Yearly Archives: December 28, 2016, 9:28 am

New : வாழ்ந்து போதீரே – நூல் முன்னுரை இரா.முருகன்

ஒரு சிறு விதையைக் காற்றில் தூவி விட்டு உறங்கப் போய், அதிகாலையில் கண் விழிக்கும் போது ஓங்கி உயர்ந்த, கிளை வீசிப் பரந்த பெரிய மரங்கள் அடர்ந்த காட்டின் நடுவே இருப்பதாக உணரும் ஆச்சரியத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் நான் இருக்கிறேன்.

ஆயிரத்து எண்ணூறுகளின் மத்தியில் தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிற்றூரில் வாழ்க்கைப்பட்ட மலையாளக் கரைப் பெண்ணொருத்தி, ஐந்து கல் தூரத்தில் உள்ள கோவிலில் வழிபடப் போவதைச் சித்தரிக்கும் ஒரு சிறுகதையைத் தான் நான் பதினாறு ஆண்டுகள் முன், அரசூர்க் கதையாக ஒரு பனிக் கால இரவில் மனதில் எழுதினேன். பிரிட்டனில், யார்க்ஷயர் பிரதேசத்து சிறு நகரத்து, ஆளரவம் ஓய்ந்த கடைத் தெருவில், வீழ்ந்த பனிக் குவியலில் கால் அமிழ்த்தி நடந்தபடி என் அரசூரைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அது புனைவும் தொன்மமும், படிமமும், நிஜமும், நிழலுமான மாட்டு வண்டிப் பயணமாகத் தன்னைக் கோடி காட்டி மறைந்தது.

பகவதி என்ற அந்தப் பெண் -சொல்லப் போனால் பூப்படைந்து உடன் கல்யாணமும் செய்விக்கப்பட்ட சிறுமி அவள் - பயணம் போன கதையை வரி வடிவில் அந்த வார இறுதி தினங்களில் என் மடிக் கணினியில் எழுத உட்கார்ந்தபோது, தன் கல்யாணத்துக்கு ஒரு வருடம் முன்பிருந்து இதைத் தொடங்கலாம் என்று பகவதி சொன்னாள். அவள் என் பிரியமான முப்பாட்டி.

அரசூர் வம்சமாக ஐம்பத்திரெண்டு அத்தியாயங்கள் நீண்டு அது நிறைவு பெற்ற போது எனக்கு மன நிறைவைத் தந்த நாவலாக இருந்தது. 1870-லிருந்து 1890-வரையான காலகட்டத்தை, மாந்திரீக யதார்த்த நிகழ்வுகளும் கனவுரைத்தலும், மக்கள் வரலாறுமாக பதிவு செய்த நூல் அது.

அது முடிந்து ஓராண்டு அரசூரில் இருந்து மனதளவில் விலகி இருந்தேன். ஆனால், அம்பலப்புழை சமையல்காரர்களின் குடும்பமும், அரசூரின் ஜமீந்தார் வம்சமும், புகையிலைக் கடைக்கார அந்தணர்களின் குடும்பமும், முதல் தலைமுறை சர்க்கார் ஊழியர்களாக துரைகளுக்கு வந்தனம் செய்து பேனா பிடித்த பழைய சென்னைப் பட்டண குமாஸ்தா குடும்பமும், கடல் கடந்து போன ஆண்களும், பெண்களும் அரசூர் வம்சத்தின் நீட்சியாக, 1890-கள் தொடங்கி, 1930-கள் வரையான கால கட்டத்தின் கதையை எழுதச் சொல்லி வற்புறுத்தினார்கள். நினைக்கவும் சொல்லவும் நிறைய உள்ள காலம் அது. சம்மதித்தேன்.

பெருங்கதையாடலாக, அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட கதாபாத்திரங்களும், அரசூர், சென்னை, கண்ணூர், அம்பலப்புழை, எடின்பரோ, லண்டன், கயானா என்று கதை நிகழும் பல இடங்களாகவும், அவை சார்ந்த, ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட எழுத்து நடையுமாக பகவதியின் கதை விரிவடைந்து நூற்றிரண்டு அத்தியாயங்களாக நீட்சி பெற்று, ‘விஸ்வரூபம்’ என்ற அடுத்த அரசூர் நாவலாகப் பரிணமித்தது.

இனி அரசூர் பக்கமே போக வேண்டாம் என்று வைராக்கியமாக அடுத்த சில மாதங்கள் பத்திரிகைப் பத்திகளும், அறிவியல் கட்டுரைகளும், சிறுகதைகளுமாக எழுதி இருந்தபோது, மனதில் திரும்ப அரசூர் எழுந்து வந்தது.

விஸ்வரூபத்தோடு அரசூர் கதையை நிறுத்தினால் அது முறையா? 1930-க்கு அப்புறமான கதையைச் சொல்ல வேண்டாமா? பாதிக் கதையோடு முடிக்கும் எழுத்தாளர்கள் போகும் கற்பனை வரண்ட நரகத்தில் போய் வீழ்வாய். அது தேவையா? அரசூர் என்னைக் கேட்டது.

அதெல்லாம் நேர வேண்டாம் என்று அவசரமாகப் புறம் தள்ளி 1960-களில் நிகழும் அடுத்த அரசூர் பெருங்கதையாக ‘அச்சுதம் கேசவம்’ எழுதத் தொடங்கினேன்.

பெருங்கதையாக இருக்கட்டும். பெருங்கதையாடல் வேண்டாம் என்று தீர்மானித்துச் சிதறுண்ட கதையாடலாக அரசூரின், கால்டர்டேலின், பெயர் குறிப்பிடாத ஆப்பிரிக்க தேசத் தலைநகரின், அம்பலப்புழையின் அடுத்த தலைமுறை வாழ்க்கையைப் புனைவாக, புனைவை வாழ்வாகச் சித்தரிக்கும் ‘அச்சுதம் கேசவம்’ எழுந்து வந்தது.

அம்பலப்புழையைத் தாச்சி போல வைத்துக் கொண்டு அந்த நகரோடு நெருங்கியும், அகன்றும் உறவு கொண்டு கதாபாத்திரங்கள் இயங்குவதாக அச்சுதம் கேசவம் நிகழ்கிறது. அதே கால கட்டத்தில் தொடர்ந்து, அவை இயங்கி முடிந்து தாற்காலிகமாக நிலைபெறுவதைச் சொல்வது, நீங்கள் வாசிக்க இருக்கும் இந்த நாவல் – வாழ்ந்து போதீரே.

இதுவரை நூற்றிருபது கதாபாத்திரங்களை இந்த நான்கு அரசூர் நாவல்கள் மூலம் உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்ததில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன். இவர்களை நீங்கள் மறக்க மாட்டீர்கள். என்னையும் உங்களையும் இவர்களில் காணலாம். நம்மிலும் இவர்கள் உண்டு தான்.

ஒன்றிலிருந்து நீண்டு மற்றொன்றாகி அதுவும் நீட்சி கொள்ள அடுத்து விரிந்து மேலும் நீளமும் அகலமும் சிறக்க மொத்தம் இரண்டாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட பக்கங்களில் நிறைந்திருக்கும் நான்கு புதினங்கள். இந்த அரசூர் நாவல் தொடரில் வருமளவுக்கு மேஜிக்கல் ரியலிசம் தமிழில் இதுவரை எழுதப் பட்டிருக்காது என்று நிச்சயம் நம்புகிறேன். வாசகர்களாகிய நீங்கள் அளித்த ஊக்கமும் உற்சாகமுமே இதைச் சாதிக்க என்னைத் தூண்டியவை.

அண்மையில் (திசம்பர் 24, 25 2016) கோவையில் விஷ்ணுபுரம் விருது வழங்கும் விழாவில் பங்கு பெற்றபோது, எனதருமை நண்பர் ஜெயமோகன் கேட்டார் –

‘முருகன், இங்கே வந்திருக்கும் வாசகர்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் அரசூர் நாவல்களைப் படித்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்’?

நான், ’ஒரு நூறு பேர் இருக்கலாம், ஜெயன்’ என்றேன்.

‘இல்லை, ஒரு நூறு பேர் தவிர மற்றவர்கள் அதில் ஒரு நாவலாவது படித்தவர்கள்’.

நான் நம்பாமலேயே கருத்தரங்கில் பங்கு கொள்ள, அங்கே எழுந்த ஆழமான கேள்விகளும், அரங்கு முடிந்து வெளியே சந்திக்கும்போது பரிமாறிக் கொள்ளும் ஆழ்ந்த, அலசி ஆராய்ந்து தெரிவிக்கும் கருத்துகளுமாக என்னைச் சூழ, அரசூர் நாவல்கள் ஒரு கணிசமான வாசகர் பரப்பைச் சென்றடைந்திருப்பதை மகிழ்ச்சியோடு அறிந்தேன். ஜெயமோகன் சொன்னது சரிதான்.

வாழ்ந்து போதீரே அரசூர் நாவல்களில் இறுதியானது என்பதாலோ என்னமோ, இந்தக் கதை மாந்தருக்கான அன்பும் பரிவுமாகக் கலந்து ஒவ்வொரு இழையாக நெய்து கொண்டு போனேன். நேசமும் கருணையும் என்னைச் சுற்றி இயங்கும் சக உயிர்களுக்கு மட்டுமானது இல்லை தானே.

’வாழ்ந்து போதீரே’ எனக்கு நல்ல எழுத்தனுபவத்தை அளித்தது. வாசகர்களுக்கு மிகச் சிறந்த வாசிப்பனுவத்தை அது அளிக்கட்டும். கிருஷ்ணார்ப்பணம்.

இரா.முருகன்

New : விஷ்ணுபுரம் விழாவில் என் உரை

வண்ணதாசன் இரா.முருகன்

சிவலோக நாதனைக் கண்டு சேவித்திடுவோம் வாரீர்.

பயணத்துக்கு எடுத்து வைக்கும் பட்டியலில் சஞ்சய் சுப்பிரமணியன் குரல் தன்னிச்சையாக முதலாவதாக வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறது. மாயாமாளவ கவுள ராகத்தில் சஞ்சய் நல்ல தோழனாகத் தோளில் அணைத்து வாங்க, போகலாம் என்று கெஞ்சுகிறார். அப்புறம், போனால் நல்லா இருக்கும், வாங்க என்று ஒரு கால் உள்ளேயும் மற்றது வெளியேயுமாக நின்று கூப்பிடுகிறார். அதற்கும் அப்புறம், முதுகில் பலமாக அன்போடு ஒரு அடி கொடுத்து, வாய்யா, போகலாம்னா வர மாட்டே நீ, கிளம்பு என்று அவசரப் படுத்துகிறார். சரி சரி என்று உடன் பட்டு, சின்னஞ்சிறு ஃப்ளாஷ் ட்ரைவில் அந்தப் பாட்டு என்றில்லை, திருமங்கை ஆழ்வாரின் ‘விற்பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ’ ஈராக கிட்டத்தட்ட இருபத்து நாலு மணி நேரம் சஞ்சய் இசையைப் பயணப் பையில் போடும்போது தான் மனம் விழித்துக் கொள்கிறது.

வண்ணதாசனுக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது வழங்கும் விழாவில் கலந்து கொள்ள, சஞ்சய் சுப்பிரமணியனின் மாயாமாளவகௌளமும் சிந்துபைரவியும் சங்கராபரணமும் எதுக்கு?

ஆலப்புழையில், உற்ற தோழனின் திருமணத்துக்குப் போகிற மகிழ்ச்சியில் ஒரு ரயில் பிரயாணத்தின் போது பெரிய ப்ளம் கேக் வாங்கி எடுத்துப் போனேன். அவனுக்குப் பிடிக்கும் என்று சமாதானம். அம்பலப்புழை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோவிலில் ப்ளம் கேக்கோடு நுழைந்து தோழனுக்கு ஊட்டி விடுவது உசிதமில்லை என்று பட, அந்தக் கேக்கை முழுக்க நானே உண்டபடி நாவல் படித்துக் கொண்டே பயணம் முழுக்க இருந்து, பிள்ளைக்கனியமுது வாயோடு போய் இறங்கினேன். குருசாஹரம் நாவலாக எனக்குக் கம்பெனி கொடுத்த ஒத்துப்புலக்கல் வேலுக்குட்டி விஜயன் என்ற ஒ.வி.விஜயன் மாஷ, ’இனி ஒரிக்கலும் நின்னோடு கூடி ஞான் யாத்ரய்க்கு இறங்ஙுவானில்லா’ என்று கோபித்துப் போனார். அது வேறு கதை. வண்ணதாசன் கதை இல்லையது

வண்ணதாசன் கதை பற்றி என்ன பேச? வண்ணதாசன் கதைகளை விட இன்னும் நூறு பக்கம் அதிகமாகவே பேசலாம். உரையாடலாம். விவாதம் செய்யலாம். பேசுகிறோம். பேசுவோம். எல்லாம் பேசியாகி விட்டது என்று ஒருநாளும் சொல்லப் போவதில்லை. எனின், அவர் படைப்பு குறித்து நான் பேச முற்பட்டது எல்லாம் ஏற்கனவே பேசப்பட்டு விட்டதா? அப்படித்தான் தெரிகிறது.

ஆதியில் வசனம் இருந்தது. அந்தத்திலும் அது இருக்கும். இடையில் அது இருப்பதும் மறைவதும் மீண்டும் துளிர்த்துப் புன்னகைப்பதுமாக, அகவன் மகளே என விளிக்கும் சங்க இலக்கியத்தில், உரையிடையிட்ட செய்யுளான சிலப்பதிகாரத்தில், திருவாய்மொழிக்கு அழகிய மணவாளரின் பன்னீராயிரப்படி ஈடு உரையில், விவிலியத்தின் கம்பீரமான தமிழாக்கத்தில், ஆனந்தரங்கப் பிள்ளை டயரிக்குறிப்பில், வண்ணதாசன் புனைகதையில் நிரம்பித் தளும்புகிறதே அது குறித்துப் பேசலாமா? யாராவது அதையும் பேசி இருப்பார்கள். அது குறித்து எழுதியிருப்பார்கள். இருக்கட்டும். வேறே எத்தனை தலைப்பு உண்டு, பேச. இல்லாவிட்டால் என்ன? உருவாக்குவோம். தலைப்பா முக்கியம்? நமக்குப் பேச வேண்டும். அவ்வளவு தான்.

நூறுக்குள்ளே ஒரு நம்பர் சொல்லு. எண்பத்தொன்பது. அது என் மகன் ஐபிஎல் கிரிக்கெட் மாட்ச்களில் அணியும் ஜெர்சி நம்பர். வேறே எண்? சரி, ஒன்று அல்லது நூறு. ஒன்று என் தகவல் பரப்பில் பெண் என்ற தலைப்பு. நூறு? அதுவும் பெண் தான். எல்லா எண்ணுமே பெண் தான் அங்கே. வண்ணதாசனின் படைப்புகளில் பெண் பாத்திரங்கள் பற்றிப் பேசலாமா? இதையும் யாராவது. ஏற்கனவே பேசி இருந்தால்? பேசினால் என்ன, மோகனாம்பள் நடு மண்டபத்தில் ஆடினால், ரமாமணியும் ஒரு ஓரமாக ஆடி விட்டுப் போகட்டுமே.

வண்ணதாசன் சித்தரிக்கும், திறமை இருந்தும் உதாசீனம் செய்யப்பட்டு கிட்டியதே இயல்பு வாழ்க்கை என்றான, அதில் நிறைவு காணப் பழக்கப்பட்ட, பழக்கப்படுத்தப்பட்ட பெண்களைக் கடந்து போகிறோம் இப்போது –

நீங்க எப்பவும் போல பட்டிமன்றம் அது இதுன்னு தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டு இருக்கலாம். சேனல் இப்போ பெருத்துப் போச்சு. கல்யாணமாலையில் எல்லாம் துபாய், அமெரிக்கான்னு அவங்களே கூட்டிப் போறாங்க. காசி கேட்கிறான்.

போதும்னு தோணிடுச்சு. எனக்கே போதும்னு தோணிடுச்சு. போதும்கறதே எப்பவும் அவங்கவங்களுக்குத் தோணறது தானே. தாயம்மா சொல்கிறாள்.

அவள் மீண்டும் வருகிறாள் சுனில் அம்மாவாக –

நீங்க இங்கே வந்ததும் பி.எட் படிக்கப் போறதாச் சொன்னீங்க இலையா?

பசங்க படிச்சா சரிதாங்க

வண்ணதாசன் காட்டும் use and throw அல்லது use and keep aside பெண்கள் இன்னொரு மாதிரி –

பிச்சம்மாள் ஆச்சி செத்துப் போயிருந்தாள். ஆயுள் பூராவும் வீடு வீடாக தோசைக்கு அரைத்துக் கொண்டும், முறுக்குச் சுற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டும், இதெல்லாம் போதாது என்று இரண்டு மூன்று பூனைக் குட்டிகளை வளர்த்துக் கொண்டும் இருந்தவள். தெருவில் எல்லோருமாகச் சேர்ந்து அவளைத் தூக்கிப் போட வேண்டிய நிலைமையில் தென்னங்கிடுகுக்காக கிருஷ்ணன் வைத்த வீட்டுப் படியேறுகிறவன் அனுதாப்பட பின்னும் பெண்கள் வருவார்கள்.

வண்ணதாசனின் காயப்படுத்தப்பட்ட பெண்கள் – காதலோ, காமமோ, செய்யாதன செய்யும் குறுகுறுப்போ, ஓடிப் போய், ராத்திரி ரெண்டு மணிக்கு தூத்துக்குடி மணல் தெரு வீட்டில் கதவைத் தட்டி, டாக்சி கதவைத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு, ‘ஏறு நாயி வண்டியிலே, மத்ததெல்லாம் வீட்டுக்குப் போய்ப் பேசிக்கலாம்’ என்று மாமா அதட்டும் பெண்.

நான் கூட நாயி என்பது நாயன் என்ற உன்னதமான, பிரியமான பதத்தின் பெண்பால் என்று ஒரு வினாடி நினைத்தேன்.

’நாயி, நீ மெட்ராஸ் ரேடியோவிலே கச்சேரி கொடுக்கப் போனபோது, பைரவியிலே உபசாரமு வாசிச்சியே, அதை இப்போ வாசி’ என்று நாகசுவரச் சக்கரவர்த்தி டி.என்.ராஜரத்தினம் பிள்ளை புல்லாங்குழல் இசைக்கலைஞர் டி என் நவநீதம்மாளைக் கேட்க, பூர்ண கர்ப்பிணியான நவநீதம்மா வாசிக்க கேட்டு ஆசிர்வதித்ததாக என் சிநேகிதர் தினமணி சிவகுமார் சொன்ன நிகழ்ச்சியில் வந்த நாயி தானா இந்தக் காயப்படுத்தப்பட்ட சாலாச்சியின் மாமா விளிப்பது? இல்லை, இது புழுத்த நாய் குறித்த வசவு. அவர் அடுத்துச் செய்வது பெண்ணை மலினப்படுத்தும், marginalizing the woman செயல் – அழுது கொண்டிருந்த சாலாச்சி கழுத்தில் கையை வைத்து, வைத்து கூட இல்லை, கையைக் கொடுத்து, இப்ப என்ன கள்ள அழுகை என்று காருக்குள் தள்ளுவார். உடலாலும் மனதாலும் காயப்படுத்தப்பட்ட அந்தப் பெண் அப்புறம் ஆறு விரல் மாப்பிள்ளையைக் கல்யாணம் கட்டிக் கொண்டு உயிர்த்துப் பெருகும் ஜீவ சமுத்திரத்தில் கரைந்து தான் போவாள். யாருக்கும் இங்கே ஆறு விரல் இல்லையே இப்போது. எல்லோரும் ஏடிஎம் வரிசையில் நின்று ஏமாறி அடுத்த ஏடிஎம் தேடிப் போகும் ஒற்றை முகம் கொண்ட zombieகள் ஆகிப் போனோமே.

அந்தப் பெண்கள் கிட்டி போல ஆண் துணை வந்து சேரக் காத்திருப்பவர்கள். காத்திருந்து? டாக்டரிடம் போக வேண்டும். அவர்களின் உறவு தொடர்பான அந்த ரகசியம் ஊகிக்கப் படக்கூடியது. அந்தப் பெண்ணை மட்டும் உடல் ரீதியாகப் பாதித்து, மனதை அலட்டும் அது. காத்திருக்கிறவள் வெட்ட வரும் வாட்களைக் கண்டு மிரண்டு ஓடுவாள். தலை ஒரு புறமும், கை ஒரு புறமுமாகச் சிதறுண்டு வீழும்படியாக உயர உயர எழுகிற வாட்களை வைத்திருப்பது யார்? அந்த வாள் எதை வெட்ட வருகிறது. என்னைத் தானா? அவள் மிரண்டு ஓடி மனிதச் சங்கலியில் இணைவாள். வலமும் இடமும் கரங்கள் பற்ற மனிதம் இன்னும் கொஞ்சம் போல உயிர்த்திருக்கும், கிட்டிக்கு ஆதரவு அளிக்க. கிட்டிக்கு மட்டுமில்லை. கணவன் இறந்து அல்லது அவன் இருக்கும்போதே அவனைத் துறந்து, அவன் தம்பியையோ, வேறு யாரையோ அடுத்துக் கூடியிருந்து, அதைத் தவறாகப் பார்க்கும் உறவுகளை எதிர்கொண்டு மனதளவில் காயப்படுத்தப்படும் கோவில்தர்மம் என்ற விநோதமான பெயர் கொண்ட பெண்ணாகவும், தில்லிக்குப் போன பாண்டியம்மாளாகவும் அவர்கள் வருகிறார்கள். மாமு ஆச்சி போல் இந்த சுவர பேதத்தைப் பொருட்படுத்தாத பவ்ய ஜீவன்களும் உண்டுதான். எல்லாருக்கும் இங்கே இடம் இருக்கிறது.

வண்ணதாசன் காட்டும் பெண்கள் sexually uninhibited ஆக இருக்கலாம். இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் sexually repressed ஆன ஆண்களோடு இடைகலந்து பழகி, sex பற்றிய இயற்கையான விழைவை, எல்லோருக்கும் பெய்யும் அன்பு மழையில் கரைத்துக் கள்ளமில்லாத பிரியமாக மடை மாற்றித் தீர்க்கிறவர்கள் தாம் அவர்கள் பெரும்பாலும்.

வாசல்லே நிக்கிறாரு. குடிச்சிருக்கார். வந்து யாருன்னு பாருங்க அத்தான் என்று தம்பி மனைவி ஒரு விதமான பயந்த குரலில் படுக்கையறைக்கு வெளியே நின்று பேசினாள். வெற்றுடம்போடு இருந்து அவளுக்கு முன் சட்டை மாட்டுவதில் சின்னக் கிளர்ச்சி இருந்தது. இதற்கு அப்புறம் கதை சொல்லி இந்தத் தலைமுறையில் எங்கள் குடும்பத்தில் மூக்குத்தி போட்டிருக்கிறவள் இவள் மட்டும்தான் என்று tangential ஆகப் பறந்து அந்த வட்டத்தில் இருந்து வெளியேறி விடுகிறார்.

அதிலும் அந்த ’ஒருவிதமான’ பயந்த குரல், ஒரு விதமான, சங்கடத்தைச் சுட்டுகிறதாக நான் அர்த்தப் படுத்திக் கொள்கிறேன். Catharsis with conditionalities. இத்தனை சொன்ன கல்யாண்ஜிக்கு அது என்ன விதம் என்றா சொல்ல வராது? சொல்லியே ஆக வேண்டும், ஆனால் அதில் அமிழக் கூடாது, கிளர்ச்சி சின்னதாகவே மடியட்டும் என்ற கல்யாண்ஜியின் பொறுப்புணர்வு புரிகிறது.

வண்ணதாசன் காட்டும் சில பெண்கள் கல்யாணத்தையும் இனக் கவர்ச்சியையும் ஒன்றாக்கிக் குழப்பிக் கொள்வதில்லை.

’மலையாளப் பட ஷூட்டிங். ஜெயராம், ஷோபனா நடிக்கறாங்க. ஜெயராம் எவ்வளவு அழகா இருக்கார் தெரியுமா? நல்ல சிவப்பு. சிரிச்சா கன்னத்திலே குழி விழுது.

அப்படியே ஜெயராம் கூடப் போயிட வேண்டியது தானே. கரும்பு ஜூஸ் குடிக்கலாமா அக்கா? உங்க ஜெயராம் ஆப்பிள் ஜூஸ் தானே குடிப்பாராம். நாமளும் அதையே குடிக்கலாமா? போங்கக்கா, என்னை விட நீங்க தான் அவரை நினைச்சுட்டிருக்கிற மாதிரி இருக்கு. அவங்க வந்தா அவங்க கிட்டேயும் சொல்லுவேன். எதை, ஜெயராம் பத்தியா? சொன்னா என்ன?

பாசமும் பரிவும் நேரத்துக்கு உணவும் தந்து குழந்தை, கட்டியவன், அவன் தந்தை என்று மூன்று தலைமுறையைப் போஷித்துப் பராமரிக்கிறவர்கள் கல்யாண்ஜி காட்டும் இன்னும் சில பெண்கள். அந்தப் பொறுப்பு அவர்களை மேலும் ஆண்களிடையே மேலதிகக் கவனம் பெறச் செய்கிறது. அவர்களுடைய தன்மை பற்றிய பிரியத்தால் உருப்பெருக்கிய தோற்றங்களைக் கட்டி நிறுத்துகிறது.

ஒரு அறைக்குள் இருந்து வெளியேறி இன்னொரு அறைக்குள் நுழைகிற போதெல்லாம் மேலும் சற்று அழகாகவும், தீர்க்கமாகவும் ஆகிறார்கள் அவர்கள், பகவதியைப் போல.

தைப்பூயத்தன்று வீடு கழுவி விட்டு, ரேடியோவோடு ‘ரோஜா மலர் வேணுமா, நல்ல ஜாதி மலர் வேணுமா’ என்று ராஜி என் கண்மணி படப் பாடலை பாலசரஸ்வதி போல் பாட இன்னும் கொஞ்சம் பளிச்சென்று கழுவி விட்டது போல் இருக்கிறது வீடு. அவர்கள் வசிக்கும் இல்லத்துக்கு விலாசம் விசாரிக்கத் தேவையில்லை. ‘அட்ரஸை வேறே விசாரிக்கணுமாக்கும். வாத்தியார் மகள் வீடு இதுதான் இதுதான்னு வாசல்லே போட்டிருக்கிற கோலம் தான் வீட்டுக்குள் கூப்பிடுதே’.

அந்த எவ்வுயிருக்குமான தாய்மை செழுமைக்கும் வளத்துக்கும் ஏங்க வைக்கிறது இந்தப் பெண்களை.

மழை பெய்யுதா இப்போ? சாகிற வரைக்கும் எங்க அம்மை இதைத்தான் கேட்டுக்கிட்டிருந்தா. மழை பெய்யுதா, மழை பெய்யுதான்னு அவ ராத்திரி எல்லாம் கேட்கிற சத்தம் ரொம்ப நாளைக்குக் காதிலே விழுந்துக்கிட்டே இருந்தது எனக்கு. மழைச் சத்தத்தைக் கேட்காமலேயே மண்டையைப் போட்டா.

தள்ளாத வயதில் கோலூன்றிக் கொண்டு தட்டுத் தடுமாறி மாமரச் சுவட்டுக்கு பதைபதைத்து ஓடி வரும் அன்பு அந்தப் பெண்களில் சிலரால் உருவகிக்கப் படுகிறது.

இது யாரப்பா மரத்தாண்ட? குச்சியெ ஒடிக்கிற வாசனை வந்துச்சே. துளிர் எது, முத்தினது எது, பிஞ்சு எது, பழுத்தது எதுன்னு தெரிய வேண்டாமா, பறிக்கறவனுக்கு? அரற்றி விட்டு, அலை கரையைத் தொட்டு உள்வாங்குவது போல் தரையை எல்லாம் உருவிக் கொண்டு அந்தக் கிழவி திரும்பப் போகிறாள்.

காமமே உடலாக, அதுவே மனமாக, தானாக உருமாறி, காருண்யமும், மனிதமும் இறந்த பெண்களும் அபூர்வமாகக் கல்யாண்ஜியின் சித்தரிப்பில் வருகிறார்கள். மிக வேகமாக fast forward செய்து அதெல்லாம் அவசரமான flash back ஆகிறது.

ஆக்சிடெண்ட்லே காசிப் பாண்டியன் செத்துட்டான். பொண்டாட்டிக்காரி பொழச்சுட்டா. அதுக்கு அப்புறம் காசி குடும்பத்தோடு குடும்பமாத்தான் இருந்தேன். எங்களுக்கு ஒரு பொம்பளைப் புள்ளை பிறந்துச்சு. சரோஜான்னு கூப்பிடுவோம். உனக்கு மதி கெட்டுப் போச்சுன்னா நீ எவன் கூடயும் போ. பீடிக் கம்பெனிக்காரன், சிகரெட் கம்பெனிக்காரன்னு எவன் கூடேயும் எக்கேடும் கெட்டுப் போ. அதுக்கு அந்தப் பச்சைப் பிள்ளையைப் போய் ஏன் இடைஞ்சலா நினைக்கணும்? இன்னைக்கு, பெத்த பிள்ளையை பச்ச நாவியெக் கொடுத்துக் கொல்லணும்னு தோணியவளுக்கு நாளைக்கு என்னையும் கொல்லணும்னு தோணறதுக்கு எத்தனை நாளாகும்?உன்னை விட்டு வைக்கலாமா? வெட்டிப் பொலி போட்ட ஆண்மை தன் நியாயம் பேசுகிறது. அவள் குழந்தையோடு பீடிக்கம்பெனிக் காரனுடன் போயிருந்தால் உயிரோடு இருந்திருப்பாளோ?

ஹாட்லி துரையின் மனைவியான வெள்ளைக்கார துரைச்சானி, இந்தப் பெண்களிலிருந்து வேறுபட்டவள். உடம்பில் சத்தே கிடையாது. ஆனால் கட்டிலில் சிறுத்தை போன்று இருந்தவள். பெரிய ஆயனோடு, இரண்டு சிறுத்தைப் புலிகள் கவ்விக் கவ்விப் புரள்வது போல் கலவி செய்தவள் அவள். அந்த சுகம் வாய்க்கப் பெற்ற பெரிய ஆயன் அதற்கு அப்புறம் தன் மனைவி மேல் பிரியம் வைக்க உதவிய காமக் கடும்புனல் அது. நற்பெருங் காமமும் வேண்டுவதே இம்மாநிலத்தே.

வண்ணதாசனின் கதைகளில் வல்லமை படைத்த, சாதித்துக் காட்டும் துணிச்சலான பெண்கள் அபூர்வமாகக் காணக் கிடைப்பதுண்டு. ஆனந்தவல்லி இந்த empowered women ஜாதி. அவள் அழகானவள் என்பதற்கும் அப்பாற்பட்டவள். அவளுடைய வலிமை அவளுடைய இருத்தல் சார்ந்தது. உடல் கவர்ச்சி கொஞ்சம் போல அவளை கண்டோர் விரும்பும் வல்லியாக்க உதவி இருக்கலாம். லேசாக எண்ணெய் பூசிய மாதிரி, முளை முளையாகக் கன்னத்தில் பருக்கள் இருக்கிற முகம் அவளுடைய கணவனுக்கு மட்டுமில்லை, வீட்டில் வைத்து அவளை, சரி, அவளையும் அவள் கணவனையும் புகைப்படம் எடுக்க வந்தவனுக்கும் பிடித்த ஒன்று. பரு இல்லாவிட்டால் அவங்க முகத்துக்கு இந்த க்ரேஸ் வந்திருக்க மாட்டாது என்று கணவன் ஃபோட்டோ எடுக்க வந்தவனுடன் சகஜமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பெருமை வல்லியின் ஆளுமை சம்பந்தப்பட்டது. இந்திரா காந்திக்கு வாய்த்த க்ரேஸ் அது.

அந்த ஆளுமை ஆளை அடித்துக் கட்டிப் போடவும் செய்யக் கூடியது. கனகு சங்கரபாகத்துக்குச் செய்த மாதிரி. அவர் ஆற்ற முடியாமல் அரற்றியது போல –

உலகத்தில் இருக்கற ஒரு பொம்பளையைக் கூட ஏறிட்டுப் பார்க்க முடியாமப் போச்சு. பஸ் ஏறப் பக்கத்திலே நிக்கறது, டிரெயினில் நம்ம கம்பார்ட்மெண்டில் வர்றது, கல்யாண வீட்டுலே சரசரன்னு பட்டுப் புடவையும் பூவுமாப் போறது.. இவ்வளவு ஏன், ஆக்சிடெண்ட் ஆகி சதசதன்னு ரத்தத்துலே ரோட்லே கிடக்கறது..எந்தப் பொம்பளையையும் நான் பார்க்க முடியாமப் போச்சு. எங்கே திரும்பினாலும் ஆம்பளை ஆம்பளை மீசை தாடி சிகரெட் வேர்வை விஸ்கி.

பாஸிங்ஷோ சிகரெட் பிடிக்கும் மூதாட்டி empowered-ஆ என்று தெரியவில்லை, ஆனால் சுருட்டைப் பற்ற வைத்துக் கங்கு வாய்க்குள் இருக்கப் புகை விடும் சில ஆந்திரப் பெண்மணிகள் போல் அவள் வித்தியாசமானவள் தான்.

இதெல்லாம் இருக்கட்டும். இந்தப் பெண் கடலில் கல்யாண்ஜி நுட்பமாகப் பதிவு செய்து கொண்டே போகிற இன்னொரு மகா அனுபவம் உண்டு. அது ஸ்பரிசம்.

உயிரினங்கள் ஒன்றை ஒன்று இடைகலந்து பழக சந்திக்கும்போது தொட்டும், தட்டியும், அணைத்தும், பற்றியும், நெருங்கியும் அண்மை பாராட்டுதல் அது. அம்மா பிள்ளையைத் தொட்டு உச்சி முகர்ந்து ஆசி தரும் அண்மையோ, தந்தை தன் செல்ல மகளில் தன் அன்னையைக் கண்டு பிள்ளையாகத் தஞ்சம் புகும், கண்ணை நீர் மறைக்கும் ஸ்பரிசமும் இல்லை அது. ஆணும் பெண்ணும் பழகியிருக்கும் மெல்லிய காமம் கலந்த தொடுதல் கூட இல்லை தான்.

வண்ணதாசன் வாசகர் தோளில் அணைத்து மஹேஸ்வரி கதையில் சொல்வார் – நூலகங்களில் புத்தக முதுகைப் பார்த்து விரல்களால் தள்ளிக் கொண்டே வருவோமே, அது போல புடவை அடுக்கைத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள் செஞ்சுலெட்சுமி- என்று. அந்த ‘வருவோமே’. அப்படியான அன்பின்பாற்பட்ட inclusivity ஸ்பரிசம் குறித்த கல்யாண்ஜியின் சித்தரிப்பு. அது முழுக்கப் பெண்கள் சம்பந்தப்பட்டது. அவர்கள் பரஸ்பரம் ஸ்பரிசித்துக் கொள்ளப் பிறந்தவர்கள். கல்யாண்ஜிக்கு இஷ்டமான கொன்றை மலர்கள் போல, என்றால் நாகலிங்கப் பூக்கள் போல அவர்கள் ஸ்பரிசத்தால் அழகானவர்கள். அந்த உரிமை மறுக்கப் பட்டால் அவர்கள் மரித்துப் போகலாம்.

கதை சொல்லிப் பெண் நடைப்பக்கம் போய் மீனாளின் உச்சந்தலையைத் தொடுகிறாள். மீனாள் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு முத்துகிறாள். ருக்கி அம்மா என்ற ருக்மணி சொல்கிறாள் – பக்கத்தில் வா என்று சொல்வது போல தலையசைத்து அவள் வந்ததும் அவளுடைய இடது கையைப் பற்றிக் கொண்டேன். ஆரஞ்சு நிற ரப்பர் வளையல்களின் கீழ் வெதுவெதுப்பும் ஈரமுமாக அந்தக் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, அப்படிப் பற்றின நேரத்தின் கூச்சத்தில் உருவிக் கொள்ள யத்தனிக்கிற கையை மேலும் இறுக்கி, விரல்களைக் கோர்த்துக் கொண்டு கேட்டேன் – பாட்டு பாடுவாங்களா, பாட்டு படிப்பாங்களா?

அது பார்வதி அக்கா தையல் மிஷினை நிறுத்தி விட்டு வந்து செய்தது. குஞ்சம்மா தலையை ஒரு தடவை, இரண்டு தடவை கோதி விட்ட பிரியம் அது.

கனவு கண்டு மருளும் அந்தப் பெண் பாலாவுக்கு அக்காவின் கண்களில் முத்தமிடத் தோன்றும். அக்காவின் கண்கள் அழகானவை. அக்காவின் மார்பு அழகானது. அக்காவே அழகானவள் தான். அக்காவின் கண்களால் ஒரு சுற்று வருடி, வருடின விரல்களைக் கொண்டு தலையும் கோதிவிட்ட பிறகு போர்வையை இழுத்துக் கொண்டு அவள் பக்கத்தில் துயில்வாள் பாலா.

அக்காவைத் தொடாமப் பேசேன் என்று எங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் ஒரு பெண் தன் பெண்ணான சிறுமியிடம் சொன்னதைச் சோகத்துடன் பார்த்தேன் அண்மையில். மேற்கு மாம்பலம் ராஜு நாயக்கன் தெருவில் அது போல அனுபவப்பட்டுத்தான் நம்மருமை வண்ணதாசன் நெல்லைக்குத் திரும்பியிருப்பாராக இருக்கும். நாம் இனியும் மேற்கத்தியக் கலாசாரத்தின் அடிப்படையில் தான் நம் உறவுகளைக் கட்டமைத்துப் போவோம். என்ன செய்ய!

ஆமா, இதெல்லாம் நான் படிக்காமல் பேசியிருக்கலாமோ? வண்ணதாசன் சொல்வது போல், நேரில் ஒருத்தரோடு ஒருத்தர் பேசுவதை விட காகிதத்தில் தாராளமாக நாலு வார்த்தை அதிகமாகப் பேசுவோம். அல்லது பேசாமல் இருப்போம். பேசாமல் என்ன செய்வது இந்தக் கூட்டத்துக்கு வந்து, மேடை ஏறி?

ஸென் குரு சீடர்களுக்குப் பாடம் சொல்ல மரத்தடியில் அமர்ந்தார். சீடர்கள் ஒவ்வொருவராக அவர் முன் வந்து உட்கார்ந்தார்கள். அப்போது மரத்தில் ஒரு பறவை பாடியது. பாடி முடிக்கும் வரை அமைதியாகக் கண் மூடி இருந்தார் குரு. அப்புறம் சொன்னார் – இன்றைய பாடம் முடிந்து விட்டது. போய் வாருங்கள்.

நான் பேசாமல் இருந்தால், சஞ்சய் சுப்ரமணியனின் நாச்சியார் திருமொழி பாடலை இங்கே எல்லோரும் கேட்க இசைக்கச் செய்திருப்பேன். நல்ல ரசானுபவமாக அது இருந்திருக்கக் கூடும்.

மாத வன்என் மணியினை வலையில் பிழைத்த பன்றிபோல்
ஏது மொன்றும் கொளத்தாரா ஈசன் றன்னைக் கண்டீரே
பீதக வாடை யுடைதாழப் பெருங்கார் மேகக் கன்றேபோல்
வீதி யார வருவானை விருந்தா வனத்தே கண்டோமே. (நிறைவு)

New : கண்ணன் காட்சி ஓடக் கும்மி (நௌகா சரித்திரம்)

சத்குரு தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் இயற்றிய நாட்டிய நாடகமான ‘நௌகா சரித்திரம்’ பற்றி நேற்று டாக்டர் பிரமிளா குருமூர்த்தி நடத்திய சொற்பொழிவு-நிகழ்த்திக் காட்டுதலில், எனக்கு இருந்த இரண்டு அடிப்படை சந்தேகங்கள் தீர்ந்தன.

1) நௌகா என்றால் படகு என்று தெரியும். தியாகராஜர், படகு என்று சேர்த்துப் பார்த்து, இது அவருக்குப் பிரியமான ராமபிரானையும் அவனுக்குக் கங்கையில் படகோட்டிய குகனையும் பற்றிய படைப்பு என்று இதுகாறும் நினைத்திருந்தது தவறு.

நௌகா சரித்திரம், யமுனையில் கண்ணன் தோணிகளோட்டி கோபியரோடு விளையாடி வந்த கதை. முத்துக்களைக் கொடுத்து தெருவில் விற்றுப் போகிற இலந்தைப் பழம் வாங்க வருகிற குழந்தைக் கண்ணனை கோபியர் தம்மோடு ஓடத்தில் அழைத்துப் போகிறார்கள். காற்றும் மழையுமாக யமுனை ஓடம் தத்தளிக்க, கண்ணன் அவர்களைக் காத்து ரட்சிக்கிறான். சுருக்கமான கதை இது.

2) நௌகா சரித்திரத்தில் பத்துக்கு மேற்பட்ட ராகங்களில் (13?) கீர்த்தனைகளும் தாருக்களும் உண்டு. நான் நினைத்திருந்தபடி அது தாரு இல்லை, தரு.

தரு ஒரு கதையாடல். ராம கதையோ, கிருஷ்ண கதையோ அதில் ஒரு காட்சியை விவரிப்பது அது. கீர்த்தனை பொதுவாக, அது எந்த தெய்வம் குறித்து அமைந்திருக்கிறதோ, அத் தெய்வத்தின் குண நலன், சிறப்பு எல்லாம் கூறி அருள் செய்ய வேண்டுவதாக வரும். (பாடிப் பரவுதல் இதுதானோ?)

தரு, துருவ என்ற வேர்ச்சொல்லின் அடிப்படையிலானது. துருவ என்பது ஏற்கனவே இருந்த / நிகழ்ந்ததைச் சுட்டுவது.

3) தியாகராஜர் காலத்திலேயே மெலட்டூர் பாகவதமேளா பிரபலமடைந்து இருந்தது. இந்த நிகழ்வுகளில் மனம் பறிகொடுத்து அவர் நௌகா சரித்திரம், பிரஹலாத பக்த விஜயம் ஆகிய நாட்டிய நாடகங்களை இயற்றியிருக்கலாம்.

4) யமுனைக் கரை வர்ணனை, கோபியர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொள்ளுதல் (’குழந்தைக் கண்ணன் நிறையத் தங்க நகை அணிந்திருக்கிறான். அவனை ஓடத்தில் நம்மோடு அழைத்துப் போனால் அந்த நகை களவு போய்விடலாம். கூட்டிப் போக வேண்டுமா?’ என்பது இதில் ஒன்று!), கோபிகள் – கண்ணன் சம்வாதம், படகு அசைந்து செல்வது போல் அமைந்த பாட்டு நடை என்று உன்னதமான நாடகப் பாங்கும், இசையுமாக பரிபூரண சரணாகதி தத்துவத்தை விளக்குவது நௌகா சரித்திரம்

5) தெலுங்கு மொழியில் அமைந்த இசை நாடகம் நௌகா சரித்திரம். 1868-ல் இது தமிழில் ‘கண்ணன் காட்சி ஓடக் கும்மி’ என்ற பெயரில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டுள்ளது.

6) பொதுவாக நாட்டிய நாடகங்களில் இடம் பெறும் பாடல்களுக்கு இசை அமைக்கும்போது, ‘ஆதி நாட்டை, அந்தம் சுருட்டி’ (நாட்டை ராகத்தில் தொடங்கி, சுருட்டியில் நிறைவு செய்தல்) பின்பற்றப் படும் என்றாலும், தியாகராஜரின் படைப்புகளில் ஒரே ராகத்தில் தொடக்கமு, நிறைவும் இருக்கும்.

நௌகா சரித்திரம் சுருட்டியில் தொடங்கி, சுருட்டியில் நிறைவுறும்,. பிரஹலாத பக்த விஜயம் மத்யமாவதியில் தொடங்கி, அதே ராகத்தில் (பவமான சுத்துடு பட்டு பாதார விந்தமுலகு – இசைநிகழ்ச்சி நிறைவு செய்யும்போது மங்களம் பாடுவது பெரும்பாலும் இந்தப் பாடலோடு தான்) முடிவு பெறும்.

டாக்டர் பிரமிளாவின் குழுவினர் அவ்வப்போது நௌகா சரித்திரப் பாடல்களை இனிமையாக இசைத்தது மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது.

(வாணி மஹால் – 17 டிசம்பர் 2016 10:00 மணி)

New: Love, lust and life – an excerpt from Vaazhnthu POthiirE (novel being readied up for publication)

மழை ஈரமும் இருட்டும் நிலையாகத் தங்கி இருந்த அறையில் கொச்சு தெரிசாவின் கண்ணுக்குள் விரிந்த பழைய வீட்டை அடையாளம் காண அவள் சிரமப்படவில்லை. அரசூரில் அவள் பார்த்தது. பூட்டி வைத்திருந்தது. உள்ளே வாசல் திண்ணையில் ஒரு கிழவி உட்கார்ந்து கனாக் கண்டேன் கனாக் கண்டேன் என்று பாடிக் கொண்டிருந்த வீடு. அது சங்கரனின் வீடு என்று தெரியும் அவளுக்கு.

கட்டிலில் அவளோடு அடுத்திருந்த சங்கரன் பார்வை அவனும் அங்கே இருப்பதைச் சொன்னது. இரண்டு பேரும் வாசலில் நிற்கத் திறந்து கொள்ளும் பூட்டுகள். உள்ளே நுழைகிறார்கள். உள்ளே புழுதி நெடியும் பறந்து தாழ இறங்குவது போல் போக்குக் காட்டி மேலே உயரும் வௌவால்களின் துர்க்கந்தமும் மூக்கில் பட, கொச்சு தெரிசா நடுநடுங்கி அவன் தோளைப் பற்றி இறுக்கிக் கொள்கிறாள். க்ரீச் என்று ஒலியெழுப்பி வீட்டுக் கூடத்தில் ஊஞ்சல் மெதுவாக மழைக் காற்றில் அசைகிறது. சங்கரன் கருத்துச் செழித்த தாடியும், பிடரிக்கு வழிந்து குடுமி கட்டிய தலையுமாக ஊஞ்சலில் இருந்தபடி கொச்சு தெரிசாவைத் தன்னருகில் இழுக்கிறான். அவள் தரைக்கு மேலே சற்றே உயர்ந்து பறந்து ஊஞ்சலைச் சுற்றி வர, பின்னாலேயே அவள் இடுப்பில் கை வைத்து அணைத்தபடி மறுபடி இழுக்கிறான் சங்கரன்.

குருக்கள் பொண்ணே, வாடி. வார்த்தை சொல்லிண்டிருப்போம்.

நீ எனக்கு நாலு தலைமுறை இளையவண்டா அயோக்கியா. ஏன் இப்படி அலைக்கழிக்கறே அறியாப் பொண்ணை? இதெல்லாம் போதும், ஆமா சொல்லிட்டேன். வேணாம். முடியலே. சொன்னாக் கேளு. போதும். வேணாம். ஏய்.

கொச்சு தெரிசா வேறு யாரோவாக அவளுக்குப் பரிச்சயம் இல்லாத மொழியில் லகரி கொண்டு பிதற்றி மோகம் தலைக்கேறச் சிரிக்கிறாள்.

படுடீ.

மாட்டேன் போடா, சாமிநாதா.

வா

சாமா, என்னை விட்டுடு. நான் இனி வரலே.

ஏண்டி மாட்டேங்கறே? இனிமேல் கூப்பிடலே, இப்போ வா. செல்லமில்லையோ.

மாட்டேன் போடா, நூறு வருஷம் உனக்கு மூத்தவ நான். ஆவி வேறே. உனக்கு உடம்பு இருக்கு. எனக்கு?

திரும்பவும் யாரோ பேச வேண்டியதை, பேசியதை கொச்சு தெரிசா பேசுகிறாள். யார் கேள்வியையோ அவள் கேட்கிறாள். யாரிடமோ.

உடம்பா? இதோ பாரு, இது மட்டும் நான். இதோ, இது மட்டும் நீ.

சாமிநாதன், சாமா என்று கொச்சு தெரிசா அழைத்த சங்கரன் விரல் சுண்டிக் காட்டுவது அவளை நாணம் கொள்ளச் செய்கிறது. பார்க்க மாட்டேன் என்று கண்ணை இறுக மூடி இருக்க சாமிநாதன் தெரசாவாகவும், ஆவி ரூபத்தில் வந்த பெண் சங்கரனாகவும் மாறும் கணங்களில் இருவரும் கலந்து கரையத் தொடங்குகிறார்கள்.

மழைச் சாரலின் ஈரம் நனைந்த தலையணைகளும், இரண்டு நாளாக மாற்றப்படாத மெத்தை விரிப்புகளும், சதா காற்றில் அடித்துத் திறந்து கொள்ளும் கழிப்பறையிலிருந்து புறப்பட்டு எங்கும் சூழ்ந்திருக்கும் மெல்லிய பினாயில் வாடையும் அடர்ந்த சூழலில் அவர்கள் முயங்கிக் கிடந்தார்கள்.

கதை என்றாலும் கைகொட்டி நகைத்து, இப்படியும் நடக்குமா என்று எக்காளம் மேலேறிச் சிரிக்க வைக்கும் சூழல் மெய்ம்மைப்பட, இரண்டே நாள் இடைகலந்து பழகிய இருவர் காலமெல்லாம் பிணைந்து கிடந்தது போல் கலவி செய்தார்கள்.

நேற்றைய நினைவுகளைக் காலம் உள்வளைந்து உருப் பெருக்கி நீட்டிய வெளியில் நாளையும் மறுநாளும் இனி எப்போதும் இது மட்டுமே நிலைக்கும் எனும் நிச்சயம் மேலிழைந்து இறுகப் போர்த்த, வியர்த்து உறவு கொண்டார்கள்.

மரபணுக்களில் பதித்த தேடல் இலக்குகளைப் புலன்கள் தொட்டு காலம் உறைய, பனித் திரளாகச் சுட்டு, வெப்பமாகக் குளிர்ந்த உடலும் உயிரும் கூடின.

இந்தக் கணத்தை இறுகப் பிடித்து நிறுத்தும் முயற்சியில் சங்கரன் தோற்றான். கொச்சு தெரிசாவின் கால் விரல் நகங்கள் கோடு கிழித்த விலாவில் இனிய வலி மூண்டது. காமம் உயிர்த்து, இணையைத் தேடியடைந்த விலங்காக, பறவையாக, இழிந்து சுவரில் ஊறும் நத்தையாக ஒருமித்துச் சுருண்டு ஒன்றிப் புணர்தலே இயக்கம், போகமே மூச்சு எனச் செயல்பட்டான் அவன். சங்கரனை இறுக அணைத்துக் கிடந்த கொச்சு தெரிசா அழத் தொடங்கினாள். அவளால் அப்படித்தான் மடையுடைத்துப் பெருகிய உணர்வு நதியோடு போக இயலும்.

பற்றிப் படர்ந்து மேலெழும் எல்லாப் புனைவுக்கும் தோற்றங்களுக்கும் சாட்சியாக அந்த ஊஞ்சல் அசைந்தபடி இருக்கிறது.

எந்த ஊஞ்சல்?

ஜன்னலில் தட்டித் தட்டி மழை கேட்கும் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல அவர்கள் இருவருக்கும் நேரம் இல்லை.

(Painting Ack: Apollo and Daphne – John William Waterhouse – Pre Raphael – English 1849 – 1917)

New: The champions and all that jazz Era.Murukan

They walk beside us arm in arm. They, along with us, wait patiently for the next chamber pot to be vacated at the theatre rest room, as the comfort break is announced, with the stage play halfway through. They check their mobile phones for new messages at our adjacent table in the restaurant, waiting like us, to be served with filter coffee, piping hot and with no sugar added. Landing fatigued after a long haul flight, they stand impatiently next to us at the baggage claim zone in the airport, as everyone else has their baggage retrieved from the slowly moving conveyer belt and leave with big smiles celebrating their triumph. They are with us. We are all part of the crowd, the great faceless mass of entities, common and ordinary. Yet, they are different. They appear to be away with the fairies and levitate, metaphorically or otherwise. They levitate getting a tad, may be a millimetre and a quarter, up and away from terra firma, a little floating on thin air, defying gravity and the bondage of the dull and drab commonality. That is my perception of those who are extraordinary. They are special human beings, these champions of various types, ethnicity and appearances. They are like us all, yet, they belong to a different lot, a group of low, if not high fliers. I am simply awestruck in their presence and at their proximity.

It all started with a slight misunderstanding on my part, as a school boy, long ago, in interpreting statistics. A twice removed uncle of mine informed me one of those days, in all solemnity-

‘An Australian consumes per annum 46.23 kilograms of chicken besides gulping down 230.92 litres of milk and 321.2 litres of soft drinks while the consumption of alcoholic beverages stands at 12.43 litres’.

I only asked for it, by responding to this uncle’s impromptu quiz on national capitals, with the right answer Canberra for the capital of Australia. Satisfied and with an apparent motive to impress me and the rest of the roadside cricket playing gang of ten to twelve, age wise, he reeled out this piece of Australia-centric statistics. I was in no way connected with Australia, except by the glossy information material their embassy in New Delhi would send me and other members of the gang every now and then, in response to our regular collective request for books and periodicals about their country. Yet, I was impressed enormously with this enviable achievement of the unfamiliar Australian.

I earnestly wished I could get a photograph of the super human Australian with such extraordinary powers in the realms of eating and drinking. Obviously he would have been over-worked. He would have made it his principal task to search for, identify and visit the best of breed butcher who would have self-inculcated a sense of Himalayan patience and a remarkable and infectious penchant for precision in him. Having done that, the butcher would have declared that he has all the necessary tools for his trade calibrated and ready, as well as an abundant, freshly fetched supply of the material for the underlying business transaction. With absolute élan and ease of operations coming from decades of experience, he would load fresh chicken on his electronic scales or a high precision manual weigh machine, 46.23 kilograms of the bird at one go, not a gramme more or a gramme less.

Having accomplished this, the dutiful Australian would have sought the services of his near and dear ones or would have outsourced the grilling or sautéing of the chicken succulently or steam cooking it functionally. The boneless chicken would have been cooked without losing any mass in the culinary process and would have been consumed till there was no trace of it on the melamine lunch plate or on the late Victorian golden dinner plate with skilfully crafted cutlery in accompaniment.
The ordeal would hardly end there. A clean crystal glass beaker would be procured and on cue would be filled up with pasteurised milk for staged decant into a clean glass tumbler and would have been refilled repeatedly till 230.92 litres of boiled or cold milk was imbibed, not a millilitre more or a drop less. The beaker would have been washed and dried and the process would have been repeated for the binge drinking of all the carbonated sugar drinks of the outstanding Australian’s choice, all 321.2 litres of that. Then occurs the most arduous part of the Australian’s odyssey of the victuals and libation kind. Crafty sauvignon blanc and sauvignon cabernet wine glasses and stemless beer glasses and mugs would be aggregated for him to indulge uninterrupted in the extraordinary fete of alcohol consumption of all 12.43 litres, without getting drunk. These accomplishments would necessarily require the whole hearted cooperation from a motely group of patient-as–a-cow diary farm owners, retailers and bar tenders with an eye for precision as well as a medical practitioner in waiting, should any emergency arise.

I shared with others my spectacular Down Under vision and my awe and admiration for this incredible Australian who I presumed as moving around a wee bit tipsy due to heavy milk consumption and incessantly belching out, that being the after-effect of having a mini poultry farm, journeying smooth through his well organized digestive system. It was then my statistical uncle hastily interrupted me to apply the necessary course correction. He enlightened me on how to interpret statistics, any statistics that come my way. I was crestfallen to know that there is no such champion Australian who eats and drinks like a mathematical glutton but the furnished figures in litres and kilogrammes stand for an average or rather the sinister ‘per-capita’ consumption, that is arrived at by dividing the total consumption by the population count, in a year, which is per annum, in Latin.

In order to further impress me, this uncle who derived acute pleasure in procuring, constructing and sharing such information, went on to announce with unmitigated glee that he lived 1.387 kilometres away from my home. He explained that the pedometer he strapped to his shoulder during his morning walks had measured this distance precisely as he went walking, as the crow flies.

Had he, instead of ‘as the crow flies’ settled for ‘at a stone’s throw’ distance, I probably would have tested out to my content
the veracity of that, with a few pieces of asphalt smeared rock stone, available heaped and strewn by the roadside.

Yet, the champion in the family, a statistical one at that, had to be lauded and applauded at all costs. It indeed is a tall order to be always on the hunt for all sorts of statistics, to read, comprehend, classify, analyse, memorize and more importantly, to continuously update the information as and when fresh data streams are made available. Considering the fact that statistics is not confined to a few spaces, the search for quality statistics would become a life-long pursuit bordering on passion. The sharing of curated statistics with all who evince genuine interest in that and with those not that intense would be a self-assigned duty for the sake of helping everyone to stay informed in the short term and get enlightened in the long run.

Arguably, it is not something one acquires on the fly. And this applies equally to all genres of special skills, the champions appear to possess.

In my native language Tamil, we have a classic literary work, The Thiru-k-kuRaL, made of one thousand three hundred and thirty couplets each of a tweet length, that is, of around one hundred and forty characters. I know of one of my seniors at school and a few mighty elders of remarkable talent and an elephantine memory who had had memorized all the one thousand and three hundred and thirty couplets of Thiru-k-kuRaL. Not content with that, they would readily oblige anyone who cared to be treated to a full recital of all those verses with meaning, with curtain calls for encores most welcome. Going still beyond that, they could even recite the exact couplet given its serial number in the order of their arrangement. Mention any word and they would come out with a lightning response as to whether that term finds a place in the book and if it is present, the recital of all couplets containing the word would follow. Or on provided with the first word of any couplet, they usually would recall it and continue with the next ones to follow till the downpour is brought to a close with human or natural intervention. These are champions of the first degree, I would say without any hesitation.

I know of another category of champions who also specialize in Thiru-k-kuRaL. They flourished till a decade or two ago, kind courtesy the Postal Department of Government of India. An essential piece of postal stationery then was the ubiquitous inland letter. Coming with a light blue tinge, this stationery would be of roughly half the size of an A-4 size sheet of paper, length and breadth-wise, with neat flaps to tuck in and fold the letter vertically and horizontally at the middle, giving it a petit and snug look.

A couple of inland letters would just be adequate for a pair of separated-at-birth twins to appraise each other of how life was, kind or otherwise to them, at any given decade of their existence. A set of sixty-plus twins may each require half a dozen inland letters to have the entire flash back thrown open to the other with all bells and whistles and recollected family song and dance, as if they had lived together every moment of it. Though there appears to be no history documented in inland letters of any such champion twins meeting after their sixtieth birthday, all we know is that the medium of inland letter aids another category of champions as well. These are the crusaders for propagating Thiru-k-kuRaL and other classics far and wide, to re-establish the ancient ethos and attendant moral values. They write with an ink pen the couplets of Thiru-k-kuraL on the inland letter and mail them to the addressees.

Not unusual, one may think, though not quite sure of the audience for such spirited initiatives. Anyone with a literary bent of mind, a pen to write, a friend breathing far away eagerly waiting to receive and read the epistle, as well as staying blessed with the availability in abundance of inland letter stationery in the local post office, can write at the maximum thirty or forty couplets on the inland letter, fold it carefully along all the marked creases and mail it to the port of destination. But our champions are a different lot. They do write Thiru-k-kuRaL on a blank inland letter, but not a miserly thirty or forty. They go ahead and write the entire book of one thousand three hundred and thirty couplets on a single inland letter, with the smallest of letters one can write with an ink pen. Of course with a magnifying glass, the recipient of the letter can read all these verses and any further information written on it, lauding the skill of the letter writer, probably proceeding to safe keep the classical artefact of correspondence, for posterity.

As a young boy of ten, I was often, especially on Sunday afternoons, made a reluctant letter writer by the elders in the family. It was of course not for their own use but my services were offered to the friendly neighbours, absolutely free and without even seeking the consent of the service provider, me. It was all extended as a gesture of enormous goodwill and amity with the nearest co-inhabitants of the planet, across the compound wall. The grateful grandpa and grandma neighbours would entice me with a few ripe palmyra fruits to their home and would diligently lay siege to my precious Sunday afternoon intended to be joyously spent on an invigorating game of street cricket, mindless of the scorching Sun.

‘Please help us to write a short and sweet letter to our son, the inspector of Police in the temple town, a hundred miles away from here, as you know. We want to convey briefly our blessings and best wishes to him and his family through you, a bright young lad from an illustrious family of our neighbours for the past three generations, whom we all including the inspector of Police at the temple town keep in high esteem’.

The ordeal would start in this docile manner. The first suggestion for the day will be thrown in along with palmyra fruits, cautiously yet casually.

‘Write with elegant, small letters as a brilliant, educated and cultured youngster would indulge in rather than with big ones what we illiterate and semi-literate are prone to scribble while forced to write, which the inspector of police in the temple town despises reading’.

Having established my position in the specially-enabled hierarchy thus, I often would have to play the part I was expected to play. The wily old neighbours would start dictating a sentence, man and wife each in turn or in unison, in measured tones for me to sit all ears and faithfully reproduce in the letter. After the salutations and blessings for each member in the family of the inspector of police in the temple town, the climatic condition and the weather prevailing in our place would be duly conveyed with information on the water level at various reservoirs. The health status of these two elderly tormentors would find an elaborate mention next with updates on the previously conveyed status with data on further deterioration or improvement and the details of medicine prescribed by the allopath, homeopath and the native medicine man. Any food restrictions any of these healers of the sick would have enforced on their patients would find the next mention which usually would be followed by listed enquiries about the health condition and updates sought from the family of the inspector of police in the temple town. A quick status check would be made at that point of time by the old man by gently snatching away from me the partly written inland letter along with the cardboard pad to which it is secured with a steel clip and quickly going through the contents while reckoning the still available space for further writing. The next warning about the need to write in still smaller sized letters would be issued forthwith, sandwiched with toothless smiles, as the ensuing sixty minutes would be utilized fully to convey the details of the cow at the backyard that had delivered the calf an hour before dawn, auspiciously on a Friday, the list of relatives who visited this month, the purpose of their visit, the duration of stay and the details of those who are expected to arrive the current and the week after. The details of the temple festivals celebrated in the past thirty days and those scheduled for the current month would be conveyed next and with a general round up of the going on like the municipal auction of tamarind trees on tank bund road and the intensifying of the bandicoot menace, the letter will come to close, again with blessings for all those intended to receive it and invoking all Gods in the pantheon to keep the family in their lists of the perpetually blessed.

These strenuous exercises in writing the history of an entire family in an inland letter, at hind sight, makes me feel elated that I was more or less an upcoming champion once, reaching first base. Had I been a willing collaborator of the elderly neighbours and had an ear for news and deft fingers to write them all on an inland letter, I would have by now graduated to a position of writing not only Thiru-k-kuRaL in its entirety on the letter but also the meaning of all those one thousand three hundred and thirty couplets as well. I further would have proceeded with all domestic and neighbourly encouragement accrued, to write these epic epistles not on the inland letter but on its poor cousin, the post card. It was my misfortune the neighbours departed for their respective heavenly abodes sooner thereafter without intimating anyone through forced-labour-written communiqués. It is not easy to become a champion harnessing the services of the postal department alone; nevertheless, that does not prevent me from being an admirer of champions.

The venerable author Kushwant Singh once observed the Sikhs, the race of the gallant warriors which he belonged to, have an ear for music, though in general they are never associated with music of any kind. Kushwant Singh mentions that the Sikh have so much music ingrained in them that they have set to music every verse of their holy book, Guru Granth Sahib, to a classical raga, the pre-arranged and pre-defined musical pattern. They have also meticulously indexed the whole book with appropriate raga links and soulfully sing the verses as they ought to be sung in the specified ragas. They have advanced one step further and have set the index of the book too to music. And they sing the index also, Kushwant Singh says. They are in my champions list, prominent for their innovative and spectacular achievement in the sphere of systemic, ethereal and eventually divine music.
That apart, there exists a bevy of other skill sets with exhibition of excellence and expertise in them available for experiencing and evaluating. I have watched a stellar performance by a senior citizen in his seventies, frail looking, and visually challenged. Veterans at that age would normally have hung their boots calling it a day and would have rested in earthly peace like the retired race horses immortalized by Philip Larkin in his poem ‘At Grass’. Yet, this individual did not display any intention to be at grass or to while away the residual existence, cutting the grass. Instead he was forever eager to exhibit his unusual skills to all who cared to congregate around him. His specialization pertained to multi-tasking, now taken over entirely by computers. Nevertheless, this septuagenarian could do eight different things all simultaneously. Thus, someone sitting in front of him would be giving him a word to be the last in a four line verse with an expectation he completes and recites quickly the whole verse anew, taking into consideration the rhyme, meter and the necessity to convey a noble thought as core content. While this is going on, someone to his left, usually a lady with a supposedly melodious voice would be singing a near-melody of classical Indian music and within a minute the song commences, the performer would be expected to identify the raga -the music pattern- and mention it out. A third onlooker looking innocuous would be seated to this man’s right and would do something queer like touching the visually challenged old man’s nose every now and then with a freshly plucked rose. The old man was supposed to keep count of the number of times he was subjected to this flowery good touch and tell it out when the programme would conclude. To add to the torment of the elderly person, someone from the other end of the hall would go on mentioning loudly every five minutes, an eight digit number of his choice which the old man had to store in his mind and add to the sum total of the numbers already uttered. Another volunteer drawn from the audience would think of a popular person, like a political leader or movie star, one at a time in his mind and would be issuing three minimal clues that too cryptic to help the old man find out who the person was. The blind old man would be given a basket of flowers of different types and a bobbin of thin cotton thread, to keep his hands engaged in making a garland of flowers, with clear demarcation of coloured segments, achieved through appropriate selection of flowers forming the sequence in getting strung together. He had to recite, yes, as you have rightly guessed, the exact Thiru-k-kural couplet, the serial number of which, yet another spectator would be furnishing at regular intervals. That would account for seven different tasks to be handled concurrently. Some one else, perhaps a history aficionado would be at random mentioning an year in the common era at regular intervals, on hearing which the aged person with insight would be furnishing the list of historic occurrences that took place in that year, country-wise. He always would come out with flying colours at such demonstration of his multi-processing skills like a computer, never failing, quite unlike the electronic gadget. Such is the stuff champions are made of.

There is a near-extinct species of champions engaged in something unique, putting their life and limbs at risk, who seldom would make it to the safe and secured list. A couple of decades ago, I have read with interest, newspaper reports about a lanky youth who would stay in a freshly dug out shallow pit with lizards, scorpions, centipedes and, oh yes, snakes providing company, for days together. The pit would be barricaded in such a way to ensure the deadly co-occupants do not crawl up and out into the surrounding concrete jungle, while providing an unobstructed view of the peaceful co-existence of multiple forms of life, twenty four hours a day, as the event continued. This gentleman would have his leisurely breakfast, frugal lunch and a reasonably laid out dinner with all the venomous reptiles in attendance, crawling around and swaddling his body at times. He went for ablutions to a secluded corner suitably made private, as the vermin attempted playfully to crawl up his ankles or relax over his elbow when he opted to catch a few winks. Not once it was reported he was stung by a scorpion or had to be removed to the ICU, being a victim of snake bite. When I shared my unadulterated excitement over these singular happenings, with a well meaning friend of mine, she wryly observed, ‘Had these insects been gifted with the power of speech, they would have proclaimed themselves as real champions who at the greatest risk to their minimalist existence stayed that long with a human being’. Notwithstanding that observation on the vagaries of human nature and the vulnerability of animal existence, I followed with lot more interest the accomplishments of this lanky young man who in the course of time became a lanky old man with more number of snakes and other reptiles thrown in for company in confinement and the period of incarceration gradually increasing to a fortnight or a month.

I am still clueless as to who sponsored those reptilian events or what the lanky lad did for a regular living. A frequent news maker in the vernacular dailies with the photographs of him and the friendly snakes and scorpions appearing on the inner pages with weird captions, it was a matter of regret that this champion bid adieu through a tiny eighth page obituary reference in the same newspapers, as having passed away struck with contagious viral fever transmitted by mean mosquitoes.

Not sharing living space with snakes and crocodiles but still doing something unique and out of this world, would also, if carried out with all sincerity, earn the practitioner name and fifteen minutes of fame, if not leading one to the Hall of Fame.

One of these champions stood on one leg for 7 days non-stop, shifting legs only twice a day. Yet another, stood on his head for a couple of days, whistling old film songs while at it, and taking two minutes break every four hours.
Another champion I can place straight under this classification is the one who rolled a pea with his nose, for a distance of twenty five kilometres. It is certainly a feat qualifying for the honorary tag, namely champion, especially if they go by the opinion of someone like me gasping for breath even while crouching under the couch momentarily to retrieve the elusive ten rupee coin that has rolled out from the pocket. While voicing out my three cheers to this champion, I also am keen to know whether there is any further information available in the public domain as to what happened to the pea and the sturdy nose after the fete.

How I wish the pea-roller took for company another champion who was at ease walking backwards. To add more variety, he could take one more achiever who could cycle backwards. If this is not enough, he with a heart for variety bound inclusiveness could have requested the reverse-bicyclist to strum a guitar as he reverse-pedalled, playing the notes in reverse order. I am ready to virtually applaud all these and write about them in my blog adorned with a dozen exclamation marks standing upright on their heads.

And still more champions do abound. There are those who contested sixty seven general elections to the nation’s Parliament and had successfully lost all the sixty seven, getting forfeited of the security deposit they made to the Government Treasury for contesting. I wish them a happy return of the security deposit paid for the next election they would contest.

There are champions who definitely are not laughing stock but who have stood on a podium cracking jokes non-stop for seventy two hours, making the listeners roll or rather revolve with incessant laughter for three days back to back, perhaps requiring a little medical attention to put them back on their feet. That longish performance of standing comedy, as well as the collateral performance of the audience, would merit a champion tag.

Apart from these known champions, there are millions of those belonging to the unknown variety. What about the home maker as a champion? Does it matter if the entity is a he or she? For a small family of four, this anonymous home maker would have cooked half a kilogram of rice or made twenty pieces of roti (leavened bread) each day. Over a period of twenty years, these silent achievers would have cooked around a mind boggling three thousand six hundred kilograms of rice or about twenty thousand pieces of roti, of course not taking into reckoning the thousands of kilogrammes and litres of lentil soup, chutney, cooked vegetables and meat to go with the main item. Their accomplishment needs to be lauded on another count too – without getting stung by the monotony or getting fatigued and bored, they carry on tirelessly their self-assumed role of the provider of succour, vitality and energy to the whole family, as time roles on as a silent spectator. They are champions of all champions, always.

Era.Murukan
Nov 2016