Monthly Archives: November 28, 2014, 12:29 pm

காலம் சென்ற எஸ்.பொ வுக்கு அஞ்சலியாக – முன்னுரைகளின் முகவுரை – இரா.முருகன்

எஸ்.பொ அளவுக்கு விமர்சனத்தை எதிர் கொள்ள வேண்டிய நிலைமை ஒரு படைப்பாளிக்கு வந்தால் கூறாமல் எழுத்து சந்நியாசம் போயிருப்பான். போயிருப்பாள். தமிழ் என்றில்லை, எந்த மொழி என்றாலும் இதே படிக்குத்தான். இவ்வளவு நீண்ட காலம், அதாவது கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு இப்படி யாரையும் துரத்தித் துரத்தி அடிக்க விமர்சகர்களும் சக எழுத்தாளர்களும் எங்கேயும் முனைந்ததாகத் தெரியவில்லை. சளைக்காமல், புறமுதுகு காட்டாமால் இந்த மாட்டடி, காட்டடியை எல்லாம் சமாளித்து நிற்கவே ஏகப்பட்ட பிரயத்தனம் தேவை. இதோடு கூடவே புதிதாகப் படைக்கும் பணியையும் செவ்வனே செய்ய வேண்டும். சொந்த வாழ்வின் சோகங்கள், பிறந்த மண்ணைப் பிரிய நேர்ந்த அவலம், இடைவிடாத போர், இழப்புகள் என்று இந்தச் சுமையை இன்னும் நெஞ்சில் அழுத்தி வைக்க மற்ற காரண காரியங்களும் ‘முஸ்பாத்தியாக’ செயல்படும். சொன்னேனே, இத்தனையும் சுற்றிச் சூழ்ந்து வாதனை செய்தால் எழுத்தும் வேணாம், முடியும் வேணாம் என்று லேப் டாப் கம்ப்யூட்டரை ஷட் டௌண் செய்து விட்டு வேட்டியை மடக்கிக் கட்டி கொண்டு நான் நடேசன் பூங்காவில் நடக்கப் போயிருப்பேன். எஸ்.பொ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவருடைய அபிப்பிராயங்கள், அவருடைய விமர்சகர்கள் அவர் பற்றித் தெரிவித்ததை விடக் கூர்மையானவை. அந்த விமர்சனங்கள் இல்லாவிட்டால் எஸ்.பொவுக்கு அவருடைய படைப்பு இலக்கியம் தவிர மற்ற முகம் இல்லாமல் போயிருக்கலாம். அவர் படைப்புகளே போதும்தான் அவருடைய கலகத் தன்மையை, குழு மனப்பான்மையை வெறுத்து சுதந்திரனாக நடைபோடும் தலை நிமிர்வை எடுத்துக் காட்ட. ஆனாலும் விமர்சகரை விமர்சிக்கும் எஸ்.பொவின் எழுத்து தரும் பரிமாணம் அலாதியானது.’வடிவான நளினப் பகிடிகளும்’ கூட இவை. சுதியாத்தான் இருக்கு.

காளமேகப் புலவரிடம் ‘பாடல் பெற்ற’ இரண்டு தலைமுறை முந்திய கவிராயர்களின் இலக்கிய வாரிசுகள் எஸ்.பொவிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளவென்றே ‘இந்திரிய எழுத்தாளர்’, ‘விளங்குதில்லை எழுத்தாளர்’ ரக விமர்சனக் காகித அம்புகளை எறிந்து விட்டு முறை வைத்துக் கொண்டு காத்திருப்பார்கள் போல. அவரும் வஞ்சனை இல்லாமல் ஸ்பின் போட்டுத் தாக்குகிறார். தருமு சிவராமு க்ளீன் போல்ட் ஆக இதோ ஒரு கூக்ளி – ‘சுய குள்ளச் சந்தோஷத்துக்காக (தீ நாவலை) எதிர்த்துச் சந்நதமாடி .. ஓவியம் கதை கவிதை நாடகம் விமர்சனம் என்ற இவற்றுள் எது தனக்கு வசப்படும் ஊடகம் என்பதையறியாது பிறர் தயாளங்களிலே குருவிச்சையாக வாழும் இவருக்கு, இன்றளவும் ஒரு புனைப்பெயரை நிரந்தரமாக்க முடியவில்லை’.

எதிர்ப்பு, ‘திருக்குடந்தை நாயே, கோட்டானே, உனையொருத்தி போட்டாளே வேலையற்றுப் போய்’ என்று திரும்பத் திரும்ப நாலு வரி வெண்பாவில் திட்ட வைத்துக் காளமேகத்தை spent force ஆக்கியது. அதுவே ‘சுள்ளி உடம்பு’ எஸ்.பொ எழுத்தை பாசிட்டிவ் ஆகப் பாதித்துத் ‘துணிச்சலும், ஓர்மமுமாக’ உயிரூட்டிக் கொண்டிருக்கிறதோ என்னவோ தெரியலை. திட்டத் திட்டத் திண்டுக்கல்.வைய்ய வைய்ய வைரக்கல். A rolling stone which gathers momentum and no moss.

அரு.ராமநாதனின் ‘காதல்’ பத்திரிகையில் 1949-ல் சிறுகதை எழுதி இலக்கியப் படைப்புக்கு வந்த எஸ்.பொ ஐம்பது வருட காலமாக முடங்காமல், எந்த writer’s mental block-லும் சிக்காது எழுதிக் கொண்டே தான் போகிறார். கவிதை எனக்கு கொஞ்சம் வீக் என்கிற எஸ்.பொ அதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. சிறுகதை, நாவல், கட்டுரைத் தொகுப்பு என்று அவருடைய படைப்புகள் முதலாவதாக ஈழத்திலும் தொடர்ந்து தமிழகத்திலும் நூல் வடிவம் பெற்ற, பெறும் போதெல்லாம அவர் அதற்கு காத்திரமான ஒரு முன்னுரை சேர்க்கத் தவறவில்லை. இது தவிர ஏனைய படைப்பாளிகளின் பல தொகுப்புகளை வெளியிடும்போதும் அவருடைய முன்னுரை தான் கட்டியம் கூறி முன்னால் வந்து படிக்கச் சொல்கிறது. அப்புறம், அவரிடம் முன்னுரை கேட்டு வந்த யாரையும் அவர் நிராசையோடு திரும்ப வைத்ததாகத் தலவரலாறு இல்லை. ஆக, இந்த அரை நூற்றாண்டில் எஸ்.பொ எழுதிய முன்னுரைகளைத் தொகுத்தபோது நானூறு பக்கத்தைக் கடந்து முன்னேறிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது அந்தத் தொகுப்பு.

தொகுதியை ஒட்டு மொத்தமாகப் படிக்கும் போது பலரையும் அறிமுகம் செய்து கொள்கிறோம். அவர்கள் எழுதியதைப் படிக்காமல் எஸ்.பொ மூலமாகப் பெறும் அறிமுகம் மட்டும் போதுமா என்ற குற்ற போதத்தில் அவர்களோடு யந்திர கதியில் கை குலுக்கி விட்டு எஸ்.பொவோடு இவரையும் கடந்து நடக்கிறோம். அப்போது, எஸ்.பொ பரிந்துரைக்கும் இந்தப் புத்தகத்தை என்றைக்காவது படிக்க வேண்டும் என்று மனதில் குறித்துக் கொள்ளக் கூட நேரம் இல்லாமல் அடுத்த முன்னுரை, அடுத்த அறிமுகம். சட்டென்று குற்ற உணர்வு எல்லாம் தீயினில் தூசாக நீங்க, முன்னுரை படித்தபடி எஸ்.பொ கூட முன்னே நடப்பதே செய்யத் தகுந்த செயல் என்று படுகிறது. முன்னுரைகளின் உலகத்தில் எதற்குக் குற்ற போதம்? அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளத்தான் இங்கே வந்திருக்கிறோம். கிரணத்தைப் பற்றிப் பிடித்து சூரியனை அடைவது அவரவர் முயற்சியைப் பொறுத்தது.

எஸ்.பொவின் one-up-manship இன்னொரு சுவாரசியம். தீ நாவல் (குறுநாவல்?) 1961-ல் வந்த கதை என்பதை நம்ப முடியவில்லை. இன்றைக்கும் அதை எழுத அசாத்திய துணிச்சல் தேவை. அதற்காகவே அவருக்குக் கோடம்பாக்கம் மேம்பாலத்துக்குக் கீழே ஒரு சிலை வைக்கலாம். ஆனாலும் பிரமீள் மட்டுமில்லை, ‘முற்போக்கு இலக்கியத்துக்கு முண்டு கொடுத்துக் கொண்டிருந்த ஜாம்பவான்களும்’ தீ பற்றி நொட்டைச் சொல் சொன்னார்கள். அவர்களுக்குப் பதிலடி கொடுத்து விட்டு நாவல் வடிவத்தில் ஒரு மாற்று குறைத்துத் தோன்ற வைக்கும் என்று அவருக்கே பட்ட சில அம்சங்களைக் குறித்து எஸ்.பொ கதைக்கிறது இந்தப்படிக்கு – ‘இந்த நவீனம் சிறியது. ஆனால் பாத்திரங்களோ அதிகம். (அவற்றை) முழுவடிவில் வடித்தெடுக்க முடியவில்லை .. ஆதார செய்திகள் மட்டும் எலும்புக் கூட்டு உருவத்தில் தரப்படுகின்றன. பாத்திரங்களின் இயல்பான பேச்சு மொழியைப் பல வசதிகள் கருதிச் சில இடங்களில் தவிர்த்துள்ளேன். வேறு சில இடங்களில் உபயோகித்துமிருக்கிறேன். இது consistency-க்கு மாறுபடினும் இந்த உத்தி கதைக்கு வலுக் கூட்டுகிறது என்பது என் துணிபு’. இதுக்கு மேலேயும் புதிதாகக் கண்டுபிடித்து யாழ்ப்பாணத்து டபிள் டாக்டரேட் உயர்சாதிக் கலாநிதிகள் தாக்க வந்தால் எஸ்.பொ திறீறோஸ் சிகரெட்டை வலித்தபடி வரவேற்கக் காத்திருக்கிறார். நட்பாகத்தான்.

யாழ்ப்பாணத்தோடு எஸ்.பொவுக்கு இருக்கும் love – hate ரிலேஷன் பற்றி ஒரு புத்தகமே எழுதலாம். யாழ்ப்பாண வீட்டு கிடுகு வேலிகள் அவருக்கு வலிமையான மெடஃபர். உணர்ச்சிகளின் சொரூபங்களையும், எண்ணங்களின் முகங்களையும் வெளிக்காட்டாது திரையிடும் மனோபாவமும் செயலும் கலந்து பிடிக்கிற உருவகம் இந்தத் தென்னோலை வேலி (cadjan curtain). ‘ஆமைக்கு ஓடு எப்படியோ அப்படித்தான் யாழ்ப்பாணத்துக்குத் தென்னோலை வேலி’ என்பார் எஸ்.பொ. இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியங்களின் தலைமைப் பீடம் சாதி மேன்மை காரணமாக யாழ்ப்பாணமாகி ‘யாழ்ப்பாணத்து வெளிவேட கலாசாரத்தைப் பேண விழைந்தபோது மற்றவர்கள் அப்போக்கிற்கு இசைவாக எழுதினார்கள்’. பண்பாடு, சமூக அமைப்பு போன்றவற்றின் தாக்கத்திலிருந்து விடுபட முடியாமல் அரசு உத்தியோகம் ஏற்படுத்திக் கொடுத்த பொய்யான உயர்ச்சி என்ற தளத்தில் பட்ட ‘யாழ்ப்பாண நடுத்தர வகுப்பு ஒரு வௌவால் இனம்’. ‘எதையும் ரூபா சதங்களிலே மதிப்பிடுவது யாழ்ப்பாணத் தமிழரின் மகத்தான பண்பு என்ற உண்மையை ஒப்புக் கொள்வதற்கு நாம் கூச்சப்படலாகாது’. இதெல்லாம் யாழ்ப்பாணத் தமிழ்க் கலாசாரம் குறித்து எஸ்.பொ வைக்கும் விமர்சனம்.

அதே நேரத்தில் அவர் யாழ்ப்பாணத் தமிழ்க் கலாசாரத்தின் சிறப்பான அம்சங்களில் முழுக்கத் தோய்ந்து துய்த்த அச்சு அசல் தமிழனும் கூட. ‘மார்கழி திருவெம்பாவைக் காலத்தில், குளிரும் வைகறை இருளில், யாழ்ப்பாணத்துக் கிராமங்களில் கோழி சிலம்பச் சிலம்பும் குருகெங்கும் ஏழில் இயம்ப இயம்பும் வெண்சங்கும் ஊதப்படும் ஓசை செவிகளில் விழுந்ததும்’ சிலிர்க்கும் மெய் அவருடையது.

இன்னார் எழுதும் தொடர்கதை படித்ததும் கண்கள் குளமாயின என்று தமிழ்ப் பத்திரிகைகளுக்கு வரும், வந்ததாகப் பிரசுரமாகும் கடிதங்களின் தொனி போலியாக இருக்கலாம். எஸ்.பொ அவரைப் பாதித்த யாழ்ப்பாணத்தைச் சித்தரிப்பதைப் படித்துக் குளமாகாத கண் இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? அவர் மகன் மரித்த துயரத்தைச் சொல்கிறார் – எஸ்.பொ மீசையையும் இழந்து, நான்கு முழக் காரிக்கன் மட்டுமே சங்கையை மறைக்க நான் நடுத்தெருவில் ஊருகின்றேன். தோளிலே கொள்ளிக் குடம். யாழ்ப்பாணக் கலாசாரத்தினை விமர்சனம் செய்தல் கலையே. அந்தக் கலை வித்தாரத்திலும் என் எழுத்து வித்துவம் ஈடுபட்டிருக்கிறது. நான் நிராகரித்த சட்ங்குகளுக்கு நானே மண்டியிடும் நிலையோ. தோல்வி வித்தும் சோகம் கும்மிருட்டிலே என்னைப் பிசைந்தெடுக்கிறது. குஞ்சுக் குழந்தையாக, பச்சை மண்ணாக நான் தேம்பித் தேம்பி அழுகிறேன். பரந்த உலகத்திலே யாருக்குமே நாதி இல்லாத அனாதையாக்கப்பட்டேனோ?’.

யாழ்ப்பாணம் குறித்து தன் மூளை நியூரான்களில் அழிக்க முடியாதபடி செதுக்கிய பழைய நினைவுகளூடே பயணம் போய், நிகரற்ற ‘நனவிடை தோய்தல்’ படைப்பைத் தமிழுக்குக் கொடையாக்கியதும் அதே எஸ்.பொ தான். அந்த அற்புதமான நூலுக்கு அவர் எழுதியது ரெண்டே ரெண்டு பக்க முன்னுரை கிடுகுவேலி இல்லைதான்.

எஸ்.பொவின் முன்னுரைகளில் ‘டாப் டென்’ கவுண்ட் டவுண் பட்டியல் தயாரிக்கிற அபத்தக் காரியம் எதையும் இங்கே செய்ய உத்தேசம் எனக்கில்லை. ஆனாலும் மனதைக் கவர்ந்த சில முன்னுரைகளை, எந்த வித தர்க்கத்துக்கும் உட்படாத வரிசையில் சிலாகிக்கப் போகிறேன். ஆம், சிலாகிக்கத்தான். எஸ்.பொவை விமர்சிக்க இந்தப் ‘பெடியன்’ யார்? எதற்கு விமர்சிக்க வேணும்?

ஈழத்து மஹாகவியின் குறும்பா புத்தகம் மூலம் எனக்கு அறிமுகமானவர் எஸ்.பொ. என் ஆசான்களில் முக்கியமானவர்களான கவிஞர் மீராவோ வைணவ ஆய்வறிஞர் டாக்டர் ம.பெ.சீனிவாசனோ கொடுத்த சிரித்திரன் தொகுப்பு நூல் அது. அந்தப் புத்தகத்துக்கான எஸ்.பொவின் முன்னுரையை திரும்பத் திரும்பப் படித்தபோது நான் கல்லூரியில் நுழைந்திருந்தேன். இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போதும் திரும்ப அந்த வயதுக்குச் சுகமாகப் போய் நிற்கிற பிரமை.

கவிதை வீக் என்று சுய விமர்சனம் செய்து கொண்டாலும் பா, குறும்பா பற்றிய எஸ்.பொவின் கருத்துகள் கூர்மையானவை. முதலில் மொழிபெயர்ப்புக் கவிதை பற்றி. ‘ கவிதையின் உயிர் மொழிபெயர்ப்பின் போது வடிசீலையிலேயே தங்கி விடுதல் சாத்தியம்’. ஆங்கில லிமரிக்கின் மொழிபெயர்ப்பு குறும்பா இல்லை என்று நிறுவ முயலும் எஸ்.பொ லிமரிக்கின் அருட்டுணர்வை (inspiration) மறுக்காதவர். ரத்தினச் சுருக்கமாக குறும்பாவுக்கு அவர் சொல்லும் விளக்கம் ‘ஈரடியில் நிறைவுறுவது குறள். குறுமை சான்ற மூன்று அடிகளில் முடிவடையும் புதிய தனிப்பாடல் அமைப்பு குறும்பா’. காய்-காய்-தேமா, காய்-காய்-தேமா, காய்-காய்-தேமா-காய்-காய்-காய்-காய்-காய், காய்-காய்-தேமா என்று அதன் யாப்பைத் தன் முன்னுரையில் அடுத்து நிறுவி மஹாகவி குறும்பாக்களுக்கு இலக்கணம் சொல்லி, ‘முதலாம் அடி அடிகோலுவதாகவும், மூன்று மடிப்பான இரண்டாம் அடி கட்டி எழுப்புவதாகவும், இறுதி அடி முத்தாய்ப்பிடுவதாகவும் குறும்பா அமைவதே சிறப்புடைத்து’ என்று விளக்கி விட்டுத்தான் குறும்பாவின் இலக்கியச் சுவைக்குக் கடக்கிறார் எஸ்.பொ.

பெஞ்சனிலே வந்தழகக் கோனார்
பெருங்கதிரை மீதமர லானார்.
அஞ்சாறு நாள் இருந்தார்
அடுத்த திங்கள் பின்னேரம்
பஞ்சியினாலே இறந்து போனார்.

மஹாகவியோடு, எஸ்.பொவோடு நாமும் பென்ஷன் வாங்கிச் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து வேலை இல்லாத வெறுமையில் கரைந்து போன கோனாரை ஒரு குறும்பா மின்னலில் மனதில் உறைய வைக்கிறோம். பஞ்சி தான் ‘ennui’யா என்று எஸ்.பொவைக் கேட்க வேணும். குறும்பா நூலையும் மறுபடி தேடிப் படிக்க வேண்டும்.

ஆனாலும் மஹாகவியின் இசைப்பாடல்களைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, அவற்றை வாசித்து மகிழ விழையும் சுவைஞர்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கிறார். ‘ கவிதை என்ற கலைப்பீடத்தில் நின்று இசைப் பாடல்களை நோக்குதல் ஆகாது. இசைக்காகப் பாடல்கள் எழுதப்படும்போது அவற்றில் கவிதைக்குரிய நிறைவுகள் பல கைவிடப்பட்டு, அவற்றிற்கு ஈடாக இசைக்குரிய நிறைவுகள் இடம் பெறலாம். எனவே இவற்றை மஹாகவியின் பிற கவிதைகளோடு வைத்துக் கவிதையாகக் கொண்டு தரம் நிர்ணயிக்க முயலுதல் பழுது’. இழுக்குடைய பாட்டுக்கு இசை நன்று என்று எஸ்.பொ இன்னும் நினைக்கிறாரா தெரியவில்லை. குற்றாலக் குறவஞ்சியும், நந்தன் சரித்திரக் கீர்த்தனையும் பாட்டு மட்டும்தானா? கவிதையில்லையா?

ஏ.ஜெ.கனகரத்தினாவின் ‘மத்து’ நூலை வெளியிட்டது மட்டுமின்றி அதற்கான ஒரு அறிவுசார் முன்னுரையும் அளித்திருக்கிறார் எஸ்.பொ. லண்டன் பத்மநாப ஐயர் மூலம் நான் பரிச்சயம் செய்து கொண்ட இரண்டு மகா மேதைகள் ஏ.ஜெயும், ரெஜி ஸ்றீவர்த்தனேயும். ஏ.ஜெயின் குரு ஸ்றீவர்த்த்னே. ஏ.ஜெயிடம் இலக்கிய ஞான தீட்சை வாங்கிய ஈழ எழுத்தாளர்கள், விமர்சகர்கள் அநேகம். தமிழகத்தில் பார்க்கக் கிடைக்காத குரு சிஷ்ய பரம்பரை இது. இந்த ஒரு விடயத்திலாவது ஈழத்தவர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள் என்றே தோன்றுகிறது.

ஏ.ஜெயின் நல்ல நண்பரான எஸ்.பொ, அவருடைய பலதுறை சார்ந்த அறிவின், அதன் தெள்ளிய வெளிப்பாட்டின் சிறப்பை ஏ.ஜெயைத் தெரியாதவர்களுக்குச் செய்து வைக்கும் அறிமுகம் முக்கியமானது. ‘மத்து’வில் ஏ.ஜெ எழுதிய பதினோரு கட்டுரைகளில் இலக்கியத்தை அறிமுகம் செய்கிறது ஒன்றே ஒன்று தான். மற்ற பத்தும், பொருளியல், சூழலியல், உளவியல், மொழி வரலாற்றியல், ஆட்சியியல், ஆட்சியியல், அரசியலைப்பு ஆராய்ச்சி, மருத்துவம், திரைப்படக் கலை, தொன்மவியல், மானிடவியல் ஆகியவை பற்றிய நூல்களை அறிமுகம் செய்து வைப்பவை. ஆந்திராவின் தடா பகுதி எல்லை கடந்து வடவேங்கடம், தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ் கூறும் நல்லுலக டமில் எழுத்தாளர்களான நாம் இப்படி எத்தனை மத்துக்களை உருவாக்கியிருப்போம்? சுண்டு விரலைக் கூட மடக்க முடியாது.

எஸ்.பொவின் ஒரு புத்தகத் தலைப்பு ‘?’ புத்தகத்தின் தலைப்பு மட்டுமில்லை, முன்னுரையிலும் அசாதாரணம் தெரிகிறது. எனக்குத் தெரிந்து compression of time பற்றிய ‘டி ஒன் இஸ் ஈக்வல் டூ டி ஸ்கொயர் ரூட் ஓ•ப் ஒன் மைனஸ் வி டூ பை டி டூ’ என்ற அறிவியல் சமன்பாடு வந்த ஒரே தமிழ்ப் புத்திலக்கிய நூல் முன்னுரை இதுதான்.

‘சௌந்தர்ய உபாசகர் அல்லாத’ ஹனீபாவின் ‘மக்கத்து சால்வை’ சிறுகதைத் தொகுதிக்கு எஸ்.பொ அளித்த முன்னுரையில் இருந்து பளிச்சென்று மனதில் புகுந்து கொள்ளும் வண்ணமயமான பகுதி இது – ‘ ஹனீபாவுக்கு மனித நேசிப்பின் இன்னொரு ஸ்திதிதான் இலக்கியம். மானுசீகத்தினை அழகு சிதையாமல், கலை பழுதுபடாமல், மப்பு வானில் கணநேரக் களிப்புக் கோலங்காட்டும் வானவில்லைப் போன்ற ஒரு கலாதி!’.

எஸ்.பொவிடம் வியத்தலும் இலமே என்று விட்டேத்தியாக இருக்க முடியாத இன்னொரு அம்சம் அவருடைய அக்கறை. ஏ.ஜெயின் மத்துக்கு ஒதுக்கிய அதே அக்கறையை நாகூர் பாவாவின் குழந்தைக் கவிதைகளை சிலாகித்து அறிமுகப்படுத்துவதிலும் காட்டுகிறார் அவர். content agnostic வாசிப்பின் சாதக பாதகங்களுக்குள் எல்லாம் போகாமல் சிரத்தையை மட்டும் முன்னிலைப் படுத்துகிறேன். அவர் வயதில் எனக்கெல்லாம் பஞ்சை வந்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது.

திரும்பத் திரும்ப இந்த முன்னுரைகளில் புலப்படுவது எஸ்.பொவின் வாசிப்பு அனுபவத்தின் பரப்பு. முத்துலிங்கத்தை ஒரு நல்ல சிறுகதையாசிரியராக, கட்டுரையாளராக, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மூத்த அதிகாரியாக மட்டும் அறிந்த எனக்கு எஸ்.பொ முன்னுரையில் கிடைத்த தகவல், அவர் நல்ல கணிப்பொறியாளரும் கூட. விஷுவல் பேசிக் மேக்ரோ கோடிங் பற்றி முத்துலிங்கம் எழுதிய ஆங்கிலப் புத்தகத்தையும் தேடிப் படித்து அதில் வந்த இலக்கிய மேற்கோளை எடுத்துக்காட்டத் தவறவில்லை எஸ்.பொ. அந்த ‘Getting to know Visual Basic Procedures – An Introduction to Macro Language’ புத்தகம் எங்கே கிடைக்கும் என்று அவரைத்தான் விசாரிக்க வேண்டும்.

ஈழத் தமிழர்கள் படைப்பிலக்கியத்தில் சோதனை முயற்சிகளுக்குத் தயங்கியதே இல்லை என்பதை இந்தத் தொகுப்பில் சில முன்னுரைகள் சுட்டுகின்றன. நாலு பாத்திரங்கள். அவற்றை வைத்து நாலு எழுத்தாளர்கள் எழுதிய தொனி மாறுபாடு அமைந்த நாலு கதைகள். இப்படி ஒரு நூல். நவரசங்கள். அவை பற்றி மூன்று எழுத்தாளர்கள் எழுதிய கதைகள். இது இன்னொரு தொகுப்பு. முன்னுரையோடு நிறுத்திக் கொண்ட நூல்கள். படைப்பில் பங்களிப்பும் செய்த புத்தகங்கள். பதிப்பித் நூல்கள். எஸ்.பொ எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. மலைக்க வைக்கிற இலக்கியத் தேடலுக்கும் ஈடுபாட்டுக்கும் இனி சுருக்கமாக எஸ்.பொவிஸம் என்று பெயரிட்டு விடலாம்.

அவருடைய அசைக்க முடியாத இலக்கிய நம்பிக்கையும் சேர்ந்ததுதான் இது. ‘இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் தமிழ்க் கதைகளின் களங்கள் பனை வளராப் பனி பெய்யும் நாடுகளிலும், sub-sahara நாடுகளிலும் விரிவுபடும். அக்கதைகளிலே மானிடத்திலே அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் மனித நேயமும் ஒளிரும். மொழி – கலாசாரம் – பண்பாடு – மதம் – நிறம் ஆகிய அனைத்து வேறுபாடுகளும் இற்று, எல்லோரும் கேளிர் – kin – சுற்றத்தார் என முகிழ்ந்திடும் மானிடம்’.

சில முன்னுரைகளைப் படிக்கும்போது பழைய வரலாறு புரிபடுகிறது. ஏற்கனவே விஷய ஞானம் உள்ளவர்களுக்கு நாஸ்டால்ஜியா கூட இது. உதாரணம் எழுபதுகளில் இலங்கையில் கொண்டு வந்த தமிழ்ப் பத்திரிகை இறக்குமதித் தடைவிதிப்பு. தற்போதைய அரசியல் சமன்பாடுகள் அல்லது சமன் இல்லாத சமர்கள் தொடங்குவதற்கு முந்திய மாந்திரீக யதார்த்த சூழல் அது. மாதம் மூன்று கோடி ரூபாய் இறக்குமதிச் செலவை இலங்கை செய்ய வேண்டி வந்தது அப்போது. ஐம்பத்திரெண்டு தமிழ் வார, மாதப் பத்திரிகைகளைத் தமிழகத்திலிருந்து இறக்குமதி செய்த வகையில் கஜானாவை விட்டுப் போன அந்நியச் செலாவணித் தொகை அது.

இது தொடர்பாக, இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, ஈழத் தமிழரசு கட்சி மற்றும் தமிழர், சிங்கள அரசியல் பிரமுகர்கள் என்று பலரின் கருத்து நிலைபாட்டை அலசி எஸ்.பொ எழுதிய அறிக்கை இந்த முன்னுரைத் தொகுப்பின் முக்கிய ஆவணம். உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று படுங்கள் என்னும் தோழர்கள் தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிகைகளுக்குத் தடை விதிக்கப் போராடியதை lapsed communist ஆன எஸ்.பொ (மன்னிக்கணும் ஆசானே, வேறே வார்த்தை கிடைக்கவில்லை) ஒரு பிடி பிடித்து விட்டு, எந்த எந்தப் பத்திரிகையை இறக்குமதிக் கட்டுப்பாட்டுக்கு உட்படுத்தி அனுமதிக்கலாம் என்று சிபாரிசு செய்த முஹிதீன் அறிக்கைக்கு வருகிறார்.

‘ஆனந்தவிகடன், குமுதம், கலைமகள், மஞ்சரி, அம்புலிமாமா, கலைக்கதிர், தீபம், தாமரை, கல்கண்டு, அமுதசுரபி, வானொலி, திட்டம் ஆகிய பன்னிரெண்டு பத்திரிகைகள் இறக்குமதியாவதை, பிரதிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதின் மூலம் ஒருவகைக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்க் கொண்டு வருதல் வேண்டும் என்பதுதான் முஹிதீன் சமர்ப்பித்துள்ள அறிக்கையின் சாரமாகும்’.

க.நா.சு பட்டியல், ஜெயமோகன் பட்டியல், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் பட்டியல் மாதிரி சுவாரசியமான ஒன்று முஹிதீன் பட்டியல். லாஜிக் எல்லாம் தேடாமல் ரசிக்கலாம். தாமரை இறக்குமதி வேண்டாம் என்று ஈழத்து காம்ரேடுகள் எப்படிச் சொன்னார்கள்? முஹிதீன் நினைவு படுத்தினாலும் அவர்கள் சுய மறுப்பில் தாமரையை, முற்போக்கு இலக்கியத்தை மறுதலித்து விட்டிருந்தார்களா? அல்லது இலங்கை முற்போக்கு இலக்கியத்துக்கும் இந்திய முற்போக்குக்கும் நடுவே வங்கக் கடல் கடந்து போனதா?

வானொலி என்ற ஒரு பத்திரிகை இருந்ததும் மறைந்ததும் எல்லாம் இந்தப் பட்டியலைப் படித்துத்தான் என் நினைவுக்கு வருகிறது. சென்னை (மதறாஸ்), திருச்சி வானொலி நிலைய தினப்படி நிகழ்ச்சி விவரங்களைப் பிரசுரிக்க என்று அரசு வெளியிட்ட இந்தப் பத்திரிகையை தமிழ்நாட்டில் யாரும் வீட்டில் கிரமமாக வந்து விழ சந்தா செலுத்தி வாங்கியதில்லை என்று அடித்துச் சொல்லலாம். முழுக்க லைப்ரரி பத்திரிகை இது. கொரகொர என்று மீடியம் வேவ் இரைச்சலுக்கு நடுவே லோ பவர் டிரான்ஸ்பார்மர்கள் தயவில் ஆகாசாவாணி ஒலிபரப்பிய சீரிய நிகழ்ச்சிகளை இலங்கையர்கள் கேட்க என்னத்துக்காக க்யூ நின்று வானொலி பத்திரிகை வாங்கினார்கள்? மற்ற பத்திரிகைகள் இருக்கட்டும். திட்டம், அதான் நம் மத்திய அரசின் ‘யோஜனா’வின் தமிழ்ப் பதிப்பு. சும்மாக் கொடுத்தால் கூட யாரும் தொடத் துணியாத இந்த கவர்மெண்ட் காகிதத்தை இறக்குமதிக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்தாவது சிரமப்பட்டு வாங்கிப் படிக்க ஈழத்தவரை முன் நடாத்தியது எது? எஸ்.பொ சொல்லவில்லை. காப்ரியல் கார்சியோ மார்க்வே, நீராவது சொல்லும் வே.

கிட்டத்தட்ட நாற்பது பக்கம் வரும் இந்த பத்திரிகை இறக்குமதிச் சட்டம் பற்றிய கட்டுரை தொகுப்பின் மிக நீண்ட படைப்பு என்றால், தமிழச்சியின் ‘எஞ்சோட்டுப் பெண்’ணுக்கு இரண்டே இரண்டு பத்தியில் எஸ்.பொ எழுதிய முன்னுரை ஆகச் சிறிய ஒன்று. இரண்டாம் பதிப்பு கண்ட இந்தக் கவிதைத் தொகுதிக்கு கூட ஒரு பத்தி எழுதிச் சேர்த்திருக்கிறார் என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும். அடுத்த பதிப்புக்காவது எஞ்சோட்டுப் பெண்ணுக்கு சற்று விரிவான முன்னுரையை எஸ்.பொவிடம் தமிழச்சி எதிர்பார்க்கிறாரோ என்னமோ நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

437 பக்கப் புத்தகத்தைப் படித்து ஒரு வாரத்தில் முன்னுரை ஒன்று எழுதித் தரும்படி எஸ்.பொ என்னைப் பணிக்க என் எந்தத் தகுதியும் காரணம் இல்லை என்று தெரியும். ஒரு எழுத்தாளனாக இல்லாவிட்டாலும், விரைந்து படித்து ரசித்து அதை சிலாகிக்கவோ குற்றம் சொல்லவோ கூடிய ரசிகனாகவே இந்தக் கடமையை ஏற்பித்தார் என்று திடம் செய்து கொண்டு பிரித்த பக்கம் மிரள வைத்தது. ஒரு சிறுகதைத் தொகுதிக்கு முன்னுரையாக எஸ்.பொ சொல்வது இது-

“சிறுகதைத் தொகுதிக்கு முன்னுரையும் சேர்த்துக் கொள்ளுதல் சம்பிரதாயமான காரியமாக நிலைத்து விட்டது. அப்படி ஒரு முன்னுரை எழுதுபவர், அந்தத் துறையிலே தமக்குள்ள புலமையை, அன்றேல் புலமை இன்மையை ஓரளவிற்கு விண்டுகாட்டி, தமது நூலின் சில பக்கங்களளைத் தமது சுயவித்துவ அளப்பலுக்கும் ஒதுக்கித் தந்துவிட்டாரே என்று மனச்சாட்சியின் முள் உறுத்த, கதாசிரியரைப் பற்றி நான்கு வரிகளும், கதைகளைப் பற்றி இரண்டு வரிகளும் எழுதும் திருக்கூத்தாகவே இக்கைங்கரியம் நிலைபெற்று வருகிறது’.

எஸ்.பொ பகிடி செய்த இந்தச் சட்டகத்துக்குள் அகப்படாமல் தப்பிக்க ஒரே வழி இங்கே இந்த முன்னுரையை முடித்துக் கொள்வதுதான். சுபம். ஜனகனமன. படுதாவை இறக்குங்கப்பா.

(யுகமாயினி பத்தி)

ஆப்பிரிக்கத் தமிழ்க் கிராமக் கதைகள்

ஆப்பிரிக்கத் தமிழ்க் கிராமக் கதைகள்
(‘ஏதோ ஒரு பக்கம்’ பத்தி)

எழுத்தாளனாக இருப்பதில் ஒரு சௌகரியம். இலக்கியம் சம்பந்தமாக எந்த நிகழ்ச்சி எங்கே நடந்தாலும் அநேகமாக சம்மன் இல்லாமல் ஆஜராகி விடலாம். அதுவும் வேற்று நாட்டில், குறிப்பாக ஸ்காட்லாந்து என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

ஸ்காட்லாந்தில் வெய்யில் காலம் ஆரம்பிக்கும்போது அந்தப் பிரதேசமே விழாக் கோலம் பூண்டுவிடும். ஒரே நாளில் பத்து இடத்தில் நாடக விழா, இன்னொரு நாலு தியேட்டரில் கலைப் படங்கள், நாலைந்து மேடைகளில் சாஸ்திரிய, பாப் இசை நிகழ்ச்சிகள். போதாக்குறைக்கு, இருக்கப்பட்ட பூங்காவை எல்லாம் வளைத்து எழுப்பிய அரங்குகளில் இலக்கிய விழா, புத்தகச் சந்தை என்று அமர்க்களப்படும்.

இப்படியான ஒரு கோடைகாலம். அதிலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை நேரம். ‘சண்டே அப்சர்வர்’ பத்திரிகையை அசமஞ்சமாகப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். ‘எழுத்தாளர் சந்திப்பு – கட்டணம் பத்து பவுண்ட் மட்டும்’. கண்ணை ஈர்த்த ஒரு விளம்பரத்தின் த்லைப்பு இது. அட, காசு கொடுத்து எழுத்தாளரைப் பார்க்கணுமா?

நம் ஊரில் ஒரே நாளில் பக்கத்துப் பக்கத்து அரங்குகளில் எழுத்தாளர் சந்திப்பு, நடிகர் சந்திப்பு, விளையாட்டு வீரர் சந்திப்பு நடக்கிறதுன்னு வச்சுக்கலாம். இதில் எந்த இடத்தில் கூட்ட நெரிசல் இல்லாமல் மின்விசிறிக்குக் கீழே ஹாயாக கால் நீட்டி சாய்ந்து உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்க முடியும் என்று எல்லோருக்குமே தெரியும். எடின்பரோ விஷயம் தலைகீழே. கட்டணம் செலுத்தி ஒரு எழுத்தாளரை சந்திக்க, ‘எனக்கு ஒரு டிக்கெட், எங்க அண்ணனுக்கு ஒண்ணு, தம்பிக்கு அரை டிக்கெட் ப்ளீஸ்’ என்று க்யூவில் அலைமோதுகிற நிலைமை.

நான் சந்திக்கக் கிளம்பியது அமீனட்டா போர்னா என்ற இளம் பெண் எழுத்தாளரை. நாவல் – சிறுகதைத் தொகுப்பு என்று இரண்டு வகையிலும் இடம் பெறக்கூடிய புத்தகங்களை எழுதியவர். சியரா லியோன் நாட்டில் பிறந்து, லண்டனில் தொலைக்காட்சி தயாரிப்பாளராக, எழுத்தாளராக வாழ்க்கை நடத்தும் ஆப்பிரிக்கப் பெண். ஒரு ஸ்காட்லாந்துக்காரரைக் காதல் திருமணம் செய்துகொண்டதால் எடின்பரோ மருமகளும் கூட. ஆப்பிரிக்க மொழியாகிய டெம்னே தாய்மொழி. ஆனாலும் பேச்சும் எழுத்தும் முழுக்க ஆங்கிலத்தில்.

அதற்கு முந்திய நாள் அதாவது சனிக்கிழமை ராத்திரி தான் எடின்பரோ திரைப்பட விழாவில் ஒரு படம் பார்த்தேன். சியரா லியோன் நாட்டில் குழுக்களுக்கு இடையே நடக்கும் வன்முறையில் அப்பாவி மக்கள் கை, கால் இழந்து மூளியாகி நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் அவலம் மனம் பதைக்க வைக்கும் ஆவணப் படமாக விரிந்தது அது. சின்னக் குழந்தையைக் கூட விடாமல் கையைத் துண்டித்து அநாதையாக அலையவிட்ட கொடியவர்கள் அந்த நாட்டில் ஜனநாயகம் வருவதை முழுமூச்சாக எதிர்க்கிறார்கள். கல்வியும் பொருளும் இல்லாத சாமானியர்கள் நடைப்பிணமாக அடிமை சேவகம் செய்கிற நிலைமை. அந்த சியரா லியோன் நாட்டு எழுத்தாளரை நேரில் சந்திக்கக் கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விடக்கூடாது என்று தீர்மானித்தேன்.

அவை நிறைந்த காட்சியாக அமீனட்டா ஆரம்பித்திருந்தார். நான் போய்ச் சேர்வதற்குள், ‘அனுமதிச் சீட்டு விற்றுத் தீர்ந்தாச்சு’ – புத்தகச் சந்தை நடக்கிற பூங்கா வாசல் கூண்டுக்கிளி இனிமையாகக் கூவி அறிவித்தாள். ‘புண்ணியமாப் போறது. ஓரமா ஒண்டிக்கிட்டாவது நிக்கறேன். ஒரு சீட்டு கொடு’. நான் மன்றாட, அவள் சாவகாசமாகப் பூர்வோத்திரம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தாள். என்னத்தைச் சொல்ல? விலாவாரியாகத் தொடங்கி, சட்டென்று எடிட் செய்து, ‘உலகத்திலேயே ஆதிமொழிகளில் ஒன்று. இன்னும் உலகம் முழுக்க ஏகப்பட்ட மில்லியன் மக்கள் அந்த மொழியில் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழ் என்று கேட்டிருக்கிறாயா பெண்ணே? தமிழ் எழுத்தாளன் நான்”. கொஞ்சம் சுய தம்பட்டத்தை ஓங்கி அடித்தேன். அமீனட்டாவை சந்திக்க, செய்யலாம்தான்.

‘என்ன, எழுத்தாளரா நீங்க?’ கூண்டுக்கிளி பரபரப்போடு வெளியே வந்தது. ‘ஏன் முன்னாடியே சொல்லலே? என் கூட வாங்க’. என் கையை வலுவாகப் பற்றி இழுத்துக் கொண்டு அவள் உள்ளே ஓடினாள்.

முதல் வரிசையில் இடம் கிடைத்தது. ‘சியரா லியோன் இனப் படுகொலைக் கொடுமை பற்றி நேற்று ஒரு டாக்குமெண்டரி பார்த்தேன்’. மைக் என்னிடம் வந்தபோது பேச்சை ஆரம்பித்தேன். ‘ஆமா, பிரான்ஸ் தூதர் படச் சுருளை மறைத்து எடுத்துவந்து வெளியிட உதவி புரிந்தார்’. அமீனட்டா சிரித்தார். சிரிப்புக்கு உள்ளே கொஞ்சம் சோகம் எட்டிப் பார்த்தது. ‘இனப் படுகொலையில் எல்லாம் இழந்து, போதாக்குறைக்குக் கையும் காலும் கூடத் துண்டிக்கப்பட்டு சாதாரண மக்கள் அங்கே துன்பப் படுகிறார்கள். நீங்க இங்கே என்ன செய்யறீங்க மேடம்?’ என் கேள்வி அவரைக் கோபப்படுத்தவில்லை. அமைதியாகச் சொன்னார் – ‘அவர்களுக்கு நான் கொடுக்கக் கூடிய ஆதரவு என் எழுத்து, நான் தயாரிக்கும் சின்னத்திரை நிகழ்ச்சிகள் மூலம் தான். இரண்டு வருடம் முன் அங்கேயும் இயங்கிக் கொண்டிருந்தேன். என் அப்பாவை இழந்தபோது பிரிட்டனுக்குத் தப்பித்து வரவேண்டிய சூழ்நிலை’. அமீனட்டா கண் கலங்கினார் துடைத்தபடி தொடர்ந்தார். ‘அப்பா அங்கே மினிஸ்டராக இருந்தார். மாபியா அவரைத் தூக்கில் போட்டுட்டாங்க’. சொந்த சோகத்தைக் கனமாகச் சுமந்து நடைபோடும் அந்தப் பெண்ணை அதற்கு அப்புறம் நான் கேள்வி ஏதும் கேட்கவில்லை.

அமீனட்டா ‘முன்னோர் கற்கள்’ என்ற தன் புதிய புத்தகத்தில் இருந்து சில பகுதிகளை வாசித்தார். கிராமம். பள்ளிக்கூட வாத்தியாரை கடுதாசி எழுதச் சொல்லி முன்னால் உட்கார்கிற கல்வி அறிவில்லாத ஊர் மக்கள். கடிதத்தில் உதவி கேட்டு யார் யாருக்கோ கோரிக்கை. அவர்கள் குடும்பம் நல்லா இருக்க ஆண்டவனைப் பிரார்த்திக்கிறார்கள். கைநாட்டு பதித்து அனுப்பிவிட்டு பதிலுக்காக, கூடவே கொஞ்சம் பணத்துக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். அப்புறம் கணவனால், புகுந்த வீட்டாரால் கொடுமைப் படுத்தப்படும் பெண்கள். கட்டியவனால் துரத்திவிடப்பட்டு அபலையாக அலைகிறவர்கள். வாழ்க்கையில் துயரம், பசி பட்டினி தவிற வேது எதுவும் அறியாதவர்கள். குழந்தைகளைப் பெற்று வளர்க்க உயிரும் தருபவர்கள். தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் கனமான துக்கம்.

‘அமீனட்டா, இவங்க எல்லோரையும் நான் சந்திச்சிருக்கேன். தமிழ்நாட்டு கிராமத்துக்கும் ஆப்பிரிக்க கிராமத்துக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை’. அவரைக் கூட்டத்துக்கு அப்புறம் தனியாகச் சந்தித்தபோது கூறினேன். ‘நீங்களும் நானும் ஒரே ரத்தம் தான். இந்திய வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்கும் தெரியும்’. அமீனட்டா என் கையை இதமாகப் பற்றிக் கொண்டு நெகிழ்வோடு சொன்னார்.

ஒரு சின்ன ஆச்சரியம். அமீனட்டாவுக்குத் தமிழ் மொழி பற்றித் தெரிந்திருக்கிறது. அவருக்குப் பரிச்சயமான முதல் தமிழ் எழுத்தாளர் நான் இல்லை. அவர் திரு முத்துலிங்கம். ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பில் அதிகாரியாக சியரா லியோனில் இருந்தபோது அங்கே அமைச்சராக இருந்து கொலையுண்ட அமீனட்டாவின் தந்தையோடு முத்துலிங்கம் சாருக்கு பரிச்சயம் உண்டாம். உலகம் சிறியது. சுகமோ, துக்கமோ பங்கு போட மொழி கடந்து படைப்பாளிகள் எங்கும் உண்டு.

கையில் வைத்திருந்த தமிழ்ப் புதுக்கவிதை மொழிபெயர்ப்பை அமீனட்டாவிடம் அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தேன். தன் ‘முன்னோர் கற்கள்’ நாவலை எனக்குப் பரிசளித்தார் அவர். ரெண்டும் ஏதோ விதத்தில் ஒரே மாதிரி என்று இருவருக்குமே தெரியும். அடுத்த முறை சந்திக்கும்போது அமீனட்டாவோடு பேச நிறைய விஷயம் பாக்கி இருக்கிறது.

** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** **
இருவாட்சி வெளியீடான ‘வானவில் கூட்டம்’ கிடைத்தது. உலகத் தமிழர் கதைகள் என்ற துணைத் தலைப்பு கவன ஈர்ப்புத் தீர்மானம் கொண்டு வந்து வெற்றிபெற, புத்தகத்தைப் புரட்டினேன். கண்ணில் பட்ட கதை சிங்கப்பூர் ஜெயந்தி சங்கரின் ‘நாலே கால் டாலர்’. தீபாவளி வாழ்த்து அட்டை வாங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டு படி ஏறி, கை மறதியாகக் காசு கொடுக்காமல் நடக்கிற மத்திய வர்க்கத் தமிழ்ப் பெண். இந்த மறதி சிங்கப்பூர் ஜூரோங் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் அவளை அடைக்கிறதில் போய் முடிகிறது. லாக் அப்பின் வாடையும், சக பெண்கைதிகளின் சித்தரிப்பும் செதுக்கி வைத்த மாதிரி வந்து விழ, ஃபர்ஸ்ட் பெர்சனில் கதையை நேர்த்தியாகச் சொல்லியிருக்கிறார் ஜெயந்தி. துல்லியமான பெண் மொழிக்கு இன்னொரு உதாரணம்.

சுவாரசியமான மற்றக் கதைகள் பற்றி சாவகாசமாக.

(யுகமாயினி – அக்டோபர் 2008)

ஏதோ ஒரு பக்கம் (இரா.முருகன்) குறும்பட சந்தோஷம்

(Excerpt from a forthcoming book )

ஏதோ ஒரு பக்கம் (இரா.முருகன்)

குறும்பட சந்தோஷம்

சமீபத்திய சந்தோஷங்களில் ஒன்று ‘ரெட்டைத் தெரு’ குறும்பட வெளியீடு. நேர்பட, எதுவும் தவறாமல் நடந்து முடிந்த் விழா அது.

பொதுவாக, பொது நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதில் சென்னை வழக்கத்தை விட மற்ற ஊர் வளமுறை கொஞ்சம் இறுக்கம் தளர்ந்திருப்பது வாடிக்கை. அது சில சமயம் ஓர் ஆசுவாசம் தரும். பல நேரங்களில் எரிச்சலையும் உண்டாக்கும். இந்த ‘சரி, செஞ்சுடலாம்’ ரிலாக்சேஷன் அரசுத் துறை அதிகாரிகளில் இருந்து ஆரம்பிக்கும்.

பல வருடம் முன்னால், ஒரு பிற நகர் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டபோது நடந்தது இது – ஏழெட்டு வயசுப் பிள்ளைகள் அணி அணியாகப் பொரிவெய்யிலில் பழைய மரபெஞ்சுகளில் காத்திருந்தார்கள். குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடைபழகிய நாலைந்து வாத்தியார்கள் காதில் இந்தப் பிஞ்சுகளின் ‘சார், தண்ணி சார் தண்ணி’ கோரிக்கை விழவே இல்லை. பசியும் தாகமுமாக இப்படி இளைய தலைமுறை ஒரு மணி நேரம் தவித்துக் கொண்டிருக்க, சர்க்கார் சிங்கம் பொறித்த அம்பாசிடர் கார் வந்து நின்றது.ஆபீசர் குதித்து இறங்கி கெத்தாக மேடைக்கு நடக்கிறார். பளபள என்று பித்தளை வட்டு மின்ன குறுக்கு வாட்டில் டவாலி அணிந்த சேவகர் ஏழெட்டு ஃபைல் கட்டுகளை சுமந்து நாலு அடி தள்ளி ஓட்டமும் நடையுமாக பின்னாலேயே வருகிறார். அதிகாரி மேடைக்கு நாலு அங்குலம் முன்னால் நட்டமாக நிற்க, டவாலி பாய்ந்து முன்னால் ஏறி சர்க்கார் காகித மூட்டையை ஒரு ஓரமாக வைத்து விட்டு நாற்காலியை நேராகப் போடுகிறார். ஆபீசர் அப்புறம் தான் அதில் ஆரோகணிக்கிறார். கூட்டம் தொடங்கலாம் என்று அவர் பெரிய மனசு பண்ணித் தலையசைத்தபோது கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரம் தாமதமான ஆரம்பம். ‘சார், தண்ணி’ குரல்கள் எல்லாம் வாத்தியார்களால் அடைக்கப்பட்டு மயான அமைதி.

அதிகாரிக்குக் கொடுத்த மாலை ஒரு வினாடி கழுத்தில் இருக்க, அப்புறம் தொடர்ந்தால் தோள்பட்டை வலிக்கும் என்று பட, அவர் டவாலியிடம் கண்காட்டுகிறார். உடனே, கையில் மரியாதையோடு அந்த மாலையைப் வாங்கி டவாலி அரசுப் பணியாற்றுகிறார். தொடர்ந்து பொன்னாடை, வெளியிட்ட புத்தகம், பூச்செண்டு என்று எல்லாமே அவரிடம் அடைக்கலம் ஆகின்றன. ஆபீசர் குளித்து விட்டுத் துவைக்கக் கூட டவாலி உதவி வேணும் போல் இருக்கு.

அதிகாரி ‘திருவள்ளுவர் அன்றே சொன்னார் கற்க கசடற’ என்று அவருக்குத் தெரிந்த ஒரே திருக்குறளை கார்வையோடு மைக் முன்னால் எடுத்து விடும்போது சட்டைப் பையில் இருந்து செல்போன் சத்தம். மேடையில் நின்றபடிக்கே செல்போனை எடுத்து, ‘அலோ, சொல்லுங்க. நேத்தே அனுப்பிட்டேனே, டெஸ்பாட்ச் கிளார்க் கிட்டே விசாரியுங்க’ என்று முழுக்கூட்டத்துக்கும் தகவல் சொல்லி விட்டு திருவள்ளுவரை திரும்ப தாடியைப் பிடித்து இழுக்கிறார். ‘கற்க கசடற கற்பவை கற்றபின்’. மறந்து போச்சு. ‘இந்த அருமையான குறளுக்கு என்ன உட்பொருள், சிந்தித்துப் பார்த்தோம் என்றால்’. அலட்டாமல் தொடர செல்போனில் அடுத்த அழைப்பு. ‘என்ன ஜேம்ஸ், டெண்டர் நோட்டீஸுக்கு ஒரு காரிஜெண்டம் போட்டு பத்திரிகைக்கு கொடுத்திடுங்க, டேவணித் தொகை குறைச்சுப் பார்க்கலாம். வந்து கையெழுத்துப் போடறேன். என்ன உட்பொருள் என்றால், செய்கிற காரியத்தைத் திருந்தச் செய்’. அவர் நிறுத்தி டவாலியைப் பார்க்க, அன்னார் பிளாஸ்கில் இருந்து சுக்கு வெள்ளத்தையோ திப்பிலி கஷாயத்தையோ மரியாதையோடு ஸ்டீல் டம்ளரில் வார்த்து நீட்ட திருவள்ளுவரும், கூட்டமும், ‘சார் தண்ணி’ பசங்களும் இன்னும் காத்திருக்க வேண்டிப் போனது. ஆனாலும் அடுத்தநாள் உள்ளூர் எடிஷன் செய்தித்தாளில் அதிகாரி பேசி முடிக்காத முழுப் பேச்சும் அவர் பேசுகிற புகைப்படத்தோடு வந்திருந்தது.

‘ரெட்டைத் தெரு’ கூட்டம் இந்த இடையூறுகள் எதுவும் இன்றி நடந்தது. வெளியிட்ட போலீஸ் கமிஷனர் குறும்ப் படத்தை முன்பே பார்த்து கவனமாக குறிப்புகள் தயார் செய்து வந்திருந்தார். திரைப்பட இயக்குனர் ஜனநாதனும், ஆய்வாளர் திருநாவுக்கரசும் அதேபடிக்கு. ‘எழுத்தாளர் நடித்த திரைப்படங்கள் உண்டு. ஆனால் உலகக் குறும்பட வரலாற்றிலேயே எழுத்தாளர் எழுதி நடித்த முதல் குறும்படம் ரெட்டைத் தெரு தான்’ என்று திருநாவுக்கரசு சொல்லி விட்டு உட்கார்ந்தார். என் டீஷர்ட் கழுத்தை இறுக்கிப் போட்ட பொத்தான் அவிழ்க்க முடியாத காரணத்தால் அவர் சட்டைக் காலரைத் தூக்கி விட்டேன்.

மதியம் எழுத்தாளரோடு கலந்துரையாடல் என்று அறிவித்துவிட்டு அடுத்த நிமிஷம் கூட்டமே காணாமல் போனது. மதுரை பக்கம் முன்பெல்லாம் ‘சாப்பிடறீங்களா’ என்று விசாரிப்பார்கள். இப்போது அதெல்லாம் கிடையாது போலிருக்கு. நாலு கிளாஸ் பச்சை வெள்ளம் குடித்து நான் வெற்று அரங்கத்தில், அவர்கள் எல்லோரும் விருந்து சாப்பிட்டு வரக் காத்திருந்தேன். அப்புறம் ரெண்டு மணி நேரம் பேசி, விஸ்காம் மாணவர்களைக் கேள்வி கேட்க வைத்து பதில் சொன்னேன். இலக்கிய, கலைச் சேவை எப்படி எல்லாம் செய்ய வேண்டி இருக்கு!

(Yugamayini column 2010)

ஏதோ ஒரு பக்கம் இரா.முருகன்

(Excerpt from a forthcoming book )

ஏதோ ஒரு பக்கம்
இரா.முருகன்

கும்பகோணம் என்று எங்கேயாவது கேட்டால் எனக்கு வென்னீர் பக்கெட் தான் உடனடியாக நினைவு வரும். அதென்னமோ, வேறே நாட்டுக்கு, ஊருக்குப் பயணம் போகும்போது எல்லாம் சாவதானமாக திட்டம் போடுவேன். ராமராஜ் உள்ளாடை தொடங்கி பல் துலக்கும் பிரஷ் ஈறாக எடுத்துப் போக வேண்டியவற்றின் பட்டியல் தயாரிக்கப்படும். சேர்த்து வைத்திருந்த அந்தப் பட்டியல்களை இப்போது பார்க்கும்போது ஒன்று சட்டென்று புரிகிறது. பத்து வருடம் முன்னால் பாங்காங் போக எடுத்துப் போனதை விட சமீபத்திய பயணங்களுக்காக மூட்டை கட்டியது ஆகக் குறைவு. வயது தேவைகளைக் குறைக்காவிட்டாலும், இல்லாமல் சமாளிக்கக் கற்றுத் தருகிறது. இலக்கியப் பட்டியல்களுக்கு இது பொருந்தாது.

கும்பகோணம் போவது என்பது எப்போதுமே பட்டியல் போட லாப்டாப்பில் எக்சல் ஷீட்டை திறக்க சந்தர்ப்பம் கொடுக்காமல் திடுதிப்பென்று நிகழ்வது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திலே கிளம்பு என்று நாவல் அத்தியாயத்தில் பாதி எழுதும்போது கையைப் பிடித்து நிறுத்தி அரை நிஜாரில் இருந்து ஜீன்ஸ் டீஷர்ட்டுக்கு மாற வைப்பது. அசமஞ்சமாக இருக்காமல் ஆக்ஷன் 500 சாப்பிட்ட உத்வேகத்தோடு இயங்க வைப்பது. ஒரு பத்து வருடம் முன்னால் இப்படிப் போனதைப் பற்றி, ‘ஒரு பயணம் – ஒரு ராத்திரி – ஒரு மணி நேரம் – நாலு கோவில்’ என்று எழுதினேன். பொழுது போகாத போது, ராத்தூக்கம் வராத நேரத்தில் சாவதானமாக அதை இண்டர்நெட்டில் தட்டிப் படித்துக் கொள்ளலாம்.

சென்னையிலிருந்து திருச்சி, அங்கே இருந்து கும்பகோணம் என்று கொஞ்சம் சுற்று வளைத்து ஒரு பயணம். பாதி தூரம் பஸ், அப்புறம் கார் என்று திட்டம்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை நடுப்பகல் நேரத்தில் கோயம்பேடு பஸ் நிலையம் பேய் உலவுகிற பூமி போல் அமானுஷ்யமான நிசப்தத்தோடு இருந்தது.

கோயம்பேடு மனிதர்கள் என்று குறிப்பிடத் தகுந்த ஒரு பத்து இருபது பேர். தகர ஷெட்டில் வெக்கையைப் பூரணமாக உள்ளே வாங்கி தரையெல்லாம் வியர்வை ஒழுக அதில் சரிபாதிப் பேர் படுத்து, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார்கள். சுவர் ஓரமாகப் படுத்திருந்தவர் தூங்கி விழித்து மார்பில் விரித்து வைத்திருந்த சினிக்கூத்து பத்திரிகையை விட்ட இடத்திலிருந்து படிக்க ஆரம்பித்தார். கழிவறை வாடையைப் பொருட்படுத்தாமல் வெளியே ப்ளாஸ்டிக் டிரம் மேல் ஆரோகணித்து, பூப்போட்ட தட்டில் இன்னொருத்தர் சாவகாசமாக பிரியாணி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். மிச்ச சொச்ச நபர்கள் மினரல் வாட்டரும் பிஸ்கட்டும் விற்கும் கடைகளில் மௌனமாக வியாபாரத்துக்குக் காத்திருந்தார்கள். என் பங்குக்கு நானும் சூழ்நிலைக்குப் பொருத்தமாக, பூச் பாதிரியார் மருது பாண்டியர்கள் பற்றி எழுதிய கையேடு என்று நெருக்கமாக அந்தக்கால ரெமிங்டன் டைப்ரைட்டரில் மங்கலாக அடித்து, அதிமங்கலாக நகல் எடுத்து அனுப்பியிருந்த அவசரப் புத்தகத்தைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

கோயம்பேடு விட்டதும் தெரியவில்லை. பாதி தூரம் கடந்ததும் தெரியவில்லை. பூச் பாதிரி பூச்சி காட்டாமல் கச்சிதமாக சரித்திரத்தை எழுதியிருந்தார். அவர் மருது பாண்டியர்களை சந்தித்தது பற்றி எங்கேயாவது குறிப்பிடாமல் போவாரா என்று எதிர்பார்ப்போடு தொடர்ந்து படித்து ஏதோ தோன்ற கடைசிப் பக்கத்துக்குத் தாவினேன். பூச் தன் கட்டுரைக்கு ஆதாரமான தகவல்கள் கொண்ட புத்தகங்களின் அட்டவணையை இணைத்திருந்தார். படித்ததும் மகா பெரிய ஆச்சரியம்.

1957-ல் வெளியான நீலகண்ட சாஸ்திரியார் எழுதிய ‘தென்னிந்திய வரலாறு – இரண்டாம் பதிப்பு’, ‘திராவிடத்தின் வரலாறு’ இப்படி அங்கங்கே அந்தப் பட்டியலில் கண்ணில் பட்ட பெயர்கள் சட்டென்று சொன்ன தகவல் – பாதிரியார் பூச் முன்னூறு வருஷத்துக்கு முந்தியவர் இல்லை. 1960-ல் இந்தியா வந்தவர்தான்!

‘சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஆவணம்’, ஐம்பது வருடத்துக்கு முந்தி ஒரு பாதிரியார் ஒழிந்த நேரத்தில் எழுதி வைத்த டயரிக் குறிப்பு என்று புரிந்ததும் புத்தகத்தை மடக்கி வைத்தேன். அந்தி உறங்க திருச்சி வந்து சேர்ந்திருந்தது.

அதென்ன அந்தியுறக்கம்? எப்படிய்யா சாயந்திரத்திலே தூக்கம் வரும்? இதெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. அன்னிய மொழியில் நினைத்து தமிழில் எழுதினால் இதான் விளைவு. மலையாளத்தில் அந்தியுறங்கல் என்றால் ராத்தங்கல் என்று தமிழில் அர்த்தம். அங்கே கோலக் குழல் என்றால் வாசலில் கோலம் போட உபயோகிக்கிற குழல் இல்லை. கண்ணன் வாசிக்கும் புல்லாங்குழலைக் கவித்துவமாகச் சொல்வது. ‘நான் அயோக்கியன்’ என்றால் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் இல்லை, ‘எனக்குத் தகுதி இல்லை – இன்னெலிஜிபிள்’ இத்யாதி. இதெல்லாம் எதுக்கு? அந்தியுறக்கத்துக்கு முன்பாரா, பின்பாரா, அவ்வளவே.

விடிகாலை கும்பகோணம் பயணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டு அந்தியுறங்க முயற்சி செய்ய வாகாக, திரும்ப பூச் பாதிரியார். என்னமாக் கதை விட்டிருக்கார்!

திருச்சி – கும்பகோணம் போக காரில் பெட்ரோல் போடத் தேர்ந்தெடுத்த பங்கில் எழுபது கடந்த நரை மீசைக்காரர் தனியாக அல்லாடிக் கொண்டிருந்தார். பர்மாஷெல் காலத்து மனிதர். சின்ன சைஸ் நாஸிலில் அன்லீடட் பெட்ரோல் அளந்து விட்டு மைக்ரோசிப் காட்டும் அளவை உத்தேசித்து நிறுத்திப்போட அவர் பட்ட பதட்டத்தை பரிதாபமாகக் கவனிக்க வேண்டி வந்தது. உதவி செய்ய முடியாத காரியம். அவர்தான் தொடங்கி, முடித்து, காசு வாங்கிப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு வழியாக பத்து நிமிடம் போராடி பெட்ரோல் டாங்க் ஃபுல்.

அடுத்து காற்று சோதனை. அது அவருக்கும் சோதனை நேரம். என்ன அழுத்திப் பிடித்தாலும் முன் வசத்து சக்கரத்தில் காற்று ஏறுவேனா என்கிறது. நான் உதவிக்குக் கைநீட்ட, இன்னொரு கை தடுத்தது. பெட்ரோல் பங்கு முதலாளி.

அவர் போடுவார். பொறுமையா இருங்க. சம்பளம் வாங்கறார் இல்லே.

உலகமே ரம்மியமான காலை ஆறரை மணிக்கு நீலச் சீருடை அணிந்து முகமும் உடலும் வியர்வையில் குளிக்க, கை நடுங்க அந்த முதியவர் எங்கள் காருக்கான பிராணவாயு அளிப்பதே தன் வாழ்க்கையில் இறுதி லட்சியம், அது முடிந்தால் உயிரை விட்டுவிடலாம் என்று முடிவெடுத்தவர் போல் மறுபடி மறுபடி அழுத்திப் பிடிக்க, முதலாளி வர்க்கத்தின் முறைப்பை என்னால் தாங்க முடியவில்லை.

உங்க gauge காஜ்லே ஏதொ ப்ராப்ளம். சரி பாருங்க சார். பாவம் பெரியவர் பத்து நிமிஷமா கஷ்டப்பட்டும் முடியலே

முதலாளியிடம் சொல்லி விட்டு, அவர் பார்வையில் பட அந்த சீனியர் சிட்டிசன் சிப்பந்திக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்தபடி காரில் ஏறினேன். போகிற வழியில் வேறே பெட்ரோல் பங்கு இருக்காதா என்ன? அங்கே உடல் தளர்ந்த தொழிலாளிகளும் மனசு கெட்டியான முதலாளிகளும் இருக்க மாட்டார்கள். அல்லது சக்கரத்தில் இருக்கிற காற்று பத்திரமாகக் கும்பகோணம் வரை கொண்டு விட்டு விடும்.

திருச்சி தஞ்சை மார்க்கமாக கார் விரைந்து கொண்டிருந்தது. காவிரிக்கரை பிரதேசம். வரிசையாக மொபைல் போன் அடிக்கிற சத்தம். முதலாவது என்னுடையது. நண்பர் யோகி. செங்கிஸ்கான் பற்றி நுணுக்கமாகப் பேச ஆரம்பிக்கிறார். தொடர்ந்து அடித்த நண்பர் போனில் வீட்டுக்காரம்மா – ‘கும்பகோணத்திலே பேக்கரி ரொட்டியும் ரஸ்க்கும் வாங்கிட்டு வாங்க’. அடுத்து டிரைவரின் மொபைல். ‘சாயந்திரம் வந்துடுவீங்க இல்லே. கோவை ட்ரிப் இருக்கு’.

காவேரிக்கரை கிராமங்களின் சாயல் முழுக்க மாறி அருகிலிருக்கும் நகரத்தின் நீட்சியாகிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. உழவர் ஓதை, மதகோதை, உடைநீர் ஓதை, விழவர் ஓதை எதுவும் கேட்கவில்லை. மோட்டார் சைக்கிள்கள், ப்ராய்லர் கோழி அடைத்த மடேடார் வான்கள், ஏசு திருச்சபை என்று போட்ட வெள்ளை மாருதி வேன், அப்புறம் மொபைல் போனில் பேசிக்கொண்டே பஸ்ஸுக்காக நிற்கிற ஆண்கள், பெண்கள். முதுகில் நேப்சாக்கோடு பள்ளி போகிற பிள்ளைகள். துணிப் பைக்கட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு ஒரே ஒரு சின்னப் பெண்ணை மட்டும் பார்த்தேன். கவனிப்பதற்குள் அவள் பஸ்ஸில் ஓடிப் போய் ஏறிவிட்டாள்.

தஞ்சையைச் சுற்றி பத்து இருபது கிலோமீட்டர் கிராமங்களில் பயிர்த் தொழில் நிலம் போக மீதி இடத்தில் நகரில் எழும்ப வெற்றுவெளி கிடைக்காத கட்டடங்கள் மெல்ல ஊர்ந்து இடம் பிடித்தபடி உள்ளன. டவுனில் உத்தியோகம் பார்க்கிறவர்கள் ஹவுசிங் லோன் போட்டு கிராமத்தில் (அவர்களுக்கு அது புறநகர்) வீடு கட்டிக் குடிபுகுந்து டப்பர்வேர் டிபன் பாக்ஸ் வைத்த நீல பிளாஸ்டிக் உறை, கூலிங் கிளாஸ் சகிதம் நகருக்கு வேலைக்கு வந்து திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் பிடித்ததுபோக மிச்ச இடத்தில் மொபைல் போன் விற்கும் கடையும், மதுக் கடையும் இடம் பிடித்திருக்கின்றன. கலர் சோடா, கோலி சோடா வகையறா நான் பார்த்த ஒரு கிராமத்துக் கடையிலும் காணோம். இருந்தாலும் உள்ளே கண்ணுக்கு மறைவாக வைத்திருப்பார்கள் போலிருக்கு.

கிராமப் பகுதியின் கொஞ்ச நஞ்ச குளிர்ச்சியும் காணாமல் போக, கும்பகோணம் காலை பத்து மணிக்கே உலையில் ஏற்றின மாதிரி புழுங்கியது. தண்ணீர் வற்றி சகதி தெரிந்த மகாமகக் குளத்தின் கரையில் ஒரு குஜராத்திக் குடும்பம் சிரத்தையின்றிப் பார்த்து பழக்க தோஷத்தில் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. சுற்றுலாவாக வருகிறவர்களுக்கு ஏற்படுகிற இந்தத் தன்னிச்சையான குழு செயல்பாட்டில், செல்போனில் படம் பிடிப்பதும் அடக்கம்.

மகாமகக் குளத்துப் புராணத்தை விவரித்து சுவாரசியம் கூட்ட முடியாமல் கூட வந்த கைடு பரபரப்பு செய்திக்கு அலைவரிசை மாறியது கண்ணில் பட்டது. ‘மகாமகம் போது பத்தாயிரம் பேர் நெரிசல்லே இங்கே உயிரை விட்டுட்டாங்க’.

‘ராத்திரி ஆவி உலாவுமா?’ சீரியஸா நக்கலா என்று தெரியாத தோரணையில் கேட்டார் காந்தி குல்லாய் வைத்த சேட். உடம்பு பருத்த சேட்டாணியம்மா சுப்ரஹுயே ஜீ என்று சிரித்தபடி அடக்கினாள். பத்து வருடம் முன் மகாமகம் நடந்தபோது இவள் ஒரு ரதியாக இருந்திருப்பாள் என்று அந்த சிரிப்பு சொன்னது.

அந்தக் குஜராத்திக் கூட்டத்தை வளைத்து ஆடித் தள்ளுபடி சில்க் புடவை வாங்கத் தள்ளிக் கொண்டுபோக இன்னொரு கூட்டம் தயாராகக் கூடவே நடந்தது. க்யா ஆடி? டிஸ்கவுண்ட். ஹண்ட்ரட் பெர்செண்ட். படாபடா ஐட்டம். கோவில் யானை தும்பிக்கையால் சேட் தலையில் ஆசிர்வாதம் செய்து ஆமா என்றது.

எல்லாக் கோவிலும் அடச்சுப் பூட்டிய வேளை. ஏசி ஓட்டலில் படியேறி ராத்திரி ஏழு மணி வரை அறை கேட்டபோது விசித்திரமாகப் பார்த்து, கம்ப்யூட்டரில் ஏதோ கணக்குப் போட்டு, எழுநூற்றுப் பதினைந்து ரூபாய் என்று முடிவானது. கவுண்டருக்கு வெளியே வைத்த தொலைக்காட்சியில் இண்டோர் காமிரா மூலம் அவ்வப்போது மாறும் ஓட்டலில் உட்புறம் காட்சியாக விரிந்தபடி இருந்தது.

ரூமுக்குள்ளேயும் காமிரா வைச்சிருக்கீங்களா?

இல்லே சார். நீங்க தைரியமாகப் போங்க. அதான் பேண்ட் போட்டிருக்கீங்களே.

அணிந்திருப்பது என்ன கலர் உள்ளாடை என்று சாயந்திரத்துக்குள் கண்டுபிடித்திருந்தாலும் அந்தத் தகவலால் யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம்? சர்க்காரும் தனியாரும் எடுக்கிற எண்ணற்ற சர்வே போலத்தான் இதெல்லாம்.

சாயந்திரம் சாரங்கபாணி கோவிலுக்கும், ராமஸ்வாமி கோவிலுக்கும், கும்பேஸ்வரர் கோவிலுக்கும் எல்லாம் பார்த்து அலுத்த சுற்றுலாப் பயணியாகப் போனேன். பத்து வருடத்துக்கு முந்தி இருந்த சிற்பம் பார்க்கும், ஆழ்வாரும் நாயன்மாரும் எழுதியதைச் சுவரில் வரைந்த ரதபந்தம் படிக்கும் ஆவல் கூட அடங்கியிருந்தது. ராமஸ்வாமி கோவில் பட்டாச்சாரியார் பக்கத்தில் கோவில் ஊழியரிடம் பேசியபடி கர்ப்பகிருகத்துக்குள் போனபோது தூக்கலான துளசி வாடையில் pure dejavu.

எல்லாக் கோவில் பிரகாரமும் சுத்தமாக வைக்கப்பட்டிருப்பது கண்ணை ஈர்த்தது. வெளிப் பிரகாரத்தில் கிரிக்கெட் பழகிக் கொண்டிருந்த சின்னப் பசங்கள், பந்து என் தலையில் விழ வெரி சாரி அங்கிள் என்றார்கள். கிரிக்கெட்டும், அங்கிள் ஆண்ட்டி கலாசாரமும் தான் தமிழ்நாட்டை இன்னும் வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்று அடித்துச் சொல்வேன். ஓட்டல் ரூமில் போய்ச் சொன்னால் கும்பகோணம் முழுக்க ஒளிபரப்பாக சந்தர்ப்பம் உண்டு.

888888888888888888888888888888888888888888888888888888

இண்டர்நெட்டும் சோஷியல் நெட் ஒர்க்கிங் என்கிற இணையம் மூலம் சமூக இணைப்பு வசதியும் வந்தாலும் வந்தது. நமக்குத் தேவையில்லாத கவலையை எல்லாம் கூட வழித்து வாரி மேலே போட்டுக் கொண்டு துன்பப்படுவது வாடிக்கையாகி விட்டது.

சமீபத்தில் மும்பை-பூனா பெருவழியில் ஒரு நண்பர் காரில் போய்க் கொண்டிருந்தார். கொட்டு கொட்டென்று கொட்டுகிற தென்மேற்கு பருவ மழை. காருக்கு பத்து அடி முந்திவரைதான் சாலை தெரிகிறது. வெள்ளக் கடலுக்கு நடுவே கார் பறந்து கொண்டிருக்கிறது.

நம்மாளுக்கு அடக்க முடியாத சமாசாரம். ஒண்ணுக்குப் போயே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். ஆனால், வண்டியை எங்கேயும் ஓரம் கட்டி நிறுத்த முடியாது. பின்னால் வேகமாக வரும் வண்டிகள் பார்க்காமல் இடித்து விட்டால் உயிருக்கே ஆபத்து.

நண்பர் செல்போனை எடுத்து டுவிட்டர் இணையத் தளத்தில் அனுபவப் பகிர்வு நடத்த ஆரம்பித்தார். ட்விட்டர் இப்போது கீச்சு என்று தன் பெயரை நல்ல தமிழிலும் விளம்பரம் செய்வதோடு இண்டர்நெட்டிலோ, மொபைல் மூலமோ தமிழிலும் கீச்சு கீச்சென்று சேதி சொல்ல வழி செய்கிறது. அது வாழ்க.

அது சரி, நண்பர்? ‘ரொம்ப முட்டிக்கிட்டு வருது’, ‘தாங்கலே இன்னும் எவ்வளவு தூரம் வண்டியை ஓட்டிட்டுப் போகணுமோ?’, ‘அதிகமா குளிருது. குத்த வைக்கணும் போல இருக்கே, என்ன பண்ணட்டும்?’

அவர் ஐந்து நிமிஷத்துக்கு ஒரு முறை கீச்ச, நானும் ட்விட்டரில் சமூக அடிப்படையில் இணைந்த மற்ற நண்பர்களும் அதைப் படித்து, ‘பொறுத்துக்குங்க, கொஞ்சம் நேரம் தான்’ என்று தைரியம் சொல்லியபடி பதிலுக்குக் கீச்சுகிறோம்.

அரைமணி நேரம் என் மற்ற வேலையை எல்லாம் விட்டுவிட்டு மும்பை நண்பரோடு நானும் மானசீகமாக துடிக்கத் துடிக்கப் பயணம் போனேன்.

‘அப்பாடா, ஒரு வழியோர ஓட்டல். அற்ப சங்கை தீர்ந்தது. ஆனா ஓட்டல் பாத்ரூம் குழாய்லே தண்ணி வரல்லே’

நண்பர் கீச, ஆறுதலோடு முதல் காரியமாக நான் பாத்ரூம் போய் விட்டு வந்தேன்.

(Yugamayini column 2010)

வீட்டுக் கடனைக் கட்டிப் பார்

இன்றைய (நவம்பர் 13, 2014) தி இந்து நாளிதழில் வெளியாகியுள்ள என் கட்டுரை

வீட்டுக் கடனைக் கட்டிப் பார்

வங்கிகள் பிறப்பதற்குக் கன காலம் முன்பே வசிப்பிடத்தின் பேரில் வழங்கப்படும் வீட்டு அடமானக் கடன் (Mortgage Loan) புழக்கத்துக்கு வந்துவிட்டது. வீட்டு உடமைக்கான ஆவணத்தைக் கடன் வழங்கும் வங்கியிடம் கொடுத்து வைத்திருந்து, வாங்கிய தொகையை வட்டியோடு கட்டி முடித்தவுடன் அந்தப் பத்திரத்தைத் திரும்ப வாங்குவது அடமானக் கடனுக்கான நடைமுறை.

பெரும்பாலும் புது வீடு கட்டவோ, கட்டிக் குடியிருக் கும் வீட்டை வாங்கவோ, புதுப்பிக்கவோ கடன் தரப்படும். வீட்டை விற்பவரிடம் சட்டபூர்வமாக வீட்டு உடமை இருக்கிறதா என்பதைச் சொத்துப் பத்திரங்களின் மூலம் வங்கியின் சட்ட நிபுணர்கள் ஆராய்வார்கள். வீட்டு மதிப்பு என்ன என்பதை வங்கியின் மதிப்பீட்டாளர்கள் அந்த வீட்டை, சுற்றுப்புறத்தை நேரில் பார்த்து முடிவு செய்வார்கள்.

நில உரிமைக்கான பட்டா பத்திரத்தை வங்கியில் வைத்து நில அடமானக் கடன் பெறுவதும் நடப்பு. அடமானக் கடன்கள் 20, 25 ஆண்டு கால அளவில் தவணை முறையில் திருப்பிச் செலுத்தப்படும்.

கைமாற்றப்படும் கடன்

நம் நாட்டு வங்கிகளில் பொதுவாக வீட்டு அடமானக் கடன் வழிமுறை இந்த வரிசையில் இருக்கும் – கடன் விண்ணப்பத்தை ஆய்வு செய்தல், கடன் வழங்குதல், வட்டியையும் அசலையும் திரும்பப் பெறுதல், ஆவணங் களைத் திருப்பி அளித்தல். அமெரிக்க வங்கிகளின் செயல்பாடு இதிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டது.

அடமானக் கடனை வாடிக்கையாளருக்கு வங்கி வழங்கும். உடனே, ஆவணங்களைக் கை மாற்றி, பெரும் நிதி நிறுவனங்களிடம் கடனை விற்கும். அந்த நிறுவனங்கள் இம்மாதிரியான வீட்டுக் கடன் தொகைகளைத் துண்டு துணுக்காக்கி உலகச் சந்தை முதலீட் டாளர்களிடம் விற்றுவிடுவார்கள். கடன் வாங்கிய வாடிக்கையாளர்கள் செலுத்தும் தவணைத் தொகை இந்த முதலீட்டாளர்களை வருமானமாக அடையும்.

கடன் வழங்கும் வங்கி வசூல் செய்ய, 20 ஆண்டுகள் பொறுத்திருக்காமல், வழங்கியதுமே கடனை விற்று, வரும் தொகையில் இன்னும் சில பல புதுக் கடன்களை அளிக்கலாம் என்பது இந்த நடைமுறையின் சாதகமான விளைவு. அதேசமயம், அமெரிக்காவில் வீட்டுக் கடன் பெற்றவர் தவணைத் தொகை கட்டத் தவறினால், ஆப்பிரிக்க முதலீட்டாளர் பாதிக்கப்படலாம் என்பது பாதகமான உண்மை.

சாதகமோ, பாதகமோ, அடமானக் கடன் நிர்வாகத்துக்கான வங்கிக் கணினி அமைப்புகள் கடன் மனு பரிசீலனை செய்வதிலிருந்து, வாராக் கடனை வசூலிக்க நடவடிக்கை எடுப்பது வரை பலதரப்பட்ட பணிகளை நிகழ்த்தும் ஆற்றல் உள்ளவை. விண்ணப்பித்தவரின் வருமானம், இதர சொத்து, கட்டும் வீட்டின் மதிப்பு எனப் பலவற்றையும் கருத்தில் கொண்டு கடன் தொகையை முடிவுசெய்வதும் இதில் அடக்கம். வங்கியின் சட்ட ஆலோசகர்களும், மதிப்பீட்டாளர்களும் தங்கள் அறிக்கைகளை நேரடியாகவே கணினி அமைப்பில் சேர்ப்பிக்கலாம். செயற்கைக் கோளைத் துணை கொண்ட மதிப்பிடும் மென்பொருள் மூலம் வீடு இருக்கும் பகுதியின் தற்போதைய மதிப்பு, அது உயர்வதற்கான சாத்தியங்கள் இவற்றையும் அலசி ஆராய்ந்து அறிவிக்க இந்த அமைப்புகள் திறன் கொண்டவை.

‘ஒரு தடவை கையெழுத்துப் போட்டா…’

அமெரிக்காவில் எந்த வங்கியில் வீட்டுக் கடன் வாங்கினாலும் அரசு நிர்ணயித்த படிவம் எண். 1003 என்ற ஒரே விண்ணப்பம்தான் பயன்படுகிறது. வாடிக்கையாளர் கணினி மூலமே இந்தப் படிவத்தைப் பூர்த்திசெய்து வங்கியில் சேர்த்துவிடலாம். கடன் பெறுவதற்காக நூற்றுக் கணக்கான முறை பல ஆவணங்களிலும் கடனாளி கையெழுத்துப் போட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஒரு தடவை இட்ட கையெழுத்தை ஆவணங்களில் தேவையான இடங்களில் நகலெடுத்துப் பதிய இந்தக் கணினி அமைப்புகள் வழி செய்யும். ஒரு தடவை கையெழுத்துப் போட்டால், நூறு தடவை போட்டதாக்கும் இந்த வழிமுறை, மின் படிவம் நிறைவு செய்தல் (eClosing) எனப்படும்.

கடன் வாங்க அடமானம் வைத்த வீட்டின் மதிப்பு உயர வாய்ப்புள்ளதால், கடன் அடைக்கும் போதே, கூடுதல் வீட்டு மதிப்பின் பேரில் அதிகக் கடன் வேண்டிக் கோரிக்கை எழலாம். வங்கிக் கடன் அமைப்புகள் இவ்வகைக் கடன்களையும் கையாளும். ஒரு வங்கியில் வாங்கிய கடனில் உள்ள நிலுவைத் தொகையை இன் னொரு வங்கி ஏற்றெடுத்து சற்றே குறைவான வட்டி விகிதத்தில் கடன் வழங்கவும் இந்த மென்பொருள் அமைப்புகள் வகை செய்யும்.

இது தவிர, பாதி திருப்பிக் கட்டிய நிலையில், வீட்டு மதிப்பு உயரலாம். இப்படியான சூழலில் ஒரு வாடிக்கையாளர் வாங்கிய கடனை இன்னொரு வாடிக்கையாளர் ஏற்றெடுக்க (loan assumption) வங்கிக் கணினி அமைப்பு துணை செய்யும். கடனில் இருந்து விடுபடும் முதல் வாடிக்கையாளர் கையில் கணிசமான பணம், வீடு விற்ற கணக்கில் கிடைக்க, ஏற்றெடுத்த வாடிக்கையாளர், ஏற்கெனவே உடன்படிக்கையான தவணை, வட்டி விகிதங்களில் திருப்பிச் செலுத்தலைத் தொடரலாம். அடமானக் கணினி அமைப்புகள் இக்கடன் களை உள்ளது உள்ளபடி தொடர்ந்து நடத்திப் போகவும், மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் அவற்றைப் பதிவு செய்து சிக்கலான கணக்குகளின் அடிப்படையில் தவணை, வட்டி, செலுத்தும் காலம் இவற்றை நிர்ணயித்து மேலே செல்லவும் வல்லமை வாய்ந்தவை.

இஸ்லாம் மதத்தில் வட்டிக்குக் கடன் தருவதும் பெறுவதும் பாவச் செயல் என்பதால், இஸ்லாமிய வங்கிகள் வாடிக்கையாளருக்குத் தேவைப்படும் வீட்டைக் கட்டுவித்து சிறிது லாபம் வைத்து அந்த வாடிக்கையாளருக்கு விற்கும். எவ்வளவு லாபம் என்பதை வங்கி முன்கூட்டியே வாடிக்கையாளருக்குச் சொல்ல வேண்டும். இப்படியான கடன் வகைகளான முராபாஹா, ல்’இஜாரா போன்றவற்றை இஸ்லாமிய வங்கியியல் சார்ந்த கணினி அமைப்புகள் எளிதாகக் கையாளும்.

காத்திருக்கும் வங்கிகள்

வித்தியாசமான நேர்மாறு அடமானக் கடனையும் (reverse mortgage) கணினி அமைப்புகள் செயல்படுத்தும். வீடு வாங்க மொத்தமாக ஒரு தொகையைக் கடனளித்து, வருடக் கணக்கில் திரும்பப் பெறும் வழக்கத்தோடு மாறு பட்டது இது. வங்கி, கடன் வேண்டிய முதியவர் வசிக்கும் சொந்த வீட்டை அடமானம் பெறும். மாதாமாதம் கடனின் பகுதியாக ஒரு தொகை வீட்டுக்காரப் பெரியவருக்கு வங்கியால் அளிக்கப்படும். அவர் இறந்ததும் வங்கி வீட்டை விற்றுக் கடனை அடைத்துவிட்டு, ஏதேனும் மீந்தால் அவர் வாரிசுகளுக்கு அதை அளிக்கும்.

அறுபத்திரண்டு வயது முதியவருக்கு அளித்த கடன் ‘சீக்கிரம் வசூலாகி’, அடுத்த பல கடன்கள் தர வேண்டும் என்று வங்கி விரும்பலாம். ‘அண்ணன் எப்போ சாவான், திண்ணை எப்போ காலியாகும்’ என்ற இந்த ஆர்வம் சமூக நலம் சார்ந்தது இல்லைதான். வங்கித் தொழிலும் வியாபாரமாகும்போது அதை எல்லாம் யார் பார்க்கிறார்கள்?