Monthly Archives: October 28, 2014, 12:51 pm

அருண் கொலட்கர் கவிதை – மொழியாக்கம் இரா.முருகன் (ஜெஜூரி கவிதைத் தொகுப்பில் இருந்து)

அருண் கொலட்கர் கவிதை – மொழியாக்கம் இரா.முருகன்

(ஜெஜூரி கவிதைத் தொகுப்பில் இருந்து)

கதவு

சிலுவையிலிருந்து பாதி இறக்கப் பட்ட
தீர்க்கதரிசி போல,
ஆடியபடி தொங்கும் தியாகி போல,

இரும்புப் பட்டை ஒன்று உடைந்துபோய்
மற்றதின் பிடிமானத்தில்
பழைய கதவு நிற்கும்.

ஒருமுனை தெருப் புழுதியைத் தொட
மற்றது உயர்ந்த நிலைப்படியில் தட்டும்.

நாள்பட நாள்படக் கூர்மையாகும்
பழைய நினைவுகள் போல் சிலும்புகள்
மேலெங்கும் துருத்தி இருக்கும்.

உயிரியல் புத்தகத்திற்குள்
திரும்பப் போக வழிதெரியாத
தோல்சிதைந்த தசைமனிதப் படம் போல
எல்லாம் வெளித்தெரிய,

பழைய வாசலில் மெல்லச் சாய்ந்து
நிதானப் படுத்திக் கொள்ளும்
உள்ளூர்க் குடிகாரன் போல,
ஒற்றை உலோகப் பட்டையில் சாய்ந்தபடி..

உலோகப் பட்டை நாசமாகப் போகட்டும்.
மேலே காயப் போட்ட
சின்ன அரைக்கால் சட்டை மட்டும்
இல்லாதிருந்தால்
கதவு எப்போதோ
கிளம்பிப் போயிருக்கும்.

அருண் கொலட்கர் கவிதை – மொழியாக்கம் இரா.முருகன் Kala Goda Poems – கவிதைத் தொகுப்பில் இருந்து

எலி மருந்துக்காரனின் பகல் சாப்பாட்டு நேரம்
1

எலிமருந்து விளம்பரம் எழுதிய
ஒற்றைக்கால் பலகையை
ஓட்டல் சுவரில் சார்த்திவிட்டு
எலி நஞ்சு விற்பவன்
நடைபாதையில்
மதியச் சாப்பாட்டுக்கு
உட்கார்ந்து விட்டான்.

விளம்பரப் பலகைக்கு
முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு,
சத்தம் கூடி எழும்
அரசமர நிழலில் அவன்.

விரக்தியடைந்த பலகை
சுவரை வெறித்துக்கொண்டு
தண்டிக்கப் பட்டதுபோல
நிற்கிறது.

மனதில் உள்ளதை
மறைத்துவிட்டு
வடிவமில்லாத
எதையும் அறிவிக்காத
வெறுமையான பின்புறத்தைப்
போகிறவன் வருகிறவனுக்குக் காட்டியபடி.

மரச் சட்டகத்தில் பரந்து கிடக்கும்
சலனமில்லாத கோணல் சதுர
வெள்ளைத் தார்ச்சீலை.

நடுவில் ஒரு மரக்கட்டை அதை
இரண்டு சமபங்காகப் பிரித்துக்
கீழே இறங்கி
மொண்ணையான குட்டைக் காலாக
விரிந்து ஊன்றியிருக்கிறது.

பிடுங்கி நட்ட
மூன்றங்குல விட்டச்
சக்கரம் ஒன்று
காலுக்கடியில்.

நட்டமாக நிற்கிற
சராசரி இந்திய ஆண்மகனுக்குச்
சவால் விடுகிற கட்டுமானம்
இல்லை இது.

2
விளம்பரப் பலகையில்
பத்துப் பனிரெண்டு எலிகள்
பழுப்புநீல வயலில்
வரைந்து வைத்தபடிக்கு.

சில இறந்துவிட்டன.
மற்றவை பலதரத்தில்
துன்பம் அனுபவித்தபடி
செத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

கருப்பு, பழுப்பு, சாம்பல் எலிகள்.
வலது ஓரத்தில் அதிசயமாக
ஒன்று மட்டும் நீலம்.

சில எலிகளுக்கு வாலில் சுழி
இன்னும் சிலவோ
துளைக்கும் வாலோடு.

நீண்ட முன்பற்கள்
ஒரு வழியாக
ஓய்ந்து விட்டன.
(அல்லது சாவுக்கு அப்புறமும்
வளருமோ அவை ?)

விஷம் தடவிய ஊசிமுனை போல்
அவற்றின் முகத்தில் நீண்ட ரோமம்.

மின்நீல வண்ணத்தில்
ஒளிரும் எலி எல்லாம்
கதிரியக்கச் சமாதி நிலையில்.

3

முன்நெற்றி சுவரில் தொட
அவை பயங்களைப்
பரிமாறிக் கொள்கின்றன.

ஏனென்று கொஞ்சமும் விளங்காத
ஆவலை, நம்பிக்கையை,
நல்லெண்ணத்தை, பழங்கதையை,
எதிர்பார்ப்பை எல்லாம்
பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

சுண்ணாம்பும் காரையும்
உதிரும் ஓட்டல் சுவர்
தன்னால் முடிந்த அளவு
ஆறுதல் சொல்கிறது.

ஆனாலும் அதற்கு
வெறுப்பால் நிறைந்த
எலிப்பாஷாண விளம்பர
உலகம் புரியவில்லை.

மலிவான நிறங்களும்
உயிர்க்கொல்லி ஆயுதங்களும் கொண்டு
அடையாளம் காணப்பட்ட எதிரியும்
துல்லியமாக வகுக்கப்பட்ட செயல்திட்டமுமாக
இரு பரிமாணத்தில்
நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையே
தீவிரமாக நிகழும்
இறுதிப் போராட்டம் பற்றிய
அந்த உலகத்தின் லட்சியக் கனவும்.

சாவில் அதற்கு ஈடுபாடு
என்ற சத்தியம் மட்டும்
சுவருக்குத் தெரியும்போல.

4

எப்போதோ மூடிய ஒரு
அந்தக்காலத் தொப்பிக்கடை பற்றி
சுவருக்குப் பேசமுடியும்.

சிவந்த சதுரமாக விரிந்த
உற்சாகமாக மேசை விரிப்புகள் பற்றி,
பீங்கான் கோப்பைகள் பற்றி,
அழகான மர ஜன்னல்கள் பற்றி
அதற்குத் தெரியும்.

காடி வைத்த, வட்ட மூடி போட்ட
கண்ணாடி போத்தல்கள்,
வெள்ளித் தகடு பதித்து
போத்தல்கள் நிறைத்த
புராதன ஸ்டாண்டுகள் பற்றியும்.

ஓட்டல் ஓரத்து மேசையில்
பையன்களும் பெண்களும்
சந்தித்துக் கொண்டது குறித்து
வாய் ஓயாமல் பேசமுடியும்.

சைகால், பெஸ்ஸி ஸ்மித் என்று
முப்பதுகளின் தொடங்கி
‘துப்பாக்கிகளும் ரோஜாப்பூக்களும் ‘ வரை
பழைய பாட்டெல்லாம்
அதற்கு நினைவிருக்கிறது.

இசைத்தட்டு விற்கும்
பக்கத்துக் கடையிலிருந்து
புதிது புதிதாக இறங்கி வழிந்து
சுவரின் சிமிட்டி வழியே
நரம்புமண்டல நினைவுப் பாதைகள்
பிறப்பித்த பாட்டுகள் அவை.

தேநீர்க் கோப்பையும்
காகிதக் கத்தையும்
துணிச்சலான பென்சிலுமாக
ஓட்டல் மேசைக்கு முன்
தனியாக அமர்ந்து
சாதிசமயம் பிரிக்காத
சமுதாயம் பற்றிக் கனவு கண்ட
பாபாசாகேப் அம்பேத்கரை
அது நினைவு வைத்திருக்கிறது.

ஈரப் பீப்பாயில் உயிர்விடும்
எலிகள் பற்றி நினைத்தபடி
முயல்கறி சாப்பிட்ட
பெயர் தெரியாத ஒரு கவிஞனையும்.

எலிமருந்து விளம்பரப் பலகைக்கு
சுவரின் இந்தக் கடைசி நினைவுதான்
புரிகிறது. மற்றதை எல்லாம்
ஒதுக்கித் தள்ளும் அது
பழைய ஞாபகத்தில்
சொதசொதவென்று ஊறிய சுவருக்கு
எலிகள் மேல்
பாசம் உண்டோ என்று
சந்தேகப் படுகிறது.

5

‘ஆகாசத்தில் இருக்கான் ஆண்டவன் ‘
பாட்டை மெல்ல முனகியபடி
வக்கீல் ஒருவர்
ஓட்டலுக்குள் நுழைகிறார்.

அவருக்குப் பிரியமான மேசை
காலியாக இருக்கும் மகிழ்ச்சி.
பியர் கொண்டு வரச்சொல்லி
ஒரு மடக்கு குடிக்கிறார்.
மேலுதட்டில் நுரையைத் துழாவியபடி
நாற்காலியில் சாய்கிறார்.

அவர் தலை வழுக்கை
சுவரில் படும் இடத்துக்கு
வெளியேதான்
எலிமருந்து விளம்பரப் பலகை
சாய்ந்து நிற்கிறது.

அவர் முணுமுணுக்கும் பாட்டுக்கு
அடுத்த அடி
எடுத்துக் கொடுக்கிறது சுவர்.
மறந்து போய்
நாள்முழுக்க நினைவுக்குக் கொண்டுவர
முயன்ற அடி அது.

சாவில் விருப்பத்தை
அவர் மனதில்
ரகசியமாக விதைக்கிற
விளம்பரப் பலகைக்கு சந்தோஷம்.
விதை முளைத்துக் கிளைவிட
நாளாகும். ஆனாலும் முளைக்கும்.

6

அவன் சுண்டுவிரலின்
அலட்சியமான அசைவொன்று
சோற்றுக் குன்றை
உச்சியில் செதுக்கித் தள்ளுகிறது.
விரல்கள் விரைவாகப் பறிக்க
அவன் முன்னால்
பள்ளம் குழிகிறது.

சிவப்பு நைலான் புடவையும்
பொருத்தமான ரவிக்கையும்
தலையில் பிச்சிப்பூவுமாக
இருக்கிறவள்
மண்ணெண்ணெய் ஸ்டவில் இருத்திய
அடிப்புறம் கரிப்பிடித்த
அலுமினியப் பாத்திரத்தில்
அகப்பையை அமிழ்த்தி
ஆவி பறக்கும் பள்ளத்தில் கவிழ்க்கிறாள்.

எரிமலைக் குழம்பாகச் சாம்பார்
அடிவாரத்தில் பீறிட்டு ஒழுகச்
சோற்றுமலை தானே சரிகிறது.

*

வீட்டுக்காரனோ, கூட்டிக் கொடுக்கும்
மாமனோ, மச்சானோ
அவனிடம் பேச
அந்தப் பெண்ணுக்கு
நிறைய விஷயம் இருக்கிறது.

அரச மரத்தடியில்
சோற்று வட்டிலுக்கு
இருபுறமும் எதிரும் புதிருமாக
அமர்ந்திருக்கும் இருவரில்
அவள் மட்டும்தான்
பேசிக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

அவ்வப்போது அவன்
தலையாட்டியபடி
ஆவிபறக்கும் சோற்றை
உருண்டை உருண்டையாக
வாய்க்குள் எறிகிறான்.

விரல் உருட்டியதுமே
கையிலிருந்து நழுவிய
சோற்றுருண்டை
வேகம் கொண்டு மேலே எழுந்து
தாடித் தடையைத் தாண்டி
முகத்தில் துளையாகத்
திறந்த வாயில் வெடித்து
நாவில் கரைகிறது.

*

இன்னும் இன்னும் சோறு
அவன் வயிற்றில் போக,
தன்னையறியாமல் அவனைப்
போலி செய்து
சோற்று வட்டிலும்
அவன் கூடத்
தலையாட்டுகிறது.
முதலில் மெல்ல அப்புறம்
வேகவேகமாக.

அந்தப் பெண் சொல்வதைக் கேட்க
வட்டிலுக்கும் ஈடுபாடு
வந்திருக்கலாம்.
அல்லது, பரத்தி இருந்து
அதை நிலையாக வைத்த சோறு
மறைந்துகொண்டிருப்பதால்
பலமின்றி இருக்கலாம்.

சாப்பிட்டு முடிக்கும்போது
அது ஆடுகிற ஆட்டத்தை
ஒருகையால் பற்றி நிறுத்தியபடி
மறுகையால் முழுத் தட்டையும்
வழிக்கிறான் அவன்.

*

வட்டிலிலேயே கைகழுவ
அவள் குவளையிலிருந்து
கொஞ்சம் தண்ணீர் ஊற்றுகிறாள்.
அது விழும் சத்தம்
அவன் சாப்பாடு முடிந்ததை
முரசறைந்து தேய்கிறது.

இருவரும் எழுகிறார்கள்.
அவன் ஏதோ சொல்கிறான்.
வட்டிலை எடுக்கக் குனியும்போது
பிரியமாக அவள் பின்புறம் தட்டுகிறான்.

எலிமருந்து விளம்பரப் பலகையைத்
திரும்பவும் கைப்பற்ற நடக்கிறான்.
அதைக் கவசம் போல் முன்னால் பிடித்தபடி
உலகைத் திரும்ப எதிரிடத் தயாராகிறான்.

தனக்குள் மறைக்க ஓர் ஒற்றை உண்மை
இருக்கும் மகிழ்ச்சி திரும்பவும் அவனுக்கு.

தாவோ கோவிலுக்கு எப்படிப் போவது ?

வீட்டைப் பூட்டாதே.
விடியலின் பள்ளத்தாக்கில்
இளங்காற்றில் இலைபோல்
கனமில்லாமல் போ.

வெளுத்த மேனியென்றால்
சாம்பல் பூசி மறைத்துப்போ.
அதிகம் அறிவுண்டென்றால்
அரைத் தூக்கத்தில் போ.

வேகம் மிகுந்தது
வேகம் தளரும்.
மெல்லப் போ.
நிலைத்தது போல் மெல்ல.

நீர்போல் வடிவமற்று இரு.
அடங்கி இரு.
உச்சிக்கு உயர
முயலவே வேண்டாம்.

பிரதட்சிணம் செய்யவேண்டாம்.
வெறுமைக்கு இடம்வலமில்லை
முன்னும் பின்னுமில்லை.

பெயர்சொல்லி
அழைக்க வேண்டாம்.
இவன் பெயருக்குப் பெயரில்லை.

வழிபாடுகள் வேண்டாம்.
வெறுங்குடத்தோடு போ.

நிறைகுடத்தைவிட
சுமக்க எளிது.

பிரார்த்திக்கவும் வேண்டாம்.
கோரிக்கையோடு
வருகிறவர்களுக்கான
இடமில்லை இது.

பேசியே ஆகவேண்டுமானால்
மவுனமாகப் பேசு.
பாறை மரங்களோடு
பேசுவதுபோல்
மரங்கள் பூக்களோடு
பேசுவதுபோல்.

மிக இனிய ஒலி மெளனம்
மிகச் சிறந்த நிறம்
வெறுமையினது.

நீ வருவதை யாரும்
பார்க்க வேண்டாம்.
திரும்பிப் போவதையும்
பார்க்க வேண்டாம்.
குளிரில் ஆற்றைக் கடக்கிறவன் போல்
சுருண்டு குறுகிக் கோபுரம் கடந்து போ.

உருகும் பனித்துளிபோல் உனக்கு
ஒரு நொடிதான் நேரம்.

பெருமிதம் வேண்டாம்.
நீ இன்னும் உருவாகவே இல்லை.

கோபம் வேண்டாம்.
தூசித் துகள்கூட உன் அதிகாரத்துக்கு
உட்பட்டதில்லை.

துக்கம் வேண்டாம்.
அதனால் எதுவும் பயனில்லை.

புகழ் அழைத்தால் விலக்கி நட.
ஒரு கால்தடத்தையும்
விட்டுப் போகாதே.

கைகளைப் பயன்படுத்தவே வேண்டாம்
அவை எப்போதும்
துன்பம் செய்வது பற்றியே சிந்திக்கும்.

மகத்துவத்தைத் துறந்துவிடு.
மகத்துவமடைய வேறே வழியில்லை.

ஆற்று மீன் ஆற்றில் கிடக்கட்டும்.
பழம் மரத்தில் இருக்கட்டும்.

உறுதியானது ஒடியும்.
மென்மையானது நீண்டு வாழும்.
பல் நடுவே நாக்கு போல்.

ஒன்றும் செய்யாதவனுக்கே
எல்லாம் செய்ய முடியும்.

படி கடந்து போ.
உனக்காகக் காத்திருக்கிறது
இன்னும் உருவாகாத விக்கிரகம்.

(Translation of Malayalam poem ‘Thao kshetrathil pokENtathu enganE’ by Sachithanandan) Translator Era.Murukan

 

அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2014

அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2014

வெள்ளிக்கிழமைகளின் கதை

சிறுகதை இரா.முருகன்

——————————————–
எங்கள் தலைக்கு மேல் ஒரு வாடிக்கையாளர் உண்டு.. கம்ப்யூட்டர் சாஃப்ட்வேர் கம்பெனிக்கு வாய்க்கும் எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் தலைக்கு மேல் ஏறி உட்கார்ந்து அதிகாரம் செய்யறவங்க தானேன்னு கேட்கறீங்களா? உண்மைதான். ஆனாலும் இந்த வாடிக்கையாளர கொஞ்சம் விசேஷம். கோடிக் கணக்கில் பிசினஸ் நடத்தும் இண்டர்நெட் மளிகைக்கடையான இஞ்சி டாட் காம். கைப்பிடியில் கஸ்டமர் வாய்க்க, நாங்களே கூப்பிட்டுத் தலையில் ஏற்றிக் கொண்ட தலையாய குடைச்சல்.

எங்கள் ஆபீஸ் குடி கொண்ட அதே கட்டிடத்தின் மூணாம் மற்றும் நாலாம் மாடியை இந்த இஞ்சி டாட் காம் முழு மொத்தமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, கீழே, எதிர் கட்டிடத்திலே, அடுத்த தெருவிலே என்று சிதறி இருக்கற எங்களை சதா பீதியடைய வைக்கிறார்கள்.

ஏன் சிதறி இருக்கீங்கன்னு கேட்டா எங்க பாஸ் கிஷன்லால் மோதிலால் சேத்ஜியைத்தான் கை காட்டணும். போகிற நாட்டில், ராத் தங்குகிற ஊரில் பெரிய கட்டிடம் எதாவது கண்ணில் பட்டால் உடனே அதை வாங்கிப் போட்டு விடுவார். அப்புறம் நாங்கள் அங்கே சாவகாசமாக ஆபீஸ் திறப்போம். அப்படித் திறந்த இந்த ஆபீஸில் கட்டுச் சோற்றிலே வெருகை வச்சுக் கட்டின மாதிரி எங்க பாஸ், இஞ்சி.காம் கம்பெனிக்கும், முக்கிய கஸ்டமராச்சேன்னு இடம் கொடுத்துட்டார். வெருகு தெரியுமில்லையா, ஓநாய். ஆமா, ஓநாய்.

’ஏம்பா, இஞ்சி டாட் காம்னு ஏதோ ஆரம்பிச்சு அம்போன்னு விட்டுட்டே’?.

வந்தாச்சு. கோவிச்சுக்காதீங்க. இஞ்சி டாட் காம் இயங்கறதுக்காக சிக்கலான கம்ப்யூட்டர் சாஃஃப்ட்வேர் செய்து கொடுத்ததே நாங்க தான். மளிகைக்கடை மென்பொருளிலே என்னய்யா சிக்கல் வரப் போகுதுன்னு கேட்டா, உங்களுக்கு மென்பொருள் புரிஞ்சாலும் மளிகைக்கடை பிசினஸ் புரியலேன்னு அர்த்தம். கோவிச்சுக்காதீங்க, உள்ளதைத் தான் சொல்றேன்.

’ஏகக் கோளாறு.. உடனே வாங்க’

மேல் மாடியில் இருந்து தெய்வங்கள் டெலிபோனில் நெருப்பு கக்கின. பாத்ரூமில் கழிவுநீர் அடைத்துக் கொண்டாலும், மளிகைக்கடை சாப்ட்வேர் எழுதினவங்களைத்தான் கூப்பிடுவது வாடிக்கை.

இஞ்சி டாட் காம் சேவையில் ஈடுபடுத்திக் கொண்ட தொண்டர் குழாமுக்கு நானே தலைவன். உறவுக்குக் கைகொடுத்து தலை வெட்டி வெட்டி ஒட்டப்படும் ரிலேஷன்ஷிப் ஹெட். எனக்கு சக ஊழியர்கள் முன்னூறு பேர்.

டயானா நீலமேகம் என்ற பிராஜக்ட் மேனேஜரையும் அந்த இளம் பெண் நிர்வகிக்கும் குழுவில் மென்பொருள் பூச்சி பிடிக்கும் சில போராளி என்ஞினியர்களையும் உடனே மேலே அனுப்பி வைத்தேன். இங்கே பூச்சி என்றால் பழுது என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

நால்வர் அணி போய்ச் சேர்ந்ததுமே என் மொபைல் அலறியது.

‘ரிலேஷன் ஹெட்.. இன்னும் ரெண்டு நிமிஷத்தில் இங்கே இருக்கணும்..’

கட்டிட லிப்ட்கள் காலையிலிருந்து விடுமுறை எடுத்துக் கொண்ட விஷய்ம் தெரிந்தவர்கள் அவர்கள். படி ஏறி ஓடினேன்.

உள்ளே சட்டமாக நாற்காலி போட்டு இஞ்சி டாம் காம் அதிகாரிகள் ஏழு பேர் உட்கார்ந்திருக்க, டயானா நீலமேகமும் குழுவும் விசாரணைக் கைதிகள் போல அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றிருந்தார்கள். என்னையும் அங்கே போய் நிற்கச் சொல்லி சோனியான இளைஞனாக இருந்த ஒரு அதிகாரி, கை காட்டினான். .

குழைந்த சிரிப்போடு டையை நேராக்கிக் கொண்டேன். முடிந்தால் அதை விட்டத்தில் மாட்டித் தொங்கி விடலாம்..

வரிசையாக அர்ச்சனை தொடர்ந்தது.

‘அமெரிக்காவில் அளவு முறை பவுண்ட், காலன். நம்மூர்லே கிலோ, லிட்டர். சமயத்துலே அமெரிக்காவில் நல்லெண்ணெய் ஆர்டர் செஞ்சா லிட்டர் ரேட்டை எடுத்துத் தப்பா கணக்கு போடறீங்க..’

’நூறு கிராம் சுக்கு சுங்குவார்ப்பேட்டையிலே டெலிவரி கேட்டது, சமயத்துலே சான் பிரான்ஸிஸ்கோவிலே யார் வீட்டுக்கோ போகுது’.

’அமெரிக்க டாலர்லே பணம் அடைச்சா, ஆஸ்திரேலிய டாலரில் வரவு வைக்குது, சமயத்துலே’.

சமயத்துலே. அந்த வார்த்தையை பிடிச்சுக்குங்க. வாழ்வு ஆதாரம் அது. பின்னே இல்லாம? மென்பொருள் என்றாலே, எப்போவாவது இப்படி தடம் மாறிப் போகிறது தான். டேட்டாபேஸ் குழப்பங்களில் இவையும் அடக்கம்.. தப்பு ஏற்பட்டதும் கையோடு பிடித்துத் திருத்தி விட்டால் பிரச்சனை கிடையாது. இஞ்சி டாம் காம் சேனைக்கும் இது தெரியும். என்றாலும் காய்ச்ச நாலு பேர் கிடைத்த தெம்பில் போட்டுத் தாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

’உங்க மென்பொருள் ஒரு நாய் போல ஓடுது.. இரைச்சு மூச்சு வாங்கி.. ரன்ஸ் லைக் எ டாக் ’

திடீரென்று ஒரு எஜமான் சொல்ல அங்கே மயான அமைதி நிலவியது.

’நாய் நாய் நாய் போல ஓடுது.. ’

திரும்பத் திரும்பச் சொல்லியபடி ஜன்ம விரோதிகளாக எங்களைப் பார்த்தவன், கோஷ்டியிலேயே சிறியவனான அந்த சோனி அதிகாரி. உத்திரப் பிரதேசக் காரன் என்று இங்கிலீஷ் உச்சரிப்பு சொன்னது.

அவன் மேலும் சிரித்துக் கொண்டே விரிவாக்கியது – ’மகா மோசம். நாய் போல.. ஆண் நாய் போல.. பெண் நாய் போல.. பிட்ச்.’.

டயானாவை நோக்கிச் சொன்னான். டயானா முகத்தைப் பார்த்தேன். கோபம் இறுதி கட்டத்தை அடைந்து அழுகையாக எந்த வினாடியும் வெடிக்கலாம்.

‘நீங்க எல்லாம் போகலாம். நாளை மதியத்துக்குள்ளே எல்லாம் சரியாக்கணும்’

இஞ்சி டாம் காம் அதிகாரிகள் எல்லோரும் பிய்த்துக் கொண்டு கிளம்பி விட்டார்கள். காகிதக் கோப்பை ஒன்று மேசையில் கிடந்தது. டயானா அதைத் தரையில் வீசி செருப்புக் காலால் ஓங்கி மிதித்தபடி வெளியே போனாள்.

எனக்குள் உஷ்ணம் ஏற ஆரம்பித்தது. இந்த நிமிடம் அந்த சோனி உ.பி பையன் திரும்பி வந்தால் கீழே தள்ளி அவனைக் காகிதக் கோப்பையாக்க வெறி.

’புகார் கொடுக்கப் போறேன்.. பெண்ணை அவமதிக்கற கஸ்டமர்.. பெண் நாய்னு கூப்பிடத் தயங்காதவன்’, டயானா சொன்னாள்.

ஆபீஸ் வந்து சேர்ந்திருந்தோம். நான் கதாநாயக வெறி எல்லாம் அடங்கி கம்ப்யூட்டர் கம்பெனி சிறு தெய்வமாக மறுபடி ஆனேன்.

டயானா.. அவசரப் படாதே.. உன்னையோ வேறே யாரையுமோ குறிப்பிட்டு நாய்னு அவங்க சொல்லலே..

கூட வந்த இளவட்டர்கள் மூன்று பேரும் என்னை வன்மையாக மறுத்தார்கள்.

இல்லே சார், அவன் முகத்தில் தெரிஞ்ச குரூரமான சந்தோஷம்.. நிறுத்தி நிதானமா நாய்னு ரெண்டு தடவை.. அப்புறம் பெண் நாய்னு வேறே..’

‘பிட்ச்-ங்கறான் என்னை பார்த்து.. நீங்க எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை கேட்கலியே’

டயானா முகத்தை இறுக வைத்தபடி என்னைப் பார்த்தாள்.

‘செண்டர் ஹெட் கிட்டே நேரே போறேன்’.

அவள் என்ன தடுத்தும் கேட்காமல் மையத் தலைவர் கோபிநாதன் நாயரின் கேபினுக்குள் நுழைய நானும் பின்னாலேயே ஓடினேன்.

உட்காரச் சொன்னார். வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த பாட்டிலைக் கவிழ்த்து ரெண்டு பேருக்கும் நல்ல பழுப்பாகச் சுக்கு வெள்ளம் கொடுத்தார். அதைப் பார்த்ததுமே பாத்ரூம் நினைப்பு வர எழுந்திருந்தேன்.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து திரும்பியபோது டயானா அவர் கேபினில் இல்லை. ஆபீஸில் குளிர் சாதனம் சரியாக வேலை செய்வது, தடையில்லாமல் தண்ணீர், பினாயில் ஊற்றி தரையை தினசரி சுத்தம் செய்தல் இன்னோரன்ன அத்தியாவசியத் தேவைகளை நிர்வகிக்கிற அட்மின் மேனேஜர் ஷேக் அப்துல்லாவும் அறுபது வ்யது மதிக்கத் தக்க ஒரு சாஸ்திரிகளும் கோபி நாயர் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பெரும்பான்மை விருப்பப்படி, பிரதி வெள்ளிக்கிழமை, ஆபீசில் பூஜை செய்து ஆரத்தி காட்ட அவரை அமர்த்தியிருப்பதாக அப்துல்லா சொன்னான்.

டயானா என்று நான் சொல்ல ஆரம்பிக்கும் முன் சாஸ்திரிகளுக்குக் கை கொடுத்தபடி நாயர் கூறியது – ‘அவசரப்படாதே.. ஆறப்போடு’.

அடுத்து. கிடுகிடுவென்று சில காரியங்கள் நடந்தன. நாயரிடம் நான் சொன்ன யோசனைப்படி டயனாவோடு வந்த மூன்று இளவட்டங்களுக்கும் ஆறு மாதம் ஆஸ்திரேலியா ஆபீஸில் வேலை என்று ஓலை எழுதி நீட்டினோம். அவர்கள் அடுத்த வெள்ளியன்று பெண் நாயை மறந்து விமானத்தில் பறந்தார்கள்.

அதற்கும் அடுத்த வெள்ளி. இன்னொரு திடீர் திருப்பமாக, இஞ்சி டாட் காம் அதிகாரியாகத் தாண்டிக் குதித்த உத்தரப் பிரதேசத் தேசல் பையன் அங்கே கால் கடுதாசி கொடுத்து விட்டு எங்கள் கம்பெனியில் சேர்ந்தான்.

அதுக்கும் அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை மாசாந்திர உலா வந்த எங்க சேத்ஜி சைனா பஜார் பக்கம் கீகடமான சந்தில் புராதனமான கட்டிடத்தைப் பார்த்து சொக்கிப் போய் வாங்கிப் போட்டார். அதுவும் சரியென்று இஞ்சி டாட் காம் ஜப்பானிய கிளைகளுக்கு சேவை புரியும் மையத்தை அங்கே துவக்கினோம். ஜப்பான் மெகா ப்ராஜக்டுக்கு உப தலைவன.மாஜி இஞ்சி உ.பி பையன்.

அந்த ஜப்பான் பிராஜக்ட் தலைவரிடம் சொன்னேன் – ‘டயானா, உன் நேரம் இது.. எத்தனை தடவை வேணும்னாலும் அவனை நீ நாயேன்னு விளிக்கலாம்.. வாலைக் குழைச்சு வருவான். வாய் பேசாது இருப்பான்..’

டயானா, கண்ணாடியைத் துடைத்துப் போட்டபடி சிரித்தாள்-

’ இங்கே இருந்து அதை எல்லாம் செய்யமுடியாது என்பது தெரிஞ்சு நான் வேலையை ராஜினாமா செஞ்சுட்டேன்.. .. அடுத்த வெள்ளி இஞ்சி டாட் காம் கம்ப்யூட்டர் துறை தலைவியாக வேலைக்கு சேர்றேன்.. அவசியம் அந்த ஆளையும் கூட்டிக்கிட்டு வாராந்திர மீட்டிங்குக்கு வந்துடுங்க’.

அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை மாலை.. இருங்க சார். ஆபீஸ் பூஜை நேரத்திலே ஃபயர் அலாரம் கூவுது.. பார்த்துட்டு வந்து சொல்றேன்.

(இரா.முருகன்)

.

.

நான் ராஜம் கிருஷ்ணனோடு 2008-ல் இலக்கிய இதழ் ‘வார்த்தை’க்காக நடாத்திய நேர்காணலின் சொற்பதிவு இது

முதுபெரும் எழுத்தாளர் ராஜம் கிருஷ்ணன் நேற்று மறைந்தார்.

அவர் ஆன்மா சாந்தியடைய என் பிரார்த்தனைகள்.

நான் ராஜம் கிருஷ்ணனோடு 2008-ல் இலக்கிய இதழ் ‘வார்த்தை’க்காக நடாத்திய நேர்காணலின் சொற்பதிவு இது -

ராஜம் கிருஷ்ணன் சந்திப்பு

December 5, 2008, 12:27 pm


‘வார்த்தை’ பத்தி – குட்டப்பன் கார்னர் ஷோப் – ஒன்பது

இன்றைக்கு துலா மாசத்து சஷ்டி. அப்பா திதி. விஷ்ராந்தி போயிருந்தேன்.

பாலவாக்கம் மாதாகோவிலோடு திரும்பிக் கடற்கரையை நோக்கிப் போகும்போது உள்ளொடுங்கி இருக்கிற கட்டிடம் விஷ்ராந்தி. நிராதரவான முதியவர்களுக்கான காப்பகம். அம்மாவும் பாட்டித் தள்ளையுமாக வயசான பெண்களுக்கு மட்டுமான அந்த விடுதிக்கு இரண்டு மாதத்துக்கு ஒருமுறை போகிற வழக்கம். அங்கே ஒவ்வொருவரோடும் கொஞ்சம் பேசி, சாப்பிடும்போது பரிமாறி, இலையில் அல்லது ஏந்திய கையில் இனிப்பையோ பழத்தையோ வைத்து சாப்பிடச் சொல்லி திரும்பி வரும்போது ஆத்மார்த்தமாக ஒன்றி சில மணிநேரம் கடந்து போயிருக்கும். காப்பகத்தில் தங்கியிருப்பவர்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். சிலர் மறைகிறார்கள். சிலர் புதிதாக வருகிறார்கள். இந்த ஆகஸ்டில் தான் ஓணத்தை ஒட்டி விஷ்ராந்தி போயிருந்தேன். அப்போது அங்கே ராஜம் கிருஷ்ணன் இல்லை.பாட்டியம்மா எல்லோரும் ப்ரேயருக்குப் போயிருக்காங்க சார், கொஞ்சம் உட்காருங்க என்கிறார் வரவேற்பறையில் இருந்த இளம்பெண். இரண்டு மாதத்துக்கு முன்னால் இவளைப் பார்த்த நினைவில்லை. காப்பகத்தில் பொறுப்பாளர்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் எல்லோருக்கும் அன்பாகப் பேசத் தெரிந்திருக்கிறது. வயதானவர்களோடு நாள் முழுக்க இருக்க நேரும்போது இந்த அன்பும் சிரிப்பும் இல்லாவிட்டால் இரண்டு தரப்புக்குமே நரகமாகிவிடும். விஷ்ராந்தி மூதாட்டிகளில் பலரும் இந்த நரகத்திலிருந்து மீண்டு வந்தவர்கள். அவர்களுடைய கடைசி தினங்களில் மறுபடி அங்கே போகமுடியாது.

ராஜம் கிருஷ்ணன் புனே கிளம்பிப் போய்ட்டாங்களா? நான் கேட்ட உடன் அந்தப் பெண் சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்து இல்லை என்று தலையசைக்கிறாள்.

முதுபெரும் எழுத்தாளர் ராஜம் கிருஷ்ணன் தற்போது விஷ்ராந்தியிலே இருக்காங்க. முந்தாநாள் தான் சந்தித்துவிட்டு வந்தேன். அநேகமாக இந்த வாரக் கடைசியிலே விஷ்ராந்தியை விட்டுப் புறப்பட்டு புனே போறாங்க. உறவுக்காரர் கூட்டிப் போறாராம். நண்பர் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் அளித்த தகவல் அது.

இதமான குரலுக்கு இன்னொரு நல்ல உதாரணம் திருப்பூர். எழுத்து போல அவருடைய பேச்சும் குரலும் ஆளுமையும் மனதுக்கு எப்போதுமே அலாதியான அமைதியையும் நிறைவையும் கொடுக்கக் கூடியது. திருப்பூர் கிருஷ்ணன் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வந்தார் என்பதே எனக்கு ஆறுதலான செய்தி. ராஜம் கிருஷ்ணன் பற்றிய பத்திரிகைத் தகவல் பெரும்பாலும் உண்மை என்று உறுதி செய்தார் அவர். அந்தப் புரட்சிப் பெண்மணி எந்த அரசாங்க, தனியார் உதவியையும் எதிர்பார்த்துக் கைகட்டி நிற்க மாட்டேன் என்று உறுதியாகச் சொன்னதாகவும் திருப்பூர் சொல்லியிருந்தார். ராஜம் கிருஷ்ணன் வேறே எப்படியும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்தான்.

ராஜம்மா புனே போகலேன்னா, அவங்க இங்கேதான் இன்னும் இருக்காங்க, இப்போ ப்ரேயர் போயிருக்காங்க, சரிதானே?

வரவேற்பறைப் பெண்ணிடம் விசாரிக்க அடுத்த சிரிப்போடு அவள் சுபாவமாகச் சொல்கிறாள் – அவங்க இங்கே தான் சார் இருக்காங்க. ஆனா இப்போ பார்க்கறது கஷ்டமாச்சே. ஓய்வெடுத்துட்டு இருக்காங்க. உடல் நலமில்லே.

ஒரு வாரமாக இதே ரொட்டீன் பதிலை எத்தனை பேரிடம் சொல்லியிருப்பாளோ. திருப்பூர் கிருஷ்ணனுக்கும் இந்த மறுமொழி கிடைத்திருக்கும். தீபாவளி நேரத்தில் வாரப் பத்திரிகையில் செய்தி வந்த பிறகு விஷ்ராந்திக்குத் தொலைபேசியும், நேரில் சென்றும் ராஜம் கிருஷ்ணனைப் பற்றி சில பேராவது விசாரித்திருக்கலாம். சாகித்திய அகாதமி பரிசு பெற்ற, தமிழின் சிறந்த படைப்பாளிகளில் ஒருவரும், பெண் விடுதலைக்கான போராளியுமான ராஜம் கிருஷ்ணன் தன் எண்பத்து மூன்றாம் வயதில் விஷ்ராந்தியில் வந்து சேர்ந்திருப்பதாகப் பத்திரிகையில் வந்த செய்தி திருப்பூரைப் போல், என்னைப் போல் பலரையும் பாதித்திருக்கக் கூடும்.

தம்பி இங்கே அடிக்கடி வர்றவரு. பிரேயருக்குத் தாமதமாகக் கிளம்பிப் போய்க் கொண்டிருந்த ஒரு பாட்டி என் அருகில் வந்து கண்ணுக்கு மேலே ஷேடு கட்டிப் பார்த்துவிட்டு அடையாளம் கண்டுகொண்ட சந்தோஷத்தில் மலர்ந்த முகத்தோடு சொல்கிறாள். குழந்தைச் சிரிப்பு கூடவே இழைந்து கொண்டு வருகிறது.

அந்த முதிய குழந்தை சிபாரிசில் ராஜம் கிருஷ்ணனை சந்திக்க உடனே அனுமதி கிடைக்கிறது.

சீக்கிரம் வந்துடுங்க சார். பிரேயர் முடிஞ்சு பாட்டியம்மா எல்லாம் உங்களுக்காகக் காத்திருப்பாங்க.

வரவேற்பறைப் பெண் என் கையிலிருந்து இனிப்புப் பொதியை வாங்கி ஓரமாக வைத்தபடி சொல்கிறாள். நான் வழக்கமாக வாங்கிப் போகிற லட்டு உருண்டைகளை விஷ்ராந்தியில் ஒவ்வொரு பாட்டி கையிலும் கொடுக்கும்போது சுதந்திரதினக் கொடியேற்றி இனிப்பு மிட்டாய் பெற்ற பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகள் போல் அந்த முகங்களில் தென்படும் ஆனந்தம் அளவிட முடியாதது. கடுமையான சர்க்கரை வியாதி இருக்கிற சில பாட்டிகள் வாழ்க்கையில் இதுவரை அனுபவித்த சோகங்களில் லட்டு வாங்க முடியாத இந்த சோகம்தான் மகத்தானது என்று தோன்றப் பரிதாபமாகப் பார்க்கும்போது எனக்கே அம்பலப்புழை மேல்விலாசம் சாட்சாத் கண்ணன் மேல் இப்படி அப்படி என்றில்லாத கோபம் வரும் (வேறு யார் பேரில் கோபப்பட?). தீபா மேத்தாவின் ‘தண்ணீர்’ படத்தில் லட்டுக்காக உயிரையே விடும் பாட்டி இந்தக் கூட்டத்தில் இருந்துதான் போயிருப்பாள்.

லட்டு நினைவுகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு காப்பகப் பொறுப்பாளரான இன்னொரு இளம்பெண்ணோடு நடக்கின்றேன். காம்பவுண்ட் கடைசியில் மருத்துவ விடுதி.

அம்மா, உங்களைப் பார்க்க உங்க நண்பர் வந்திருக்கார். பார்க்கலாமா?

கதவு அருகில் இருந்தே இவள் சொல்ல, உள்ளே இருந்து ஈன சுவரத்தில் பதில். வரச் சொல்லும்மா.

சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு வந்துடுங்க. காத்திருப்பாங்க.

நினைவூட்டிய திருப்தியில் திரும்பப் போகும் இந்தப் பெண்ணுக்கும் மறக்காமல் இனிப்புக் கொடுக்க வேண்டும். செருப்பை வெளியே விட்டுவிட்டு நுழைகிறேன்.

வரிசையாகக் கட்டில்கள். கடைசிக் கட்டிலில் உடல் தளர்ந்து ராஜம் கிருஷ்ணன். முன்னணித் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளில் பட்டியலை யார் எப்போது தேர்ந்தெடுத்தாலும் தவறாமல் இடம் பெறும் பெயர் அவருடையது. சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டு எடுத்தாலும் அவர் பெயர்ச் சீட்டு நிச்சயம் வரும். அவரா இவர்?

மெல்ல எழ முயன்று திரும்பத் தலையணையில் சாய்கிற போதும் தொடரும் நட்பான சிரிப்போடு எப்படி இருக்கீங்க என்கிறார். பெண்மைக்கே உரிய கம்பீரத்தோடு அவரும், எப்போதும் நிழலாகத் தொடர்ந்து அவருக்கு வலிமை தந்த அன்புக் கணவருமாகச் சிலகாலம் முன்பு வரை இலக்கிய விழாக்களில் தவறாமல் பார்த்த ராஜம் கிருஷ்ணன் எங்கே? ஒரு சின்னச் சிரிப்பு மாத்திரம் பாக்கி இருக்க அந்த அந்நியோன்யமான தம்பதி எந்த வெளியில் கரைந்து போனார்கள்?

கடைசியா இலக்கியச் சிந்தனை விருந்துலே பார்த்தோம். பத்து வருடம் முந்தி.

நினைவு படுத்துகிறேன். ராஜம் கிருஷ்ணன், மகா ஸ்வேதா தேவி, தோப்பில் முகம்மது மீரான், மாலன். இவர்களோடு அந்த ஆண்டுக்கான இலக்கியச் சிந்தனைச் சிறுகதை விருது பெற்றவன் என்ற முறையில் நானும் கலந்து கொண்ட பகல் விருந்து அது. இலக்கியச் சிந்தனை அறங்காவலரும் நிதியமைச்சருமான ப.சிதம்பரம் அவர்களின் குடும்ப இல்லத்தில் நடைபெற்றது.

ஆமா, நினைவு இருக்கு. ராஜம் திரும்பப் புன்னகைக்கிறார்.

மகாஸ்வேதாதேவி. அவங்க முற்போக்கு முகாம்.

மெல்லச் சொல்கிறார்.

நீங்க மட்டும் என்னவாம்? நான் திரும்பக் கேட்கிறேன். இவரிடம் இனியும் பகிர்ந்து கொள்ள எந்த சோகமும் இல்லை. நானும் அவரும் பத்து வருடம் முன்பு விட்ட இடத்தில் இருந்து உரையாடலைத் தொடரப் போகிறோம். அவ்வளவுதான்.
எளிதில் உடையக் கூடிய கற்பிதம் இது. ஆனாலும் அவருக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஆசுவாசம் அளிக்கக் கூடும். அப்போது எனக்கும் அதேபடிதான்.

நானா, முற்போக்கா? சரி. பெண்ணுரிமை பேசுகிற எல்லா இயக்கத்திலேயும் என்னைத் தீவிரமா இணைச்சு இயங்கியிருக்கேன். ஆனால் அங்கேயும் பெண்ணுரிமை எந்த அளவு இருந்தது?

எனக்குத் தெரியலை என்கிறேன்.

தேசியப் பெண்கள் மாநாட்டுக்கு இவங்களா போகணும்? என்ன படிச்சிருக்காங்க? என்னத்தைப் பேசுவாங்க? இவங்களுக்கு என்ன தெரியும்னு முட்டுக்கட்டை போட்டாங்க. ஆனாலும் போனேன். பேசினேன். முற்போக்கு.

அந்த அமைப்பின் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு சாந்தமாக மறுபடி சிரிக்கிறார். நான் படுக்கைக்கு அருகே நிறுத்தியிருந்த வாக்கரைப் பார்க்கிறேன்.

இதப் பிடிச்சுட்டுத்தான் கொஞ்சம் நடமாட முடியுது. அவர் தொண்ணூறு வயசுவரைக்கும் எனக்கு எல்லாமுமாக இருந்தார். போன அப்புறம் ஆக்சிடண்ட்.

கணவரின் நினைவில் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்து, தொடரும்போது குந்தா அணைக்கட்டு கட்டுமானப் பணி நிறைவேறும் மலைச் சரிவில் இருந்தார் ராஜம் கிருஷ்ணன். ஐம்பது வருடம் முந்திய, ஜவஹர்லால் நேருவின் ஆதர்சம் நிறைவேறத் தொடங்கியிருந்த இந்தியா அது. பொறியாளரான கணவரோடு அணைக்கட்டு பகுதியில் குடித்தனம் நடத்த இளம் பெண்ணாக ராஜம் புறப்பட்டுப் போனபோது எழுத ஆரம்பித்திருந்தார். கலைமகள், கல்கி மூலம் தெரிய வந்த ராஜம் அவர்.

நாத்திமார், மைத்துனர்கள் என்று ஏகப்பட்ட பேர் இருந்த அன்பான கூட்டுக் குடும்பத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன் மருமகளாகப் புகுந்தபோது அவருக்கு பதினாறு வயதும் திகையவில்லை.

அந்தக் காலக் கல்யாணத்துக்கு இப்போ எங்கே ப்ரூப் தேடி நிரூபிக்கறது?

நான் விழித்தேன். வாக்கரை வெறித்தபடி அவர் நிகழ்காலத்துக்கு வந்திருந்தார்.

அரசு ஊழியராக இருந்து ரிடையர் ஆனவரின் மனைவி. குடும்ப பென்ஷன் சாங்ஷன் பண்ண நான் எங்க வீட்டுக்காரருடைய சட்டபூர்வமான மனைவின்னு நிரூபிக்கணும்னாங்க. அறுபது வருஷம் முந்திய கல்யாணத்துக்கு ஏது சாட்சி?

நண்பர்கள் உதவியால் தற்போது பென்ஷன் கிடைக்கத் தொடங்கியிருப்பதாகச் சொன்னார். வயதான காலத்தில் உறுதுணையாகத் தாங்கப் பிள்ளைச் செல்வமோ, சேர்த்து வைத்த சொத்தோ இன்றி நிர்க்கதியாக நின்ற ராஜத்தின் பெயரில் கடவுளுக்குக் கொஞ்சம் போல இரக்கம் இருக்கிறது. நன்றி கிருஷ்ணா.

குந்தா அணைக்கட்டு போனபோது யாரை முதல்லே பார்த்தேன் தெரியுமா?

அவர் நினைவுகளுக்குத் திரும்பி விட்டார். மறுபடியும் கசியும் ஆசுவாசம்.

மலை உச்சிக்கு ரெண்டு பேரும் ஜீப்புலே போய் இறங்கறோம். அணைக்கட்டுக்கு நேர்கீழே. படகர் இன மக்கள் வாழும் பகுதி அது. இயற்கையோடு அந்த அளவு நெருக்கமான இனம் வேறே எத்தனை இருக்கு? அவங்க வாய்மொழி இலக்கியம் ஒண்ணே போதும். ஐரோப்பிய மொழிகளில் பழைய கதைப்பாடல் (ballad) மாதிரி வளமான படைப்புகள் அதெல்லாம். தேடித்தேடிச் சேர்த்து வச்சேன். இப்போ எங்கே போச்சோ தெரியலை.

திரும்ப ஒரு வினாடி மௌனம். நான் வாக்கராக ஒத்தாசை செய்து அவரை மறுபடி குந்தா அழைத்துச் செல்கிறேன். அங்கே போய்ச் சேர்ந்ததும் பார்த்தது யாரை?

என் கணவருக்கு வணக்கம் சொல்லி பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கூப்பிட்டது. திரும்பிப் பார்த்தேன். நான் தான் ஜவஹர் என்றார். இந்தப் பகுதியிலேயே பிறந்து வளர்ந்து இப்போ இந்த அணைக்கட்டு திட்டத்தில் வேலை செய்யறேன்னார்.

நான் எழுதப் போற நாவல்லே கதையை இவர்தான் நடத்திப் போகப் போறார்னு அப்பவே முடிவு செஞ்சேன்.

நாவலுக்கு முன் கதாநாயகன் பிறந்த கணத்தில் ஆழ்கிறார் ராஜம் கிருஷ்ணன்.

அறுபது வருடம். குறிஞ்சி பூக்கிற ஐந்து காலத்தில் நிகழ்கிற நாவல் குறிஞ்சித் தேன். படகர் இனத்தின் வாழ்க்கை முறை, கலாசாரம், முன்னேற்றம்னு மத்தவங்க சொல்றதோடு அவங்க அந்நியப்பட்டுப் போறது எல்லாத்தையும் பற்றி அந்த மக்களோடு நிறையப் பேசி, கலந்து பழகி அப்புறம்தான் நாவல் உருவானது. மேதா பட்கர் இப்போ சொல்றதை படகர்கள் அப்பவே எடுத்துக் காட்டினாங்க.

ராஜம் கிருஷ்ணனில் எல்லாப் படைப்புகளுக்கும் பொதுவானது இப்படியான கலந்து பழகுதலும் கள ஆய்வும். கரிப்பு மணிகள், அமுதமாகி வருக, வளைக்கரம். சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். சொல்லுகிறார். நேரம் மெல்ல ஊர்கிறது.

கள ஆய்வோடு கூட நிறையப் புத்தகங்களைப் படிக்கறதும் அவசியம். சென்னை மத்திய நூலகத்தில் புத்தகம் கொடுக்க மாட்டேன்னுட்டாங்க. சாகித்ய அகாதமி பரிசு பற்றிக் கூடச் சொன்னேன். அது எல்லாம் இங்கே ஒரு பொருட்டே இல்லை. ஆனா, தில்லியிலே விஷயம் வேறே. லைபிரரியில் புத்தகம் கேட்டபோது அப்ளிகேஷன் கொடுத்தாங்க. கட்டம் கட்டமாகப் பூர்த்தி செஞ்சுட்டுப் போனா, ஒரு இடத்திலே, தொழில்னு கேட்டிருக்கு. அதிலே பட்டியல் போட்டிருந்த எதுவுமே நான் செய்யாதது. ஒட்டுமொத்தமா அடிச்சுட்டு ரைட்டர்னு எழுதிக் கொடுத்தேன். உடனே அவங்க பார்வையே மாறிப் போச்சு. கடைநிலை ஊழியர் என்னை உட்காரச் சொல்லி, மின்விசிறியைப் போட்டு தேநீர் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். மத்த எல்லா இடத்திலேயும் எழுதறவங்க மேலே கரிசனம் உண்டு.

ராஜம் சொல்லி நிறுத்துகிறார்.

இத்தனை உழைச்சு மணிமணியாகப் படைப்புகளை உருவாக்கிவிட்டு அதையெல்லாம் ஏன் தீவச்சுக் கொளுத்திட்டு இங்கே வந்தீங்க?

நான் கேட்கிறேன். அவர் இல்லை என்று கையை அசைத்து மறுக்கிறார்.

அந்தப் பத்திரிகையிலே தவறாகப் போட்டிருக்காங்க. நான் அப்படிச் சொல்லலே.
விபத்துலே அடிபட்டு ஒதுங்கி வசதி குறைந்த பகுதிக்குக் குடிபெயர்ந்தபோது அதை எல்லாம் விட்டுட்டு வரவேண்டிப் போச்சு. அங்கே இருந்து என் நண்பர்கள் பாரதி சந்துருவும் திலகவதியும் தான் என்னை இங்கே கொண்டு வந்து சேர்த்தது.

வார்ட் உள்ளே யாரோ ரேடியோவை உச்சகட்ட ஒலியில் வைக்கிறார்கள். குத்தாட்டப் பாட்டு ஒன்று இரைச்சலாக ஒலிக்க அதை மீறிப் பேச முயல்கிறார். வேண்டாம் என்று சொல்ல தயக்கமாக இருக்கிறது.

திலகவதியை முதல்லே பார்த்தபோது என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா? ராஜம் என்னை விசாரிக்கிறார்.

உங்க கதையைப் படிச்சுத்தான் எழுத்தாளராக உத்வேகம் வந்ததுன்னு சொல்லியிருப்பாங்க. சரியா?

இல்லே. என் கதையைப் படிச்சுத்தான் போலீஸ் அதிகாரியாக முடிவு செஞ்சதாகச் சொன்னாங்க.

ராஜம் திரும்ப மறுத்தபடி சிரிக்கிறார்.

அவர் முதுகுப் பக்கம் காகிதம் கோர்த்த ஒரு அட்டை தட்டுப்படுகிறது. நான் பார்ப்பதைக் கவனித்து அதை மெல்லத் தடவி எடுத்து என்னிடம் காட்டுகிறார். பாதி எழுதிய கட்டுரை ஒன்று. எழுத்து தெளிவாக இருக்கிறது.

ஊஹூம், இது கிறுக்கித்தான் வந்திருக்கு. பத்திரிகை பத்தி எழுதறேன்.

இன்னொரு தடவை என்னை மறுத்து அதே பிரியத்தோடு புன்னகைக்கிறார்.

தொலைபேசி ஒலிக்கிறது. எனக்குத்தான் என்று தெரியும். லட்டுக்காகக் குழந்தைகள் காத்திருக்கின்றன. விடைபெற்று நடக்கிறேன். கரிப்பு மணிகள் மனதில் இனிப்போடு படிகின்றன. கடல் காற்று வீசத் தொடங்கி இருக்கிறது.

(Vaarthai – Dec 08)