Monthly Archives: May 28, 2015, 8:44 am

Bio-fiction புதிய தொடர்: தியூப்ளே வீதி அத்தியாயம் -3 இரா.முருகன்


தியூப்ளே வீதி – 3 இரா.முருகன்

டவுண் ஹாலுக்கு நான் போனபோது ராத்திரி ஏழு மணி. ஒன்றும் இரண்டுமாக ஆண்கள் வர, தயங்கித் தயங்கி, தாட்டியான பெண்கள் ஏழெட்டுப் பேர் நீளப் பாவாடை அணிந்து ஒரு கூட்டமாக வந்து தனியாகவே உட்கார்ந்தார்கள்.

விக்தோ என்னிடம் முதல் காரியமாக அந்த டவுண்ஹாலின் பெயரை எப்படிச் சரியாகச் சொல்வது என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்.

அவர் காட்டிய பெயர்ப் பலகையில் ‘Mairie Hotel De Ville’ என்று போட்டிருந்ததை பிரஞ்சில் பெப்பெப்பே என்று தான் சொல்ல வேண்டும் என்றாலும் எனக்கு விரோதம் ஒன்றுமில்லை.

பெரிய அறை மூலையில் மேடை அமைத்து கிதாரும், ஆர்கனும், டிரம்களுமாக வாத்தியக் குழு நின்றது. நரம்பு இழுத்துப் பார்த்தும், கட்டைகளை விட்டு விட்டு அழுத்தியும், படபடவென்று கொட்டி முழக்கியும் அவர்கள் வாத்தியங்களை தயாராக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

காராபூந்தியும் மிக்சருமாக ஒரு தட்டை யாரோ நீட்டினார்கள். நான் ஒரு பிடி எடுத்துக் கொண்டு ‘அங்கிள் சாப்பிடுங்க’ என்று தாராளமாக விக்தோவிடம் தட்டைக் கொடுத்தேன். பிரஞ்சு நாகரிகம் தட்டோடு சாப்பிடுவதா என்று தெரியவில்லை.

‘மெர்சி. எனக்கு கொஞ்சம் நீர்க்க சாப்பிட்டுட்டுத் தான் மத்தது எல்லாம்’

அவர் சொல்ல மற்றவர்கள் சிரித்தார்கள். நான் அடுத்து வந்த வெயிட்டர் கொண்டு வந்த தட்டைப் பார்த்தேன். அவர் ஒரு தயக்கத்தோடு என் பக்கம் வர, விக்தோ அவசரமாகத் தடுத்தார்.

‘வேணாம், அவங்க அப்பா கிட்டே அதெல்லாம் பையன் வாசனை பிடிக்கக் கூடத் தரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டு வந்திருக்கேன்’.

அவர் சொல்ல, கூட்டமாக நின்ற பாவாடைப் பெண்மணிகள் என்னை இளக்காரமாகப் பார்த்து அவர்களுக்குள் ஏதோ பேசிக் கொண்டார்கள்.

‘பால் இருக்கு மேய்ரீ ஹோட்டல் டெ வீல்லேன்னு சொன்னதுமே ரோஸலின் தலையை வலிக்குதுன்னுட்டா. ஜூலியா ஒப்பிதால் டியூட்டி இருக்குன்னு ஒரு மணி நேரம் முந்தியே கிளம்பிட்டா. பக்கத்து வீட்டு ஹெலனைக் கேட்டா, கிழங்கட்டைகளோட யார் ஆடறது அத்தைங்கறா கடன்காரி. ஜெசிந்தா வரேன்னா. ஆளே இல்லை வீட்டிலே’.

அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டிருந்தது புரியாவிட்டாலும், ஜூலியா, ரோசலின் போன்ற பெயர்கள் மனதுக்கு இதமாக இருந்தன. அவர்களும் வந்திருக்கலாம். கறுப்பு நிஜார் போட்டிருப்பார்களோ எல்லோரும்? இங்கே வராமல், சைக்கிள் ஓட்டி இந்நேரம் கடற்கரையில் போய்க் கொண்டிருப்பார்களோ?

ஆசிரமத்துப் பெண்கள்? அவர்கள் ப்ளூட்டோ தவிர இதர கிரகங்களுக்கு வடமொழி ஆராதனை நடத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். நிஜாரோடு.

விநோதமான பிரஞ்சுப் பெயர்களோடு சிவத்த, கருத்த, மாநிறத்தில் பட்ட முக்கால் வயோதிகர்கள் வந்த மணியமாக இருந்தார்கள். அதில் சில பேரைப் பெயர் சொல்லி என்னைக் கைகுலுக்கச் சொன்னார் விக்தோ. ஒருத்தர் ஒபித்தால் தொக்தொ, அதாவது ஹாஸ்பிடல் டாக்டர். அடுத்தவர் சொல்தா வைத்தி. அதாவது சோல்ஜர் வைத்தி. மேஜராக ராணுவத்தில் இருந்து ரிடையர் ஆனவர். இன்னொருத்தர் வியத்னாமில் இருந்து சைக்கிள் இறக்குமதி செய்தும், அதைச் சீர்திருத்தி இந்தோனேஷியாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்தும், கழித்துக் கட்டினதை இங்கே இருக்கப்பட்டவர்கள் தலையில் கட்டியும் வியாபாரம் செய்து காசு பார்ப்பவர் என்று அந்த மனிதர் அந்தாண்டை போன பிறகு விக்தோ சொன்னார். பேங்கில் கடன் வேண்டுமென்று கேட்டபடி இருக்கிறார் என்றாலும் அவரும் அப்பாவும் தரப் போவதில்லை என்றும் உறுதியாகச் சொன்னார். அப்போது அவர் தலை நிதானமில்லாமல் ஆட ஆரம்பித்திருந்தது.

மெலிந்து கருத்த ஒரு இளம்பெண் தயக்கத்தோடு பார்த்துப் படியேறி உள்ளே வர, ஆணும் பெண்ணும் உற்சாகமாகக் கூவினார்கள் –

‘ஜோசஃபின்.. ஜோசஃபின் இங்கே வா.. உனக்குத் தான் காத்திருக்கோம்’.

என்னை விட ஏழெட்டு வயது மூத்தவள். எல்லா விளக்கும் சேர்ந்து ஒளிர்ந்த வெளிச்சத்தில் கண்களே முகமாக அவள் தெரிந்தாள். ஜோசஃபின் என்னைப் பார்த்தபோது மூச்சு முட்டியது எனக்கு. இவளிடம் பேச நான் கற்ற பிரஞ்ச் உதவட்டும்.

‘பான்ழ்ஜூர்’ என்றேன் கையை நீட்டியபடி.

அவள் கலகலவென்று சிரித்தாள். என் கையை தன் கைகளுக்கு இடையே வைத்துப் பிடித்தபடி என்னைக் கண்ணில் பார்த்துக் குறும்போடு சொன்னாள் –

‘இப்போ ராத்திரி. இனிமே விடிஞ்சு தான் பான்ழ்ஜூர் எல்லாம்’.

நான் மெர்சி என்றேன். அது நன்றி என்பதற்கு நேரான வார்த்தை என்று யூகித்திருந்தேன்.

’பியாவென்யூ’.

அவள் அழகாகச் சொன்னதற்கு வெல்கம் என்று அர்த்தம் என்று அவளே சொன்னாள்.

எல்லா நேரத்திலும் பியாவென்யூ சொல்லலாமா என்று கேட்க அவள் செப்பு மாதிரி உதட்டைக் குவித்து அழகாக உய் என்றாள்.

அந்த உய்க்குப் பொருள் ஆமா என்று ஊகித்தேன். இன்னொரு தடவை அவளை உய் சொல்லச் சொல்லிப் பார்க்கணும் என்று தோன்றியது.

‘ராபர்ட்டை கூட்டி வந்திருக்கலாமே. ஊர்லே இல்லியா?’

விக்தோ அங்கிள் ஜோசஃபினைக் கேட்க அவள் ஒரு வினாடி தயங்கினாள் என்னைப் பார்த்து விட்டு, பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டு அவள் மெதுவாகச் சொன்னது எனக்குக் கேட்டது –

‘இப்போ வீராஸோட இருக்கேன். சோல்தா பிரான்ஸ் போய்ட்டார்’

வாத்தியங்கள் சேர்ந்து முழங்க ஆரம்பித்தன. எல்லோரும் எழுந்தார்கள். ஆச்சரியகரமாக அங்கே இருந்த ஆண்கள் எல்லோருக்கும் ஆடப் பெண் துணை இருந்தது.

எல்லோரும் ஜோசஃபினை ஆடக் கூப்பிட அவள் புன்சிரிப்போடு கோப்பையில் நிறைத்து வாங்கிய சிவப்பு ஒயினை மெல்லச் சுவைத்தபடி இருந்தாள். நான் அவள் பக்கத்து பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து அருகில் வைத்த தட்டில் இருந்து பிடிப்பிடியாகக் காராபூந்தி எடுத்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ராப்பசி உச்சத்தில் இருந்தது. பால் என்றால் பட்டினி என்று தெரியாமல் போய்விட்டது.

’என்ன படிக்கறே’

ஜோசஃபின் மென்மையாகக் கேட்டாள். காலேஜில் அடுத்த வாரம் பிசிக்ஸ் டிகிரி கோர்ஸ் சேருவதாகச் சொன்னேன். அவள் என்ன படித்திருக்கிறாள்? ராபர்ட் என்ன படித்தவன்? இன்னொரு பெயர் சொன்னாளே அவனுக்கு என்ன உறவு?

‘இது முடிஞ்சு தான் பார்ட்டியா?’

அவளைக் கேட்க அவள் அதிசயம் சொல்லக் கேட்ட பாவனையில் கண் அகல இன்னொரு தரம் என்னைப் பார்த்தாள். இன்னொரு முறை பூவாகச் சிரித்தாள்.

’அய்யாச்சாமிக்குக் கல்யாணம் அவங்கவங்க வீட்டுலே சாப்பாடுன்னு கேட்டிருக்கியா?’

இல்லை என்றேன்.

‘பசிக்குதா?’

’ஆமா’

‘என்னைச் சாப்பிடு’

உடம்பு முழுக்க லகரி நிரம்பி வழிய ஆரம்பித்தது எனக்கு. குரலில் படபடப்பை மறைத்துக் கொண்டு மெர்சி என்றேன்.

அவள் திரும்ப பியாவென்யூ என்று குயில் கூவலாகச் சொல்ல மாட்டாளா என்று இருந்தது இப்போது.

அடுத்த கோப்பை மது கேட்டு வாங்கிக் கொண்டாள் ஜோசஃபின். ஒவ்வொருவராக வயதானவர்கள், விக்தோ அங்கிள் உட்பட அவளைத் தங்களோடு ஆடும்படி வற்புறுத்தி அது நடக்காமல் திரும்பி வேறு யாரோடோ நடனமாடப் போனார்கள்.

கையில் வைத்திருந்த கோப்பை அரைக்கு நிரம்பி இருக்க, ஜோசஃபின் அதை வைக்க இடம் தேடினாள். நான் வாங்கிக் கொள்ள, கைப்பையில் இருந்து பூப்போட்ட கைக்குட்டையை எடுத்து மூக்கில் வைத்து தும்மினாள்.

’பாத்ரூம் போய்ட்டு வரேன்’

அவள் கிளம்பிப் போனாள். என்னமோ தோன்ற அந்த எச்சில் மதுக் கோப்பையில் இருந்த ஒயினை நான் முழுக்கக் குடித்தேன். புளித்தது. மணத்தது. பிடித்திருந்தது.

ஜோசஃபின் திரும்பி வந்து கோப்பைக்காகக் கை நீட்டினாள். நான் சிரித்துக் கொண்டே வெறும் கோப்பையைக் கொடுக்க, பொய்க் கோபம் காட்டினாள்.

‘குடிச்சிட்டியா?’

‘ஆமா’.

பியரர் இன்னொரு கோப்பை எடுத்து வந்தபோது நான் தைரியமாக எனக்கும் என்றேன். திரும்பப் போய் இரண்டாகத் தட்டில் ஏந்தி வந்தார் அவர்.

முதல் கோப்பையை ஜோசஃபினிடம் கொடுத்தேன். வாங்கிக் கொண்டு மெர்சி என்றாள். நான் பியாவென்யூ என்றேன். பாராட்டுகிறது போல் அவள் சிரித்தாள். நான் இன்னொரு கோப்பையை எடுத்து உதட்டில் வைத்தபடி சியர்ஸ் சொன்னேன்.

பசித்தாலும் பரவாயில்லை. இந்த ராத்திரி இனிமையானது தான்.

‘நாம வால்ட்ஸ் ஆடலாமா?’

திடீரென்று என்னைக் கேட்டாள் ஜோசஃபின்.

நான் கோப்பையை முழுசாக ஒரே மடக்கில் காலி செய்தபடி மறுத்தேன்.

‘ஐயோ, எனக்கு ஆட்டமெல்லாம் வராது’

‘நான் கத்துக் கொடுக்கறேன். வா’

திரும்ப அவளுடைய மதுக் கோப்பையை நான் பக்கத்து குட்டி மேஜையில் வாங்கி வைத்ததும் என் கையை வலுவாகப் பற்றி இழுத்து நிறுத்தி இடுப்பை அணைத்து என்னையும் அப்படியே செய்யச் சொன்னாள்.

கூச்சமாக இருந்தது. சந்தோஷமாக இருந்தது. மேகலாவைக் கூட இப்படி அணைத்துப் பிடித்ததில்லை.

அவள் மெல்ல அசைந்து ஆட ஆரம்பித்தபடி சொன்னாள் –

‘இது முதல் மூவ். ஒன்’.

நானும் அவள் மாதிரி அசைந்தேன். இடுப்பில் இறுகிய கையை அவள் எதிர்க்கவில்லை.

‘இது அடுத்த மூவ். டூ’

மாற்றி அசைய நானும் தொடர்ந்தேன்.

’அவ்வளவுதான். ஞாபகம் வச்சுக்கோ. இது ஒன். அப்படித்தான். இது டூ. ஆமா, அதேதான்’.

நான் திரும்பத் திரும்ப அந்த இரண்டு வகையாகவும் நகர்ந்தபடி கண்ணை மூடிக் கொண்டேன். உலகம் இப்படியே போகட்டும். என்றென்றைக்கும்.

‘பாரு, அதுக்குள்ளே நீயா ஸ்டெப் போடறே. சரி இப்போ நான் சொல்ற மாதிரி சொல்லிக்கிட்டே அதுக்கு ஏத்த மாதிரி ஸ்டெப் போடணும் சரியா?’

அவள் என் இடுப்பில் மெல்ல வருட, கிறங்கிப் போய்ச் சிரித்தேன். எனக்குக் கிடைக்க, இந்த இரவில் இன்னும் நிறைய இருக்கும் போல.

’Here we go… one two two two one two one two two ஒன் டூ டூ டூ ஒன் டூ ஒன் டூ டூ’.

ஜோசஃபின் ஆடுகிறாள். நான் தப்புத் தப்பாகக் கூட ஆடி அவள் காலை மிதிக்கிறேன்.

மன்னிக்கிற பாவனையில் அவள் கண் விரித்துப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.

‘வாய் விட்டுச் சொல்லு. ஸ்டெப் தானே வரும்’

தலை சுகமாகக் கிறுகிறுத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒன்னாவது, டூவாவது எல்லாமே ஒன்றுதான். எல்லாமே சைஃபர் தான். ஆட நம்பரெல்லாம் எதுக்கு?

’சொல்லு. ஒன் டூ டூ டூ ஒன் டூ ஒன் டூ டூ’

எனக்குப் போக்குக் காட்டிக் கொண்டு எண்கள் குதித்து என்னைச் சுற்றிக் கும்மாளமிட்டன.

’சொல்லு. ஒன் டூ டூ டூ ஒன் டூ ஒன் டூ டூ’

ஜோசஃபின் திரும்பச் சொல்லியபடி ஆடிக்கொண்டே என் உதடுகளை மெல்லப் பிரித்தாள். நான் கண்ணைத் திறக்கப் போவதில்லை.

‘வாய் விட்டுச் சொல்லு. சொல்லிப் பாத்தாத் தான் பாடம் மனசில் படியும்’.

ஜோசஃபின், சுந்தரவல்லி டீச்சராக எப்போது ஆனாள்?

’சொல்லு’

நான் வேறேதும் நினைவுக்கு வராமல், கால்கள் தடுமாற ஒப்பித்தேன் –

ஒன் டூ டூ.. டூ டூ ஃபோர் .. த்ரி டூ சிக்ஸ்.. ஃபோர் டூ எய்ட்’

அவள் ஆடுவதை நிறுத்தினாள். வாத்திய இசையும், சிரிப்பும், கடல் காற்றும் கூட நின்று போன ராத்திரி அது.

என்னைப் பார்த்து அவள் சொன்னதை முழு மண்டபமுமே கேட்டது. அவள் சிரிக்க, மற்றவர்களும் கூடச் சேர்ந்து சிரித்தார்கள்.

நான் சட்டென்று அவள் உதட்டில் முத்தமிட்டேன். விலகினேன். சின்ன மேஜையில் அவள் மிச்சம் வைத்திருந்த எச்சில் மதுவை மறுபடியும் எடுத்துக் குடித்தேன். வாசலுக்கு ஓடினேன். சைக்கிளில் ஏறி அமர்ந்து இருட்டில் ஓட்டிப் போனேன்.

கடல் இருட்டில் தன் தரப்பு நியாயத்தை யாரும் கேட்காமல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. மேகலா, பேச வந்தவள், என் முகத்தைப் பார்த்து மரக் கதவு அடைத்து உள்மனதுக்குள் திரும்பி விட்டிருந்தாள்,

உயரமான கம்பிக் கதவுகள் அடைத்த சுங்கச் சாவடிப் பக்கம் தெரு விளக்கு இருந்தது. ஓரமாகப் பாடி நடக்கிற கடலில் அலைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுந்து வந்து என்னை விசாரித்து விட்டுத் திரும்பின.

சட்டென்று எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தினேன்.

ஜோசஃபினை காற்றில் இடுப்பைச் சுற்றி அணைத்துக் கொண்டு சிரித்தபடி ஆடினேன். உரக்கச் சொன்னேன்.

அவள் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னது தான் –

‘வால்ட்ஸ் ஆட வந்தியா, வாய்ப்பாடு சொல்ல வந்தியா?’

(தொடரும்)

நன்றி: தினமணி.காம் இணைய தளம் http://www.dinamani.com/junction/duplex-veedhi/

புது நாவல்: அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாயம் 36 இரா.முருகன்


அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் முப்பத்தாறு இரா.முருகன்

ஆலங்கட்டி மழையோடு மாலை கவிந்தது.

புழுதி மண் மணக்க மணக்கத் தெருவே பண்டிகைக் கொண்டாட்டமாகக் குதியாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த இரைச்சல் ஜன்னல் வழியே கடந்து வந்து உள்ளே நிறைந்த போது, வைத்தாஸும் வாசலுக்கு வந்தான்.

இரண்டு கட்டிடம் தாண்டி மோட்டார் கார் ஒர்க்‌ஷாப் தரையில் சிதறிக் கிடந்த திருப்புளிகளும், சுத்தியலும், பழுது பார்க்கும் சர்தார் சாஹப்பின் நீலத் தலைப்பாகையும், தனக்குள் சிறிய வானவில் காட்டும் மசகெண்ணெய் தேங்கிய தரையும், எழுதப்பட்டு வரும் கவிதையின் வரிகள் போல் அழகாகத் தெரிந்தன.

டீக்கடை பெஞ்சில் விழுந்த ஆலங்கட்டிகளைக் கழுத்தில் இழைத்த கடைக்காரர் கூகூவென்று குழந்தை போல இரைச்சல் இட்டபடி வைத்தாஸைப் பார்த்துச் சிரித்தார். மனதில் இறுக்கம் தளர்ந்து எல்லோரும் குழந்தைகளாக வெளிப்பட்டதைப் பார்த்துக் கொண்டே நிற்கத் தோன்றியது வைத்தாஸுக்கு.

மொழிகளைக் கடந்த இந்தக் கவிதை முடியாமல் நீண்டு கொண்டே போகட்டும்.

சாப், வாங்க.

சாயாக் கடைப் பையன் விழுந்து கொண்டிருந்த பனிக்கட்டிகளைக் கையில் ஏந்தி ஓடி வந்தான். அதை வைத்தாஸின் கை நிறையத் திணித்து விட்டு அவனைப் பிடிவாதமாக வெளியே இழுத்தான்.

தெருவில் சிறு பையன்களும், முட்டாக்கை எடுத்து விட்டபடி ஒரு கிழவியும், நாலைந்து நடு வயசுப் பெண்களும் ஆட ஆரம்பித்திருந்தார்கள். பாடிக் கொண்டே ஆடுகிற அந்த மழை நாட்டியக்காரிகள் எல்லோரையும் வைத்தாஸ் அறிவான்.

சாப், ஓடி வாங்க.

வெறுங் காலோடா?

போனால் என்ன? ஓடி நடந்த அவனுடைய சொந்த மண்ணுக்கும் இந்த மண்ணுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? ஆடிக் கொண்டிருக்கிற மனுஷர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறவர்களும் தான் அவனுக்கு வேற்றாளா என்ன?

சீராகக் கைதட்டு ஒலித்துக் கொண்டிருந்த தெரு நடுவில் வைத்தாஸும் ஆட ஆரம்பித்தான். மேலே படிந்து சிதறும் ஆலங்கட்டிகளை விலக்காமல் ஆடினான் அவன். அவற்றில் ஒன்றிரண்டை முகத்தில் அழுத்தி நிறுத்தியபடி ஆடினான்.

கனவில் அடிக்கடி தொடர்ந்து ஒலிக்கும் முரசுகள் தலைக்குள் தொம்தொம்மென்று அதிர்ந்து கால்களை இயக்கின. இருப்பை ஆட்டம் மூலமாக மட்டும் நிலை நிறுத்த அனுமதிக்கப்பட்டதாக அறிவித்த அந்தக் கணங்கள் வைத்தாஸை வேறொரு உலகத்துக்குக் கட்டி இழுத்துச் சென்றன.

அவன் ஆடுவதால் அவனாக இருக்கிறான். இந்த கணத்துக்காக தெய்வங்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் நன்றி.

கூடவே ஆடியவர்கள் அந்த வேகத்துக்கும் லயிப்புக்கும் ஈடு கொடுக்க முடியாமல் சந்தோஷமாகச் சிரித்தபடியே நிறுத்திக் கொண்டார்கள். ஒதுங்கி நின்று இன்னும் பலமாகக் கைதட்டிக் கொண்டே இருந்தார்கள் அவர்கள் எல்லாரும்.

தகரக் கூரைகளில் தெறித்துச் சிதறும் பனிக் கட்டிகள் உருளும் தரையில் அவன் கால்கள் சுழன்று ஆடிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு பிறவியில் ஆட வேண்டியதை எல்லாம் ஒரே பொழுதில் ஆடி முடிக்க சந்நதம் வந்தவனாக அவன் குதித்தும் சாடியும் கூக்குரலிட்டும் ஆட, இரவு ஊர்ந்தது.

கண் திறந்து பார்க்க அவன் மட்டும் தான் இன்னும் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறான். மழைச் சாரல் வலுத்துச் சத்தம் மிகுந்து பொழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

மின்சாரம் காணாமல் போன தெருவில் மண்டிய இருள் அடர்த்தியாகக் கரும் பஞ்சுப் பொதியை வெளி முழுக்கவும் அழுத்திப் பரப்புகிறது. எங்கோ குரல்கள் தேய்ந்து ஒலிக்கின்றன.

நந்தினி.

மழையின் தாரைகள் ஊடே வைத்தாஸ் இலக்கின்றிக் கையளைந்தான்.

நந்தினியும் இங்கே தான் இருக்கிறாள். அவனோடு ஆடிக் கொண்டிருக்கிறாள். அழுத்தி மேலே படரும் இருட்டுப் பொதியை விலக்கி அவனை அழைக்கிறாள்.

அவள் கையில் மடக்கிப் பிடித்திருந்த ஆலங்கட்டிகள் கரைந்த துக்கத்தைக் கண்ணால் பகிர்ந்து கொள்கிறாள். அழுது முடித்த கண்களில் உயிர் மிச்சம் இருக்கிறது. மழை நின்ற வெளியில் ஆலங்கட்டிக்காகக் கைநீட்டி நிராசையோடு நிற்கிறாள். அந்தக் கண்கள் வைத்தாஸின் கால்களைத் தொடர்கின்றன.

நந்தினி.

சாயாக் கடையில் ஒற்றை பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கு எரிய ஆரம்பித்தது. வைத்தாஸ் தளர்ந்து நடந்து இருப்பிடத்தில் பிரவேசித்தான்.

நந்தினி. அவளைத் தேடிப் போக வேண்டும் என்று வெறியாக மனதில் எழுந்த நினைப்பு ஆவேசமாக மோதி அலையடித்தது.

நாளைக் காலை லண்டனுக்குப் பறக்க வேண்டும். அங்கே இருந்து அவனுடைய நாட்டுக்கு அண்டை நாடுகள் ஏதாவது ஒன்றுக்குப் பயணம் வைக்க வேண்டும். இறுதிக் கட்டமாக ஆடிக் கடகடக்கும் பழைய லாரியிலோ இருக்கைகள் சிதைந்த ஜீப்பிலோ, கண்ணி வெடிகள் விதைத்த தரிசுகளைக் கடந்து ஒரு நீண்ட பிரயாணம். முடிவில் நாடு. ஊர். தெரு. வீடு.

வீடு இருண்டு கிடக்கும். பூட்டி இருக்கும். தூசி அப்பி, நூலாம்படைகள் தொங்கும்

ஆள் அரவம் மறந்த வீட்டில் வைத்தாஸ் படி ஏற மாட்டான். அவனை நிச்சயம் யாராவது, எந்த சக்தியாவது நந்தினி இருக்குமிடத்திற்குக் கொண்டு செலுத்தும். அவன் எதிர்பார்த்து வாசலிலேயே காத்திருப்பான். ராணுவ வண்டிகள் இல்லாத தெரு அவனுக்கு முன் பரபரப்பு இன்றி விரிந்திருக்கும்.

போக வேண்டும். நாளைக்கு லண்டனுக்குப் போய்ச் சேர வேண்டும்.

முடியாத காரியம் அது. கையில் இருக்கும் பணம் போதாது. எட்டு மணி நேர இடைவெளியில் பயணம் வைக்க முடியாது. எந்த நாட்டு விசாவும் வைத்தாஸிடம் இல்லை.

தூதர் என்று பதவி கொடுத்து அமர்த்தியபின் நினைத்துக் கொண்ட மாதிரி எல்லாம் பறக்க முடியாது. நாளை அரசு திரும்பி வரும்போது அவன் இங்கே எதுவுமே இடைப்பட்ட காலத்தில் நடக்காத மாதிரித் தொடர்ந்து இயங்கியாக வேண்டும்.

நந்தினி காத்திருக்கட்டும். அவளுக்கு மேன்மையாகவே பொழுதுகள் கடந்து போய்க் கொண்டிருக்கும். அவன் சீக்கிரம் நந்தினியை மீட்பான். இப்போது சுற்றிச் சூழும் பௌதிகமான இந்த இருளில் இருந்து முதலில் விடுதலை வேண்டும்.

மேஜை டிராயரில் மெழுகுவர்த்தியைத் தேடிக் கொண்டிருந்தபோது மின்சாரம் திரும்பி வந்தது.

மங்கிய பல்ப் வெளிச்சத்தில் வெறுமை தீற்றி நின்றது அந்த வீடு. அதன் வலிந்து உருவாக்கப் பட்ட அலுவலக தோரணைகள் எளிய பல்ப் ஒளியில் கலைந்து போக, திருலோக்புரியின் மற்ற அடித்தட்டு வசிப்பிடங்களுக்கும் இந்த வீட்டுக்கும் பெரிய வேற்றுமை ஏதும் காட்சியில் இல்லை.

ஏன் இல்லை?

மற்றதெல்லாம் குடும்பம் நடத்தப்படும் வீடுகள். ஹமாரா மர்த் என்று இந்த ஊரில் பெண்கள் நாணமும் பெருமையுமாகச் சொல்லும் கணவன், மேரி அவ்ரத் என்று அந்தக் கணவன் அலட்சியமும் அன்புமாக முணுமுணுக்கும் மனைவி, ஒன்றும் இரண்டும் மூன்றுமாகக் குழந்தைகள் எல்லாம் உள்ள வசிப்பிடங்கள் அவை எல்லாம்.

இந்தக் கட்டிடம் மேஜையில் பாதிக்கு வடக்கே ஆபீஸ். சமன் லால் வெற்றிலை மென்று குனிந்து குப்பைத் தொட்டியில் துப்பி வைக்கும் அலுவலகம். விசா கேட்டு முதியவர்கள் வந்து நிற்கும் தூதரகம். வீடா இது?

லண்டன் ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டல் குளிர்ச்சியிலும், அம்பலப்புழையில் கொட்டும் மழையில் குளிர்ந்த மர வீட்டில் சதா மணக்கும் ஈரத்திலும் கூட வந்தவளே, என் ப்ரியமான நந்தினி, இந்த இரண்டு அறை வீடும் அதுவே ஆபீஸுமான சிற்றிடத்தில், ஜன்னல் வழியே தூறல் திவலைகள் உள்ளே ஒரு காற்றில் சிதறி ஒழுங்கின்றி நனைத்துக் கொண்டிருக்கும் அரையிருட்டுப் பொழுதில் கூட இருப்பாயா?

எலக்ட்ரிசிட்டி இருக்கே அது போதும். சந்தோஷமாக இங்கே உன்னோடு எப்பவும் இருப்பேன். டாய்லெட்டில் பழைய ப்ளாஸ்டிக் வாளியை மட்டும் தூக்கிப் போட்டுட்டு புதுசாக ஒரு வாளியும், குவளையும் வாங்கு. புது ஸ்டவ் ஒன்றும்.

ஒவ்வொண்ணாத்தான் கவனிக்கணும். முதல்லே ஸ்டவ் வாங்கிடலாம். அடுத்த தெருவில் பஞ்சாபி தாபா சாப்பாட்டுக் கடையில் மிதமான காரத்தோடு காய்கறிக் கூட்டும், நெருப்பில் சுட்ட இரண்டு ரொட்டிகளுமாக ராத்திரி உணவும் முடித்து வர வேண்டியது தான்.

நந்தினி வந்து சேரும் போது வெண்ணெய் கலந்து பிசைந்த னான், ருமாலி ரொட்டி எல்லாம் அங்கே இருந்து சுத்தமாகச் செய்யச் சொல்லி வரவழைக்கலாம். நல்ல, கொழுப்பு குறைந்த, மசாலா பெயருக்குச் சேர்த்த காரமில்லாத கறியும் கூட.

பூட்டையும் சாவியையும் தேடி எடுத்துக் கொண்டு அவன் வெளியே போக யத்தனித்தபோது மறுபடியும் கரண்ட் போனது.

பழகிப் போன இருட்டு.

வாசலில் யாரோ நிற்கிறார்கள். அவன் பக்கத்தில் நெருங்க வியர்வையும் ஈரத் துணி வாடையும் பெண் வாடையும் கலந்த கந்தம்.

போதை ஏற்றுவது. சித்தம் கலங்கி அலைய வைப்பது. அலைய வைத்தது.

வீராவாலி.

அவள் தான். வைத்தாஸுக்குத் தெரியும். எப்படி, ஏன், எதற்காக என்ற கேள்விகள் எல்லாம் அனாவசியமானவை. அவனுக்குக் கேட்கவும், பதிலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கவும் பொறுமை இல்லை.

அவள் வந்திருக்காவிட்டால் அவன் போயிருப்பான். எந்தக் கேள்வியுமே தேவைப்படாத போது எங்கே என்பதும் எதற்கு?

வீராவாலி.

அவள் பெயரை உயிர் பிறப்பிக்கும், உயிர் காக்கும், உயிருக்கு நீட்சி தரும் மந்திரமாக கவனமாக உச்சரித்தான் வைத்தாஸ். பிரிந்திருந்த அவள் உதடுகளில் தீற்றிய விரல்களில் தீ பறந்தது. விரல் அரணி கடைந்து வந்த அக்னி அது.

வாசலிலும் உள்ளிலுமாக நின்றபடி வீராவாலியை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான் அவன், வாசல் இருட்டில் தரையில் ஏதோ கிடக்கிறது தெரிந்தது. இருந்து விட்டுப் போகட்டும்.

வீராவாலியின் தோளைப் பற்றி உள்ளே இழுத்தான் அவன். மேஜையில் கால் இடித்துக் கொண்டது.

இது தூதரகமா வீடா? அவனுக்கு ஒரு கவலையுமில்லை.

கரண்ட் வந்தபோது பசியும் வந்து சேர்ந்தது. வயிற்றுப் பசி.

தரையில் இருந்து மெல்லத் தூக்கி அவளைக் கட்டிலில் விடும்போது ஒரு வினாடி அணைத்துச் சுமந்த படியே நின்றான்.

அந்தக் கணத்தில் உறைந்து விட வேண்டும் என்று எங்கெல்லாமோ பேசியதும் எழுதியதும் இந்தக் கணம் தான். அவனுக்குப் புரிந்தது. இதல்லாமல் வேறு எங்கும், யாரோடும் பங்கு போட இல்லை.

நந்தினி என்றது மனது. நான் தான் நந்தினி என்றாள் வீராவாலி.

அவளுடைய மொழி அவனுக்கு அர்த்தமாகவில்லை. தோளில் இன்னொரு முறை முகர்ந்தான். இந்த உடல் வாடைக்காக அவன் ஓடி நடந்து சுற்றித் தேடுவான்.

வீராவாலி.

மூர்க்கமாக மறுபடி அவளை அணைத்துக் கொள்ள அவள் அவன் காதில் அகவினாள். மயில் போல. குரல் பின்னப்பட்டு சிதையாமல். ஆண்மைச் சுவடின்றி, கலவி வேண்டிக் கரைந்து காத்திருக்கும் பெண் மயில்.

அவளை உள்ளே விட்டுக் கதவு சார்த்தி வரும்போது பெரிய நிதியைக் கவனக் குறைவாக இட்டது இட்டபடி விட்டு விட்டு, அற்பமான ராத்திரி உணவுக்காக அலைந்து தேடிப் போகிற அபத்தம் நினைவில் பட்டது.

இன்னிக்கு என்ன சாப் ஆலங்கட்டி மழை கிளப்பி விட்ட அகோரப் பசியா? தினம் இப்படியே ஆர்டர் பண்ணுங்க. நாங்களும் ஒரு கல் கட்டிடம் கட்டிட்டு செட்டில் ஆக வேணாமா?

பஞ்சாபி தாபா சாப்பாட்டுக் கடைக்காரர் அன்போடும் உரிமையோடும் சொன்னதோடு மட்டுமில்லாமல், ஒரு டிபன் காரியரில் ராய்தா, குல்சா, எலுமிச்சம் பழமும் இன்னும் எதுவுமோ பிழிந்து கிண்டிக் கலந்து காரத்தை இறக்கிய கொர்மா, பெஷாவரி னான் என்று பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து வைத்து நீட்டவும் மறக்கவில்லை.

இதெல்லாம் உங்க நாட்டு மேலே அன்பு வச்சு செய்யறது. டீக் ஹை சாப்?

அமைச்சர் கூட இப்படி தோரணை கலக்காத நிஜப் பிரியத்தோடு பேச மாட்டார்.

கொண்டு வந்ததில் பாதிக்கும் குறைவாகவே பசி தீர்க்கப் போதுமானதாக இருந்தது. அடுத்த நிமிடம் உடல் பசி அக்னியாகப் படரத் தொடங்கியது.

ஆதியில் தோன்றிய பெயரில்லா மிருகங்கள் போல அவர்கள் கலந்தார்கள். இடைவிடாமல் காமமும் அவ்வப்போது அதையும் மீறிய காதலுமாக இணைந்தார்கள்.

மழை கிளப்பி விட்டிருந்த வெக்கையும் மனதில் தகிக்கும் ஆசையும் தாங்கி வியர்த்த உடல்கள் கட்டிலை நனைத்து தளம் கட்ட, அந்த வாடையே சகலமுமாகச் சூழ அவர்கள் பற்றிப் படர்ந்தார்கள்.

ஒருவர் மற்றவராகி, இருவரும் வேறு யார் யாரோவாக உரு மாறி இன்னும் இன்னும் என்று உணர்வின் வடிகால்களை உடல் கொண்டு கற்பித்து, யாரும் யாரையும் முந்தாத போகம் துய்த்தார்கள்.

பாதி ராத்திரிக்கு, மழை கும்மாளம் கொட்டிப் பெய்ய ஆரம்பித்தது.

குளிரில் உடலுக்குள் உடலாகக் கவிந்து லயிக்கும் முன் வீராவாலி வாசலுக்குப் போனாள். அங்கே வாசல் சுவரை ஒட்டித் தரையில் ஓரமாகப் பரத்தி வைத்திருந்த எதையோ தோளில் சுமந்து உள்ளே எடுத்து வந்தாள்.

அவள் நடந்து வருவதைப் படுத்தபடியே காமம் மீதூறப் பார்த்தான் வைத்தாஸ். மனம் கலவி என்றது. உடல் சற்றுப் பொறுத்து என்று தயங்கியது.

வீராவாலி கொண்டு வந்தது சிறிய, வர்ணமெலாம் உடம்போடு ஒட்டிய ஒரு மயில். இயற்கையைச் சிறியதாகக் குறுக்கி ஒரு கற்சிலையாக வடித்து மயிலை உருவாக்கியது போல அது கால் மடக்கிச் சுருண்டிருந்தது.

வீராவாலி.

அவள் பெயரை எத்தனையாவது முறையாகவோ உச்சரித்தபடி அவளில் தன்னைக் கரைத்து இன்னொரு முறை அமிழ, வீராவாலி மறுபடி அகவினாள்.

அந்த மயில் உயிர் பெற்றது. கட்டிலைச் சுற்றித் தாழப் பறந்தது. அகவியது.

(தொடரும்)

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் : அத்தியாய 35 இரா.முருகன்


அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் முப்பத்தைந்து இரா.முருகன்

உங்கள் நாட்டில் போய் வேலை பார்க்க நான் தயார். எனக்கு அனுமதி விசா கொடுக்க முடியுமா?

எதிரே உட்கார்ந்து, செயற்கைக் காலின் இருப்பைக் கால் சராய்க்குள் கைவிட்டுச் சோதித்தபடி கேட்ட வயோதிகரைக் கூர்ந்து பார்த்தான் வைத்தாஸ்.

இவர் சாயலில் யாரையோ பார்த்திருக்கேன். யார்?

வைத்தாஸ் மனதில் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றிக் கொண்டிருந்ததற்கு விடை கிடைத்த வினாடியில் தான் வந்தவர் விசா கோரியது.

அவர், கட்டைக்கால் வைத்த அந்த மதராஸி, வைத்தாஸின் சாயலில் இருக்கிறார்.

வைத்தாஸை விட குறைந்தது பத்து வயதாவது பெரியவராக இருப்பார். நிறையப் படித்திருக்கிறார் என்று அவர் பேச்சிலிருந்தே தெரிந்தது.

ஆனாலும் ஜன சமுத்திரத்தில் மெல்லக் கரைந்து நகரும் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு அனுசரணையாக, எந்த நாட்டில் என்றாலும் சரி, அங்கே அவரால் இருக்க முடியது. உணர்வு பூர்வமான எல்லா விசாரங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, கடை வீதியில் ஒரு தேங்காய் பன் வாங்கி வரவோ, தெருமுனை சாயாக்கடையில் இஞ்சி போட்டு சூடாக சாயா தரச் சொல்லிக் கேட்டு விட்டு, வரும் வரைக்கும் இயல்பாக மர பெஞ்சில் மற்றவர்களோடு காத்திருக்கவோ இவரால் முடியாது.

மின்சார ரயிலில் நெரிசல் மிகுந்த நேரத்தில் ஏறவோ இறங்கவோ இவருக்கு ஏற்பட்ட சிரமம் தான் காலையே இழக்க வைத்திருக்கிறது. வீட்டுக்குள் முடக்கிப் போட்டிருக்கிறது.

ஏதோ ஒரு வேகத்தில் தில்லி வந்தவருக்கு அதன் நீட்சியாக இந்த நிலையிலும், வயதிலும் வெளிநாடு போய்ச் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று ஆவேசம். அது எந்த நிலையில் இருக்கும் நாடு, எந்த திசையில் இருக்கிறது, இங்கே இருந்து எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது என்பதெல்லாம் பற்றி இந்த நிமிடத்தில் தெரியாவிட்டாலும், சிரமம் எதுவும் இல்லையாம் அவருக்கு. தானே தெரிய வருமாம் அதெல்லாம் காலம் கனிந்து வரும்போது.

இடதுசாரி அரசியலும். அதே சார்ந்த பத்திரிகை உத்தியோகமும் சராசரிக்கு மாறுபட்டு தன்னை யோசிக்க வைத்ததாகச் சொன்னார் பரமேஸ்வரன் நீலகண்டன்.

என் சொந்த வாழ்க்கை பற்றிச் சொல்லிக் கொள்ள ஏதுமில்லை. வேலை தேடும் மகன். லாவணிக் கலைஞராக இருந்து மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட மனைவி. அவள் பென்ஷன் பற்றி விசாரிக்கத்தான் தில்லி வந்தேன். விசா அளிக்க இந்த விவரம் விரிவாகத் தேவையென்றால் சொல்கிறேன். சொல்லலாமா?

நீலகண்டன் கோரிக்கை வைக்கும் குரலில் சொன்னாலும் கம்பீரமாக அறைக் கோடியில் பார்வை பதித்து பார்க்க முற்பட்டார். எந்தத் தகவலும் வேண்டாம் என்று அவசரமாகக் கையசைத்தான் வைத்தாஸ்.

என் சகோதரன் அமைச்சராக இருக்கான். அவனிடம் கடிதம் வாங்கி வந்து விசா கேட்கலாமா என்று யோசித்து இதோ வேண்டாம் என்று வைத்து விட்டேன்.

அவர் சலுகை காட்டிய பாவனையில் சிரித்தார். கொண்டு வந்திருந்த ரெக்சின் பை மேஜையில் இருந்து நழுவி விழ, சிரமப்பட்டுக் குனிந்து அதைத் திரும்ப எடுக்க முயற்சி செய்தார். வைத்தாஸ் சற்றே நாற்காலியைச் சாய்த்து பையை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தான்.

தூதரையே வேலை வாங்குகிறேனே. நான் நரகத்துக்குப் போவேனோ?

அவர் சூழ்நிலையைச் சுமுகமாக்கும் விதமாகச் சொன்னார். வைத்தாஸ் சுருக்கமாகச் சிரித்து வைத்தான். தூதர்களின் கடமைகளில் முக்கியமானது, வந்தவர்கள் மனம் நோகாமல் பேச்சு வார்த்தை நடத்துவது. வெறுங்கையோடு திரும்ப வைத்தாலும் மன நிறைவோடு அவர்களைப் போகும்படி செய்வதும் கடமையில் அடக்கம் என்பதில் அவனுக்குச் சந்தேகம் எதுவுமில்லை.

அவருக்கு விசா கொடுப்பதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாம். இப்போது ஆதரவாக ஏதாவது பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது வைத்தாஸுக்கு.

கதவு தட்டப்படும் சத்தம். தெருக்கோடி கடையில் இருந்து சாயா கொண்டு வரும் மதராஸி சோக்ராதான். அழைப்பு மணி அடிப்பது அவனுக்கு அபாயகரமானது. இரண்டு முறை இதே தெருவில் சாயா தூக்கி வந்தபடிக்கு மணி அடிக்க, எலக்ட்ரிக் ஷாக் ஏற்பட்டுக் கோப்பைகளோடு தூக்கி எறியப்பட்டதாகச் சொல்லி இருக்கிறான்.

எனக்கு மட்டும் விசா போதும். தனியாகவே போவேன். கூட வர்றது தைரியம் தான்.

வந்தவர் இந்தியில் சொல்ல, பையன் முழுக்கக் கேட்டது போல் ஆதரவாகச் சிரித்தான்.

தைரியமெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. ஒரு நிமிடத்தில் கவனத்தை ஈர்த்து ஏதாவது மாறுபட்டுச் செய்யத் தூண்டும் மனோபாவம்.

வைத்தாஸுக்குத் தெரியும். இந்த நாட்டில் அங்கங்கே, முக்கியமாக மலையாள பூமியில் இப்படியான வீரதீரர்களை நிறையச் சந்தித்திருக்கிறான் அவன்.

அம்பலப்புழை ஓட்டலில் சோறு சரியாக வேகவில்லை என்பதற்காக ஓட்டல் முதலாளியை இழுத்துப் பிடித்துக் கூட்டி வந்து உட்கார வைத்து எச்சில் தட்டில் மிச்சச் சோறைத் தின்னச் சொன்னவன் இந்த மாதிரித்தான்.

அவன் முகத்தில் அலாதியான சந்தோஷம் இருந்தது. அவன் கூட நின்றவர்கள் சர்வதேச அளவில் மாற்றம் வந்தாக வேண்டும் என்று கோஷம் போட்டதாக சாமு சொன்னான். புளிப்பும் காரமும் சரிவர அமையாத சாப்பாட்டை சர்வதேச ரீதியில் எப்படி மாற்றம் கொண்டு வந்து சரிப்படுத்துவது என்று வைத்தாஸுக்குப் புரியவில்லை தான் அப்போது.

தொடர்ந்து, ஓட்டல் உடமையாளர் சங்கம் என்று சொல்லிக் கொண்டு இன்னொரு கூட்டம் வந்து அவர்களும் பதிலுக்கு முழங்க, இரண்டு தீவிரமும் தணிந்து, சாயா குடித்துப் பிரிந்து போனார்கள் அன்று. தேநீர் சர்வதேச மாற்றத்தைக் கொண்டு வர உதவி செய்யக் கூடும்.

இன்னொரு சாயா வை.

வைத்தாஸ் ஒரு கிளாஸ் தேநீரை வாங்கிக் கொண்டு, வந்தவர் பக்கம் கை காட்டினான்.

இங்கே வரும்போது, ஒரு கிளாஸ் தேநீர் கூடவே எப்போதும் எடுத்து வருகிறவன் பையன். உபசரித்து தேநீர் கொடுக்க இங்கே யாரும் வந்து சேராவிட்டால் வைத்தாஸ் குடிப்பதற்கு இன்னொரு கோப்பை கிட்டும்.

நீ ராத்திரிப் பள்ளிக்கூடம் போறியோ?

வைத்தாஸ் பையனைக் கேட்டான். அவனுக்கு அது கவனத்தை எப்போதும் கவரும் விஷயமில்லை தான். ஆனாலும், படிக்கிற வயதுப் பையன் அழுக்கு டிரவுசரும், இரும்புத் தூக்கில் டீ கிளாஸுகளுமாக, பள்ளிக்கூடம் போகாமல் சாயாக் கடை வேலை பார்ப்பது அவனுக்கு ஒவ்வாதது.

அதுவும் வைத்தாசுக்குப் பழக்கமான அம்பலப்புழையை விட்டு தில்லி திரிலோக்புரிக்கு சாயா கடையில் வேலை பார்க்க இந்தப் பையனைப் போல் எத்தனை பேர் இவ்வளவு தூரம் கடந்து வந்திருப்பார்கள்?

பையன் ஒவ்வொரு தடவை சாயாவோடு வந்து நிற்கும் போதும் வைத்தாஸ் இனம் புரியாத குற்ற உணர்ச்சியால் குமைந்து போகிறான். கோப்பை காலியாவது வரை இந்த உணர்ச்சி நீடிக்கிறது. அவனுடைய இரவுப் பள்ளிப் படிப்பைப் பற்றி விசாரிப்பது மூலம் அந்த உணர்ச்சியை வெகுவாகக் குறைத்துக் கொள்ள மெனக்கெடுகிறான் வைத்தாஸ்.

அந்தப் பள்ளிக்கூடம் நன்றாகவே நடக்கட்டும். ஆனாலும் தில்லியில் எதையும், யாராலும், இப்படித்தான் போகும் என்று முன் கூட்டியே தீர்மானிக்க முடிவதில்லை.

நைட் ஸ்கூல் கரண்ட் பிடுங்கிட்டுப் போய்ட்டாங்க சார்

யாருப்பா?

தேசு. கரண்ட் ஆபீஸ்.

வழக்கம்போல் கம்பத்தில் இருந்து வயர் இழுத்து கனெக்‌ஷன் கொடுத்திருக்கிறார்கள். தெருவில் தூதரகத்தைத் தவிர வேறு கட்டிடங்கள் எல்லாமே அப்படி மின்சாரம் திருடித்தான் வெளிச்சத்தில் இருக்கின்றன.

பள்ளிக்கூடம் இல்லாத ஊரைக் கொளுத்தணும். வெளிச்சம் தராத ஊரையும் தான்.

வந்தவர் சொற்பொழிவு செய்கிற தோரணையில் தலையை இட வலமாகத் திருப்பி முக்கியமான உரையாடலில் இருப்பது போல், வலது புறம் சமன் லால் கண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டு சொன்னார்.

சமன் லால் நினைத்துக் கொண்டது போல் ஜர்தா பான் போட வாசலுக்கு எழுந்து போனார். சாயா குடித்தபடி வைத்தாஸ் சின்னதாகப் புன்னகை செய்தான்.

இது, கல்வி இல்லாத ஊரைக் கொளுத்தச் சொல்றது, எங்க மொழியிலே முக்கியமான ஒரு கவிஞர், தேசியக் கவிஞரும் கூட, அவர் எழுதினது.

வந்தவர் சொல்ல, வைத்தாஸ் சட்டென்று சாயா கோப்பையை மேஜையில் வைத்தான். தேசியக் கவிஞரின் வரிகளை சாயா குடித்தபடி கேட்டு வெறும் புன்னகை புரிவது வெறுக்கத் தக்கது. அநாகரீகமான செயலும் ஆகும் அது.

அதுவும் ஒரு நட்பு நாட்டின் தூதராக வந்துவிட்டு அப்படி அவமரியாதை செய்யலாகாது. நாளையே வைத்தாஸ் நாட்டில் அவன் தேசிய எழுத்தாளராக அறிவிக்கப் படலாம்.

வைத்தாஸ் வந்தவரிடம் நட்பும் மரியாதையும் கலந்த குரலில் சொன்னான் -

அப்படியா? அந்தக் கவிஞருக்கு என் வாழ்த்தும் வணக்கமும். மிகக் கூர்மையான, அறச் சீற்றத்தை உரக்கச் சொல்லும் வார்த்தைகள் இவை. பகிர்ந்து கொண்டதற்கு நன்றி.

அவர் தலையை மெல்ல ஆட்டி அங்கீகரித்து ஒரு வினாடி மௌனமாக இருந்தார்.

மெட்ராஸ்லே இருந்து தைரியமா கிளம்பிட்டேன்.

சாயா கிளாளைப் பிடித்தபடி சொற்பொழிவுத் தொனி மாறாமலேயே அறிவித்தார். அவர் இன்னும் பேசி முடிக்கவில்லை என்று நினைவூட்டுவதாக இருந்தது அது.

இன்று முழுக்க அவரைப் பேச விட்டுக் கேட்க வைத்தாஸுக்கு ஆர்வம் உண்டு. ஆனால் அது மட்டுமாக இந்த நாள் கரைந்து போக வேணுமா என்ன?

உள் நாட்டில் ஒரு நகரத்தில் இருந்து மற்றதற்குப் போய்க் குடியேறுவதற்கும் கொஞ்சம் கூடப் பரிச்சயமில்லாத இன்னொரு நாட்டில் போய்க் குடியேறுவதற்கும் இருக்கும் வித்தியாசங்களை வைத்தாஸ் வந்தவரிடம் பட்டியலிட வேண்டியதில்லை. ஐம்பது வயதில், துரதிர்ஷ்ட வசமாக விபத்து அவரைச் சற்றே முடக்கிய பிறகு எதிர்பார்த்த, எதிர்பார்க்காத பல விதத்திலும் அபாயம் சூழக் கூடிய அவர் நிலையில் வைத்தாஸ் இருந்தால் அப்படி வெளிநாடு போக முற்பட்டிருக்க மாட்டான்.

இதெல்லாம் வைத்தாஸ் பரமேஸ்வரன் நீலகண்டன் என்ற வந்தவரிடம் மென்மையாகச் சொன்னது.

சொல்லாதது, அவனுக்கு விசா அளிக்க அதிகாரம் இன்றைக்கு இல்லை. இந்திய ஜனாதிபதியே கேட்டுக் கொண்டாலும் அப்படித்தான்.

என்றாலும், மிஸ்டர் மிஸ்டர் மிஸ்டர்.

வைத்தாஸ் என்று பெயரை எடுத்துக் கொடுத்தான். தேசிய எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் மெல்லவே உலகு முழுதும் அறியப்படும். ஒன்றும் அவசரமில்லை.

உங்களுக்குத் தெரியுமோ வைத்தாஸ், என் அப்பாவை அவரோட ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் வைத்தாஸ்ன்னு தான் கூப்பிடுவாங்க. தென்னிந்திய பிராமணப் பெயர்களிலே சாதாரணமாகப் புழங்கறது அது. அவரோட முழுப் பெயர் வைத்தியநாதன்.

வைத்தாஸ் மென்மையாகச் சிரித்தான். தலைமுறை கடந்த, வைத்தாஸ் பெயர் ஒற்றுமை விசாவை வரவழைக்காது.

என் இளைய தகப்பனார் தன் அப்பாவை செல்லமாக அப்படித்தான் கூப்பிடுவாராம். வீட்டில் ரெண்டாம் தறுதலை நானென்றால் முதல் அசல் தறுதலை அவர் தான்.

அவர் வேடிக்கை விநோதமாக ஏதோ பகிர்ந்து கொண்டது போல் சிரித்தார்.

மரியாதை நிமித்தம் இன்னும் ஐந்து நிமிடம் இதை எல்லாம் கேட்கப் போகிறான் வைத்தாஸ். அதற்கு அப்புறம் அந்த மரியாதை சற்றும் விலகாமலேயே பரமேஸ்வரன் நீலகண்டனை வெளியே அனுப்புவான்.

மெட்றாஸ் வெங்கடேச அக்ரஹாரத்தில் இருந்து கழுகு தரிசனத்துக்குப் போகும்போது ஒரு ரெட்டிய கன்யகையை பலாத்காரம் செய்திருக்கார் அவர். அவள் தற்கொலை செய்துக்கிட்டா. மகாலிங்க அய்யர் தூக்கு தண்டனை வரைக்கும் போய் ரட்சைப் பட்டு வெளியே வந்தா. பெண்டாட்டியைக் காணோம்.

வைத்தாஸ் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். தலைக்குள் ரத்தம் திரண்டு வெள்ளமாகப் பாயந்தது போல் உணர்ச்சி. அவன் துரும்பாக அடித்துப் போகப் படுகிறான்.

அவனுக்குத் தெரிந்தவன் இல்லையோ இந்த மகாலிங்க அய்யன். அப்பன் சொன்ன கதையில் அடையாளம் இல்லாமல் நடமாடுகிறவன்.

வெங்கா டேச க்ராம்? என்ன அது?

மனதில் தோன்றியதை வாய் விட்டுக் கேட்டான்.

அது அவர் வீடு கட்டி இருந்த இடம். வெங்கடேச அக்ரஹாரம். நீங்க மெட்ராஸ் போயிருக்கீங்களா?

இல்லையென்று தலையசைத்தான் வைத்தாஸ், இது ஒரு வித்தியாசமான தினமாகக் கடந்து போக விதிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

கலுகுனு?

அவன் தெரிந்த விஷயத்தை உறுதி செய்து கொள்வதாக இன்னொரு முறை கேள்வி எழுப்ப, பரமேஸ்வரன் சற்று திகைத்தார்.

கம் அகெய்ன். கலு?

ஆமா, கலு குன்னம். தினம் உச்சி வேளைக்கு ரெண்டு கழுகு வருமாமே.

ஓ கழுக்குன்றம். அங்கே தான் கழுகு தரிசனமாகும். குடும்பத்தின் முதல் தறுதலை போனது அங்கே தான். பரவாயில்லயே, இந்தியா பற்றி அதுவும் மதராஸ் மாகாணம் பத்தி தெரிஞ்சு வைச்சிருக்கீங்களே.

சமன் லால் டைப் அடித்து முடித்த கடிதங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்து வைத்தாஸிடம் கொடுத்தார்.

இங்கே வையுங்கள். நான் பார்க்கிறேன்.

சமன் லால் தனக்கு ஜனக்புரியில் ஒரு மணி நேர அவசர சொந்த அலுவல் இருப்பதாகவும், போய் வர அனுமதி உண்டா என்றும் வைத்தாஸை கேட்டார்.

வயதான மதராஸிகள் வாய் சாலகமாகப் பேசுவதைக் கேட்டபடி வேலை செய்வது பெருங் கஷ்டமாக இருக்கிறது. தெருவை ஒட்டி, படி ஏறக் கூடத் தேவையின்றிப் பக்கத்திலேயே இருப்பதால், எல்லோரும் அழைப்பு மணி ஒலித்து நுழைந்து விடுகிறார்கள். அவர்களுக்குப் பொழுது போக, சாரமில்லாத உரையாடல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். அரசாங்க தூதருக்குத் தான் அதையெல்லாம் பொறுமையாகக் கேட்க வேண்டிய கடமை உள்ளது. சமன் லாலுக்கு என்ன போச்சு?

சமன் லால் புறப்பட்டுப் போனதும், நீலகண்டன் கேட்டார்-

இந்தப் பெரியவரும் உங்கள் நாட்டில் இருந்து வந்தவரா?

உள்ளூர் தான். ஆமா, உங்க பக்கத்தில் வரதராஜ ரெட்டி என்று பெயர் உண்டா?

நீலகண்டன் கொஞ்சம் யோசித்தார்.

இதற்குச் சொல்கிற பதில் அவருக்கு எதோ ஒரு விதத்தில் உதவியாக இருக்க வேண்டும்.

அது பெருவாரியாகத் தெலுங்கு பேசுகிறவர்கள் வைத்துக் கொள்ளும் பெயர். தமிழ் பேசுகிற வீடுகளிலும் அதைப் பார்த்திருக்கேன்.

நன்றி. நான் எழுதும் நாவலில் ஒரு பாத்திரத்தின் பெயர் அது. மதராஸில் இருந்து கடல் கடந்து வந்து கங்காணி வேலை பார்க்கிற கதாபாத்திரம். என் அப்பா போல.

சொல்ல உத்தேசித்ததை வேண்டாம் என்று வைத்து வைத்தாஸ் எழுந்தான்.

பிறகு சந்திப்போம்.

வந்தவரோடு கை குலுக்கியபடி சொன்னான்.

பரமேஸ்வரன் நீலகண்டன் சகஜமாகச் சிரித்தபடி எழுந்தார்.

அடுத்த முறை சந்திக்கும்போது வரதராஜ ரெட்டி பற்றி சொல்வீர்களா? விசா கொடுக்கா விட்டாலும் சரிதான்.

அவர் சொல்லியபடி மெல்ல வாசலுக்குக் கட்டைக் கால் ஒலியெழுப்ப நடந்தார்.

(தொடரும்)

புது நாவல் : அச்சுதம் கேசவம் அத்தியாயம் 34 இரா.முருகன்

அச்சுதம் கேசவம் – அத்தியாயம் முப்பத்தி நாலு இரா.முருகன்

தகரத்தை நீளத் தட்டி, முன்னால் அதுக்கி நிறுத்தி நாலு சக்கரமும் பொருத்தி அனுப்பிய மாதிரியான டெம்போக்கள் கட்டாந்தரையில் ஊர்ந்து புழுதி கிளப்பிப் போகிற தெரு. அதை மிகவும் ஒட்டியே அந்தப் பழைய காரைக் கட்டடம் நின்று கொண்டிருந்தது. வாசலில் சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தாத அதிகார மிடுக்கோடு, தூதரகம் என்று சொல்லும் பலகை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இரண்டே அறைகள். முன்னறையில் படுத்து உறங்க பழைய மரக்கட்டில். பின்னறையில் மேடை போட்டு ஒரு மண்ணெண்ணெய் ஸ்டவ். சாயா போடவும், எப்போதாவது முட்டை வேக வைக்கவும் மட்டும் அது பயன்படும்.

தெருக் கோடியில் பரோட்டாவோ, மதராஸிக் கிழவி பிரம்புக் கூடையில் எடுத்து வந்து விற்கும் இட்லியோ சாப்பிட்டு நாளைத் தொடங்க வேண்டும்.

பின்னறையை ஒட்டி அட்டுப் பிடித்து ஒரு கழிவறை. பகலிலும் கரப்பான் பூச்சிகள் நெட்டோடும் அங்கே ஒரு அழுக்கு பிளாஸ்டிக் வாளி அலங்காரமாக உருண்டிருக்கும். ஸ்டவ் பக்கம் தண்ணீர் கசிந்தபடி இருக்கும் தண்ணீர்க் குழாயிலிருந்து நீர் விழ, பிளாஸ்டிக் வாளியை வைத்துப் பிடித்துத் தூக்கிப் போய்த்தான் அங்கே காரியம் ஆக வேண்டும்.

முன்னறை மேசையில் டேபிள் ஃபேன். அது சுற்றாத போது சுவிட்சைப் பிரித்து உள்ளே ஒயரை திரும்ப முடுக்கி, செருக வேண்டும். ப்யூஸ் போனால், அட்டை மேல் சுற்றிய ப்யூஸ் வயரைக் கொஞ்சம் போல வெட்டி, ப்யூஸ் கட்டையில் புகுத்தி மறுபடி விளக்கெரியச் செய்ய வைக்கணும்.

எல்லாம் வைத்தாஸ் பழகிக் கொண்டான். நந்தினி இல்லாமல் இருப்பது மட்டும் பழகவே மாட்டேன் என்கிறது.

ஒரு வினாடி, ஒரு நிமிடம், மணி நேரம், ஒரு நாள் போகும் தோறும் அவன் மனசில் சுழன்று ஒடித்துப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறது நந்தினி நினைப்பு.

இருந்ததும், கிடந்ததும், பேசியதும் நினைவு வரத் தேம்பித் தேம்பி அழுகிறான். எதிரில் இருந்து வார்த்தை கொண்டிருக்கிறவர்கள் சங்கடப்பட்டு அப்புறம் வருவதாகச் சொல்லி அவனுடைய அந்தரங்கத்தைப் பங்கு வைக்க விரும்பாதவர்களாக நகருகிறார்கள்.

டவுன் பஸ்ஸில் போகும் போது கண்ணீர் பொங்கிப் பார்வையை மறைத்து இறங்க வேண்டிய இடத்தில் இறங்காமல் எங்கோ போய் அலைய வைக்கிறது. அழுது முடித்த தடம் முகத்தில் எப்போதும் சுவடு விலகாமல் நிற்கிறது.

எல்லாம் மறந்து எழுதலாம் என்றால், எழுத என்ன உண்டு? ஏற்படுத்திக் கொண்ட வேலை? அது மட்டும் இருக்கிறது. தானே ஏற்படுத்திக் கொண்ட தூதரக வேலை அது.

பெயருக்குத் தான் இது தூதரகம். வைத்தாஸை இங்கே தூதராக அனுப்பிய அரசு இன்றைக்கு அங்கே பதவியில் இல்லை. அங்கே இருப்பது வேறு அரசு. ஆனால் நந்தினியைக் கூட்டிப் போனவர்கள் இவர்கள் இல்லை. அது வேறே குழுவினர். நாளைக்கு வேறு ஒரு குழு தலைநகரைப் பிடித்து ஆட்சிக்கு வரலாம்.

அடிக்கடி ஆட்சி மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. போன மாதம் வைத்தாஸ் சார்ந்த அரசு மூன்று வாரம் தொடர்ந்து இருந்த போது எப்படியோ தூதரகச் செலவுக்கு, தூதரின் மாதச் சம்பளம் என்று ஒரு தொகையை பிரித்தானிய வங்கி மூலம் அனுப்பி வைத்தது.

வைத்தாஸ் கையில் அது கிடைக்கும் போது ஆட்சி மாறி விட்டது. ஆனாலும் அந்தப் பணம் இன்னும் இரண்டு மாதம் வைத்தாஸ் இங்கே மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கப் போதுமானது. அது தீர்வதற்குள் அந்த அரசாங்கம் மறுபடி வர வாய்ப்பு உண்டு.

போன மாதம் ஆச்சரியமளிக்கும் விதமாக, அவன் நாட்டுத் தொலைபேசி கூட வேலை செய்தது. கூப்பிட்டு நலம் விசாரித்த அமைச்சரிடம் நந்தினி இருக்குமிடம் பற்றிக் கேட்டான் வைத்தாஸ்.

வெகு சீக்கிரம் மீட்டு விடுவோம், அவரை எந்த விதமான தொந்தரவும் கொடுக்காமல் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறார்கள், அவருடைய உடல் நலம் எந்த விதக் குழப்பமும் இல்லாமல் சீராகவே இருக்கிறது.

வானொலிக்குப் பேட்டி கொடுக்கும் உணர்ச்சி இல்லாத குரலில் அமைச்சர் சொல்லிக் கொண்டே போக, வைத்தாஸ் தானே தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப் பட்டது போல நாலு தடவை உரக்க ஹலோ சொல்லி விட்டு வைத்தான். அந்த அமைச்சர் சொல்வது முழுப் பொய்யாகவும் இருக்கலாம் என்பதை அவன் அறிவான். உண்மையாக இருக்கவும் வாய்ப்பு உண்டு.

ஆனாலும், நந்தினிக்கு ஆபத்து ஏதுமில்லை என்று சொல்லவும் கேட்கவும் மனதுக்கு இதமாகத் தான் இருக்கிறது.

டைப் ரைட்டர் விசைகளில் இருந்து கையை எடுத்தான் வைத்தாஸ். மையம் கொள்ளாத கோபத்தோடு, செருகி இருந்த காகிதத்தைப் பற்றிக் கிழித்து எடுத்தான். டைப் ரைட்டரை வீசித் தள்ளி எந்த விதமான பிடிப்பும் இல்லாமல் இப்போதே புறப்பட்டுப் போக வேகம் வந்த நாட்கள் உண்டு. இன்றைக்கில்லை.

டைப் ரைட்டர் இருந்த கோடியை விட்டு நாற்காலியை நகர்த்தினான். வீடு முடிந்து ஆபீஸ் தொடங்குவதாக மனதில் கற்பித்திருந்த எல்லைக்கோடு இது.

சுவரில் மாட்டியிருந்த கடியாரம் ஆறு மணி என்றது. அப்படி என்றால் ஒன்பது. எவ்வளவு பழுது பார்த்தாலும், அந்தக் கடியாரம் மூணு மணி நேரம் தாமதமாகவே மணி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஊரில் இருந்து வரும்போது நந்தினிக்கு அவள் பிரின்சிபாலாக இருந்த பள்ளியில் வழங்கிய பரிசு அது.

நந்தினியை ஆபீஸ் நேரத்தில் நினைக்கக் கூடாது.

வாசலில் அழைப்பு மணி சத்தம்.

வைத்தாஸ் உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்து வாசல் படியின் ஒரு பகுதி மட்டும் கண்ணில் படும். மணி ஒலித்து கதவு திறக்கக் காத்திருக்கிறவரின் வலது பக்க உடல், கழுத்து வரை தெரியும். ஆணா பெண்ணா, ஓரளவுக்கு வயது, மெலிந்தவரா பருத்தவரா இவை அனுமானம் செய்ய முடியும். சற்றே தட்டுப்படும் உடை, கையில் மோதிரம், பிரேஸ்லெட் போன்றவற்றை வைத்து வந்திருப்பவரின் பொருளாதார நிலை, சமூக அந்தஸ்தும் கூடப் புலப்படும்.

வைத்தாஸுக்கு அவை எல்லாம் இப்போது வேண்டாம். வந்திருப்பவர் எம்பஸி ஊழியர் சமன்லாலா என்று மட்டும் தெரிந்தால் போதும்.

இந்த கருப்புக் கோட்டும், மேலே பச்சை நிறத்தில் இறுக்கமான காஷ்மிலான் போலி கம்பளி ஸ்வெட்டரும். அவரே தான்.

சமன்லால் ராம் ராம் ஜி சொல்லியபடி மரியாதையாக உள்ளே வந்து தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அட்டண்டென்ஸ் ரிஜிஸ்தரை மேசைக்குள் இருந்து எடுத்து இனிஷியல் போட்டு வைத்தாஸிடம் மன நிறைவு முகத்தில் தெரிய நீட்டினார். இன்றைய தினம் விடிந்ததற்கான அர்த்தம் கிடைத்து விட்ட நிறைவு.

எம்பஸியில் பெயருக்கு ஒரே ஒரு ஊழியரை மட்டும் நியமித்திருக்கிறான் வைத்தாஸ். அனுப்பியிருந்த தொகையில் இதுவும் செலவுக் கணக்கு.

வைத்தாஸின் தேசமும் தூதராக அவனும், இன்னும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிற சூழ்நிலையைச் சகல தரப்புக்கும் உணர்த்த சமன்லால் முக்கியமானவரே.

அவர் எம்பஸி சின்னம் அச்சிட்ட காகிதத்தில் பொறுமையாக, எழுத்துப் பிழை ஏதும் வராமல் தட்டச்சு செய்வார்.

நாட்டில் சகஜ நிலைமை திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறது. நிலையான அரசு மறுபடி ஏற்படும் நாள் வெகு தூரத்தில் இல்லை. மக்களில் சகல தரப்பினரும் நல்லாட்சியை எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்தியப் பெருநாட்டின் அறம் சார்ந்த, பொருளாதார அடிப்படையிலான ஆதரவு அவர்களுக்கு அவசரத் தேவை.

இந்தப் பொருளை உணர்த்தும் இரண்டு அல்லது மூன்று பக்கக் கடிதத்தை வைத்தாஸ் அவன் நாவல் எழுத எடுத்து இரண்டு வரி எழுதி வேண்டாம் என்று கழித்துப் போட்ட காகிதங்களின் மறு பக்கத்தில் பென்சிலால் எழுதி வைத்திருப்பான். அதை சமன்லால் கார்பன் காகிதம் உள்ளீடு செய்து இரண்டிரண்டாக தட்டச்சுப் பிரதி எடுப்பார். வைத்தாஸின் கையெழுத்தோடு அவை இந்திய அரசாங்க அமைச்சரகங்களுக்கும் பத்திரிகை அலுவலகங்களுக்கும் தபாலில் அனுப்பப்படும். அதற்கான, தூதரகக் கடிதம் என்று பொறித்த தனி உறைகளும் உண்டு.

சமன்லாலுக்கு அளிக்கும் மாத சம்பளம் தவிர, காகிதம் மற்றவை வாங்குவதும் வைத்தாஸ் குறித்து வைத்திருக்க வேண்டிய செலவினங்களின் பட்டியலில் சேரும். அந்தப் பட்டியல் என்றாவது தக்கவர்களிடம் சமர்ப்பிக்கப் படும்.

நாவல் எழுதுவதை விட, இப்படியான, செய்தி புனைந்த செய்திக் கடிதம் எழுத வைத்தாஸுக்குப் பிடித்திருந்தது. செய்தியாளனாக உணர்தல் மகத்தானது.

பிரச்சாரங்கள், ஏற்படுத்தப்பட்ட வழிமுறைப்படி செய்ய வேண்டியவை. அவற்றில் என்ன இடம் பெறும், எப்படி இடம் பெறும், தொனி எவ்வாறு அமைய வேண்டும், எடுப்பு, தொடுப்பு, முடிவு, செய்தியின் நீளம் எல்லாம் முன் கூட்டியே முடிவு செய்யப் பட்டவை. எழுதுகிறவருக்கு உற்சாகம் கொடுப்பவை இந்தச் சட்டகங்கள். வாசிப்பவர்களும் இவற்றை எதிர்பார்த்தே வாசிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அசையாத நம்பிக்கையும், வழக்கமான தன்மையிலிருந்து எதையும் இம்மியும் மாற்றாமல் சொல்வதும் எப்போதும் வரவேற்கப் படும்.

ஆனாலும் கசக்கிப் போட்ட காகிதத்தைப் பிரித்தெடுத்து அற்புத மகிழ்வளிக்கும் நற்செய்தி எழுத ஆரம்பிக்கும் முன்னால் பக்கத்தைத் திருபப, மறுபடி சோகம் சூழ்ந்ததும் உண்டு, அங்கே, எழுத முயற்சி செய்த, பூர்த்தியாகாத நாவல் வாக்கியத்தில் நந்தினி ஜன்னல் வழியாகத் தெருவைப் பார்த்தபடி உறைந்து போயிருப்பாள். ராணுவ வண்டி வீட்டு வாசலில் வந்து நிற்கும் தெரு அது.

எப்போ வருவே?

கோடு போட்டு அடித்துச் சிதைத்த எழுத்துக்களில் இருந்து விடுபட்டு எழுந்து நின்று நந்தினி கேட்பாள். யாருடைய கையோ பக்கத்தின் ஓரங்களில் இருந்து ஊர்ந்து அந்தக் கோடுகளைத் திரும்ப நிறுத்தும். அவள் அழ ஆரம்பித்திருப்பாள்.

வேண்டாம், நந்தினி நினைப்பு இப்போது வேண்டாம். சமன்லால் பார்க்க அழ வேண்டிப் போகும். சம்பள தினம் வேறே. துக்கத்தோடு வார்த்தை தெளிவில்லாமல் சொல்லி அழுதபடி கொடுக்கப்படும் ஊதியம் எந்த விதத்திலும் அவர் உடம்பில் ஒட்டாது. குடும்பம் அந்தப் பணத்தால் எந்த வித நன்மையும் அடையாது. அப்படித்தான் போன தடவை சம்பள தினத்தில் வைத்தாஸ் கண் கலங்கிய போது சமன்லால் சொன்னார்.

ஆனாலும், கொடுத்த பணத்தைத் திரும்ப உட்கார்ந்து எண்ணிப் பார்த்துச் சட்டைப் பையில் திணித்துக் கொண்டு போகும்போது, நம்பிக்கை சொல்லிப் போனார் அவர் -

சுக்ரன் வீடு மாறிப் போறான் நாளைக்கு. சனியும் மாறறான். உங்க ஜன்ம நட்சத்திரப்படி எல்லாம் நன்மையாத் தான் வரும் கான்சல் சார். பாத்துட்டே இருங்க. நீங்க எனக்கு கண்டேவாலா கடையிலே ஒரு வீசை பேஸன் லட்டு வாங்கி, அட்டை டப்பாவோடு வாயிலே அடைக்கப் போறீங்க.

இந்த நம்பிக்கை வைத்தாஸுக்குப் பிடித்திருந்தது. எதாவது ஒரு விதத்தில் இதை அவன் எழுதும் செய்திக் கடிதத்தில் புகுத்த முடியுமானால், அது உலகம் நெடுக இனிப்பை விதைத்துப் போகும். அதற்குள் எதிர்பார்த்த படி ஆட்சி மாறி அறிவிப்பு வரலாம். நந்தினியும் திரும்பக் கூடும்.

வேண்டாம், அடுத்த செய்திக் கடிதத்தை ஆரம்பிக்கலாம்.

வைத்தாஸ் குப்பைக் கூடையைக் குடைந்து, கசக்கிப் போட்ட ஒரு வெள்ளைத் தாளை எடுத்தான். காகிதத்தின் ஓரம் கொஞ்சம் காவி நிறம் தீற்றி இருந்தது. கூடையில் நேற்று சமன்லால் வெற்றிலை பாக்கு எச்சிலை உமிழ்ந்திருக்கலாம்.

வேண்டாம், வைத்தாஸ் இதை சமன்லாலிடம் கேட்கப் போவதில்லை. அவருடைய பூரண ஒத்துழைப்பு தேவை. இன்று புது செய்திக் கடிதத்தின் பிரதிகள் தபாலில் அனுப்பத் தயாராக வேண்டும். படிக்காவிட்டால் தலைநகரில், அங்கங்கே வெளியூர்களில் பலரும், எதையோ இழந்தது போல் ஏமாற்றத்தோடு ஊர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

வாசலில் திரும்பவும் அழைப்பு மணிச் சத்தம்.

கனவான்களும் சீமாட்டிகளும் வைத்தாஸின் நாட்டைப் பற்றிய மகிழ்ச்சி தரும் புத்தம் புதுத் தகவல்களைப் படித்து அறிந்து கொள்ள இன்னும் ஒரு மணி நேரம் காத்திருக்கட்டும். தாமதத்தை அவர்கள் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள் என்பதை வைத்தாஸ் அறிவான்.

இருக்கையில் இருந்து வாசலைப் பார்க்கும்போது வந்திருப்பது யார் என்று தீர்மானிக்க முடியவில்லை. ஜன்னலின் பார்வை வட்டத்தை விட்டு விலகி நிற்பதால் ஒரு செயற்கைக் காலைத் தவிர மற்றது ஏதும் தெரியவில்லை.

வைத்தாஸ் அவசரமாக வாசலுக்குப் போய்க் கதவைத் திறந்தான். இடது தோளில் துணிப்பை மாட்டிய ஒரு முதியவர் கை கூப்பினார்.

நான் மும்பையில் இருப்பவன். உங்களை ஒரு நிமிடம் சந்தித்துப் பேசிவிட்டுப் போவதில் சிரமம் எதுவும் இல்லையே.

நல்ல ஆங்கிலத்தில் சொன்னார் வந்தவர்.

இல்லை என்று புன்னகை செய்தான் வைத்தாஸ். உள்ளே வரச் சொன்னான்

வைத்தாஸ் ரெட்டே இக்வனோ என்ற பெயர் எழுதி வைத்திருந்த பலகையைப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்தார் வந்தவர். அவர் அடுத்துச் சொல்லப் போவதை ஊகித்தான் வைத்தாஸ் -

வைத்தாஸ் என்ற பெயர் எங்கள் பக்கத்துப் பெயர் போல் இருக்கு.

வைத்தாஸ் ஒரு வினாடி யோசித்தான். இங்கே வந்த பிறகு பலரும் பல தடவை இதை குறிப்பிடத் தவறுவதே இல்லை. பெயரில் தெரியும் ஏற்கனவே பரிச்சயமானவன் பிம்பம் அவர்களை மன இறுக்கத்தில் இருந்து சற்றே அகற்றி, மனம் விட்டுப் பேச வைக்கிறதாக நினைத்தான் வைத்தாஸ். பத்திரிகைக் காரர்களும், அமைச்சரக அதிகாரிகளும் குறிப்பாகத் தென்னிந்தியாவில் இருந்து வந்தவர்கள், அவனைப் புரிந்து கொண்டதாக நினைக்கிற அற்புத வினாடிக்கு அப்புறம் பரிவாகவும், அவனுடைய சுக துக்கத்தில் பங்கு பெறுவதில் நாட்டமுடையவர்கள் என்பதைக் காட்டும் விதத்திலும் பேச்சை நகர்த்திப் போக முனைகிறார்கள். பலகை எழுதியவன் ரெட்டி என்பதை ரெட்டே என்று தவறாக எழுதாமல் இருந்திருந்தால் இன்னும் கூடுதல் பரிவு கிட்டியிருக்கும்.

வந்தவர் அப்படி ஏதும் சிநேகம் பாராட்டவில்லை. மௌனமாகத் தன் கைக்கடியாரத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இது கடியாரம் பழுது பார்க்கும் இடம் என்று தவறுதலாக நினைத்து வந்திருப்பாரோ.

வேண்டாம். எதிர்மறை இல்லாமல் நினைவுகளைச் செலுத்து வைத்தாஸே.

அவன் தனக்குள் நிதானமாகச் சொன்னான்.

நீங்க வைத்தாஸ் இக்வனோ ரெட்டி இல்லையா? சர்வதேச இலக்கியப் பரிசுக்கு ஷார்ட் லிஸ்ட் ஆன ஆங்கில நாவல் எழுத்தாளர்?

ஆமாம்.

உங்க நாவலை அமெரிக்காவிலேருந்து வரவழைச்சுப் படிச்சேன். க்ராண்ட் நேரேஷன் பெருங்கதையாடல் இந்த நாவலோடு விடை பெறுகிறது. அருமையான வழியனுப்புதல் அது.

வைத்தாஸ் தலையைக் குலுக்கிக் கொண்டான். எதிர்மறை இல்லாத நினைப்புகளையே வலுக்கட்டாயமாக எப்போதும் மனதில் கொண்டு வர அவன் எடுக்கும் முயற்சிகள் இப்படிச் சில தடவை மாயம் சிருஷ்டிப்பது உண்டு தான்.

வைத்தாஸ் வந்தவரோடு கை குலுக்கினான்.

பரமேஸ்வரன் நீலகண்டன்.

வயோதிகர் பெயரைச் சொன்னார். சமன் லால் ஒற்றை எழுத்தை அழுத்த, டைப் ரைட்டரின் எல்லா விசைகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு வினாடி எழுந்து தாழ்ந்து கும்மாளம் போட்டு நின்றன.

சமன் லால் தனக்குத் தானே சிரித்தார். பழைய டைப் ரைட்டரில் ஸ்ப்ரிங்குகள் அவ்வப்போது இப்படிக் களி துள்ளி நிற்பதை அவர் பார்த்திருக்கிறாரே.

(தொடரும்)

Bio-fiction புதுத் தொடர் : தியூப்ளே வீதி – அத்தியாயம் 2 இரா.முருகன்


தியூப்ளே வீதி – 2 இரா.முருகன் (Dinamani.com தளத்தில் வியாழக்கிழமை தோறும்)

நான் சைக்கிளோடு காம்பவுண்டுக்கு வெளியே வந்தபோது அவசரமாக ஒரு சைக்கிள் ரிக்‌ஷா என்னை இடித்துக் கொண்டு வந்து நின்றது.

‘பான்ழ்யூர் முஸ்யே’

கீச்சென்று ஒரு குரல் வீறிட்டது. சைக்கிளை இடுப்பில் சாய்த்துப் பிடித்துக் கொண்டு பார்த்தேன். குரலுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொருத்தமில்லாத ஆறரை அடி ஆஜானுபாகு உருவத்தோடு விக்டர் ரிக்‌ஷாவில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

நேற்றுக் காலையில் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு அப்பாவை வரவேற்க அவர் வந்திருந்தார். அப்பா மேனேஜராக இருக்கும் பேங்கில் அவர் கேஷியராக இருக்கிறாராம்.

அப்பாவை சல்யூ என்று சொல்லி வரவேற்ற அப்புறம் என் கையைக் குலுக்கினார் அவர். வாழ்க்கையிலேயே இரண்டாம் தடவையாக அப்போது எனக்கு கை குலுக்கல் அனுபவப்பட்டது. இதைச் சொல்வதற்குக் காரணம், முதல் தடவை எப்போது, எப்படி என்ற கேள்விகளை எதிர்பார்த்துத்தான். வேறே யாராவது கேட்காவிட்டால் நானே கேட்டு விடுவேன்.

போன மாசம் நான் என் பிரியமான ரெட்டைத் தெருவில், அந்தத் தெரு மையமக இருக்கும் ஊரில் இருந்தேன். பியுசி என்ற புகுமுக வகுப்பு பாஸ் ஆனதாக தினமணியில் பத்தி பத்தியாக நம்பர் பார்த்து அறிந்து கொண்ட சந்தோஷத்தில் இருந்த நேரம் அது. எப்படி பரீட்சை எண்ணை வைத்துப் பாஸ் ஆன செய்தியைப் பத்திரிகையில் பார்ப்பது என்று யாராவது துணைக் கேள்வி கேட்டால், அதற்காக நான் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ராகுகாலம் முடிந்து அரைமணி நேரம் கிளாஸ் எடுக்க ரெடி.

பாஸ் ஆனதாகத் தெரிந்ததற்கு அடுத்த நாள் ஜல்ஜல் என்று பழநியின் குதிரைவண்டி சாயந்திரம் ரெட்டைத் தெருவில் நுழைந்தபோது குதிரைக்கும் பிய்த்துக் கொண்டு போனது உற்சாகம் என்று அது குதித்து ஓடி வந்ததில் தெரிந்தது. சேணத்துக்கு மேலே கண்ணை ஓட்டி அந்த பஞ்சகல்யாணி என்னிடம் சொன்னது -

’உங்க ஆள்டா. ஓடி வா ஓடி வா’.

அதே. மேகலா சித்தப்பா வீட்டுக்கு எஸ் எஸ் எல் சி லீவுக்கு வந்திருந்தாள். மூன்று மாதம் முன்னால் பொங்கலுக்கு வந்தபோது அவளுக்கு பாலினாமியல் ஈக்வேஷன் சொல்லித் தரமுடியுமா என்று கேட்டாள். நாலு நாள் ராப்பகலாகப் படித்துக் கரதலப் பாடமாக்கிக் கொண்டு வகுப்பு எடுத்தது ஒரு சனிக்கிழமை சாயங்காலம். சங்கீத சபாவில் திருச்சி வானொலி வித்துவான் கச்சேரி என்று தெருவோடு, வீட்டோடு எல்லாரும் போன நேரம் அது. பாட்டி மட்டும் வீட்டில் எனக்குக் காவல் இருந்தாள். சத்துமா உருட்டிச் சாப்பிட்டு விட்டு ஏழு மணிக்கே தூங்கி விட்டாள் எனக்கு சகல விதத்திலும் சவுகரியமாகப் போக.

யோக்கியமாக மேகலாவுக்கு ரெண்டு மணி நேரம் அல்ஜீப்ரா சொல்லிக் கொடுத்து முடித்து நான் அவளிடம் குரு தட்சிணை கேட்டதையும் அவள் கையில் காசு இல்லை என்றதையும் இங்கே சொல்லப் போவதில்லை.

காசு இல்லாவிட்டால் வேறு இனமாக இவிடம் பெற்றுக் கொள்ளப்படும் என்று சலுகை அறிவிப்பு செய்ததையும் விவரமாக எழுதப் போவதில்லை.

ஒரு வினாடி என்னைக் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு தலையைப் பிடித்து முன்னால் இழுத்து உதட்டில் அழுத்த முத்தமிட்டு விட்டு மேகலா என்ற தேவதை ஓடியதையும் நான் விவரிக்கப் போவதில்லை.

அது மனசுக்கு நிறைவாக இல்லை என்று விரட்டிப் பிடித்து அணைத்துக் கொண்டு திருப்பிக் கொடுத்து இன்னொன்று கேட்டதையும் எழுத மாட்டேனாக்கும்.

அதெல்லாம் சரிப்பா, அந்த சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கை குலுக்குதல்?

வந்தாச்சு சார், மேடம்.

குதிரை வண்டியில் வந்திறங்கியதற்கு அடுத்த நாளே கம்பராமாயணம் வேண்டுமென்று என்னிடம் கேட்டு வந்து (எதுக்கு?) புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால் கையைப் பற்றிக் குலுக்கி நான் பி.யூ.சி பாஸ் ஆனதற்கு கன்கிராஜுலேஷன் சொன்னதை தாரளமாகச் சொல்வேன். அதில் அந்தரங்கம் கம்மிதான்.

ஆனாலும் என்ன, ரெண்டாம் கைகுலுக்குதல் பற்றித்தான் இப்போது பேச்சு. மேகலா இல்லை. கீச்சுத் தொண்டை விக்டர் அங்கிள் கை குலுக்கியது பற்றியது.

‘இவர் பெயரை எப்படி உச்சரிக்கணும் தெரியுமா?’

நேற்று ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்து வெளியே வந்து காரில் ஏறியதும், அப்பா காரியமாக என்னைக் கேட்டார். அதை உச்சரித்து நான் என்ன பண்ணப் போகிறேன் என்று தெரியாவிட்டாலும் அப்பா சொன்னதற்காக கரிசனமாக வாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

விக்டர் முந்திக் கொண்டு தன் முழுப் பெயரையும் எழுத்து எழுத்தாகச் சொன்னார்.

‘VICTOR FRANCOIS BEOUMONT’.

நான் கவனமாக பூத்தொடுக்கிறது போல எழுத்துக்களை மனதில் கோர்த்து முழுச் சரமாகத் திரும்பச் சொன்னேன்.

‘விக்டர் ப்ராங்கோயிஸ் பியூமோண்ட்’.

‘அதான் இல்லை. விக்தோ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ. ப்ரான்கோயிஸ்னு எழுதி ப்ரான்ஸ்வான்னு சொல்லணும். ஆர் அப்புறம் டி, என் எல்லாம் சைலண்ட்’.

விக்தோ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ உற்சாகமாகச் சொன்னார். உச்சரித்தால் தப்பாக எடுத்துக் கொள்ள வாகாக எதற்காக அங்கங்கே நிறைய எழுத்துக்களைப் பெயரில் சேர்த்துக் கொள்ளணும் என்று எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை. இவ்வளவு பெரிய பெயர் எதற்கு என்பதும் கேட்க முடியாத, அடுத்த கேள்வி.

எனக்குக் கை கொடுத்தபடி, வெயில் ஏறிக் கொண்டிருக்கும் காலையில் விக்தோ ஃப்ரான்ஸ்வா பூமோ சொன்னார் -

‘பான்ழ்ஜூர்-னா பிரஞ்சில் காலை வணக்கம். நீயும் திரும்ப எனக்கு சொல்லணும், புரியுதா?’

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை பத்து மணிக்கு வேலை மெனக்கெட்டு எனக்கு பிரஞ்சு மொழி கற்பித்துக் கடைத்தேற்ற அவர் வந்திருப்பார் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. இருந்தாலும் மரியாதை நிமித்தம் பான்ழ்ஜூரினேன்.

ரிக்‌ஷாவின் மரத் தரையில் பெரிய மூட்டையாக ஏதோ உட்கார்ந்திருந்தது. மீனோ, புளியோ மார்க்கெட்டில் மொத்தக் கொள்முதல் செய்து வாங்கிப் போகிறாரோ என்று தெரியவில்லை. என் பார்வை அங்கே போனதைப் பார்த்த விக்தோ சந்தோஷமானார்.

’பியானோ அக்கார்டியன். வாசிக்கறியா?’

நான் ஆச்சரியத்தோடு அந்தத் தோல்பை மூட்டையை இன்னொரு தடவை பார்த்தேன். ஏதோ ஒரு கருப்பு வெள்ளை சினிமாவில் எம்.ஜி.ஆர் இந்தப் பெரிய வாத்தியத்தைத் தூக்கி அணைத்து வாசித்தபடிக்கு மெல்ல அசைந்து டான்ஸ் வேறே ஆடுவார். அப்புறம் அதைவிடக் கனமான கதாநாயகியையும் அதே படி சுமந்தபடி சளைக்காமல் பாட்டைத் தொடர்வார். எம்.ஜி.ஆரா அல்லது சிவாஜியா?

நான் சினிமா விஷயத்தைச் சொன்னபோது, விக்தா அவசரமாக அதைப் புறம் தள்ளினார். சர்ச்சில் பிரார்த்தனைக்கு வாசித்து விட்டு வருகிறாராம். ஞாயிற்றுக்கிழமை தோறும் பிரசங்கத்தைக் கேட்பதற்காக வருகிறவர்களை விட, அவர் ஜபப் பாடல்களுக்கு அக்கார்டியன் வாசிப்பதைக் கேட்க வரும் கூட்டம் அதிகம் என்றார்.

‘நான் உனக்கு அக்கார்டியன் சொல்லித் தரேன். முதல்லே செவ்வாய்க்கிழமை பாலுக்கு வா. அப்பா கிட்டே டிக்கெட் கொடுக்கத் தான் சர்ச் சர்வீஸ் முடிஞ்சு போகிற வழியில் இங்கே வந்தேன்’

பாலுக்கு வர்றதுன்னா என்ன என்று புரியாவிட்டாலும், கனமான கதாநாயகி மற்றும் அகார்டியனோடு எம் ஜி ஆர் ஆடுகிறது போன்ற சமாசாரம் என்று ஊகித்தேன்.

அடியோ என்று அவர் கையசைக்க நானும் அதைச் சொல்லி சைக்கிள் மிதித்தேன். அடியோ நுனியோ விட்டால் சரிதான்.
.
கடற்கரை சத்தமே இல்லாமல் கிடந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை சமுத்திரம் பக்கம் போகக் கூடாது என்று நோ எண்ட்ரி போல இங்கே ஏதாவது தடை இருக்குமோ.

தூரத்தில் ஈசல் பறந்தது போல் ஏதோ முன்னால் நகர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. நான் கண்ணை இடுக்கிப் பார்க்க, அதெல்லாம் சைக்கிள்கள் என்று புரிந்தது.

கறுப்பு நிஜார் பெண்கள் அணிவகுப்பாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கும்போதே மனம் படபடக்க ஆரம்பித்தது.

இன்னும் ரெண்டே நாள். காலேஜில் பணம் கட்டி வகுப்பில் சேரணும். அடுத்த வாரத்தில் இருந்து படிக்க, எழுத, காலேஜ் போக வர என்று நேரம் முழுக்கப் போய்விடும். இனிமேல் எப்போ நேரம் கிடைக்குமோ. இப்போது கிடைத்ததை வீணாக்காமல் ஊரில் ஒரு தெரு, சந்து, தோப்பு விடாமல் புகுந்து புறப்பட்டுப் பார்த்து விட வேணாமோ? சைக்கிள் எதற்கு இருக்கு? காசா பணமா, காற்றிலே சவாரி. அதை எல்லாம் வேணாம் என்று ஒதுக்கி விட்டு காலும் அரையுமாக நிஜார் அணிந்து வருகிற பெண்களைப் பார்க்க நினைப்பது எந்த விதத்தில் சரி?

மனசு இடித்தபோது மேகலா ஏனோ அதற்குள் வரவில்லை. ஸ்டெல்லா விவகாரத்தில் மரக் கதவைச் சார்த்திக் கொண்டு போனவள் போனவள் தான்.

சைக்கிள் மெல்ல உருள ஈசல் கூட்டமாக என்னைக் கடந்து போனவர்கள், அகலமான ஸ்டாண்ட் உள்ள சைக்கிள்களில் மீன் கூடை ஏற்றிய வியாபாரிகள். அதில் ஒருத்தன் பாடிக் கொண்டு போனான். சேர்ந்து ஹூம் ஹூம் என்று எல்லோரும் சொல்லியபடி சைக்கிள் மிதித்துப் போவது ஏதோ சினிமாவில் பார்த்தது போல் இருந்தது. அது மலையாளப் படமா, இந்திப் படமா தெரியவில்லை.

நான் வீட்டுக்குத் திரும்பிய போது ‘விக்டர் வந்திருந்தார்டா’ என்றார் அப்பா.

அவர் விக்தோ ப்ரான்ஸ்வா பூமோ என்று கஷ்டப்பட்டுச் சொல்லாதது ஆறுதலாக இருந்தது.

’நாளை மறுநாள் டவுண்ஹால்லே பார்ட்டியாம். விக்டர் கூப்பிட்டார். எனக்கு அதெல்லாம் சரியா வராதுன்னேன். செவ்வாய் ஒரு பொழுது, விரதம் வேறே. உன்னை அனுப்பச் சொன்னர். உன் வயசுப் பசங்களும் நிறைய வந்திருப்பாங்களாம். காலேஜ்லே இருக்கற சீனியர்கள் வந்திருந்து பழக்கம் செஞ்சுக்கிட்டா நல்லதா இருக்கும் இல்லையா. அஞ்சு ரூபா டிக்கட் ஒண்ணு எடுத்திருக்கேன். போய்ட்டு வந்துடு.’

சரி என்று தலையை ஆட்டினேன்.

விக்தோ எட்சட்ரா எட்சட்ரா பால்-னு ஏதோ கீசினாரே.

கேட்க வாயெடுத்து அடக்கிக் கொண்டேன். தெரியாததாகவே இருக்கட்டும்.

‘அங்கெல்லாம் சாப்பாடு… பார்த்துச் சாப்பிடு’

அப்பா வார்த்தை கிடைக்காமல் தடுமாறினார்.

சாப்பாடு பிடித்தால் சாப்பிடணும். இல்லேன்னா இல்லே. அதுதானே எப்பவும் எங்கேயும். இதிலே என்ன பார்த்து சாப்பிடறதுக்கு?

அப்புறம் அவரே சொன்னார் –

‘இந்த ஊர்லே குடி மும்முரம். பழகினதோ, ஆயுசுக்கும் விடாது’.

நல்லா சொல்லுங்கோ மாமா என்றாள் மேகலா. திரும்பி விட்டிருந்தாள். தலை குளித்து அழகான பூஞ்செடியாக நின்றவள் தலையை நான் வருட, கையை விலக்கி மறுபடியும் மரக் கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள்.

பாலுக்கு வர்றியா என்று கேட்டேன். பழிப்புக் காட்டினாள். நான் போகட்டுமா என்றேன். பதில் இல்லை.

(தொடரும்)