒண்ணுமில்லே’.

நான் எதுவும் பேசாமல் மடியில் துணிப் பையோடு ஒரு ஜீப்பில் உட்கார்ந்தேன். அப்பா என்ன செய்யறார், ஆபீஸ் ஜீப் என்ன ஆச்சு, பேங்க் பெயர்ப் பலகை விழுந்ததா, வேறே என்ன சேதம் என்று என்னை இன்னார் என்று தெரிந்த யார் கேட்ட எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் சொல்லவில்லை.

பத்தே நிமிடத்தில் போக வேண்டிய அரியாங்குப்பம் போய்ச் சேர ஒரு மணி நேரம் ஆனது. வழியில் குறைந்தது பத்து மரமாவது நகர்த்தி அப்பால் வைத்திருப்போம். கை காய்த்துப் போக அரியாங்குப்பம் நுழைந்தபோது காலை ஏழு மணி. மழை விட்ட வானம் சுத்தமாக, மேகம் இன்றி மெல்லிய வெயில் பூசி இருந்தது. புயல் கடந்து போன பூமி வெய்யிலில் எல்லோரும் பார்க்க சேதம் மிகுந்து கிடந்தது.

சிட்டாகச் சுழன்று குழந்தைகளுக்கு சாப்பாடு கொடுத்துக் கொண்டிருந்த மூன்று செவிலியரில் ஜோசபின் இருந்தாள்.

வரிசையில் நிற்கிறவர்களுக்கு கொண்டு போன உப்புமா, பிஸ்கட், பிரட் என்று பார்த்துப் பார்த்து வழங்குகிற அந்த தேவதையின் அருகே போய் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டேன். ஜோசபின் திரும்பிப் பார்த்துச் சிரித்தாள். கை கூப்பினேன். அதுதான் செய்ய முடியும் என்னால்.

‘என்னடா கும்பிடு எல்லாம் போடறே?’

சிரித்தபடி ஜோசபின் பிஸ்கட்கள் பரத்திய தட்டை என்னிடம் நீட்டினாள்.

‘நீ சாப்பிட்டியா?’

அவள் சிரித்தாள். சாப்பிட்டிருக்க மாட்டாள். எனக்கு மட்டும் எதற்கு? அப்புறம் எடுத்துக்கறேன் வேலை இருந்தா கொடு என்றேன்.

என் கையில் பிரட் அடுக்கிய தட்டைக் கொடுத்தாள் ஏஞ்சலின்.

‘இந்தப் பொண்ணு பின்னாடி போ’.

அவள் நமட்டுச் சிரிப்போடு ஜோசபினைக் காட்ட, நான் மந்த புத்திக்காரனாக விழித்து விட்டு ஜோசபினை ஒட்டி ரொட்டித் தட்டோடு நடந்தேன்.

‘ரொட்டி ரொட்டின்னு உரக்கச் சொல்லு. அப்பத்தான் வேணும்னு கேட்பாங்க’.

ரொட்டிக்காரன் மாதிரி கூவினேன். தலையில் கம்பு விழுந்து சற்றே அடிபட்ட முதியவருக்கு ஜோசபின் கட்டுப் போட, நான் வலைத் துணி நறுக்கி கொடுத்தேன். காய்ச்சல் மாத்திரை அவள் கொடுக்க, டம்ளரில் தண்ணீரை நீட்டினேன்.

அவள் இன்னும் கொஞ்சம் ரொட்டி எடுக்க சுகாதார நிலையத்துக்குள் நுழைந்தபோதும் பின்னால் போனேன்.

‘என்னடா? கையிலே வச்சிருந்தியே ஏதோ பை. அது வேணுமா. ஏஞ்சலின் இங்கே வச்சிருக்கா பாரு’

‘பக்கத்துலே வா’ என்றேன். ‘இப்பவா’ என்று கண் விரிய ஆச்சரியப்பட்டாள். களைத்த கண்கள் சிரித்தபடி இருந்தன. வாயைக் கையால் மறைத்தாள்.

‘ஏய் அது இல்லே. வாயைத் திற’.

அவசரமாக பாத்திரத்தில் இருந்து எடுத்த கோதுமை உப்புமாவை ஒரு கவளமாக உருட்டி அவளுக்கு ஊட்டினேன். பாதி சாப்பிட்டுப் போதும் என்று நகர, மிச்சத்தை நான் உண்டேன். இன்றைய நாள் இனிதாக விடிந்திருக்கிறது.

ஜீப் வந்து நிற்கும் சத்தம். தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தேன். அப்பாவும், பார்வேந்தனாரும். இன்னும் வின்செண்ட் நடராஜனும், விக்தோ சாரும்.

கீக்கீ என்று இரைந்தபடி விக்தோ ஒரு பெரிய ஸ்டெயின்லெஸ் பாத்திரத்தை அலட்சியமாகக் காதைப் பிடித்து ஜீப்பில் இருந்து இறக்கினார். பார்வேந்தனார் கொண்டு வந்த தேனீர். எப்படியோ பால் சேகரித்து டீ போட்டு வந்திருக்கிறார். கயல் கைவண்ணம் என்று தெரிந்தது. அந்தச் சின்னப் பெண்ணை மறந்தே போயிருந்தேன். மெல்ல சாவகாசமாக போய்ப் பார்க்கலாம்.

ஜோசபின் ஒரு கோப்பை டீயை நிறைத்து எடுத்து வந்தாள். வாங்கக் கை நீட்டினேன்.

அவள் என்னைத் தவிர்த்து விட்டு அப்பாவிடம் குவளையை நீட்டினாள்.

‘போன் ஷூர் மிஸ்யெ. ஸில்வொ ப்ளே பொந்த்ர லு தெ’.

அப்பா நன்றி சொல்லி வாங்கிக் கொள்ள ஓரக் கண்ணால் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி போனவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

(தொடரும்)